Ο ΣΥΡΙΖΑ διεθνοποιεί το πρόβλημα και ο Ερντογάν απέκτησε κνησμό στα μέζεά του

«Διεθνοποιούμε το πρόβλημα», «Η "Ευρώπη" θα του τρίξει τα δόντια» (του Ερντογάν), «Δεν είναι πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά της ΕΕ»... Τα παραπάνω επαναλαμβάνονται διαρκώς από κύκλους τόσο της κυβέρνησης όσο και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, σχετικά με την τουρκική προκλητικότητα.

 Το αποτέλεσμα; Η προκλητικότητα όλο και κλιμακώνεται, όχι επειδή η κυβέρνηση δεν ...«διεθνοποιεί» το πρόβλημα, αλλά ακριβώς επειδή η ένταση στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας είναι μέρος ανταγωνισμών, σχεδίων και παζαριών σε ευρύτερη, περιφερειακή και «διεθνή» κλίμακα. 

Αυτό φάνηκε και μετά την ευρωτουρκική Σύνοδο Κορυφής στη Βουλγαρία, για την οποία η «Αυγή» έγραφε ότι «τα έψαλαν στον Ερντογάν», και την ίδια στιγμή Τούρκοι αξιωματούχοι έκαναν ακόμα πιο επιθετικές δηλώσεις. Ενώ, ο ίδιος ο Ερντογάν (μετά το ...ψαλτήρι) συνέδεσε ευθέως την κράτηση των 2 Ελλήνων στρατιωτικών με την έκδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών, που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα. 

Η κυβέρνηση, λοιπόν, από τη μία επιχειρεί να εφησυχάσει το λαό, δείχνοντας τα υποτιθέμενα «ψαλτήρια» και, από την άλλη, απορεί, όπως χτες η «Αυγή», που η ΕΕ δεν παίρνει πιο δραστικά μέτρα απέναντι στους χειρισμούς της κυβέρνησης Ερντογάν. 

Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ΗΠΑ και ΕΕ δεν αποτελούν εγγύηση της σταθερότητας και της ασφάλειας προς όφελος των λαών και ότι, αντίθετα, οι ανταγωνισμοί με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στο εσωτερικό τους, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας, μπλέκουν το λαό σε ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες και κινδύνους. 

Γι' αυτό χρειάζεται ο λαός να αναζητήσει διέξοδο στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: Στην απεμπλοκή της χώρας από τους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στην πάλη για αποδέσμευση απ' όλους τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, με τα κλειδιά της εξουσίας και της οικονομίας στα δικά του χέρια.

Με αφορμή το όνομα της ΠΓΔΜ !!!

                                 

               Η πατριδοκαπηλία της αστικής τάξης

Διαχρονικά, η αστική τάξη ουδέποτε λογάριασε θυσίες για την ισχυροποίηση της εξουσίας της και του καπιταλισμού συνολικότερα, είτε σε ανθρώπους (ακόμα και δικούς της), είτε σε εδάφη κ.λπ. Ετσι, αν σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία οι περιστάσεις απαιτούσαν την αλλαγή συνόρων, άλλοτε με την προσάρτηση εδαφών και πληθυσμών, άλλοτε με την παράδοσή τους («ζυγίζοντας» κάθε φορά τα αντισταθμιστικά οφέλη), η αστική τάξη δεν είχε ποτέ κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει στη μία ή την άλλη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προείχε και προέχει - ορθά από την σκοπιά της - στον πυρήνα των επιλογών της, ήταν και παραμένει το ταξικό της συμφέρον.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό υπήρξε, μεταξύ άλλων, η πρόθεση της ελληνικής αστικής τάξης, το 1915, να παραδώσει μέρος του προσφάτως τότε ενσωματωμένου τμήματος της Μακεδονίας, με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας - κομμάτι των γενικότερων «ευκαιριών» που «προσέφερε» η νέα πολεμική αναμέτρηση για την αναδιανομή του κόσμου (βλέπε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Αυτή η σχετικά άγνωστη πτυχή της Ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη, αφού αναδεικνύει με τα έργα και τα λόγια των ίδιων των αστών την πατριδοκαπηλία τους, που γνωρίζει έξαρση για μια ακόμη φορά στις μέρες μας. Καταδεικνύει επίσης το πώς διαστρεβλώνεται η Ιστορία, πώς συσκοτίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα, προκειμένου να γίνουν πράξη οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας (διάβαζε: αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού, στο πλαίσιο των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή). Ετσι, το 1992, βασικό μέλημα της αστικής τάξης ήταν η «μάχη» για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα, κυρίαρχη έχει γίνει η επιλογή της σύνθετης ονομασίας. Και γύρω από αυτήν διεξάγεται η σύγκρουση «πατριωτών» και «μειοδοτών». Οπως και τότε...

Οταν η αστική τάξη «πρόσφερε» ένα τμήμα της Μακεδονίας στη Βουλγαρία...

Τον Αύγουστο του 1914 ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Επιδιώκοντας την είσοδο της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το μέρος της, η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.ά.) απέδωσε στις αντίστοιχες κυβερνήσεις διακοίνωση, «συμβουλεύοντάς» τις να διευθετήσουν ειρηνικά τις μεταξύ τους διαφορές, ενώ ειδικότερα στη Βουλγαρία υποσχέθηκε εδαφικά ανταλλάγματα επί της Μακεδονίας και Θράκης. Η άρχουσα τάξη της τελευταίας ωστόσο προσανατολιζόταν προς τις «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανία - Αυστροουγγαρία), τον έτερο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, ενώ παράλληλα η Σερβία βρισκόταν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, υπό το βάρος της επίθεσης των αυστροουγγρικών δυνάμεων.

Ενόψει της επικείμενης επίθεσης στα Δαρδανέλια, το ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις πολεμικές επιχειρήσεις τέθηκε ακόμα πιο επιτακτικά. Ετσι, «οι Σύμμαχοι προσεκάλεσαν ημιεπισήμως την Ελλάδα όπως τους βοηθήσει εν Δαρδανελλίοις. Αντί της βοηθείας ταύτης τη προσέφερον το βιλαέτιον της Σμύρνης».1

Ο Δ. Α. Κόκκινος αναφέρει σχετικά στο έργο του «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»: «Αι προτάσεις των συμμάχων προς την Ελλάδα ως προς Βουλγαρίαν ήσαν σαφείς. Θα εντάσσοντο συγχρόνως... παρά τω πλευρώ των συμμάχων και η μεν Βουλγαρία θα ελάμβανε προσφερόμενα εκ μέρους της Ελλάδος το Σαρισαμπάν (Νέστος), την Δράμαν και την Καβάλαν, η δε Ελλάς δεκαπλάσιαν έκτασιν εις την Μικράν Ασίαν, όταν θα εγίνετο εκεί επιτυχής εκστρατεία. Δηλαδή η Ελλάς θα έδιδε τμήματα της χώρας και θα ελάμβανε ως αντιστάθμισμα εδάφη τα οποία δεν είχον εις τας χείρας των εκείνοι οι οποίοι τα υπέσχοντο».2Το δέλεαρ ήταν πολύ ελκυστικό για την ελληνική αστική τάξη ώστε να το αγνοήσει.

Ετσι, σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.3

Το σχετικό κείμενο δημοσιεύτηκε από φιλελεύθερες (φιλοβενιζελικές) εφημερίδες της Αθήνας στις 20 Μάρτη 1915. Βρετανικά κρατικά έγγραφα όμως δείχνουν πως οι σχεδιασμοί της «Αντάντ» για πραγματοποίηση «ικανοποιητικών εδαφικών παραχωρήσεων της Μακεδονίας» προς τη Βουλγαρία δεν περιελάμβαναν αρχικά παρά μια αόριστη νύξη, που συνοψιζόταν στο ότι «δεσμευόμαστε να βρούμε αλλού αποζημίωση για την Ελλάδα». Οι παραχωρήσεις αυτές θεωρούνταν «μια θυσία που προσφέρεται στον κοινό σκοπό»4(διάβαζε: των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της «Αντάντ»).

    ...ως «θυσία» για την «αληθή μεγάλη Ελλάδα»

«Δεν θα εδίσταζα», τόνισε μεταξύ άλλων ο Βενιζέλος, «όσο οδυνηρά και αν είναι η εγχείρησις, να συμβουλεύσω την θυσίαν της Καβάλας, όπως διασωθεί ο εν Τουρκία ελληνισμός και ασφαλισθή η δημιουργία αληθούς μεγάλης Ελλάδος...».5Η ουσία βέβαια βρισκόταν στο δεύτερο: Στη δημιουργία «αληθούς μεγάλης Ελλάδος». Η αναφορά στους δοκιμαζόμενους ελληνικούς πληθυσμούς δεν αποτελούσε παρά το πρόσχημα, ένα περισσότερο «ευγενές» περιτύλιγμα, ή στην καλύτερη περίπτωση έναν δευτερεύοντα παράγοντα, στη στοιχειοθέτηση της εν λόγω επιχείρησης.

Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι περίπου δύο χρόνια πριν, ο Βενιζέλος είχε αντικρούσει το ενδεχόμενο οποιασδήποτε παραχώρησης προς τη Βουλγαρία, με το εξής σκεπτικό: «Η Ελλάς ουδέν δύναται να παραχωρήση εκ του εδάφους της εις την Βουλγαρίαν... Η Ελλάς εάν επρόκειτο να παραχωρήση τι θα έπρεπε να παραχωρήση ελληνικότατους πληθυσμούς περιλαμβάνοντας και την πόλιν της Καβάλλας, είτε να εκθέση την ασφάλειαν των συνόρων της προς την Θεσσαλονίκην...».6

Στο Β' Υπόμνημά του προς τον βασιλιά στις 17 Γενάρη 1915, προσέθετε: «Αι παραχωρήσεις εν Μ. Ασία, ων εισήγησις μοι εγένετο δύνανται να λάβουν έκτασιν τοιαύτην, ώστε εις την εκ των νικηφόρων προελθούσαν διπλήν Ελλάδα να προστεθή άλλη μία εξ ίσου μεγάλη και όχι βέβαια ολιγότερον πλούσια Ελλάς». Το επιχείρημα του ασύγκριτου - σε σχέση με άλλες διεκδικούμενες περιοχές - πλούτου της Μικράς Ασίας επαναλαμβάνεται και πάλι στη συνέχεια του Υπομνήματος, προτού γίνει καν λόγος για τους ελληνικούς πληθυσμούς.7

«Ως προς τον τρόπον της παραχωρήσεως», έγραφε η εφημερίδα «Εμπρός» στις 21 Μάρτη 1915, «ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε την σκέψιν ότι διά της παρεμβάσεως των Δυνάμεων θα εξησφάλιζε την υπό της Βουλγαρίας εξαγοράν της περιουσίας των κατοίκων, οι οποίοι θα μετηνάστευον εις την Ελλάδα και ότι θα αντηλλάσσοντο οι Ελληνικοί και Βουλγαρικοί πληθυσμοί εκατέρωθεν, ήτοι οι εν Μακεδονία Βουλγαρικοί και οι εις το παραχωρηθησόμενον τη Βουλγαρία τμήμα Ελληνικοί». Οπως διαπιστώνουμε, το απάνθρωπο μέτρο της ανταλλαγής των πληθυσμών είχε προκύψει για τους ελληνικούς και βουλγαρικούς πληθυσμούς τού υπό διαπραγμάτευση τμήματος της Μακεδονίας πολύ πριν το 1923 (μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή). Αξίζει να σημειωθεί πως στην ίδια περιοχή είχαν καταφύγει ήδη δεκάδες χιλιάδες Ελληνες πρόσφυγες από τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης που είχε προσαρτήσει η Βουλγαρία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913).

Ζήτημα «μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν...»

Οι προτάσεις Βενιζέλου δεν έγιναν αποδεκτές από τη φιλοβασιλική μερίδα της αστικής τάξης και το Επιτελείο Στρατού (Ι. Μεταξάς), το οποίο αιτιολόγησε τη στάση του υπογραμμίζοντας πως «η επέκτασις εις την Μικρασίαν ήτο και στρατιωτικώς ασύμφορος και πολιτικώς επικίνδυνος διά την Ελλάδα».8Οι Σύμμαχοι από την άλλη καθιστούσαν σαφές πως οι όποιες μελλοντικές παραχωρήσεις στη Μικρά Ασία συνδέονταν άμεσα με την εγκατάλειψη της Καβάλας και των περιχώρων της από τους Ελληνες.9Τελικά, καμιά διπλωματική ενέργεια δεν έλαβε χώρα σχετικά, αφού σύντομα η Βουλγαρία τάχθηκε στο πλευρό των «Κεντρικών Δυνάμεων».

Αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις του Παλατιού γύρω από το ζήτημα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συνομιλίες μεταξύ του Κωνσταντίνου και του πρέσβη της Βουλγαρίας Πασάρωφ, στον οποίο και δήλωσε εμπιστευτικά στις 18 Αυγούστου 1915: «Ο Βενιζέλος (...) φοβείται ότι, καταλαμβάνοντες την Μακεδονίαν, θα γίνετε κατά 1, 1/2 εκατομμύριον ισχυρότεροι και επικίνδυνοι δι' ημάς. Εγώ δεν συμμερίζομαι την πολιτικήν αυτήν διότι δεν μπορώ να εμποδίσω την πρόοδον του (βουλγαρικού έθνους)... Και αφού οι δύο λαοί είμεθα με την Γερμανίαν, το δυσκολώτερον των ζητημάτων μας, το της Καβάλας, θα το λύσωμεν ικανοποιητικώς διά τας δύο χώρας, διότι το ζήτημα τούτο είναι διά σας μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν».10

Λίγο αργότερα, με τις «ευλογίες» του Βενιζέλου, οι στρατιωτικές δυνάμεις της «Αντάντ» αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, κατέλαβαν τη Μυτιλήνη, το Καστελόριζο και την Κέρκυρα, αντικατέστησαν τις ελληνικές αρχές σε μεγάλα τμήματα της Μακεδονίας, ενώ προχώρησαν και στο ναυτικό αποκλεισμό της νότιας Ελλάδας, με αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων από πείνα. Ακολούθησε η κατάληψη των Κυκλάδων, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, καθώς και ο βομβαρδισμός της Αθήνας και του Πειραιά. Οι βασιλικοί, από τη μεριά τους, θέλοντας να επιβάλουν την πολιτική της «ουδετερότητας» της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέδωσαν αμαχητί στις γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις το στρατηγικής σημασίας οχυρό του Ρούπελ, το Δ' Σώμα Στρατού, που έδρευε στην Καβάλα (οι άνδρες του οποίου στάλθηκαν στη Γερμανία και εκατοντάδες πέθαναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες), και κατά συνέπεια ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία.

Ολα τα παραπάνω σπάνια αναδεικνύονται και ακόμα πιο σπάνια αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. Οι αναθεωρητές και πλαστογράφοι της Ιστορίας παραγνωρίζουν συνειδητά διαχρονικά στοιχεία της πολιτικής της αστικής τάξης. Πόλεμοι, σφαγές, βίαιες και αναγκαστικές εκτοπίσεις ολόκληρων πληθυσμών από τις εστίες τους (όπως η ανταλλαγή των πληθυσμών)... Ετσι λύνουν οι άρχουσες τάξεις το «εθνικό ζήτημα» την εποχή του ιμπεριαλισμού, όπου οι εθνικές μειονότητες δεν αποτελούν παρά ένα ακόμα διαπραγματευτικό «χαρτί» στο μοίρασμα και ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Παραπομπές:

1. «Εμπρός», 3/3/1915.

2. Κόκκινος Δ. Α., «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», τ. 3, εκδ. «Μέλισσα», Αθήνα, 1971, σελ. 1134.

3. Βεντήρης Γ., «Η Ελλάς του 1910 - 1920», εκδ. «Ικαρος», Αθήνα, 1931, σελ. 270.

4. Εγγραφα του Foreign Office, 23 και 26 Ιανουαρίου 1915, Φάκελος 173/11, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

5. Α' Υπόμνημα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, 11 Ιανουαρίου 1915.

6. Απάντηση Βενιζέλου σε τηλεγράφημα του Ιωνέσκου (τέλη 1912), Φάκελος 173/265, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

7. «Εμπρός», 22/3/1915.

8. Βεντήρης Γ, ό.π., σελ. 269 - 273.

9. Τηλεγράφημα Δ. Σισιλιανού προς το υπουργείο των Εξωτερικών, 8/8/1915, Φάκελος 173/10, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

10. Βουρνάς Τ., «Ιστορία της Νεότερης και Σύγχρονης Ελλάδας», τ.Β., εκδ. «Πατάκης», Αθήνα, 2001, σελ. 167.

του Γ. A. από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ 10-022018

Μαζί στο ψητό αλλά καυγαδίζουν στο ....προσφυγικό!!!!!

Σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της ΠΓΔΜ για το 2015, η Stopanska Banka A.D. Skopje, που ανήκει στον όμιλο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος αποτέλεσε, για μια ακόμη χρονιά, την πλέον κερδοφόρα τράπεζα του γειτονικού κράτους, με συνολικά κέρδη ύψους 31,2 εκ. ευρώ το 2015, έναντι 24,5 εκ. ευρώ το 2014 και αύξηση κατά 26,7%. 

Το ύψος των καταθέσεων στην τράπεζα Stopanska στις 31/12/2015 έφθασε τα 1,1 δισ. ευρώ, ενώ οι συνολικές χορηγήσεις ανήλθαν σε 900 εκ. ευρώ. 

Αυτό ως άλλη μια απόδειξη ότι στο πλαίσιο των αντιφατικών σχέσεων που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι αστικές τάξεις των δύο πλευρών, μπορεί να καβγαδίζουν για το όνομα ή τη ροή προσφύγων στην Ειδομένη, αλλά στις μπίζνες του κεφαλαίου τα έχουν βρει μια χαρά.

Συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και λοιπών...... συγγενών!!!!!!!

Οι Ελληνες βιομήχανοι, με απευθείας παρεμβάσεις τους, ζητούν «συνεννόηση» μεταξύ των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης πάνω στις βασικές προτεραιότητες του εγχώριου κεφαλαίου. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, τόνισε χαρακτηριστικά ότι «η συναίνεση σήμερα είναι εθνικά ωφέλιμη όσο ποτέ (...) Να τολμήσουμε να στείλουμε στην κοινωνία και στα κόμματα ένα μήνυμα συνεννόησης και συναίνεσης». Πρόσθεσε, ακόμη, πως «το κόστος της αβεβαιότητας και ανασφάλειας που πληρώνουμε οφείλεται στο ότι δεν έχουμε καταφέρει να αποσυνδέσουμε το πολιτικό από το οικονομικό ρίσκο. Και όσο το πρώτο μεγαλώνει, θα συμπαρασύρει το δεύτερο». Οπως είπε, «μία είναι η πρόκληση για την ηγεσία μας σήμερα, πολιτική και οικονομική. Να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να απομονώσουμε τον κίνδυνο. Ολοι μαζί»... Βάζοντας στο τραπέζι ολόκληρη την γκάμα των αξιώσεων του ντόπιου κεφαλαίου, ζήτησε «μια γενναία συνταγματική αναθεώρηση».

Στην έκθεση που δημοσίευε την Παρασκευή το αμερικανικό μονοπώλιο του χρηματοπιστωτικού κλάδου «Goldman Sachs», ανέφερε ότι «ακόμη και αν σημειωθεί κυβερνητική αλλαγή, υπάρχει χώρος για συνέχεια και για συναινετική λύση» και ότι τα περιθώρια για πισωγύρισμα από τις μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη αποφασιστεί και εφαρμοστεί είναι «εξαιρετικά περιορισμένα». Η «Goldman Sachs» ήταν από τα μονοπώλια του χρηματοπιστωτικού τομέα που μετείχαν στην παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ στο Σίτι του Λονδίνου. Ετσι η «Goldman Sachs» συμπεραίνει πως «οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, πιθανότατα θα θελήσει να κεφαλαιοποιήσει τη συγκυρία που χτίζεται στην οικονομία αντί να πυροδοτήσει φυγή κεφαλαίων που θα οδηγούσε σε διπλή ύφεση». Λέει ακόμη ότι, ανεξάρτητα από τη διαμόρφωση του κυβερνητικού σκηνικού στην Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δε θα διαφοροποιήσει τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης.

«Οι αγορές δεν ενδιαφέρονται για το ποιος κυβερνά την χώρα. Ενδιαφέρονται, όμως, όποιος κυβερνά να εφαρμόζει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής που διασφαλίζει τη σταθερότητα και την ανάπτυξη. Οι αγορές θα ανακάμψουν στον βαθμό που υποχωρήσει η αβεβαιότητα για το πλαίσιο άσκησης της οικονομικής πολιτικής», αναφέρει σε χτεσινό σχόλιο ο όμιλος της «Alpha Bank». Τα οικονομικά προγράμματα των κομμάτων της αστικής διαχείρισης οφείλουν να είναι «συμβατά με τη συνέχιση της πολιτικής προσαρμογής της οικονομίας με άξονα τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανταγωνιστική ανάπτυξη», εκτιμά η συγκεκριμένη τράπεζα.

Η αστική τάξη δεν κρύβει λόγια!!!

Γελοιογραφία: Πάνος Μαραγκός

Η αστική τάξη προβάλλει ευθέως τα συμφέροντά της, κάνει καθαρό ποια πολιτική πρέπει με συνέπεια να ακολουθηθεί, ώστε να υπηρετείται ο ένας και μοναδικός σκοπός που είναι η όσο το δυνατόν αδιατάρακτη αύξηση των κερδών. Ετσι, ενόψει της εξόδου στις αγορές και ενώ στο εσωτερικό της χώρας αναπτύσσεται ένας «καβγάς» για το ποια πολιτική δύναμη μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα αυτήν την προοπτική, έρχονται μια σειρά από άρθρα και παρεμβάσεις από αστικά επιτελεία που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους:

Κάνουν καθαρό ότι το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει αλλά τι θα κάνει. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται είναι η με κάθε τρόπο στήριξη του «δικαιώματος» του κεφαλαίου στο μέγιστο κέρδος. Αυτή η αξίωση, που παριστάνουν πως δεν ακούν οι «καβγαδίζοντες» στο πολιτικό προσκήνιο, προσδιορίζει τα πραγματικά προαπαιτούμενα του κεφαλαίου.

Οταν, για παράδειγμα, η αστική τάξη ζητά να εξασφαλίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση η «δημοσιονομική ουδετερότητα», αυτό σημαίνει ότι τα όποια κυβερνητικά μέτρα αφορούν ζητήματα κοινωνικής πολιτικής να μη δημιουργούν κόστος στο κρατικό ταμείο, του οποίου τα έσοδα έχουν μία και μόνο αποστολή: Να είναι διαθέσιμα στους καπιταλιστές. Το λένε ωμά: Κόψε το λαιμό σου πού θα βρεις χρήματα για το Ασφαλιστικό και την Πρόνοια, να κάνετε μπίζνες, λένε στις τοπικές διοικήσεις, αρκεί να μη φορτώνεται με κόστος το κρατικό ταμείο.

Οταν λένε πως πρέπει να διασφαλιστεί ότι «οι προοπτικές κερδοφορίας της ελληνικής παραγωγής θα είναι καλές για αρκετό καιρό και η επιδίωξη του κέρδους θα παραμείνει προστατευόμενη κοινωνική δραστηριότητα», κάνουν απόλυτα καθαρό ότι η κυβερνητική πολιτική οφείλει όχι μόνο να δημιουργεί συνθήκες αύξησης των καπιταλιστικών κερδών αλλά και πείθει το λαό ότι αυτό είναι προς το συμφέρον του.

Οταν λένε «να διασφαλιστεί ότι θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις» και, για να μη δημιουργείται αμφιβολία συμπληρώνουν χαρακτηριστικά, «η Ελλάδα δε θα επαναφέρει κορπορατίστικες ρυθμίσεις και ειδικά προνόμια που καταργήθηκαν τα τελευταία χρόνια», αξιώνουν συνέπεια τόσο στις ανατροπές όσο και στην κατάργηση κατακτήσεων, που κατ' αυτούς συνιστούν προνόμια εργαζομένων.

Και όταν, τέλος και κύρια, αξιώνουν κάθε πολιτικό κόμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση να δηλώσει πίστη στο «σύστημα αξιών στο οποίο συλλογικώς "ορκίζονται" τα κράτη του δυτικού συνασπισμού», εννοούν ότι πρέπει να διακηρύσσεται με κάθε τρόπο πως ο καπιταλισμός είναι «ένα το κρατούμενο». Και εφόσον αυτό διακηρυχθεί, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να «διατηρηθεί ο σεβασμός για τις δικαιοπραξίες που συνάπτουν τα πρόσωπα, νομικά και φυσικά, χωρίς την απειλή κρατικοποιήσεων και άλλων "επαναστατικών" εκκαθαρίσεων».

Με δεδομένο ότι αυτά είναι ορισμένα από τα πραγματικά προαπαιτούμενα που θέτει η αστική τάξη για την όποια κυβέρνηση της χώρας και πως αυτά τα προαπαιτούμενα είναι αιτία πολέμου για το εργατικό κίνημα που επιβάλλεται να βάλει κάθε εμπόδιο στην ικανοποίησή τους, αυτό που μένει ανοιχτό είναι η απάντηση του κάθε επίδοξου κυβερνήτη. Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έχει ήδη απαντήσει θετικά σ' αυτές τις αξιώσεις μέσα από την κυβερνητική της πολιτική. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, πριν δύο μέρες, έλεγε ότι η κυβέρνησή του «δε θα δεχτεί κανένα προαπαιτούμενο» σε σχέση με τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα. Εχει, όμως, ήδη αποδεχτεί τα κύρια προαπαιτούμενα που απαιτεί το κεφάλαιο, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τις δεσμεύσεις της ΕΕ, την υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας, συνολικά το σημερινό καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτό που μένει είναι να αποδείξει στην αστική τάξη ότι με τη δικιά του διαχείριση θα τα καταφέρει καλύτερα από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Πηγή: Ριζοσπάστης

ΣΥΡΙΖΑ: Να γιατί θα ......"κυβερνήσει"!!!!!!!!!!!!!!

Η αστική τάξη δεν κρύβει λόγια. Προβάλλει ευθέως τα συμφέροντά της, κάνει καθαρό ποια πολιτική πρέπει με συνέπεια να ακολουθηθεί, ώστε να υπηρετείται ο ένας και μοναδικός σκοπός που είναι η όσο το δυνατόν αδιατάρακτη αύξηση των κερδών. Ετσι, ενόψει της εξόδου στις αγορές και ενώ στο εσωτερικό της χώρας αναπτύσσεται ένας «καβγάς» για το ποια πολιτική δύναμη μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα αυτήν την προοπτική, έρχονται μια σειρά από άρθρα και παρεμβάσεις από αστικά επιτελεία που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους:

Κάνουν καθαρό ότι το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει αλλά τι θα κάνει. Αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται είναι η με κάθε τρόπο στήριξη του «δικαιώματος» του κεφαλαίου στο μέγιστο κέρδος. Αυτή η αξίωση, που παριστάνουν πως δεν ακούν οι «καβγαδίζοντες» στο πολιτικό προσκήνιο, προσδιορίζει τα πραγματικά προαπαιτούμενα του κεφαλαίου.

Οταν, για παράδειγμα, η αστική τάξη ζητά να εξασφαλίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση η «δημοσιονομική ουδετερότητα», αυτό σημαίνει ότι τα όποια κυβερνητικά μέτρα αφορούν ζητήματα κοινωνικής πολιτικής να μη δημιουργούν κόστος στο κρατικό ταμείο, του οποίου τα έσοδα έχουν μία και μόνο αποστολή: Να είναι διαθέσιμα στους καπιταλιστές. Το λένε ωμά: Κόψε το λαιμό σου πού θα βρεις χρήματα για το Ασφαλιστικό και την Πρόνοια, να κάνετε μπίζνες, λένε στις τοπικές διοικήσεις, αρκεί να μη φορτώνεται με κόστος το κρατικό ταμείο.

Οταν λένε πως πρέπει να διασφαλιστεί ότι «οι προοπτικές κερδοφορίας της ελληνικής παραγωγής θα είναι καλές για αρκετό καιρό και η επιδίωξη του κέρδους θα παραμείνει προστατευόμενη κοινωνική δραστηριότητα», κάνουν απόλυτα καθαρό ότι η κυβερνητική πολιτική οφείλει όχι μόνο να δημιουργεί συνθήκες αύξησης των καπιταλιστικών κερδών αλλά και πείθει το λαό ότι αυτό είναι προς το συμφέρον του.

Οταν λένε «να διασφαλιστεί ότι θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις» και, για να μη δημιουργείται αμφιβολία συμπληρώνουν χαρακτηριστικά, «η Ελλάδα δε θα επαναφέρει κορπορατίστικες ρυθμίσεις και ειδικά προνόμια που καταργήθηκαν τα τελευταία χρόνια», αξιώνουν συνέπεια τόσο στις ανατροπές όσο και στην κατάργηση κατακτήσεων, που κατ' αυτούς συνιστούν προνόμια εργαζομένων.

Και όταν, τέλος και κύρια, αξιώνουν κάθε πολιτικό κόμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση να δηλώσει πίστη στο «σύστημα αξιών στο οποίο συλλογικώς "ορκίζονται" τα κράτη του δυτικού συνασπισμού», εννοούν ότι πρέπει να διακηρύσσεται με κάθε τρόπο πως ο καπιταλισμός είναι «ένα το κρατούμενο». Και εφόσον αυτό διακηρυχθεί, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να «διατηρηθεί ο σεβασμός για τις δικαιοπραξίες που συνάπτουν τα πρόσωπα, νομικά και φυσικά, χωρίς την απειλή κρατικοποιήσεων και άλλων "επαναστατικών" εκκαθαρίσεων».

Με δεδομένο ότι αυτά είναι ορισμένα από τα πραγματικά προαπαιτούμενα που θέτει η αστική τάξη για την όποια κυβέρνηση της χώρας και πως αυτά τα προαπαιτούμενα είναι αιτία πολέμου για το εργατικό κίνημα που επιβάλλεται να βάλει κάθε εμπόδιο στην ικανοποίησή τους, αυτό που μένει ανοιχτό είναι η απάντηση του κάθε επίδοξου κυβερνήτη. Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έχει ήδη απαντήσει θετικά σ' αυτές τις αξιώσεις μέσα από την κυβερνητική της πολιτική. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, πριν δύο μέρες, έλεγε ότι η κυβέρνησή του «δε θα δεχτεί κανένα προαπαιτούμενο» σε σχέση με τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα. Εχει, όμως, ήδη αποδεχτεί τα κύρια προαπαιτούμενα που απαιτεί το κεφάλαιο, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τις δεσμεύσεις της ΕΕ, την υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας, συνολικά το σημερινό καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτό που μένει είναι να αποδείξει στην αστική τάξη ότι με τη δικιά του διαχείριση θα τα καταφέρει καλύτερα από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Συνεννοήσεις και συναινέσεις στο "ατύχημα" των .......πρόωρων εκλογών!!!!!

Με μια σειρά παρεμβάσεων και με τη βοήθεια διαφόρων επιτελείων του συστήματος, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης κρατούν «ψηλά» το ζήτημα της περιβόητης «εκλογολογίας»: Η παρέμβαση Σαμαρά στη Χαλκιδική και η προσπάθεια της ΝΔ για τη λεγόμενη «αμφίπλευρη διεύρυνση», οι αντιδράσεις από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ για... τα πνευματικά δικαιώματα της «δημοκρατικής παράταξης» και οι αναφορές του στην ανάγκη «κυβέρνησης με προοδευτικό πρόσημο», οι δημοσκοπήσεις και τα non-paper του ΣΥΡΙΖΑ που προβλέπουν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, το όλο και πιο ανοιχτό «φλερτ» ΔΗΜΑΡ - ΣΥΡΙΖΑ, με συζητήσεις ακόμα και για προεκλογική σύμπραξη, τα παζάρια των «ανεξάρτητων βουλευτών» για τη στάση καθενός από αυτούς στη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας... Ολο αυτό το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι για τις εκλογές, την προεδρολογία κ.λπ.

Ο σκοπός τους είναι προφανής: Να εγκλωβίζεται ο λαός σε αυτές τις συζητήσεις, να προκαλείται «πόλωση» σε συνθήκες που όλο και περισσότερο γίνεται εμφανές το κοινό στρατηγικό πλαίσιο που μοιράζονται όλα τα κόμματα αστικής διαχείρισης και, πάνω από όλα, να αποπροσανατολίζονται οι εργαζόμενοι από τον κύριο και βασικό αντίπαλο. Δηλαδή, τους στόχους του κεφαλαίου και της ΕΕ, που προωθούνται ταχύτατα και προϋποθέτουν «συνεχές μάτωμα» του λαού. Στόχοι που, όπως παραδέχονται διάφοροι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, θα υλοποιήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση (είτε με κορμό τη ΝΔ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ), με όποιο μείγμα διαχείρισης...

Ταυτόχρονα, η εγχώρια αστική τάξη δεν παραλείπει με παρεμβάσεις της να υπενθυμίζει στα κόμματά της ότι δεν πρέπει να «χάνουν» ούτε στιγμή αυτό που είναι το κύριο για τα συμφέροντά της. Σε αυτό το πλαίσιο, σειρά άρθρων σε όλα σχεδόν τα συγκροτήματα των αστικών ΜΜΕ «υπενθυμίζουν» μέχρι πού πρέπει να πηγαίνει η ιστορία: Διατυπώνουν εκκλήσεις «ενάντια στην οξύτητα», καλούν σε «συνεννόηση» και «συναινέσεις», διατυπώνουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο ενός «ατυχήματος» που θα οδηγούσε σε εκλογές χωρίς να έχει δρομολογηθεί η επίλυση βασικών ζητημάτων που ιεραρχούν οι εγχώριοι επιχειρηματικοί όμιλοι, με βασικότερο την «ελάφρυνση» του κρατικού χρέους. Υπενθυμίζουν ότι οι «μεταρρυθμίσεις» θα πρέπει να προχωρήσουν πάση θυσία.

Η βάση γι' αυτές τις «συνεννοήσεις» και τις «συναινέσεις» είναι βέβαια υπαρκτή: Είναι η στρατηγική σύγκλιση όλων των κομμάτων της αστικής διαχείρισης στο στόχο της ανάκαμψης των κερδών των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων, η ταύτισή τους στις βασικές στρατηγικές επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης σε ό,τι αφορά τις διεθνείς της συμμαχίες για πιο ενεργή συμμετοχή στην ενδοϊμπεριαλιστική διαπάλη στην ευρύτερη περιοχή.

Ετσι, τα αστικά επιτελεία «υπενθυμίζουν» ότι μια σειρά από «επώδυνες αποφάσεις» - όπως ονομάζουν την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που θα επιφέρουν νέα πλήγματα στα εργατικά-λαϊκά στρώματα - είναι μπροστά, επομένως θα πρέπει να υπάρχει κατάλληλο έδαφος τόσο για την ψήφιση των σχετικών μέτρων, όσο και για την εφαρμογή τους. Οτι καθώς οι εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα επιβάλλουν τη συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας, δε θα πρέπει η «οξύτητα» να «καίει χαρτιά» και δυνατότητες για μελλοντικά κυβερνητικά κομπρεμί μεταξύ των κομμάτων της αστικής διαχείρισης.

Ο λαός, ωστόσο, δεν έχει κανένα συμφέρον να εγκλωβιστεί ούτε στην «εκλογολογία», ούτε στην άσφαιρη αντιπαράθεση συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιλαϊκή πολιτική δεν ανατρέπεται μέσα από εναλλαγή κυβερνήσεων που κινούνται στις ίδιες ράγες, της ΕΕ, της ανάκαμψης των μονοπωλιακών κερδών. Η λαϊκή απαίτηση να φύγουν αυτοί που έχουν φορτώσει το λαό με δεινά θα πρέπει να δώσει δυναμική στη μαζική - λαϊκή δράση, με δραστική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Να δοθεί απάντηση με οργάνωση της λαϊκής πάλης σήμερα, ενάντια στην καλλιεργούμενη μοιρολατρία και τη λογική της ανάθεσης, ενάντια στη στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου, που καταδικάζει το λαό να ζει με ψίχουλα! Καμία αναμονή, καμία αυταπάτη!

Ο Στεφ. Τζουμάκας και οι .........Τζουμακίες του!!!!!!!!

Η «Πρωτοβουλία Ίδρυσης Σοσιαλιστικού Κόμματος» θα προχωρήσει στην έγκριση της ιδρυτικής της διακήρυξης

Στην ίδρυση κόμματος προχωρά η Πρωτοβουλία Ίδρυσης Σοσιαλιστικού Κόμματος, με επικεφαλής το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Στέφανο Τζουμάκα.

Η πρώτη δημόσια εκδήλωση της πρωτοβουλίας θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Κυριακή, στις 11:30, στο αμφιθέατρο του ΕΒΕΑ, με στόχο την έγκριση της ιδρυτικής της διακήρυξης και τη συγκρότηση Πολιτικού Συμβουλίου και Κεντρικής Επιτροπής.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, έχει διατελέσει υπουργός , μέλος του εκτελεστικού γραφείου επί Ανδρέα Παπανδρέου και είναι ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974.

Θεατές του ίδιου έργου!!!!!!!!!

Πολλά σενάρια για το ίδιο έργο. Κάπως έτσι θα μπορούσε να τιτλοφορείται όλο αυτό το μπαράζ δημοσιευμάτων σχετικά με τις εξελίξεις στα αστικά πολιτικά κόμματα. Και πραγματικά το έργο είναι ίδιο και ονομάζεται: Αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Το ζήτημα που πρέπει να λυθεί με όλα τα σενάρια και τα ενδεχόμενα είναι το ίδιο: Να εξασφαλίζεται η συγκρότηση σταθερών κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, οργάνων της εξουσίας των μονοπωλίων, που απρόσκοπτα θα βαδίζουν στη γραμμή του Ευρωμονόδρομου, της στρατηγικής του κεφαλαίου, θα υπηρετούν με επάρκεια το δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και ταυτόχρονα η εργατική τάξη, η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, είτε από φόβο, είτε από αυταπάτες, να τις αποδέχεται, να τις στηρίζει, να συμβάλει με την ψήφο του στην εναλλαγή τους.

Στήνονται, λοιπόν, διάφορες παγίδες για το λαό σε νέα σχήματα και κυβερνήσεις «συνεργασίας», όλα φτιαγμένα από τα ίδια παλιά υλικά του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος. Ξαναζωντανεύουν το διπολισμό (ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ), μαγειρεύουν τη νέα κεντροαριστερά, προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες εφεδρείες, νέα εναλλακτικά σχήματα διακυβέρνησης, να αναβαπτίσουν στελέχη των αστικών κομμάτων που έχουν άμεση ευθύνη για την αντιλαϊκή επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα σκανδαλολογίας, βυζαντινολογίας κ.λπ. Βεβαίως, όλα αυτά δεν αποσκοπούν μόνο στο να αποπροσανατολίσουν και να παγιδέψουν το λαό, εκφράζουν και αντιθέσεις μέσα στο ίδιο το κεφάλαιο και στο πολιτικό του προσωπικό, σχετικά με την πολιτική διαχείρισης της κρίσης και μάλιστα σε συνθήκες που οξύνεται η διαπάλη για τις προοπτικές της Ευρωζώνης κ.λπ.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτό που αποτελεί επιτακτική ανάγκη είναι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα να μετακινηθούν και να εγκαταλείψουν τα κόμματα της ΕΕ και του κεφαλαίου, που ψήφιζαν και στήριζαν μέχρι τις περσινές εκλογές. Να στρατευθούν με το ΚΚΕ στη συγκρότηση μιας μεγάλης λαϊκής συμμαχίας που θα βάλει εμπόδια στα αντιλαϊκά μέτρα και θα ανοίξει το δρόμο για μια πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.