Κώστας Σκολαρίκος: Ποιος φοβάται τον Δεκέμβρη;;;;

 Του Κώστα Σκολαρίκου*

Το ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσίμα για τα 80 χρόνια από τον Δεκέμβρη του 1944 συμπεριέλαβε κάθε εκδοχή των υπερασπιστών της καπιταλιστικής εξουσίας διαχρονικά, από τις πιο ωμές και κυνικές έως τις πιο εκλεπτυσμένες.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των προηγούμενων και στόχος του ντοκιμαντέρ είναι η ανάγκη υπεράσπισης της καπιταλιστικής εξουσίας σε παρόντα χρόνο, ενόψει μιας διαφαινόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και ενώ κλιμακώνονται τα δύο υφιστάμενα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Μπροστά σε αυτό το καθήκον, οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ και όσοι έδωσαν πρόσφατα συνέντευξη δεν είχαν πρόβλημα να αποδεχθούν ατοπήματα μεμονωμένων αστών πολιτικών ή και άδικες διώξεις εναντίον των κομμουνιστών. 

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» 11/5/1936 «Επέσατε θύματα...»

Ο λαός της Θεσσαλονίκης κατευθύνεται στο νεκροταφείο να θάψει τους νεκρούς του

 - Κατάρα στους δολοφόνους!

Εκατόν πενήντα χιλιάδες κραυγές βγαλμένες μέσα από ανταριασμένα στήθεια βροντήξανε χτες το πρωί στην πλατεία της Ελευθερίας στη Σαλονίκη και γέμισαν την Ελλάδα.

- Κατάρα στους δολοφόνους!

Δεν είνε πια πανεργατική απεργία, δεν είνε ούτε παλλαϊκός συναγερμός. Είνε μια πόλη ολάκερη από διακόσιες πενήντα χιλιάδες ψυχές, που κηδεύει τα προχτεσινά θύματα, τα θύματα του καθεστώτος της Γκλεν και του Παπαστράτου και του κράτους των χαφιέδων, «στον τίμιο που πέσαν αγώνα...». Ολη η μεγάλη ματοβαμμένη πολιτεία της Μακεδονίας βρίσκεται στο πόδι. Αντρες και γυναίκες, νέοι και γέροι και παιδιά, λαός και στρατός. Ελληνες και Εβραίοι, με το ίδιο δάκρυ στα μάτια, με το ίδιο αναφιλητό στα στήθεια, με το ίδιο καυτό ανάθεμα στα χείλια.

Εντείνεται το γκρέμισμα σοβιετικών μνημείων στην Ουκρανία

Προσπαθούν να «σβήσουν» την αδελφική συνύπαρξη και την ηρωική πάλη των λαών της ΕΣΣΔ

Copyright 2022 The Associated Από το γκρέμισμα του σοβιετικού μνημείου για τη φιλία του ρωσικού και του ουκρανικού λαού

Με αμείωτους ρυθμούς, στο έδαφος της ρωσικής εισβολής και του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, οι αρχές του Κιέβου εντείνουν το γκρέμισμα όσων σοβιετικών μνημείων έχουν απομείνει στη χώρα. 

Την ώρα που η ρωσική κυβέρνηση επιχειρεί με καπηλεία σοβιετικών συμβόλων να «κουκουλώσει» τον ανοιχτό αντικομμουνισμό της και τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της στρατιωτικής εισβολής, η ουκρανική κυβέρνηση επιχειρεί με κάθε τρόπο να «σβήσει» την κοινή εμπειρία των δύο λαών, που για πάνω από 70 χρόνια έζησαν αδελφωμένοι στη Σοβιετική Ενωση, χτίζοντας και υπερασπίζοντας μαζί τη σοσιαλιστική τους πατρίδα.

Η αλήθεια για την Ιστορία της Ουκρανίας

 Η παραχάραξη της Ιστορίας που επιχείρησε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλ. Πούτιν στο διάγγελμά του, όπου προσπάθησε να παρουσιάσει την σημερινή εξέλιξη στην Ουκρανία ως απότοκο της σοβιετικής περιόδου, καταρρέει κάτω από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Με τη νίκη της Επανάστασης του Φλεβάρη του 1917 στην Ουκρανία, υπό τσαρική κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της, επικράτησε η δυαδική εξουσία. Την αντεπαναστατική πολιτική της Προσωρινής Κυβέρνησης υποστήριζαν οι μενσεβίκοι και oι εσέροι, που είχαν τότε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ, καθώς και η Τσεντράλναγια Ράντα (Κεντρικό Συμβούλιο), που ιδρύθηκε τον Μάρτη του 1917 στο Κίεβο από αστικές εθνικιστικές δυνάμεις.

16/2/1933: Η πρωτοφανής ανθρωποσφαγή της Θεσσαλονίκης

 

Πρωτοσέλιδα του «Νέου Ριζοσπάστη», τις μέρες των γεγονότων στη Θεσσαλονίκη

Η ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

7 ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΙ, 16 ΒΑΡΕΙΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ 50 ΕΛΑΦΡΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΕΝ. ΚΕΝΤΡΟΥ ΣΥΝΗΦΘΗ ΑΛΗΘΗΣ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ - 3000 ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 15 Φλεβάρη (Του ανταποκριτού μας). - Η κυβέρνηση του Βενιζέλου παίρνει στην πόλη μας εξαιρετικά τρομοκρατικά μέτρα με σκοπό να παρεμποδίσει την εκλογική πάλη του Ενιαίου Μετώπου.

78 χρόνια από τη Μάχη του Στάλινγκραντ (VIDEO)

Εβδομήντα οκτώ χρόνια συμπληρώθηκαν, από τις 31 Γενάρη του 1943, όταν αναγγέλλεται η νίκη στη Μάχη του Στάλινγκραντ. Εκδίδεται το Ανακοινωθέν της Ανώτατης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων για τη συντριβή των Γερμανών στον Βόλγα ενώ νωρίτερα έχει παραδοθεί ο στρατάρχης φον Πάουλους.

Η Μάχη του Στάλινγκραντ κράτησε σχεδόν 200 μερόνυχτα και ήταν αυτή που σηματοδότησε την οριστική αλλαγή του συσχετισμού, σε βάρος των δυνάμεων του φασιστικού Άξονα, δίνοντας νέα πνοή στα αντιστασιακά κινήματα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Οι Έλληνες όλοι μαζί πολέμησαν στα βουνά της .....Πίνδου!!!!!!!!!!!

«Τι τον μπλέκετε τον φασισμό; Οι Ελληνες όλοι μαζί πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου ενάντια στην ιταλική επιδρομή. Θα το έκαναν είτε οι εχθροί ήταν Γάλλοι, είτε ήταν Ολλανδοί, είτε οτιδήποτε...». 

Απόψεις όπως αυτή για τον ιταλοελληνικό πόλεμο έδιναν κι έπαιρναν την περασμένη βδομάδα, με αφορμή την 28η Οκτώβρη. 

Αναλύσεις που αποδεικνύουν ότι για την εξυπηρέτηση των οραμάτων της αστικής τάξης ο βιασμός της ιστορικής αλήθειας είναι αναπόφευκτος, προκειμένου να συντηρείται ο μύθος της «εθνικής ομοψυχίας», της υποταγής δηλαδή του λαού στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. 

Προσπερνώντας το γεγονός ότι ο επιδρομέας το 1940 δεν ήταν άλλος από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, ποιοι ήταν οι «όλοι μαζί»; 

Ηταν μαζί ο Μεταξάς με το λαό που πολεμούσε; 

Δεν διάβασαν πουθενά οι «ολοιμαζάκηδες» ότι οι κομμουνιστές κρατούμενοι ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο και η δικτατορική κυβέρνηση αρνήθηκε, ενώ αργότερα τους παρέδωσε στους χιτλερικούς; 

Δεν έχουν ακούσει για τους χιλιάδες φαντάρους που «περήφανα» εγκαταλείφθηκαν στο μέτωπο από «όλη μαζί» την άρχουσα τάξη και επέστρεψαν από την Αλβανία με τα πόδια στην Αθήνα; 

Δεν έχουν ακούσει ότι «όλη μαζί» η ίδια αυτή φάρα (καπιταλιστές, βασιλείς και αστοί πολιτικοί) μετά την εισβολή των Γερμανών είτε εγκατέλειψε τη χώρα, είτε συνεργάστηκε με τους ναζί, είτε λούφαξε περιμένοντας το λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα; 

Ας αφήσουν λοιπόν τα κόλπα. Γιατί αν κάτι δείχνει το 1940, αλλά και το '41 και το '42 και όλη η δεκαετία της ηρωικής πάλης του λαού μας, είναι ότι η δική του ενότητα, η δική του οργάνωση, δεν έχει καμία σχέση με την περιβόητη «εθνική ομοψυχία», που την επικαλούνται οι «από πάνω» όταν θέλουν να τον τσακίσουν.

45 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ : Γ. Παπανδρέου: «Η Ελλάς σήμερον αναπνέει με δύο πνεύμονας, του μεν αγγλικού, του δε αμερικανικού, και δι' αυτό δεν μπορεί λόγω του Κυπριακού να πάθη ασφυξίαν»

Το Κυπριακό ζήτημα και πώς άνοιξε ο δρόμος για την εισβολή...

Σαν σήμερα (Σάββατο), στις 20 Ιούλη του 1974, τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονταν στην Κύπρο ανοίγοντας μια νέα σελίδα στο δράμα του κυπριακού λαού, με το 38% του νησιού να παραμένει υπό στρατιωτική κατοχή έως τις μέρες μας. Είχε προηγηθεί πραξικόπημα στην Κύπρο για την ανατροπή του Μακαρίου.

Τα γεγονότα του 1974 ήταν ο πιο δραματικός και αιματηρός κρίκος στην αλυσίδα της μόνιμης ιμπεριαλιστικής επιβουλής των ΗΠΑ - Μ. Βρετανίας, του επεκτατισμού της τουρκικής άρχουσας τάξης, καθώς και των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων.

Κανένας από τους υπεύθυνους της τραγωδίας δεν δικάστηκε, ευθύνες δεν αποδόθηκαν ποτέ. Εμεινε να αιωρείται ένα γενικό ανάθεμα στη δικτατορία, στη χούντα του Ιωαννίδη ιδιαίτερα, στους πραξικοπηματίες αξιωματικούς σε Κύπρο και Ελλάδα.

Εκτοτε κατά καιρούς καλλιεργούνται διάφορες προσδοκίες για δίκαιη και βιώσιμη λύση από την κυπριακή και από την ελληνική κυβέρνηση, προσδοκίες που δεν πηγάζουν από πραγματικά στοιχεία.

Με αφορμή το όνομα της ΠΓΔΜ !!!

                                 

               Η πατριδοκαπηλία της αστικής τάξης

Διαχρονικά, η αστική τάξη ουδέποτε λογάριασε θυσίες για την ισχυροποίηση της εξουσίας της και του καπιταλισμού συνολικότερα, είτε σε ανθρώπους (ακόμα και δικούς της), είτε σε εδάφη κ.λπ. Ετσι, αν σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία οι περιστάσεις απαιτούσαν την αλλαγή συνόρων, άλλοτε με την προσάρτηση εδαφών και πληθυσμών, άλλοτε με την παράδοσή τους («ζυγίζοντας» κάθε φορά τα αντισταθμιστικά οφέλη), η αστική τάξη δεν είχε ποτέ κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει στη μία ή την άλλη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προείχε και προέχει - ορθά από την σκοπιά της - στον πυρήνα των επιλογών της, ήταν και παραμένει το ταξικό της συμφέρον.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό υπήρξε, μεταξύ άλλων, η πρόθεση της ελληνικής αστικής τάξης, το 1915, να παραδώσει μέρος του προσφάτως τότε ενσωματωμένου τμήματος της Μακεδονίας, με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας - κομμάτι των γενικότερων «ευκαιριών» που «προσέφερε» η νέα πολεμική αναμέτρηση για την αναδιανομή του κόσμου (βλέπε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Αυτή η σχετικά άγνωστη πτυχή της Ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη, αφού αναδεικνύει με τα έργα και τα λόγια των ίδιων των αστών την πατριδοκαπηλία τους, που γνωρίζει έξαρση για μια ακόμη φορά στις μέρες μας. Καταδεικνύει επίσης το πώς διαστρεβλώνεται η Ιστορία, πώς συσκοτίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα, προκειμένου να γίνουν πράξη οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας (διάβαζε: αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού, στο πλαίσιο των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή). Ετσι, το 1992, βασικό μέλημα της αστικής τάξης ήταν η «μάχη» για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα, κυρίαρχη έχει γίνει η επιλογή της σύνθετης ονομασίας. Και γύρω από αυτήν διεξάγεται η σύγκρουση «πατριωτών» και «μειοδοτών». Οπως και τότε...

Οταν η αστική τάξη «πρόσφερε» ένα τμήμα της Μακεδονίας στη Βουλγαρία...

Τον Αύγουστο του 1914 ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Επιδιώκοντας την είσοδο της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το μέρος της, η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.ά.) απέδωσε στις αντίστοιχες κυβερνήσεις διακοίνωση, «συμβουλεύοντάς» τις να διευθετήσουν ειρηνικά τις μεταξύ τους διαφορές, ενώ ειδικότερα στη Βουλγαρία υποσχέθηκε εδαφικά ανταλλάγματα επί της Μακεδονίας και Θράκης. Η άρχουσα τάξη της τελευταίας ωστόσο προσανατολιζόταν προς τις «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανία - Αυστροουγγαρία), τον έτερο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, ενώ παράλληλα η Σερβία βρισκόταν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, υπό το βάρος της επίθεσης των αυστροουγγρικών δυνάμεων.

Ενόψει της επικείμενης επίθεσης στα Δαρδανέλια, το ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις πολεμικές επιχειρήσεις τέθηκε ακόμα πιο επιτακτικά. Ετσι, «οι Σύμμαχοι προσεκάλεσαν ημιεπισήμως την Ελλάδα όπως τους βοηθήσει εν Δαρδανελλίοις. Αντί της βοηθείας ταύτης τη προσέφερον το βιλαέτιον της Σμύρνης».1

Ο Δ. Α. Κόκκινος αναφέρει σχετικά στο έργο του «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»: «Αι προτάσεις των συμμάχων προς την Ελλάδα ως προς Βουλγαρίαν ήσαν σαφείς. Θα εντάσσοντο συγχρόνως... παρά τω πλευρώ των συμμάχων και η μεν Βουλγαρία θα ελάμβανε προσφερόμενα εκ μέρους της Ελλάδος το Σαρισαμπάν (Νέστος), την Δράμαν και την Καβάλαν, η δε Ελλάς δεκαπλάσιαν έκτασιν εις την Μικράν Ασίαν, όταν θα εγίνετο εκεί επιτυχής εκστρατεία. Δηλαδή η Ελλάς θα έδιδε τμήματα της χώρας και θα ελάμβανε ως αντιστάθμισμα εδάφη τα οποία δεν είχον εις τας χείρας των εκείνοι οι οποίοι τα υπέσχοντο».2Το δέλεαρ ήταν πολύ ελκυστικό για την ελληνική αστική τάξη ώστε να το αγνοήσει.

Ετσι, σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.3

Το σχετικό κείμενο δημοσιεύτηκε από φιλελεύθερες (φιλοβενιζελικές) εφημερίδες της Αθήνας στις 20 Μάρτη 1915. Βρετανικά κρατικά έγγραφα όμως δείχνουν πως οι σχεδιασμοί της «Αντάντ» για πραγματοποίηση «ικανοποιητικών εδαφικών παραχωρήσεων της Μακεδονίας» προς τη Βουλγαρία δεν περιελάμβαναν αρχικά παρά μια αόριστη νύξη, που συνοψιζόταν στο ότι «δεσμευόμαστε να βρούμε αλλού αποζημίωση για την Ελλάδα». Οι παραχωρήσεις αυτές θεωρούνταν «μια θυσία που προσφέρεται στον κοινό σκοπό»4(διάβαζε: των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της «Αντάντ»).

    ...ως «θυσία» για την «αληθή μεγάλη Ελλάδα»

«Δεν θα εδίσταζα», τόνισε μεταξύ άλλων ο Βενιζέλος, «όσο οδυνηρά και αν είναι η εγχείρησις, να συμβουλεύσω την θυσίαν της Καβάλας, όπως διασωθεί ο εν Τουρκία ελληνισμός και ασφαλισθή η δημιουργία αληθούς μεγάλης Ελλάδος...».5Η ουσία βέβαια βρισκόταν στο δεύτερο: Στη δημιουργία «αληθούς μεγάλης Ελλάδος». Η αναφορά στους δοκιμαζόμενους ελληνικούς πληθυσμούς δεν αποτελούσε παρά το πρόσχημα, ένα περισσότερο «ευγενές» περιτύλιγμα, ή στην καλύτερη περίπτωση έναν δευτερεύοντα παράγοντα, στη στοιχειοθέτηση της εν λόγω επιχείρησης.

Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι περίπου δύο χρόνια πριν, ο Βενιζέλος είχε αντικρούσει το ενδεχόμενο οποιασδήποτε παραχώρησης προς τη Βουλγαρία, με το εξής σκεπτικό: «Η Ελλάς ουδέν δύναται να παραχωρήση εκ του εδάφους της εις την Βουλγαρίαν... Η Ελλάς εάν επρόκειτο να παραχωρήση τι θα έπρεπε να παραχωρήση ελληνικότατους πληθυσμούς περιλαμβάνοντας και την πόλιν της Καβάλλας, είτε να εκθέση την ασφάλειαν των συνόρων της προς την Θεσσαλονίκην...».6

Στο Β' Υπόμνημά του προς τον βασιλιά στις 17 Γενάρη 1915, προσέθετε: «Αι παραχωρήσεις εν Μ. Ασία, ων εισήγησις μοι εγένετο δύνανται να λάβουν έκτασιν τοιαύτην, ώστε εις την εκ των νικηφόρων προελθούσαν διπλήν Ελλάδα να προστεθή άλλη μία εξ ίσου μεγάλη και όχι βέβαια ολιγότερον πλούσια Ελλάς». Το επιχείρημα του ασύγκριτου - σε σχέση με άλλες διεκδικούμενες περιοχές - πλούτου της Μικράς Ασίας επαναλαμβάνεται και πάλι στη συνέχεια του Υπομνήματος, προτού γίνει καν λόγος για τους ελληνικούς πληθυσμούς.7

«Ως προς τον τρόπον της παραχωρήσεως», έγραφε η εφημερίδα «Εμπρός» στις 21 Μάρτη 1915, «ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε την σκέψιν ότι διά της παρεμβάσεως των Δυνάμεων θα εξησφάλιζε την υπό της Βουλγαρίας εξαγοράν της περιουσίας των κατοίκων, οι οποίοι θα μετηνάστευον εις την Ελλάδα και ότι θα αντηλλάσσοντο οι Ελληνικοί και Βουλγαρικοί πληθυσμοί εκατέρωθεν, ήτοι οι εν Μακεδονία Βουλγαρικοί και οι εις το παραχωρηθησόμενον τη Βουλγαρία τμήμα Ελληνικοί». Οπως διαπιστώνουμε, το απάνθρωπο μέτρο της ανταλλαγής των πληθυσμών είχε προκύψει για τους ελληνικούς και βουλγαρικούς πληθυσμούς τού υπό διαπραγμάτευση τμήματος της Μακεδονίας πολύ πριν το 1923 (μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή). Αξίζει να σημειωθεί πως στην ίδια περιοχή είχαν καταφύγει ήδη δεκάδες χιλιάδες Ελληνες πρόσφυγες από τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης που είχε προσαρτήσει η Βουλγαρία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913).

Ζήτημα «μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν...»

Οι προτάσεις Βενιζέλου δεν έγιναν αποδεκτές από τη φιλοβασιλική μερίδα της αστικής τάξης και το Επιτελείο Στρατού (Ι. Μεταξάς), το οποίο αιτιολόγησε τη στάση του υπογραμμίζοντας πως «η επέκτασις εις την Μικρασίαν ήτο και στρατιωτικώς ασύμφορος και πολιτικώς επικίνδυνος διά την Ελλάδα».8Οι Σύμμαχοι από την άλλη καθιστούσαν σαφές πως οι όποιες μελλοντικές παραχωρήσεις στη Μικρά Ασία συνδέονταν άμεσα με την εγκατάλειψη της Καβάλας και των περιχώρων της από τους Ελληνες.9Τελικά, καμιά διπλωματική ενέργεια δεν έλαβε χώρα σχετικά, αφού σύντομα η Βουλγαρία τάχθηκε στο πλευρό των «Κεντρικών Δυνάμεων».

Αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις του Παλατιού γύρω από το ζήτημα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συνομιλίες μεταξύ του Κωνσταντίνου και του πρέσβη της Βουλγαρίας Πασάρωφ, στον οποίο και δήλωσε εμπιστευτικά στις 18 Αυγούστου 1915: «Ο Βενιζέλος (...) φοβείται ότι, καταλαμβάνοντες την Μακεδονίαν, θα γίνετε κατά 1, 1/2 εκατομμύριον ισχυρότεροι και επικίνδυνοι δι' ημάς. Εγώ δεν συμμερίζομαι την πολιτικήν αυτήν διότι δεν μπορώ να εμποδίσω την πρόοδον του (βουλγαρικού έθνους)... Και αφού οι δύο λαοί είμεθα με την Γερμανίαν, το δυσκολώτερον των ζητημάτων μας, το της Καβάλας, θα το λύσωμεν ικανοποιητικώς διά τας δύο χώρας, διότι το ζήτημα τούτο είναι διά σας μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν».10

Λίγο αργότερα, με τις «ευλογίες» του Βενιζέλου, οι στρατιωτικές δυνάμεις της «Αντάντ» αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, κατέλαβαν τη Μυτιλήνη, το Καστελόριζο και την Κέρκυρα, αντικατέστησαν τις ελληνικές αρχές σε μεγάλα τμήματα της Μακεδονίας, ενώ προχώρησαν και στο ναυτικό αποκλεισμό της νότιας Ελλάδας, με αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων από πείνα. Ακολούθησε η κατάληψη των Κυκλάδων, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, καθώς και ο βομβαρδισμός της Αθήνας και του Πειραιά. Οι βασιλικοί, από τη μεριά τους, θέλοντας να επιβάλουν την πολιτική της «ουδετερότητας» της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέδωσαν αμαχητί στις γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις το στρατηγικής σημασίας οχυρό του Ρούπελ, το Δ' Σώμα Στρατού, που έδρευε στην Καβάλα (οι άνδρες του οποίου στάλθηκαν στη Γερμανία και εκατοντάδες πέθαναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες), και κατά συνέπεια ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία.

Ολα τα παραπάνω σπάνια αναδεικνύονται και ακόμα πιο σπάνια αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. Οι αναθεωρητές και πλαστογράφοι της Ιστορίας παραγνωρίζουν συνειδητά διαχρονικά στοιχεία της πολιτικής της αστικής τάξης. Πόλεμοι, σφαγές, βίαιες και αναγκαστικές εκτοπίσεις ολόκληρων πληθυσμών από τις εστίες τους (όπως η ανταλλαγή των πληθυσμών)... Ετσι λύνουν οι άρχουσες τάξεις το «εθνικό ζήτημα» την εποχή του ιμπεριαλισμού, όπου οι εθνικές μειονότητες δεν αποτελούν παρά ένα ακόμα διαπραγματευτικό «χαρτί» στο μοίρασμα και ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Παραπομπές:

1. «Εμπρός», 3/3/1915.

2. Κόκκινος Δ. Α., «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», τ. 3, εκδ. «Μέλισσα», Αθήνα, 1971, σελ. 1134.

3. Βεντήρης Γ., «Η Ελλάς του 1910 - 1920», εκδ. «Ικαρος», Αθήνα, 1931, σελ. 270.

4. Εγγραφα του Foreign Office, 23 και 26 Ιανουαρίου 1915, Φάκελος 173/11, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

5. Α' Υπόμνημα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, 11 Ιανουαρίου 1915.

6. Απάντηση Βενιζέλου σε τηλεγράφημα του Ιωνέσκου (τέλη 1912), Φάκελος 173/265, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

7. «Εμπρός», 22/3/1915.

8. Βεντήρης Γ, ό.π., σελ. 269 - 273.

9. Τηλεγράφημα Δ. Σισιλιανού προς το υπουργείο των Εξωτερικών, 8/8/1915, Φάκελος 173/10, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

10. Βουρνάς Τ., «Ιστορία της Νεότερης και Σύγχρονης Ελλάδας», τ.Β., εκδ. «Πατάκης», Αθήνα, 2001, σελ. 167.

του Γ. A. από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ 10-022018

Φράγκος Φραγκούλης: Ο Στάλιν φταίει για το πρόβλημα μα τα Σκόπια.!!!!!!!

Ενας από τους ομιλητές του συλλαλητηρίου στο οποίο καλούν την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη διάφορες οργανώσεις και «κινήσεις πολιτών», ενάντια στην αναγνώριση της ΠΓΔΜ με όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία», είναι και ο στρατηγός ε.α. και επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ Φράγκος Φραγκούλης. 

Ο συγκεκριμένος είναι γνωστός για τον αντικομμουνισμό και τις ακροδεξιές του θέσεις, τις οποίες επαναλαμβάνει συνεχώς. 

Οπως τις προάλλες, όπου σε ραδιοφωνική του συνέντευξη κατηγόρησε τον «πατερούλη Στάλιν» για το πρόβλημα με τα Σκόπια, για να δώσει συγχωροχάρτι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που σχεδίασαν τον διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και ξαναχάραξαν ανάλογα με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς τους τα σύνορα της περιοχής, εξάπτοντας εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς. 

Αλλά για να αθωώσει και τις αστικές πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, που στήριξαν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στα Βαλκάνια, προσδοκώντας οφέλη για την ελληνική αστική τάξη.

Μάλιστα, το μόνο που καταλογίζει ο Φραγκούλης στο ΝΑΤΟ, για τον βρώμικο ρόλο του στα Βαλκάνια, είναι ότι η Ελλάδα «έπεσε στην παγίδα των ΝΑΤΟικών, "μην τους ακουμπάτε (σ.σ. την ΠΓΔΜ) για να προσεταιριστούμε τη Γιουγκοσλαβία", και επί 41 χρόνια δεν μιλάγαμε».

 Βέβαια, τι άλλο θα μπορούσε να πει ένας αξιωματικός καριέρας, που υπηρέτησε τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς σε όλη τη θητεία του, από τις ανώτερες θέσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και μέσα από τις δομές του ΝΑΤΟ; 

Για την ιστορία, πάντως, ο Φραγκούλης ενώνει τη φωνή του με εκείνους που θέλουν μια «καλύτερη διαπραγμάτευση» με τα Σκόπια, χωρίς να αμφισβητεί βέβαια το σχέδιο της ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης, που στηρίζει σύσσωμος ο αστικός κόσμος στην Ελλάδα.

ΣΧΕΤΙΚΑ: 

Ελλάδα. H πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Η Μακεδονία, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19012018

Η "ΑΥΓΗ " και οι............ μπαγαποντιές της!!!!!

«Υπενθυμίζω ότι πρώτος ο ΣΥΝ από όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας εισηγήθηκε, αντί των άκαμπτων "τριών όρων", τη λύση σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις, καταγγέλλοντας τόσο τη ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ για την απόρριψη, το 1992, του "πακέτου Πινέιρο"». 

Κάπως έτσι παρουσιάζει τα γεγονότα σε άρθρο της η «Αυγή», προσπαθώντας να φέρει την Ιστορία στα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης. Κάνει πως δεν θυμάται η εφημερίδα, και ο αρθρογράφος της, ότι στις συσκέψεις των πολιτικών αρχηγών, που το 1992 χάραξαν την «εθνική γραμμή» στο ονοματολογικό, η υπογραφή του Συνασπισμού φιγουράρει δίπλα σε εκείνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στα «κοινά ανακοινωθέντα» της Προεδρίας, όπου γραφόταν ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τα Σκόπια με όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία». 

Κάνει πως ξεχνάει η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ ότι μόνο το ΚΚΕ πήγε κόντρα στο ρεύμα, κρίνοντας από τη σκοπιά των πραγματικών λαϊκών συμφερόντων, ενώ ο ΣΥΝ ανέλαβε τη συκοφάντησή του, με το μνημειώδες «πλην Λακεδαιμονίων» του Κύρκου, όταν το κόμμα του συμμετείχε στα συλλαλητήρια του εθνικιστικού παροξυσμού στη Θεσσαλονίκη. 

Ας αφήσει λοιπόν τις μπαγαποντιές η «Αυγή» και την προσπάθεια να αλλοιώσει την Ιστορία. 

Αλλωστε, ο τότε ΣΥΝ σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, αφού κριτήριο και τότε και τώρα για τις θέσεις όλων των κομμάτων, πλην ΚΚΕ, ήταν η αποτελεσματικότερη υπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης, μέσα στις δοσμένες κάθε φορά συνθήκες και την ιστορική συγκυρία.

Ελλάδα. H πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Η πρώτη χώρα λοιπόν που αναγνώρισε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» ήταν η Ελλάδα!

Ότι και να λένε και όσο και να χτυπιούνται φασίστες και δεξιοί για το όνομα των Σκοπίων, αυτοί ήταν που αναγνώρισαν τα Σκόπια ως «Μακεδονία»! Τα Σκόπια τα αναγνώρισαν de facto ως Μακεδονία οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις οι οποίες την ίδια στιγμή βασάνιζαν και εκτελούσαν τους κομμουνιστές στις φυλακές και στις εξορίες! Τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως «Μακεδονία» από τους φασίστες που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά την Αγγλοαμερικανική ιμπεριαλιστική επέμβαση δια χειρός του Κωνσταντίνου Καραμανλή!

«Νομοθετικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 4009

Περί κυρώσεως της μεταξύ των κυβερνήσεων του Βασιλείου της Ελλάδος και της Λαϊκής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας υπογραφείσης την 18ην Ιουνίου 1959 Συμφωνίας περί αμοιβαίων δικαστικών σχέσεων.

Άρθρον 7

Αι αιτήσεις δικαστικής αρωγής υποβάλλονται δια των αντιστοίχων Υπουργείων Δικαιοσύνης, άτινα αλληλογραφούσι προς τούτο απευθείας μεταξύν των (όσον αφορά την Γιουγκοσλαυΐαν τα υπουργεία δικαιοσύνης των Λαϊκών Δημοκρατιών της Σερβίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, Μακεδονίας και Μαυροβουνίου.»

Η παραπάνω de facto αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» φέρει τις υπογραφές του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή και των υπουργών του! 

Μεταξύ των υπογραφών των υπουργών του δεσπόζουν αυτές των πατριωταράδων Π. Καννελόπουλου, Κ. Αβέρωφ – Τοσίτσα, Κ. Παπακωνσταντίνου, Α. Στράτου, Κ. Τσάτσου, Κ. Κεφαλογιάννη!

                         Τα κροκοδείλια δάκρυα του Κ. Καραμανλή

Οι τύποι λοιπόν που αναγνώρισαν de facto τα Σκόπια ως Μακεδονία σε αντάλλαγμα της προδοσίας του Τίτο σε βάρος των Ελλήνων κομμουνιστών, αυτοί οι τύποι ακόμα και σήμερα τολμούν είτε ως δεξιοί, είτε ως φασίστες να μιλούν για προδοσίες των κομμουνιστών και άλλες τέτοιες αηδίες!

Επειδή ο ναζιστής υπαρχηγός των φασιστών προσπάθησε χθες στη Βουλή να χρεώσει την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» μόνο στον «εθνάρχη» Καραμανλή κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι τότε στις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις που βασάνιζαν και εκτελούσαν κομμουνιστές, αγωνιστές, δημοκράτες ήταν μαζί δεξιοί και φασίστες, ήταν μαζί όσοι συνεργάστηκαν και με τους Γερμανούς και με τους Αγγλοαμερικανούς, ήταν μαζί όσοι συνεργάστηκαν μόνο με τους Γερμανούς ή μόνο με τους Αγγλοαμερικανούς! Όλοι οι δοσίλογοι ήταν ενωμένοι εις σάρκαν μίαν!

Οι πολιτικοί απόγονοι αυτών των τύπων που αναγνώρισαν de facto τα Σκόπια ως «Μακεδονία» ήταν αυτοί που καλούσαν μετά από δεκαετίες σε συλλαλητήρια ενάντια στην αναγνώριση των Σκοπίων με σύνθετη ονομασία που θα περιλάμβανε το όνομα «Μακεδονία» ή παράγωγά του! Με αυτούς τους τύπους, δεξιούς, κεντρώους και φασίστες συντάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ (τότε Συνασπισμός) βάζοντας μάλιστα τον Πατριάρχη του ντόπιου οπορτουνισμού Λεωνίδα Κύρκο να αποκαλέσει εμμέσως πλην σαφώς τους κομμουνιστές προδότες λέγοντας εκείνο το αξέχαστο «πλην Λακεδαιμονίων»!

Ολοκληρώνοντας αυτήν την γραφή και επειδή κάποιοι προσπαθούν να ισοπεδώσουν την ιστορική μνήμη παρουσιάζοντας την de facto αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» μόνο σαν έργο της δεξιάς, θα θέλαμε να θυμίσουμε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν την επταετή δικτατορία ήταν ένας στυγνός ακροδεξιός που συνένωνε δεξιά και φασίστες! Την de facto αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» την έκαναν μαζί φασίστες και δεξιοί και την αποδέχτηκαν οι κεντρώοι! Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά την επταετή χούντα επέστρεψε ντυμένος τη στολή του δημοκράτη δεξιού για να παραστήσει τον εθνάρχη! Αυτά γιατί δεν φτάνει που μας περνάν για ηλιθίους οι Συριζαίοι, μας περνάν για ηλιθίους και οι καθυστερημένοι οι φασίστες!

Τάκης Φ. Αγκίδα

Την δεκαετία του 1980 γνώρισα πάρα πολλούς Σκοπιανούς στις παραλίες της Κατερίνης, με τους οποίους είχαμε πολύ καλές σχέσεις !!! 

Θυμάμαι ότι όλοι αυτοί αυτοαποκαλούνταν  Μακεδόνες και την πατρίδα τους την αποκαλούσαν Μακεδονία. 

Επίσης το 1985 ταξίδεψα με το αυτοκίνητό μου, μαζί με παρέα, για την Πολωνία. Διασχίζοντας την ενιαία τότε Γιουγκοσλαβία και σε όλη την διαδρομή μας, το ραδιόφωνο μιλούσε για Μακεδόνσκα και Μακεδόνσκα, το μόνο που καταλαβαίναμε και το ντόμπρο.  

Σε κανέναν από εμάς που κάναμε μεταξύ μας παρέα, και  διαφορετικών, φυσικά, πολιτικών πεποιθήσεων δεν μας πείραζε, δεδομένου ότι όλοι ξέραμε ότι η επαρχία τους όντως ονομαζόταν  Μακεδονία!!! 

Τι συνέβη και τι άλλαξε μετά από μερικά χρόνια και ξαφνικά γεμίσαμε πλατείες σαν την Αριστοτέλους με ένα εκατομμύριο κόσμο για το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ???

Εκείνο που είναι σίγουρο, είναι ότι δεν άλλαξε τίποτα ουσιαστικό για τους Σκοπιανούς !!! Σε εμάς ήταν το θέμα !!! Αυτοί ( οι Σκοπιανοί ) γεννήθηκαν μεγάλωσαν εκπαιδεύτηκαν εδώ και δυο γενιές ως ''Μακεδόνες'' και αυτό ξέρουν !!!! 

Εμείς όμως σαν κράτος και σαν κοινωνία τουλάχιστον για μια εικοσαετία μας υποχρέωσαν οι ΝΑΤΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ( και τα εδω τσιράκια τους ) όχι μόνο να μην αντιδράσουμε το ''45 όταν ΠΡΩΤΟΔΟΘΗΚΕ αυτό το όνομα από τον Τίτο στην νότια επαρχία της Γιουγκοσλαβίας, αλλά να το ξεχάσουμε και σαν θέμα !!!! 

Προφανώς προείχε το γεγονός ότι έπρεπε να μην ''στεναχωρήσουμε'' τον αντιΣοβιετικό Τίτο !!!!! 

Αυτό είχε ως λογικό αποτέλεσμα να μην μας κακοφαίνεται για δεκαετίες να ακούμε τους Σκοπιανούς να αυτοαποκαλούνται ... Μακεδόνες. 

Όλα αυτά μέχρι το 1992 !!!! 

Τότε άλλαξαν τα δεδομένα και ξαφνικά κράτος, κόμματα -δεξιοί, φασίστες, κεντρώοι, "αριστεροί" οπορτουνιστές, Εκκλησία, στρατός και από πίσω...... ο λαός. 

Έγιναν όλοι έξαλλοι ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ !!!! 

Όλοι ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ που είπε, ο μεγάλος "άριστερός" οποορτουνιστής, Λεωνίδας Κύρκος. Το ΚΚΕ. Θέλοντας να δείξει, εμμέσως πλην σαφώς τους κομμουνιστές προδότες, ξεχνώντας  στη βιασύνη του ότι οι 300 Λακεδαιμόνιοι τα έβαλαν με τα εκατομμύρια των Περσών και δεν ξεχάστηκαν ποτέ. 

Μια φωνή λογική λοιπόν ακούστηκε τότε, και ήταν του ΚΚΕ, το οποίο πρότεινε την λύση του γεωγραφικού προσδιορισμού για το όνομα!!!!

Έπεσαν επάνω του να το φάνε.

 Οι χθεσινοί ...συμβιβασμένοι!!!!!

Πέρασαν άλλα 25 χρόνια και τώρα, οι ίδιοι τρέχουν να υιοθετήσουν αυτό που αρνήθηκαν και πολέμησαν με φανατισμό πριν 25 χρόνια !!!!

 Απλά ....  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!!!!!!

ΣΧΕΤΙΚΑ

Η Μακεδονία, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι

Η Μακεδονία, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι

Η ελληνική αποστολή στη συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου. Από αριστερά στα δεξιά, καθισμένοι: λοχαγός Κ.Πάλλης, Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος, Ελ. Βενιζέλος, Δ.Πανάς, Ν.Πολίτης. Ορθιοι: Θ. Πετρακόπουλος, Σ. Γεωργόπουλος, Κ. Μαρκαντωνάκης, Σ. Κωνσταντινίδης, λοχαγός Αλ. Εξαδάκτυλος και Μ. Τσαμαδός

Να θυμίσουμε απλά εδώ ότι: Η Διάσκεψη του Βουκουρεστίου κάλυψε τη χρονική περίοδο από τις 17/30 Ιουλίου έως τις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου του 1913 οπότε και υπογράφηκε η Συνθήκη, με την οποία ρυθμίζονταν τα ζητήματα, που αφορούσαν τις αντιμαχόμενες βαλκανικές χώρες. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου καθόρισε τα νέα σύνορα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Συνθήκη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 21 Αυγούστου 2005  αποτελούνταν από 10 άρθρα, τα οποία εν συντομία προέβλεπαν: 

Η Σερβία έπαιρνε τη Βόρεια Μακεδονία έως τη Ραντόβιτσα και τη Στρώμνιτσα, με το Μοναστήρι και το μεγαλύτερο μέρος της κοιλάδας του Βαρδάρη. 

Η Ελλάδα έπαιρνε τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, το Λιμάνι της Καβάλας, μ' ολόκληρη σχεδόν την ενδοχώρα, τη νότια Ηπειρο με τα Ιωάννινα, τα νησιά του Αιγαίου (εκτός από τα Δωδεκάνησα που έμεναν στους Ιταλούς, την Ιμβρο και την Τένεδο που έμεναν στην τουρκική κατοχή). 

Στη Βουλγαρία δινόταν έξοδος στο Αιγαίο ανάμεσα στο Πόρτο - Λάγο και το Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη). Η Ρουμανία πήρε τη Νότιο Δοβρουτσά και η Τουρκία κράτησε την Ανατολική Θράκη με την Ανδριανούπολη.

Αναφορικά με το ζήτημα της Κρήτης, η συνολική διευθέτηση έχει ως εξής: Με τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1913 η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε παραιτηθεί από τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο νησί υπέρ των βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο). Στη συνέχεια, η Σερβία παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της αυτά υπέρ της Ελλάδας με το Πρακτικό Πάσιτς - Βενιζέλου της 3ης Αυγούστου 1913 και η Βουλγαρία παραιτήθηκε και αυτή των δικαιωμάτων της υπέρ της Ελλάδος με την τελευταία παράγραφο του άρθρου 5 της Συνθήκης του Βουκουρεστίου όπου αναφέρεται: «Συνομολογείται ρητώς ότι η Βουλγαρία παραιτείται πάσης επί της νήσου Κρήτης αξιώσεως».

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σήμαναν τον διαμελισμό της Μακεδονίας τα εδάφη της οποίας, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 και του Νεϊγί το 1919, δόθηκαν: 51,56% στην Ελλάδα, 38,32% στη Σερβία και 10,12% στην Βουλγαρία. Δηλαδή τη Μακεδονία την μοίρασαν από τότε ανάμεσα σε τρεις χώρες...

Επομένως : Σε μια διαπραγμάτευση για εξεύρεση κοινώς αποδεκτής λύσης, στην οποία περιλαμβάνεται με οποιονδήποτε τρόπο το όνομα «Μακεδονία» και όποια παράγωγά του, αυτό θα πρέπει ρητά να γίνει αποδεκτό μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός. Να μπει τέλος στην αλυτρωτική προπαγάνδα, να υπάρξει αμοιβαία αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας των δύο χωρών. 

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21082015

Ο Γ. Κατρούγκαλος συσχετίζει τους δολοφόνους του Λαμπράκη με τους διαδηλωτές εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ!

Αφού πήρε τα μέτρα του και διαπίστωσε πως κανένας από τους παραβρισκόμενους δεν θα του φώναζε, ο υπουργός Εργασίας είπε πάλι τις… τρέλες του!

Μιλώντας στον Άγιο Νικόλαο, ο υπουργός Εργασίας συσχέτισε τις συγκεντρώσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ με τις αντισυγκεντρώσεις ακροδεξιών τη δεκαετία του ’60.

Όπως είπε «οι αντισυγκεντρώσεις καμιά σχέση δεν έχουν με την Αριστερά. Αυτοί που σκότωσαν τον Λαμπράκη, είπε, δεν ήταν Αριστεροί»! Ο υπουργός Εργασίας έκανε λόγο για «τραμπουκισμούς μικρών ομάδων» που όπως υποστήριξε θέλουν να ματαιώσουν το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία. «Αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία μικρές ομάδες προσπάθησαν να το ματαιώσουν. Εμείς θα συνεχίσομε χωρίς να φοβόμαστε τραμπουκισμούς αυτών των μικρών ομάδων. Γι’ αυτό ανοιγόμαστε στην κοινωνία γιατί είμαστε η ελπίδα της κοινωνίας και ένα πολιτικό σύστημα διαφορετικό και για μια επιστροφή σε συνθήκες που δεν θάναι αυτές της μιζέριας μετά από έξι χρόνια». είπε.

Απαντώντας σε ερώτηση ο κ. Κατρουγκαλος ανέφερε ότι πρέπει «Να ξεχωρίσαμε όμως τον ψόγο που δίνουν οι πολίτες αβίαστα και οι συγκεκριμένες ομάδες είτε τραμπούκων οι ανθρώπων που νομίζουν ότι παίζουν την επανάσταση στο πλαίσιο της μικρής μιζέριας των 5-6 ατόμων».

Ακόμη ο κ. Κατρούγκαλος, απαντώντας σε άλλη ερώτηση είπε πως αν λυπήθηκε για κάτι χθες ήταν πόσοι λίγοι συγκεντρώθηκαν από τα συνδικάτα. «Ήταν καμιά δεκαριά άνθρωποι έξω από την αίθουσα που είχα ζητήσει να συναντηθώ με φορείς. Στην πραγματικότητα πολύ λιγότεροι από τα μέλη των ΔΣ των συνδικάτων» και πρόσθεσε: «Εμείς θέλομε τα συνδικάτα μαζικά και θέλομε μια ανοιχτή συζήτηση με αυτά» σημειώνοντας ακόμη πως και τα συνδικάτα θα πρέπει να εκπροσωπούν τον κόσμο να μην έχουν αυτή την απομόνωση.

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ-Ενας λεβέντης χάθηκε..!

sibilla

Αιγαίο: To 2017 π.Χ. μιλούσαν Ελληνικά. Πρέπει ν' αλλάξει κάτι στην Ιστορία μας, στα βιβλία μας, στα σχολεία μας;

άρθρο του Νίκου ΚΥΤΟΠΟΥΛΟΥ
 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 5 Σεπτέμβρη 2004  

ΟΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

Τι πρέπει ν' αλλάξει στην Ιστορία μας, στα βιβλία μας, στα σχολεία μας;

Γ' Μέρος

(τελευταίο)

Η μία όψη του περίφημου Δίσκου της Φαιστού. Το αρχαιότερο δείγμα έντυπου κειμένου

Στο προηγούμενο σημείωμα το θέμα μας ήταν: Αν επιβεβαιωθεί οριστικά ότι στο χώρο του Αιγαίου οι άνθρωποι μιλούσαν, το 2700 π.Χ. ελληνικά, τότε πρέπει ν' αλλάξει η Ιστορία τόσο της γραφής, όσο και της Ελλάδας. Και τονίστηκε ότι αυτό έχει επιβεβαιωθεί. Γιατί αποκρυπτογραφήθηκε η γραμμική γραφή Α΄. Γιατί κυκλοφορεί κιόλας βιβλίο με τον τίτλο «Ο Δίσκος της Φαιστού έλυσε τη σιωπή του».

Αλλά έλυσε πραγματικά τη σιωπή του; Πείθει η αποκρυπτογράφηση αυτή; Αλλο, βέβαια, να το λες και άλλο να το αποδείξεις. Πιστεύουμε ότι ο κ. Γιώργος Πολύμερος, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, το αποδείχνει.

Από την εποχή που ο Αγγλος Μίκαελ Βέντρις αποκρυπτογράφησε τη γραμμική γραφή Β΄, από το 1952, μια ολόκληρη στρατιά από επώνυμους κι ανώνυμους ερευνητές καταπιάστηκε με την αποκρυπτογράφηση της γραμμικής γραφής Α΄. Και φυσικά, του Δίσκου της Φαιστού, που αποτελεί κλασικό δείγμα ιερογλυφικής γραφής, που θεωρείται από πολλούς μητέρα της γραμμικής Α΄. Από τότε μεσολάβησαν πενήντα δύο χρόνια. Σ' αυτά τα χρόνια έγιναν πολλά βήματα για τη λύση του αινίγματος. Οταν μπήκε στον ευγενή αυτόν αγώνα ο κ. Γ. Πολύμερος ήταν πια πεποίθηση ότι και η ιερογλυφική γραφή, όπως και η γραμμική γραφή Α΄, αποτελείται από συλλαβογράμματα. Οτι τα περισσότερα απ' αυτά είχαν καθορισμένη φωνητική αξία. Οτι μια από τις δυσκολίες στην ανάγνωση της γραμμικής τόσο της Β΄, όσο και της Α΄ γραφής ήταν ότι δε χώριζαν μεταξύ τους οι λέξεις. Λέξεις και φράσεις ήταν κατά παράταξη αδιαίρετη. Και το έργο του χωρισμού σε λογικές ενότητες αποτελούσε την πρώτη δοκιμασία του ερευνητή. Εκεί κατ' αρχήν δοκιμάζονται οι πρώτες ικανότητές του: Η ευστροφία, η διορατικότητα και η άριστη γνώση της αρχαιοελληνικής γλώσσας με όλες τις διαλέκτους της.

Για τις επιτυχίες και τις δυσκολίες του ίδιου και των συναδέλφων του, μας εξομολογείται ο συγγραφέας στην προμετωπίδα του βιβλίου του: «Περπάτησα σ' έναν δρόμο τον οποίο άνοιξαν άλλοι. Απλώς σε μένα έτυχε η τιμή να κάνω το τελευταίο βήμα. Η μεγάλη τιμή πρέπει ν' αποδοθεί στους Εβανς, Βέντρις και Τσάντγουικ όσο και στους κατόχους λιγότερο ηχηρών ονομάτων και άλλους ερευνητές».

Η άλλη όψη του περίφημου Δίσκου της Φαιστού. Το αρχαιότερο δείγμα έντυπου κειμένου

Ο Δίσκος της Φαιστού από άποψη γραφής δεν είχε κανένα ψεγάδι. Ηταν και είναι, βέβαια, πρότυπο κειμένου. Ευανάγνωστα συλλαβογράμματα, χωρισμένα σε φράσεις ή λέξεις με μια γραμμούλα. Ελάχιστα ιερογλυφικά με άγνωστη φωνητική αξία. Ωστόσο, ενώ στην ανάγνωση των μικρών επιγραφών έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος, ο Δίσκος της Φαιστού παρέμενε γρίφος απρόσιτος. Αίνιγμα αξεδιάλυτο. Οσοι επιχείρησαν την αποκρυπτογράφησή του, αποτύχανε.

Ξανάρθε φορτικότερος ο Ινδοευρωπαϊκός μύθος ότι η γραμμική Α' κι ο Δίσκος εκφράζουν άλλη γλώσσα, άλλου λαού άγνωστης προέλευσης. Γι' αυτό το λόγο όσοι ασχολούνται με την αποκρυπτογράφηση κύριο μέλημά τους είχαν να εξακριβώσουν σε ποια γλώσσα είναι γραμμένος. Ετσι, λοιπόν, η όλη υπόθεση συνδέθηκε αυτόματα με την υπόσταση του Ινδοευρωπαϊκού μύθου: Αν αποδειχνόταν η γραμμική Α΄ ελληνική, τότε οι Ελληνες δεν ήρθαν απέξω. Αν όχι, τότε μπορεί και να ήρθαν από κάποια Ουκρανία! Αυτό εκφράζεται επιγραμματικά από τον μεγάλο Γάλλο γλωσσολόγο Ζορζ Ζεάν.

Την απάντηση την έδωσε, τελικά, ο Γιώργος Πολύμερος, ο γλωσσολόγος, που για να ζήσει επαγγέλλεται τον λογιστή, στη Λαμία. Αυτός ανακάλυψε, όπως μας λέει, το «Μίτο της Αριάδνης» στο λαβύρινθο της σπειρωτής γραφής του Δίσκου της Φαιστού. Υστερα από πολύμοχθες και βασανιστικές μελέτες, δοκιμές, συγκρίσεις και συνδυασμούς έφτασε μια μέρα στην ιδέα να διαβάσει τα συλλαβογράμματα με αντίστροφη φορά από την καθιερωμένη: Οχι από την περιφέρεια προς το κέντρο, αλλά από το κέντρο προς την περιφέρεια. Στο βιβλίο του εξηγεί το πώς και το γιατί. Και πείθει.

Μια σύγκριση, όμως, θα πείσει περισσότερο. Από τους ερευνητές πολλοί, κατά καιρούς, πίστεψαν ότι έλυσαν το αίνιγμα. Κι έγραψαν βιβλία. Παίρνουμε στην τύχη για σύγκριση το βιβλίο της κ. Εφης Πολυγιαννάκη με τον τίτλο: «Ο Δίσκος της Φαιστού μιλάει ελληνικά» και το βιβλίο του κ. Γ. Πολύμερου: «Ο Δίσκος της Φαιστού έλυσε τη σιωπή του». Το κοινό τους γνώρισμα: Και οι δύο χρησιμοποιούν τα ίδια συλλαβογράμματα με τις ίδιες φωνητικές αξίες, με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Η διαφορά τους: Η πρώτη επιχειρεί να διαβάσει σύμφωνα με την «πεπατημένη» από την περιφέρεια προς το κέντρο. Ενώ, ο δεύτερος, αντίθετα, από το κέντρο προς την περιφέρεια.

Τα αποτελέσματα. Ας κρίνει ο αναγνώστης. Παραθέτουμε από τα δύο βιβλία τα κείμενα της Α΄ πλευράς του Δίσκου. Πρώτα της κ. Πολυγιαννάκη:

«Ακουε Αρπυια περαιά τε `Αιδι θωκεί / σα νέφη με σέσωκες διατοράντα. / δόδε ημίν / τάγα, Δόδελας άδην, Ζευ, ιά έφυτε / αιγοκόπους (;) Φοινικάδε καέεσω τε / διάσυρα χαμιδε / ότε επλείμεν Αιθιοπία δε / κα-qo-ja-no (;) χάνδον Καριαja / sa-ka-qo-ja-no / pi-ru-to-ne (;) ιαλά τε ιαρήϊα / ιάτορά (ε) sa-ka-qo-ja-no / τιμάειν ραϊα, άνω τε τοία / κα-ru-to-ne (;) Ρέα:

Μετάφραση στα νεοελληνικά: Ακουε Αρπυια περνά και στον Αδη κάθεται. Εμένα έσωσες τα νέφη σου διαπερνώντας / Δώσε σε μας! / χρόνο εξουσίας (ή τόπο) στον Δόδελα / (ο οποίος) αρκετά βέλη φύτεψε Ζευ! / τους θαλασσομάχους στη Φοινίκη έκαψα / (τους) κατέκοψα στη χάρι... / όταν καταπλέαμε στην Αιθιοποία / Με άπληστη επιθυμία από την Καρία /.../.../ και έπεμψα σφάγια / ιατρέ /... / να τιμά για την ανάρωση ακούω αυτά εδώ /... / Ρέα!

Τώρα η αποκρυπτογράφηση και μετάφραση του κ. Γ. Πολύμερου.

«Ιέρεια ανακτορική. / ιαθώ τε βόα / ιερά μάτια ανήγογα σά. / Ερατοία, ιαρήια τέλεια ανακτορόποι / ανήγαγα σα. / (Η) δε Πυθία μοι ειπέ τε βω, / δε μέγα ιλάσουσα θύσω αίγας δέκα, νάπη, / φυγοιόα τε ποέjα ανασταθείσα / Ολα δίδω ιατά /Μϊι δίδω άλλα τόσα. / Και έσω εμοί, επίνοσα κειτοντία, / θεραπεία. Ζάφυσα Γαία.

Μετάφραση:

Ιέρεια ανακτορική / φώναξε δυνατά για να γίνω καλά / ιερά ιμάτια έφερα δω πάνω σ' εσένα / Σεβαστή, σφάγια τέλεια, για τα ανάκτορα / έφερα εδώ πάνω για σένα / (Η) δε Πυθία μου είπε νάρθω σε σένα / κι αφού κάνω μεγάλο ιλασμί / να θυσιάσω δέκα γίδες στην κοιλάδα / και θα φύγω πεζή αφού σταθώ στα πόδια μου / Ολα σου δίνω τα νοσήλεια / και θα σου δώσω άλλα τόσα. / Και γίνε μου θαλερή Γαία / θεραπεύτρια της αρρώστιας μου:

Δύο μόνο παρατηρήσεις.
 Στην πρώτη μετάφραση ο Δίσκος μιλάει μεν ελληνικά, αλλά ασυνάρτητα με πέντε γρίφους ανεξήγητους, που αφήνουν πολλά ερωτηματικά και για τα όσα αποκρυπτογραφήθηκαν.

 Η δεύτερη, του Πολύμερου, είναι άρτια, εξηγεί και τις πέντε φράσεις που έμειναν στην πρώτη ανερμήνευτες και έχει ένα θαυμάσιο ειρμό. Οι συγκρίσεις πείθουν ότι η δεύτερη είναι πολύ καλύτερη και ορθότερη. Ο Δίσκος πραγματικά «έλυσε τη σιωπή του» και μιλάει ελληνικά της ομηρικής εποχής. Χρειάζεται όμως η επίσημη αναγνώριση. Η ιστορία περιμένει τις αλλαγές της. Πόσο ακόμα θα περιμένει;