Μ. Παπαδόπουλος: Η νέα εποχή στην τεχνολογία απαιτεί μια νέα εποχή στην κοινωνία (ΦΩΤΟ)

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την κεντρική εισήγηση στην ημερίδα που διοργανώνει το ΚΣ της ΚΝΕ, με τίτλο: «Η νέα εποχή στην τεχνολογία απαιτεί μια νέα εποχή στην κοινωνία - Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα», έκανε ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Αποσπάσματα από την εισήγηση:

Αλέξανδρος Χρύσης: Ούτε τεχνολαγνεία, ούτε τεχνοφοβία! Αγώνας για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό

 

Του Αλέξανδρου Χρύση, καθηγητή Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Από πρώτη άποψη, είναι επόμενο τα τεχνολογικά επιτεύγματα, όπως «εμφυτεύονται» και «αποικίζουν» την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου, να μαγνητίζουν το ενδιαφέρον του, να τον γεμίζουν αισιοδοξία σε σχέση με την αποτελεσματική αντιμετώπιση κρίσιμων προβλημάτων, όπως κατεξοχήν αυτά της υγείας, και υπαρξιακών αναγκών, όπως αυτή της επικοινωνίας. Από την άλλη πλευρά, οι εξελίξεις αυτές, όχι σπάνια, προκαλούν δέος απέναντι στη δύναμη των τεχνολογικών καινοτομιών και των επιστημονικών κατακτήσεων. Θαρρεί κανείς πως τα ίδια τα πράγματα, οι ίδιες οι μηχανές αποκτούν ψυχή και νοημοσύνη! Και για να είμαστε ειλικρινείς, είναι, όντως, πολλοί οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και οι επισκέπτες των διαδικτυακών ιστοτόπων που παραπαίουν ανάμεσα στο παραληρηματικό υμνολόγιο υπέρ της τεχνοεπιστήμης και τον παραλυτικό φόβο στην εφιαλτική προοπτική μιας απόλυτης δήθεν αυτονόμησης των ρομποτικών μηχανισμών και των αυτοματοποιημένων ψηφιακών οργανισμών από τους ίδιους τους ανθρώπους-δημιουργούς τους.

ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ: Να σταματήσει τώρα ο αποκλεισμός των ΗΠΑ κατά της Κούβας !!!!!!

«Τώρα είναι η στιγμή να υψώσουμε φωνή υπεράσπισης και αλληλεγγύης προς τον κουβανικό λαό και την κυβέρνησή του, καταδικάζοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Νησί της Επανάστασης», σημειώνουν σε κοινή τους ανακοίνωση ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Αθήνας και τα Παραρτήματα Θεσσαλονίκης και Κεφαλονιάς - Ιθάκης, σημειώνοντας ότι βρίσκονται «στο πλευρό του κουβανικού λαού για δεκαετίες, υποστηρίζοντας το δικαίωμά του να ζει ελεύθερος και να ακολουθεί τον δρόμο της σοσιαλιστικής κοινωνικής οργάνωσης και ανάπτυξης, απαιτεί να σταματήσει άμεσα ο πολύπλευρος αποκλεισμός της Κούβας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό καθώς και οι κάθε είδους επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις του Νησιού της Επανάστασης».

Στην κοινή ανακοίνωση των Συνδέσμων αναφέρεται:

Επάγγελμα πρώην ......κομμουνιστής!!!!!!

-Τι επαγγέλεσθε;

-Είμαι πρώην κομμουνιστής.

-Μμμμ... πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και τι μπορείτε να κάνετε για μας;

-Ο,τι ακριβώς χρειάζεστε κι έχετε ανάγκη. Δηλαδή μπορώ τα πάντα για σας. Γιατί αν χάσετε την εξουσία σας... Είμαι ό,τι πιο χρήσιμο μπορείτε να φαντασθείτε! Μιλάω αριστερά κοιτάζοντας δεξιά. Είμαι επαναστάτης βροντερός στα λόγια, που οφείλω να πω πως μου έμαθαν καλά να χειρίζομαι, ενώ στην πράξη κάνω ό,τι πρέπει για να φρενάρω τη συνείδηση. Βαρέθηκα ξέρετε τις επαναστάσεις, τις εξεγέρσεις και τους χαζούς ηρωισμούς. Δεν αντέχω άλλες φασαρίες και ξεσηκωμούς. Ζητάω κοινωνική ειρήνη, συνεργασία όλων με όλους για το ...κοινό μας καλό.

Δώστε μου ένα ρόλο στη μηχανή σας και δεν θα μετανιώσετε.

-Μάλιστα... Και με τους τέως συντρόφους σας;

-Εξακολουθώ να τους φωνάζω συντρόφους, τι καλύτερο; Οχι για να με ακούνε αυτοί βέβαια, αυτοί ξέρουν..., αλλά για να μπορώ να μιλήσω στους άλλους με τη γλυκιά φωνή μου και να κλαψουρίζω για αυτούς που γοητεύονται από τα ψευτοκλάματα.

Κατά βάση τους σιχαίνομαι, θέλω να εξαφανιστούν, έλεος πιά! Ο κόσμος προχώρησε, δεν θέλει βία και αίματα! Θέλουμε την ησυχία μας... Οσο για τους πολλούς, τους αρέσει σίγουρα να νομίζουν ότι μπορούν χωρίς κόπο και ζόρι να καταφέρουν κάτι...

-Να καταφέρουν τι;

-Μα ό,τι τους επιτρέπετε φυσικά.

-Νομίζω ότι συνεννοούμαστε απόλυτα. Φυσικά θα έχετε αρκετές "αποκαλύψεις" για τους τ.συντρόφους σας. Ξέρετε... ράμματα για τη γούνα τους.

-Μα τι λέτε; Εχω ό,τι χρειαστεί, κι ό,τι δεν έχω μπορώ να το δημιουργήσω. Πως θα πείσω άλλωστε... αν δε μιλάω διαρκώς για την "αγριότητα", τη "σκληρότητα", την απανθρωπιά τους... Ο κόσμος διαρκώς κοιτάζει με το πλάι του ματιού του προς τα κει. Κάποιος πρέπει να του γυρίζει με κάθε τρόπο διαρκώς το κεφάλι. Κάποιος ..."δικός τους" αν γίνεται.

Μην ανησυχείτε, είμαι ένα είδος ζωγράφου που ειδικεύεται στο να μαυρίζει διαρκώς το λευκό. Λερώνω καλά!

-Πιστεύετε κι εσείς ότι ο καπιταλισμός έχει τελειώσει;

-Μα τι λέτε; Ο καπιταλισμός είναι μια Λερναια Ύδρα, με την καλή έννοια βέβαια...Είναι ένα πανέξυπνο σύστημα που πάντα βρίσκει τρόπους! Αρα και τώρα θα βρεί τρόπο να ξεγλυστρίσει, αν φυσικά βρει τους κατάλληλους συνεργάτες. Δεν  είναι έτσι;

-Ακριβώς, αρκεί να ξεφορτώνεται τους επίδοξους Ηρακλήδες που θέλουν την εξόντωσή του. Ειδικά όταν οργανώνουν και δημιουργούν κι άλλους τότε κινδυνεύουμε.

-Αυτό αφήστε το σε μας. Ειδικότητά μας η ..."επαναστατική" διάλυση των πάντων μέχρι τη σχάση του πυρήνα αν χρειαστεί. Όπου μαζεύεται ...σκόνη, φυσάμε επαναστατικά και  σκορπίζει πριν γίνει πέτρα. Πάνω απ' όλα το άτομο, ο άνθρωπος... Και οι ομάδες όπως ξέρετε καταπιέζουν την προσωπική ελευθερία, πράγμα που δε μας αρέσει. Πως μπορεί να αλλάξει κανείς τον κόσμο καταπιέζοντας την προσωπική του ελευθερία; Αρκεί να φερόμαστε με κάποια ανθρωπιά, καταλαβαίνετε... πρέπει να πείθουμε.

-Μα φυσικά, πάνω απ' όλα ο άνθρωπος, ειδικά ο ...ικανός άνθρωπος. Κι  εμείς οι καπιταλιστές άνθρωποι είμαστε άλλωστε όπως όλοι. Και μάλιστα πιο άνθρωποι απ' τους άλλους!

-Ας δώσουμε λοιπόν τα χέρια! Για ένα καπιταλισμό για τον άνθρωπο! Για την επανάσταση της ελπίδας για "κάτι καλύτερο για όλους"!

-Μμμμ πολύ ωραίο! Που τα βρίσκετε...Πραγματικά χρήσιμος! Για έναν κόσμο για ...όλους! Υπέροχα ακίνδυνο! Μα αλήθεια, τι θα έκαναν αυτά τα ζώα αν δεν τους δίναμε εμείς μια δουλειά; 

Αυτοί δεν είναι ικανοί να χωρίσουν δυο γαιδουριών άχυρο. Εμπρός λοιπόν για τον άνθρωπο, το νέο  ...ικανό άνθρωπο και την προσωπική του ελευθερία. Ακούγεται μια χαρά!

Αναρτήθηκε από Γιώργος Σαρρής Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013 στις 11:50 π.μ. 

Το «Πριν» και η διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ!!!!

«Στο σοσιαλισμό θα υπάρχουν άραγε ομοφυλόφιλοι;», αναρωτιέται αρθρογράφος του «Πριν» την περασμένη Κυριακή, σχολιάζοντας τη θέση του ΚΚΕ για το Σύμφωνο Συμβίωσης και προσπαθώντας να υποστηρίξει ότι η θέση του αυτή ταυτίζεται με τη μέση «ομοφοβική συντηρητική κυρίαρχη αντίληψη». 

Ο αρθρογράφος του «Πριν» κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι το ΚΚΕ θεωρεί ότι δεν μπορεί μια ατομική υπόθεση, όπως είναι μια συμβίωση με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις, να ανάγεται σε οικογένεια. Είναι άραγε παρωχημένη αυτή η ανάλυση του Ενγκελς το 1884, όπως αναφέρει ο αρθρογράφος;

Είναι άραγε συντηρητισμός η θέση ότι δεν μπορεί να διαμορφώνεται στα παιδιά παραποιημένη αντίληψη της βιολογικής σχέσης άνδρα - γυναίκας; 

Μια σχέση που πηγάζει από τη φυσιολογία του ανθρώπινου είδους και είναι απαραίτητη για την ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού; 

Μια σχέση που δεν μπορεί να αλλοιώνεται από τα βιώματα του παιδιού, όπως αντικειμενικά θα συμβεί μεγαλώνοντας σε μια συμβίωση με ομόφυλους «γονείς»;

Τι σχέση έχει, άραγε, αυτή η θέση με τις απόψεις που διατυπώνουν κατά καιρούς εκπρόσωποι ακραίων συντηρητικών κύκλων, παράγοντες της Εκκλησίας κ.λπ.

Τι σχέση έχει αυτή η θέση με φαινόμενα ρατσισμού και διακρίσεων με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις; 

Καμιά απολύτως και ο αρθρογράφος το ξέρει καλά. Δεν έχουμε την απαίτηση να καταλάβει - πόσο μάλλον να συμφωνήσει - ο εν λόγω αρθρογράφος με αυτή τη θέση. 

Εχουμε, όμως, την απαίτηση να μην τη διαστρεβλώνει από αντι-ΚΚΕ εμπάθεια.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23-12-1015

Νίκος Μπογιόπουλος: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!!!!

«...κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο»

Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 622

«...η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου. Δεν πρόκειται πια για το κατέβασμα των αγγλικών μισθών στο επίπεδο των μισθών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά για το κατέβασμα στο λίγο - πολύ κοντινό μέλλον των ευρωπαϊκών μισθών στο κινέζικο επίπεδο»

Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 885

Αυτή η – καινοφανής για τα σημερινά δεδομένα- σύλληψη του Μαρξ δεν προέκυψε μετά τo... «σκίσιμο του Μνημονίου» και την «αλλαγή της Ευρώπης» από τον Τσίπρα. Ούτε μετά από τα «ουδείς αναμάρτητος» του Σαμαρά στη Μέρκελ.

Διατυπώθηκε πριν από περίπου ενάμιση αιώνα, το 1867. Στη θέση της τότε «μητρόπολης» του καπιταλισμού, της Αγγλίας, σήμερα είναι τα κέντρα των ιμπεριαλιστών σε Βερολίνο και Νέα Υόρκη, που ακόμα και στους πιο αδυσώπητους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, όπως οι σημερινοί για το ποιος ιμπεριαλιστής θα βγει λιγότερο λαβωμένος από την κρίση, δεν ξεχνούν το βασικό: Να είναι ενωμένοι, αδυσώπητοι και άτεγκτοι απέναντι στους μισθωτούς σκλάβους.

Το «λίγο - πολύ κοντινό μέλλον» που προέβλεψε ο Μαρξ, η εποχή που οι ευρωπαϊκοί μισθοί (μαζί και του ελληνικού λαού), στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» των κεφαλαιοκρατών, θα συμπιέζονταν από τους κεφαλαιοκράτες με βάση τα κινέζικα πρότυπα, έφτασε. Οι αναλύσεις του για τον «εφεδρικό στρατό» εργασίας που κατρακυλά στα Τάρταρα της απόγνωσης και της κατάθλιψης είναι όσο ποτέ επίκαιρες.

Ο καπιταλισμός, αυτό το απάνθρωπο σύστημα, στερεί από τους εργαζόμενους τους κόπους τους. Σφετερίζεται για λογαριασμό μιας χούφτας εκμεταλλευτών τον αμύθητο πλούτο που παράγει το αίμα και ο μόχθος του εργάτη.

Η κρίση του καπιταλισμού, το πιο σταθερό «προϊόν» της λειτουργίας του, έχει φτάσει σε κανιβαλικό παροξυσμό.  

Όπως επιβεβαιώθηκε η οικονομική «προφητεία» του Μαρξ για τη μετατροπή του βίου του εργαζόμενου λαού σε κόλαση - μια κόλαση που στην Ελλάδα τα «καζάνια» της αποκαλούνται Μνημόνια, προαπαιτούμενα, φαστ τρακ ξεπουλήματα - έτσι ακριβώς αναδεικνύεται ως ζήτημα ζωής και θανάτου η αναγκαιότητα για την εκπλήρωση και της πολιτικής του «προφητείας».

Ο «πολιτικός» Μαρξ, ενιαίος και αδιαίρετος με τον «οικονομικό» Μαρξ, ο Μαρξ της ταξικής πάλης, απέδειξε ότι το υπερώριμο αίτημα της ανατροπής του σάπιου κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος είναι μια υπαρκτή, μια ρεαλιστική δυνατότητα και προοπτική, εφόσον οι «σκλάβοι» αποφασίσουν να την «περπατήσουν».

 Ο 21ος αιώνας, μόλις 25 χρόνια από τις ανατροπές που οδήγησαν τον κόσμο σε ένα πρωτοφανές πισωγύρισμα, αποδεικνύεται πολύ νωρίς ότι θα είναι ο αιώνας που θα τεθεί με όρους υπαρξιακούς το πραγματικό δίλημμα:

«Ο Φρίντριχτ Ενγκελς – γράφει η Ρόζα Λούξεμπουργκ - είπε κάποτε:

"Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα".

Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού;

Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους.

Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Ο ελληνικός λαός, υπό όλες τις διαχειριστικές λογικές – τις μπλε, τις πράσινες, τις ροζ - βιώνει, με τον πιο κτηνώδη τρόπο, το δεύτερο σκέλος του διλήμματος.

Ακούμε ήδη τις ενστάσεις που διατυπώνονται: «Μα είναι ώρα τώρα, μέσα στην υποχώρηση, στην κατάθλιψη, στην απογοήτευση, να τίθεται ως στόχος ο σοσιαλισμός»;

Απαντάμε: Ο στόχος ήταν, είναι και θα είναι «όλου του κόσμου το ψωμί το φως και το τραγούδι». Είναι η σωτηρία του λαού και του τόπου. Μέσα από ένα σχέδιο που θα μετουσιώνει την αφόρητη καθημερινότητα σε πρόγραμμα δράσης. Που θα μετατρέπει την διάσπαρτη αγανάκτηση και τα διψασμένα ρυάκια της απαντοχής σε χείμαρρους αντίστασης και τους χείμαρρους σε κοινωνική φουσκοθαλασσιά διεκδίκησης, που θα βγει στους δρόμους και θα πάρει «σβάρα κάθε τι παλιό».

Απαντάμε: Το μέσο για την επίτευξη αυτού του ευγενικού όσο και ύψιστης αναγκαιότητας στόχου δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από ένα κίνημα οικοδομημένο πάνω στα θεμέλια της λαϊκής συμμαχίας των καταπιεσμένων, των καταληστευμένων, των κατατρεγμένων. Που θα γίνει κτήμα κάθε συνοικίας, κάθε γειτονιάς, υπόθεση του κάθε κοινωνικού χώρου, και που για να έχει προοπτική θα πρέπει να ανδρωθεί και να οξυγονωθεί στους τόπους δουλειάς. Εκεί δηλαδή που μειώνονται οι µισθοί, που απολύονται οι εργαζόμενοι, που εκβιάζονται οι εργάτες, εκεί που συντελείται η εκμετάλλευση, εκεί τελικά που αποκαλύπτεται καθημερινά ότι «η µεγαλύτερη βία είναι η φτώχεια».

Απαντάμε: Μόνο αφελείς ή δοκησίσοφοι των προσχημάτων θα εμφανίζονταν να πιστεύουν ότι χτίζεις και εμπνέεις λαϊκές φουσκοθαλασσιές κλίνοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ σε όλες τις πτώσεις την λέξη «σοσιαλισμός». 

Αυτό το κίνημα για να είναι ασπίδα του άνεργου,

«σωματοφύλακας» του ανθρώπου που τρέμει τον πλειστηριασμό και την εφορία,

«παραστάτης» του γέροντα που του ρημάζουν τη σύνταξη,

σπίθα τροφοδότησης της νεανικής φλόγας,

για να δώσει τη «μάχη της σοδειάς» στο πλευρό των πεινασμένων,

για να σταθεί «φρουρός» της πατρίδας απέναντι στα ΝΑΤΟ, ΕΕ και ΔΝΤ,

για να κερδίσει την συμπάθεια και την αναγκαία στήριξη των άλλων λαών, 

για να ικανοποιεί τις πραγματικές προϋποθέσεις συγκρότησής του και – με μια κουβέντα - για να είναι όλα εκείνα που θα δώσουν στο δίκιο τη δύναμη να βρει το δίκιο του, να αναγεννηθεί, να ψηλώσει και να αγκαλιάσει όλη την Ελλάδα, πρέπει να έχει τα πάντα: Οργάνωση, πειθαρχία, αποφασιστικότητα. Αλλά και κάτι ακόμα: Πυξίδα! Μέχρι τέλους!

Απαντάμε: Ναι, οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί. Ναι, οι δυσκολίες είναι μεγάλες. Αλλά όσα πρέπει να γίνουν, το αν πρέπει να γίνουν, δεν κρίνεται πια στο ζύγι των πιθανοτήτων να πετύχουν, αλλά στο ζύγι της ανάγκης.

Το «πρέπει» προκύπτει, πλέον, από την ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά υπέρτατη υποχρέωση, όσοι στην πράξη και όχι στα λόγια συμφωνούν με την κρισιμότητα των στιγμών, να αναμετρηθούν με αυτή την αναγκαιότητα.

Ναι, τα πράγματα είναι δύσκολα, για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Αλλά «όλα αλλάζουν»! Ναι, ο Μπρεχτ έχει δίκιο:

«Όλα αλλάζουν.

Να ξαναρχίσεις

Μπορείς και με την τελευταία σου πνοή.

Μα ό,τι έγινε έγινε.

Και το νερό που έριξες στο κρασί σου

Δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις.

Ό,τι έγινε έγινε.

Το νερό που έριξες στο κρασί σου

Δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις·

Όλα όμως αλλάζουν.

Να ξαναρχίσεις

Μπορείς και με την τελευταία σου πνοή».

email: mpog@enikos.gr

Η αντικομμουνιστική διαστρέβλωση της Ιστορίας από την ΕΕ και η Αντιφασιστική Νίκη στην καπιταλιστική Ρωσία!!!

Ο αντικομμουνιστικός επαναπροσδιορισμός της ιστορικής μνήμης και συνείδησης των λαών έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο των πολιτικών της ΕΕ. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Την καθιέρωση της 9ης Μάη ως «Ημέρας της Ευρώπης» («αντικαθιστώντας» έτσι την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης) το 1985, την Απόφαση 1906 του Συμβουλίου της Ευρώπης περί λήψης «μέτρων για τη διάλυση της κληρονομιάς των πρώην κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων» το 1996, την εισήγηση του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου Ε. Μπροκ στα 60χρονα της Αντιφασιστικής Νίκης το 2005 όπως αποτίεται «φόρος τιμής στα θύματα όλων των δικτατοριών» (κομμουνιστικών και φασιστικών), το «Μνημόνιο για την ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων» (γνωστό και ως «Αντικομμουνιστικό Μνημόνιο») το 2006, τον ορισμό της 23ης Αυγούστου (μέρα υπογραφής του Συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα του Ναζισμού και του Σταλινισμού» από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2008, το ψήφισμα «σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον ολοκληρωτισμό» το 2009, κ.ά.

Ολα τα παραπάνω, βεβαίως, συνοδεύονταν από τον ανάλογο σχεδιασμό και χρηματοδότηση, για την εκπόνηση σχετικών «μελετών», «εκπαιδευτικών» προγραμμάτων, την ανέγερση μνημείων, την αναπροσαρμογή του νομικού οπλοστασίου κάθε χώρας, κ.ο.κ. Πακτωλός κονδυλίων δόθηκε σε συλλόγους, ιδρύματα, ΜΚΟ, κ.λπ. με τη «δέουσα» αποστολή.

Σημείο καμπής της αντικομμουνιστικής αυτής επίθεσης υπήρξε σίγουρα η διεύρυνση της ΕΕ προς τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Οπως τόνισε ο Μ. Πόρτας του Αριστερού Μπλοκ Πορτογαλίας (μέλος του ΚΕΑ) κατά τη συζήτηση του προγράμματος «Πολίτες για την Ευρώπη» το 2006: «Με την είσοδο των νέων χωρών από την Ανατολική Ευρώπη, είναι απολύτως κατανοητό ότι προέκυψε η ιδέα της σύνδεσης της ανάμνησης των θυμάτων του σταλινισμού με τα θύματα του ολοκαυτώματος»! Να σημειώσουμε πως, γενικότερα, ο ρόλος των οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στην ΕΕ υπήρξε καταλυτικός - και συχνά πρωταγωνιστικός - στην προαγωγή και θέσπιση του αντικομμουνισμού. 

                            Μνήμειο για τα SS στην Εσθονία

Σήμερα, υπάρχει απαγόρευση δράσης των ΚΚ σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και Ρουμανία, ενώ παραμένει σε ισχύ η διάταξη που έθεσε εκτός νόμου το ΚΚ Γερμανίας το 1956. Η χρήση «κομμουνιστικών συμβόλων» διώκεται επίσης σε Ουγγαρία, Πολωνία, Γεωργία και Ουκρανία, ενώ σε μια σειρά χώρες ισχύουν απαγορεύσεις εργασίας και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε κομμουνιστές. Στις χώρες της Βαλτικής και την Ουκρανία τα μνημεία του αντιφασιστικού αγώνα καταστρέφονται και στη θέση τους ανεγείρονται άλλα στη μνήμη των πρώην συνεργατών των ναζί. Στη Ρουμανία, αποκαταστάθηκε ο δικτάτορας της χώρας κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Ι. Αντονέσκου, ενώ το αλβανικό Κοινοβούλιο απεφάνθη το 2006 πως στη χώρα το 1941 - 1945 δεν έγινε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αλλά μόνο εμφύλιος πόλεμος!

Η Αντιφασιστική Νίκη στην καπιταλιστική Ρωσία

                Από την περσινή παρέλαση της 9ης Μάη στην Μόσχα

Σχολιάζοντας το 2004 μια σειρά δημοσκοπικά δεδομένα που έδειχναν μια αυξανόμενη πλειοψηφική «νοσταλγία για το σοβιετικό παρελθόν» στη σύγχρονη - καπιταλιστική πλέον - Ρωσία, η «Le Monde Diplomatique» έγραψε πως «οι αρχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απέτυχαν στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα 70 χρόνια της Σοβιετικής εξουσίας ως έναν εφιάλτη», προσθέτοντας ότι «οι πιέσεις που ασκήθηκαν, ώστε να δημιουργηθεί μια τέτοια εικόνα δεν είναι πλέον αποτελεσματικές».  

 Αφού, λοιπόν, η αστική τάξη δεν κατάφερε να ξεριζώσει αυτές τις μνήμες, επιχειρεί να τις αξιοποιήσει διαστρεβλώνοντας βεβαίως το πραγματικό τους νόημα και περιεχόμενο. Ετσι, στην επαναφορά της μελωδίας του Υμνου της ΕΣΣΔ με άλλους στίχους το 2000, την καθιέρωση της σημαίας με το σφυροδρέπανο που τοποθετήθηκε στο Ράιχσταγκ από το νικηφόρο Κόκκινο Στρατό το Μάη του 1945 ως «λάβαρο της νίκης» (2007), προστέθηκαν και οι εορτασμοί της 9ης Μάη στην Κόκκινη Πλατεία (που είχαν υποβαθμιστεί επί Γιέλτσιν). Βεβαίως, δεν επρόκειτο πια για τον εορτασμό της νίκης ενός ολόκληρου κοινωνικοπολιτικού συστήματος, του σοσιαλισμού, έναντι της πλέον αποκρουστικής μορφής της εξουσίας του κεφαλαίου, του φασισμού. Οχι. Οπως τόνισε ο Βλ. Πούτιν στα 69χρονα της Αντιφασιστικής Νίκης πέρυσι, η 9η Μάη συμβόλιζε τη «νικηφόρα δύναμη του πατριωτισμού», την αξία της «εθνικής ενότητας» και τη σημασία της «υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων».

         Η "σημαία της νίκης" μαζί με αυτήν της αστικής Ρωσίας

Ωστόσο, η Αντιφασιστική Νίκη δεν είχε να κάνει ούτε με τον αστικό πατριωτισμό, ούτε με κάποια γενικά συμφέροντα σε συνθήκες καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός υπήρξε άλλωστε η γενεσιουργός αιτία, τόσο του φασισμού όσο και του πολέμου, ο οποίος ήταν άδικος, είτε από τη μεριά του φασιστικού συνασπισμού είτε από τη μεριά των αντιχιτλερικών αστικών τάξεων (ΗΠΑ, Βρετανίας, κ.λπ.), γιατί ήταν ένας πόλεμος για τη νομή των παγκόσμιων αγορών και των πηγών πρώτων υλών. Οι τελευταίες συμμάχησαν με την ΕΣΣΔ από ανάγκη, για τους δικούς τους σκοπούς. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τη συνευθύνη τους στο Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Δίκαιο πόλεμο έκαναν μόνο η ΕΣΣΔ, τα ΚΚ όπου Γης και τα λαϊκά κινήματα στα οποία ηγήθηκαν. 

               Δεν πολέμησε για τα συμφέροντα των Ρώσων αστών...

Η Νίκη της ΕΣΣΔ είχε πολύ διαφορετικά αίτια και περιεχόμενο απ' αυτά που επιχειρεί σήμερα να της προσδώσει η αστική τάξη της Ρωσίας: Εδραζόταν στην εργατική σοβιετική εξουσία, στα πλεονεκτήματα που προσέφερε η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, στον πρωταγωνιστικό ρόλο των λαϊκών μαζών με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη, στον καθοριστικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος ως επαναστατικής εργατικής πρωτοπορίας.

                      Ο κόκκινος στρατός προελαύνει τραγουδώντας

Επτά δεκαετίες μετά την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, καμιά παραχάραξη, διαστρέβλωση ή ποινικοποίηση της Ιστορίας δεν είναι ικανή να σβήσει την αλήθεια. Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, οπλισμένοι με τα διδάγματα του παρελθόντος και τη δύναμη της κοσμοθεωρίας μας, θα τραβήξουν μπροστά τους τροχούς της κοινωνικής εξέλιξης όσα προσκόμματα και αν σηκωθούν μπροστά τους, θέτοντας το φασισμό και τον πόλεμο - τον ίδιο τον καπιταλισμό - στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας μια για πάντα.

___________

Σημειώσεις:

3. Chauvier J M, «Russia: Nostalgic for the Soviet Era», «Le Monde Diplomatique», τ. Μαρτίου 2004. 

Απόσπασμα από εκτενέστερο κείμενο του Ριζοσπάστη, με τίτλο "Η καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και των ΚΚ στην Αντιφασιστική Νίκη των Λαών και η διαστρέβλωση της Ιστορίας"

Δείτε ΕΔΩ -> Βίντεο του ΚΚΕ για την 9η Μάη 1945, ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης!!!

Fadomduck2

Βίντεο του ΚΚΕ για την 9η Μάη 1945, ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης!!!

Το βίντεο του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από τις 9 Μάη 1945 και την Αντιφασιστική Νίκη των λαών παρουσιάζει το 902.gr. Το αφιέρωμα πλαισιώνεται από προσεγμένο οπτικό και ακουστικό υλικό που μεταφέρει το κλίμα της εποχής.

Η διάρκειά του είναι 25 λεπτά και αναδεικνύει αυτό που αναφέρεται στην αρχή ως τίτλος «Ο φασισμός γεννιέται στα σπλάχνα του καπιταλισμού.Είναι δημιούργημά του», είναι «μορφή άσκησης της καπιταλιστικής εξουσίας».

Με αυτήν τη ματιά ζωντανεύουν σημαντικά γεγονότα-σταθμοί που σημάδεψαν την άνοδο του φασισμού - ναζισμού με την πολύπλευρη στήριξη των ιμπεριαλιστικών κρατών, όπως ο  εμπρησμός του Ράιχσταγκ. Επίσης σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία προς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως η εισβολή της Ιαπωνίας στη Μαντζουρία στις 19 Σεπτέμβρη του 1931, η εισβολή της Ιταλίας στην Αιθιοπία, το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου, το αντικομμουνιστικό «Αντικομιντέρν σύμφωνο» ανάμεσα στη Γερμανία και την Ιαπωνία και η«Συμφωνία του Μονάχου» με την οποία οι ιμπεριαλιστές παρέδωσαν την Τσεχοσλοβακίαστη χιτλερική Γερμανία.

Ξεχωριστή θέση έχει ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης, που σήκωσε το κύριο βάρος της γερμανικής επίθεσης νικηφόρα, αποδεικνύοντας τα πλεονεκτήματα της κοινωνικοποιημένης παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας.

Ιδιαίτερη θέση στο βίντεο κατέχει και η προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας από τους ιμπεριαλιστές, όπου αναδεικνύεται και ο ρόλος της ΕΕ, που πρωτοστατεί στον αντικομμουνισμό και καθιέρωσε την 9η Μάη ως «Μέρα της Ευρώπης» απαλείφοντας τη «Μέρα Νίκης των Λαών».

Το βίντεο ολοκληρώνεται με τα διδάγματα εκείνης της περιόδου συμπυκνωμένα στη φράση: «Στην καπιταλιστική βαρβαρότητα η μόνη λύση είναι ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός».

902.gr

Λιάνα Κανέλλη: Αριστερές δεξιότητες στα ψίχουλα......

Η ανθρωπιστική καταστροφή» είναι πλέον η πιο ισοπεδωτική «τάπα» σε κάθε ιδεολογική αντιπαράθεση ή και μάχη στη σημερινή πολιτική επικοινωνία. Οπλα - άλλοθι του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου για να αιτιολογεί τις επεμβάσεις του όπου Γης συγκινώντας τρομοκρατικά τους λαούς. Η προσαρμοσμένη αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία σε όλες τους τις εκδοχές προσχώρησαν ανενδοίαστα στην επένδυση του όρου με φτιασιδώματα ικανά να ξεγελάσουν ακόμη και σοβαρούς διανοούμενους.

Θέλει εξαιρετική προσοχή αυτή η επένδυση που κάνει η αριστερά και μετατρέπεται σε συναίνεση, αν όχι και ηθική αυτουργία στο έγκλημα της θεώρησης των πραγμάτων από βολικά αταξική σκοπιά. Η ανθρωπιστική καταστροφή γίνεται διαστρεβλωτικός φακός έτσι ώστε να μένει, να περιορίζεται κυριολεκτικά, ο πολίτης σε δράσεις αντιμετώπισης μόνον του αποτελέσματος της βαρβαρότητας. Δηλαδή, χωρίς να προλαβαίνει να σκεφτεί, μήτε να αναλύσει, μήτε να κατανοήσει όχι απλώς την «τάξη» πραγμάτων που του επιβάλλεται, αλλά να αδιαφορεί και λογικά και συναισθηματικά για την ταξική φύση του εχθρού. Ο πόλεμος, η φτώχεια, ακόμη κι ένα φυσικό φαινόμενο σαν το σεισμό ή το τσουνάμι, μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα κι απλώς οι καλοί δεν ασχολούνται με τους κακούς, αλλά απλώς βοηθάνε σωρηδόν τα «αθώα θύματα των καιρικών τε και πολιτικών φαινομένων». 

Οταν λοιπόν μιλάς για ανθρωπιστική κρίση ασχολείσαι με την πολιτική φιλανθρωπία αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας και διαχειρίζεσαι τη γενικευμένη φτώχεια σπεκουλάροντας στην επιβιωτική τάση των μαζών να μη γλιστρήσουν στον πάτο του προ-ανοιγμένου πηγαδιού. Το καθήκον της ευγένειας που έχει ένας ρατσιστής Κίπλιγκ να φέρεται ανθρώπινα σε κατώτερο είδος ανθρώπων μετατρέπεται σε ιδεολόγημα αριστεροπροοδευτικών οικονομολόγων: Η επανάσταση μπορεί να περιμένει όπως και η ανάπτυξη ταξικής συνείδησης μέχρις ότου αντιμετωπισθεί η ανθρωπιστική κρίση.

Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη, πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, φιλάνθρωπος και ελεήμων δεν είναι μόνον ο κάθε θεός αλλά και ο κάθε ακτιβίστικος οργανισμός... Και μένεις με την απορία αν η αριστερά είναι φιλόζωη ή ζωόφιλη. Αυτού του είδους η βαθύτερη πνευματική προπαγάνδα είναι πιο επικίνδυνη κι απ' τον «Εμπολα», περιβάλλοντας με ηθική κάθε μορφή πολιτικού ανορθολογισμού. Εχει αποτελέσματα που δεν τα βάζει ο νους του ανθρώπου όταν νταραβερίζεται με ανθρωπιστές. Τραβάει την προσοχή και σπρώχνει να αναλώνεται ο αγώνας για το ελάχιστο, το ψίχουλο, τη σταγόνα νερό στην έρημο κι όχι αυτή που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής. Συγκεντρώνει στο τέλος λιγότερους νοσηλευτές εργαζόμενους για τη νοσοκόμα που μολύνθηκε στο επαγγελματικό της περιβάλλον από «Εμπολα», ας πούμε εργατικό ατύχημα, απ' ό,τι ανθρωπιστές και φιλόζωους που κατακλύζουν και δρόμους και κοινωνικά δίκτυα υπέρ του σκύλου της που δεν πρέπει να εκτελεστεί. Θύματα ανθρωπιστικής καταστροφής είναι οι πνιγμένοι πρόσφυγες αλλά κι οι επιχειρηματίες, οι πνιγμένοι στα χρέη που ψάχνουν στα σκουπίδια με κοστούμι και γραβάτα.

Το δίλημμα, λοιπόν, καπιταλισμός ή βαρβαρότητα, μετατρέπεται σε αριστερά ή ανθρωπιστική καταστροφή. Είναι η πιο ύπουλη αντικομμουνιστική νάρκη χειρότερη κι απ' τη θεωρία «τι Χίτλερ τι Στάλιν». Παράγει μια στρατιά εμπόρων κι εμποράκων ενός χρηματιστηριακού ουμανισμού, έτσι ώστε να κόβεται για τον καπιταλισμό και το «νέο σοσιαλισμό» του 21ου αι. κοινό τιμολόγιο με την πάλαι ποτέ πεφωτισμένη δεσποτεία.

Μια ολόκληρη γενιά εκβαρβαρίζεται ταχύτατα και εντάσσεται σε ιδιωτικούς κυριολεκτικά στρατούς με τη φιλάρεσκη ψευδαίσθηση ότι ανήκει στην τάξη των ανθρωπιστών ιπποτών μιας στρογγυλής τράπεζας που επιφυλάσσει ψίχουλα για εκλεκτούς. Κι έτσι η αριστερά απαιτεί κι αποκτά δεξιότητες στα ψίχουλα χάρη στη διά βίου εκπαίδευση επί της απασχόλησης και όχι της εργασίας.

Σοσιαλισμός ή Ηλιθιότητα!!!

Τον Σοσιαλισμό τον απορρίπτεις γιατί δεν κατάφερε σε 4-5 δεκαετίες να φτιάξει την ιδανική κοινωνία. Γιατί κατάφερε να κάνει ευτυχισμένους τους εργάτες, αλλά όχι κι όλους τους πρώην καπιταλιστές και τσιφλικάδες.

Τον καπιταλισμό όμως τον δέχεσαι αν και στους τόσους αιώνες ύπαρξης του, σου έδωσε μια ψεύτικη ευημερία μόνο για 2-3 δεκαετίες (λόγω της ύπαρξης του Σοσιαλισμού) κι αυτή σου την πήρε πίσω, όταν διαπιστώθηκε πόσο ηλίθιος είσαι. (Έκανε και μερικούς πολέμους στο ενδιάμεσο, με αποτέλεσμα να χάσεις τον πατέρα σου, τον παππού, τον προπάππου σου....)

.......Να το κοιτάξεις, μπορεί να μην είναι μόνο ηλιθιότητα.......Η ψυχιατρική τα τελευταία χρόνια κάνει θαύματα!

                                                                     Του Νίκου Βουρτσάνη

Πηγή: Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης

 

Η ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στο 23ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ (Video & Φώτο)

Σε μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στα πλαίσια του 23ου αντιιμπεριαλιστικού διημέρου της ΚΝΕ, στο χώρο της κατασκήνωσης στο Στόμιο, μίλησε το βράδυ του Σαββάτου ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. 

Η συγκέντρωση ξεκίνησε με τον ύμνο της ΚΝΕ και χιλιάδες νεανικές γροθιές υψωμένες στο άκουσμά του. Χιλιάδες κοκκινες σημαίες ανέμισαν και το σύνθημα που ακούστηκε πολλές φορές στη διάρκεια των εκδηλώσεων του διημέρου έστειλε το μήνυμα: «Η νεολαία δε σκύβει το κεφάλι, με το ΚΚΕ επίθεση και πάλη».

  

Αποσπάσματα από την ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, που έγινε το βράδυ του Σαββάτου, στο χώρο της κατασκήνωσης του 23ου Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ στο Στόμιο της Λάρισας.

«Νέοι και νέες,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετίζουμε τους νέους και τις νέες της Ελλάδας, τα νιάτα της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, που αμέσως μετά τις εκλογές, ρίχτηκαν στη μάχη για την επιτυχία των εκδηλώσεων του 40ού Φεστιβάλ, για την επιτυχία του 23ου Αντιιμπεριαλιστικού Διήμερου, που φέτος χτυπά, για μια ακόμα φορά, εδώ στο Στόμιο, στη Λάρισα όπου βρίσκεται το ιμπεριαλιστικό στρατηγείο πολέμου της ΕΕ.

Και από αυτό εδώ το βήμα, σήμερα θέλουμε να καταδικάσουμε τον κυβερνητικό, κρατικό αυταρχισμό που μετά τους ναυτεργάτες, τους χαλυβουργούς, τους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, άλλους κλάδους εργαζομένων, τώρα βάζει στο στόχαστρο τον αγώνα των εργαζομένων στη ΔΕΗ. Θέλουμε να καταδικάσουμε την κυβερνητική υποκρισία που κόπτεται δήθεν για τις επιπτώσεις από την απεργία, όταν είναι η δική της πολιτική που γεννά αυτές τις αντιδράσεις. Κόπτεται για τον τουρισμό, όταν η πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, δε θα κάνει ούτε μια μέρα διακοπές.

Τώρα είναι η ώρα να εκφραστεί η μεγαλύτερη δυνατή στήριξη και αλληλεγγύη από όλο το λαό, το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε αυτόν τον απεργιακό αγώνα. Τώρα είναι η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι από την ενιαία επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του κανένας κλάδος εργαζομένων δεν εξαιρείται, κανένας δεν τη γλιτώνει. Αρα ενιαία πρέπει να είναι και η απάντηση.

Ολοι για έναν και ένας για όλους. Για να μην περάσει ο κυβερνητικός αυταρχισμός, η καταστολή, ο κοινωνικός αυτοματισμός, το «διαίρει και βασίλευε». Για να πέσει στο κενό πάνω από όλα η αντιδραστική και επικίνδυνη θεωρία, που καλλιεργεί η κυβέρνηση και άλλα γνωστά παπαγαλάκια ότι ο λαός δεν έχει δικαίωμα να παλεύει, να αντιστέκεται, ακόμη και να ανατρέπει με την πάλη του αντιλαϊκούς νόμους και αποφάσεις. Οτι η παρέμβασή του στις εξελίξεις αρχίζει και τελειώνει με τη συμμετοχή του στις εκλογές και από κει και πέρα τα «κεφάλια μέσα».

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν πρόλαβαν να κλείσουν οι κάλπες των εκλογών και γινόμαστε μάρτυρες μιας συστηματικής προσπάθειας εκ μέρους της κυβέρνησης, να προσπαθεί να γεμίσει με προσδοκίες το λαό από την περίφημη «έξοδο στις αγορές», την «ανάπτυξη», τα ψίχουλα που ψάχνει να μοιράσει στα πιο φτωχά και εξαθλιωμένα τμήματα του λαού μας, που αυτή η ίδια και η πολιτική της έχουν δημιουργήσει.

Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για στροφή της οικονομίας, υποσχόμενη καλύτερες μέρες που θα έρθουν για τους εργαζόμενους, με την έξοδο της καπιταλιστικής οικονομίας από την κρίση. Ομως, επιστροφή στα προ κρίσης επίπεδα δεν πρόκειται να υπάρξει. Προσπαθεί να διαχωρίσει την καπιταλιστική ανάπτυξη από τη λιτότητα και τα αντιλαϊκά μέτρα.

Από τη μεριά του, ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί στην ουσία και τον πυρήνα, τη βάση αυτής της τοποθέτησης ότι δηλαδή μπορεί να έρθει λαϊκή ευημερία με την καπιταλιστική ανάπτυξη. Διαφοροποιείται, βέβαια, από την κυβέρνηση και της ασκεί κριτική ότι με την πολιτική της και τα μέτρα που εφαρμόζει, καταδικάζει την οικονομία σε ύφεση και έτσι δεν έρχεται η ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα, πλασάρεται αυτός ως εγγυητής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ανάκαμψης σε σχέση με τη ΝΔ και καλεί τους εργαζόμενους να στρατευθούν μαζί του σε αυτόν τον στόχο.

Και οι δύο αποκρύπτουν από το λαό μια σειρά παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάσουν την ελληνική οικονομία όπως:

• Η εξέλιξη της κρίσης στην Ευρωζώνη και στον υπόλοιπο κόσμο.
• Οι επιπτώσεις από την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα σε ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα στην ευρύτερη περιοχή μας και ιδιαίτερα το ενδεχόμενο γενικευμένης ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.
• Η μεγάλη όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου για την κατανομή των ζημιών της κρίσης, αλλά και των κερδών. Ορισμένα σημάδια αυτής της όξυνσης είδαμε εν μέρει και μέσα στις εκλογές, με το να έχουν βγει «μαχαίρια» ανάμεσα σε διάφορους ομίλους και επιχειρηματικά συμφέροντα.

Η διαπάλη που γίνεται μέσα στην ίδια την αστική τάξη, στο εσωτερικό της, έχει ως επίκεντρο από τη μια μεριά, το ποιο θα είναι το διαχειριστικό μείγμα άσκησης της πολιτικής αυτής και από την άλλη, σε ποιον όμιλο θα καταλήξουν οι ενεργειακοί πόροι και οι στρατηγικής σημασίας υποδομές που ιδιωτικοποιούνται (λιμάνια, αεροδρόμια, οδικοί άξονες κ.λπ.).

Ο λαός να μην εγκλωβιστεί στις παγίδες της αναμονής και του «μικρότερου κακού»

Φίλοι και φίλες

Συνολικά το κλίμα της αντιπαράθεσης, μετά τις εκλογές, καλλιεργείται και εστιάζεται στην προσπάθεια εγκλωβισμού του λαού στο ερώτημα «ποια κυβέρνηση θα έχει τη μεγαλύτερη διαπραγματευτική ικανότητα», εντός των τειχών της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Ο λαός, όμως, δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στις παγίδες της αναμονής και του μικρότερου δήθεν κακού, που παγιώνουν το σημερινό αντιλαϊκό συσχετισμό, δεν ανοίγουν δρόμο σε ένα πραγματικά ελπιδοφόρο αύριο.

Ο ρόλος των κομμουνιστών όμως, ο ρόλος των μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ο ρόλος της πρωτοπορίας, είναι να θωρακίζει, να οργανώνει, την αυτοτελή παρέμβαση του εργατικού κινήματος, να οργανώνει και να παρεμβαίνει στο λαϊκό αγώνα, στην ταξική πάλη.

Αυτό σημαίνει ότι δεν τηρούμε στάση αναμονής, δεν περιμένουμε απλώς τις όποιες εξελίξεις, όπως π.χ. κάποια κυβέρνηση που θα προκύψει αύριο με άλλη διαχείριση, δήθεν αριστερή, προοδευτική, πατριωτική, που θα λύσει ως διά μαγείας τα προβλήματα και μάλιστα με τις - παγκοσμίως και ελληνικώς - γνωστές σοσιαλδημοκρατικές συνταγές.

Τα ζητήματα αυτά μάς βάζουν μπροστά στο επιτακτικό καθήκον, με αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε στην ιδεολογική πολιτική συζήτηση με καλοπροαίρετους συνανθρώπους μας που μένουν εγκλωβισμένοι σε τέτοιες λογικές, που ακόμα τρέφουν ελπίδες ότι κάτι μπορεί να γίνει με άλλο μείγμα διαχείρισης εντός των τειχών. Ταυτόχρονα, να εντείνουμε και τη διαπάλη, την αντιπαράθεση, με επιχειρήματα, εκλαϊκεύοντας πλατιά την πολιτική μας πρόταση, αξιοποιώντας και την πολύτιμη πείρα και τα συμπεράσματα των εκλογικών μαχών.

Κι αυτό το επισημαίνουμε άσχετα από το πότε θα γίνουν βουλευτικές εκλογές, δηλαδή άσχετα εάν αυτές γίνουν φθινόπωρο του 2014, ή Φλεβάρη του 2015 με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή εάν πάνε ακόμα παραπέρα, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση.

Δίνουμε ολοκληρωμένα τη μάχη για να φτάσει πλατιά και να κατανοηθεί βαθιά η πολιτική εναλλακτική πρόταση του ΚΚΕ, η αναγκαιότητα όσο ποτέ άλλοτε μιας ριζικά διαφορετικής εξουσίας.

Με πειστικό τρόπο να προβάλουμε τη διαφορετικότητα της πρότασης του Κόμματος, απέναντι στις αστικές διαχειριστικές προτάσεις των άλλων.

Να δίνουμε ολοκληρωμένα την πρότασή μας για αυτήν την εξουσία, για ανώτερες μορφές άσκησης της δημοκρατίας, της συμμετοχής, του ελέγχου μέσα στους τόπους δουλειάς, στις σχολές, η άμεση εκλογή των αντιπροσώπων - βουλευτών του λαού από τη συνέλευση, τον τόπο δουλειάς, η ανακλητότητα, όχι μονιμότητα και άλλες αρχές και αξίες, που μόνο η εργατική τάξη, η παραγωγική και πρωτοπόρα δύναμη της κοινωνίας μπορεί να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει, συνειδητοποιώντας τον ιστορικό της ρόλο.

Απαιτείται συνεχής και δραστήρια πάλη, καθημερινή εκλαΐκευση της θέσης μας για την άμεση ανάγκη ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, που σήμερα δε βρίσκεται «στο ύψος των περιστάσεων», όπως και για την ανάγκη προώθησης της κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας της εργατικής τάξης, με τα λαϊκά τμήματα των αυτοαπασχολούμενων της πόλης και του χωριού, της μόνης ρεαλιστικής και συμφέρουσας σήμερα πολιτικής συμμαχιών, με περιεχόμενο πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και τα μονοπώλια που ξεζουμίζουν εργάτες, ΕΒΕ και αγρότες.

Να δουλέψουμε ακόμα πιο πρωτοπόρα και δημιουργικά, αναδεικνύοντας τα σοβαρά προβλήματα των λαϊκών οικογενειών, όπως για την ανεργία και την απασχόληση ιδιαίτερα των νέων, τα προβλήματα στην εκπαίδευση, με την τράπεζα θεμάτων, τις μεγάλες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό στα σχολεία, τα προβλήματα των ΑμεΑ, τα προβλήματα με τα ναρκωτικά και την κυβερνητική πολιτική, που αντί να προωθήσει την αντιναρκωτική πολιτική, αντί να ενισχύσει τα στεγνά προγράμματα του ΚΕΘΕΑ, με προσλήψεις του απαραίτητου προσωπικού, τα οδηγεί ουσιαστικά στην ασφυξία και τη συρρίκνωση.

Να αναδείξουμε το ζήτημα του Ασφαλιστικού, της Υγείας - Πρόνοιας, της περίθαλψης, των συντάξεων, αφού αυτά αποτελούν πραγματικά «αιτία πολέμου» για το κίνημα. Να αντιπαλέψουμε και να στηρίξουμε συνανθρώπους μας από τα χαράτσια και τη βαριά φορολογία, συνολικά να οργανώσουμε ακόμα καλύτερα την πάλη μας και την αλληλεγγύη μας, για τη σίτιση, στέγαση, περίθαλψη, μόρφωση, ανακούφιση συνολικά των λαϊκών νοικοκυριών, σε όλες τις γειτονιές, σε όλες τις πόλεις, σε όλους τους κλάδους.

Το παράδειγμα της ΔΕΗ δείχνει ότι διαφορετικά «μείγματα πολιτικής» μπορεί να οδηγούν στον ίδιο αντιλαϊκό μονόδρομο

 

Νέοι και νέες

Ενα από τα αγαπημένα επιχειρήματα διαφόρων αντιπάλων μας, αλλά και κάποιων απλών ανθρώπων που ενημερώνονται λειψά για τις πραγματικές θέσεις του ΚΚΕ, μας λένε ότι τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, ότι δήθεν υποστηρίζουμε ότι όλοι ίδιοι είναι, ότι δεν έχουν διαφορές η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε όσους ειλικρινά έχουν την απορία, ή δεν είναι ενημερωμένοι, τους απαντάμε: Ποτέ το ΚΚΕ δεν είπε ότι είναι ίδιοι ή ακριβώς ίδιοι. Αλλωστε, ακόμα και ο κλασικός δικομματισμός, έτσι όπως εμφανιζόταν και κυβερνούσε εναλλάξ μέχρι το 2012, στο δίπολο τότε ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και τότε δεν ήταν ίδιοι. Ο δικομματισμός, ο διπολισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά για το σύστημα εάν εμφανίζονται ταυτόσημα τα διάφορα κόμματά τους. Είναι άλλο αυτό που λέει το ΚΚΕ. Οτι δηλαδή, τα διαφορετικά μείγματα άσκησης πολιτικής που προτείνουν, σε τελευταία ανάλυση, οδηγούν στον ίδιο αντιλαϊκό μονόδρομο, ακριβώς γιατί είναι προτάσεις «εντός των τειχών», οδηγούν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων.

Ας πάρουμε το πρόσφατο παράδειγμα της ΔΕΗ: Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έφερε αυτό το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της «μικρής ΔΕΗ». Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα είναι ενάντια στο νομοσχέδιο αυτό. Μήπως αυτό σημαίνει ότι φτιάχτηκε ή φτιάχνεται μέτωπο της αντιπολίτευσης, επειδή όλοι λένε όχι στο νόμο για την μικρή ΔΕΗ; Οχι, βέβαια. Γιατί όλοι οι άλλοι, δεν βγάζουν τσιμουδιά, για το γεγονός ότι η πορεία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ έχει ξεκινήσει προ πολλού, με τους νόμους του 1990, του 1999, του 2000, του 2005, του 2011, του 2014. Και σε αυτό το έγκλημα, έχουν βάλει πολλοί το χεράκι τους - ψηφίζοντας και στηρίζοντας - και από τους σημερινούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν τότε βουλευτές ή στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, δε λένε κουβέντα για την ανάγκη πλήρους κατάργησης του κοινοτικού πλαισίου απελευθέρωσης του Τομέα Ηλεκτρικής Ενέργειας.

Συνολικά, κάνουν γαργάρα ότι το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο άνοιξε την πόρτα για τη μετοχοποίηση της ΔΕΗ, την είσοδο των ιδιωτικών ομίλων, το διαχωρισμό των συστημάτων μεταφοράς και διανομής, με δραματικές συνέπειες για τις λαϊκές οικογένειες και τους εργαζόμενους του κλάδου.

Το κόμμα που δεν παίζει παιχνίδια με τα συμφέροντα του λαού και της χώρας είναι το ΚΚΕ. Γι' αυτό και το πλαίσιο πάλης, αγώνα και γραμμής αντιπαράθεσης και μέσα στη Βουλή και στην Ευρωβουλή, και στους αγώνες των εργαζομένων, δεν μπορεί να πηγαίνει βήμα πίσω από: Την ανάγκη άμεσης απόσυρσης ή κατάργησης, εάν ψηφιστεί, του νομοσχεδίου για τη «μικρή ΔΕΗ», την κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου που έχει οδηγήσει σε ουσιαστική ιδιωτικοποίηση, εκφράζοντας αντίθεση στο σύνολο του πλαισίου της ΕΕ για την απελευθέρωση του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας.

Αυτή είναι και η επίσημη θέση του ΚΚΕ για το πλαίσιο και το αντικείμενο ενός πιθανού δημοψηφίσματος και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

Κόμμα που θα αντέχει, θα σταθεροποιείται, θα οργανώνεται, θα ενισχύεται...

Νέοι και νέες

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Εχει μεγάλη σημασία, ιδιαίτερα για όλους και όλες εσάς, που για πρώτη φορά στη ζωή σας δίνετε με ενθουσιασμό και μαχητικότητα μια σειρά μάχες μαζί με το Κόμμα (είτε εκλογικές, είτε μέσα στους καθημερινούς αγώνες, στο κίνημα), να νιώσετε, να αισθανθείτε πραγματικά ότι σε αυτές τις δύσκολες για το λαϊκό κίνημα συνθήκες είναι πολύ σημαντικό το Κόμμα να αντέχει, να σταθεροποιείται, να οργανώνεται, να ισχυροποιείται σε όλους τους τομείς. Δηλαδή να κατακτάμε και να γινόμαστε όλο και περισσότερο Κόμμα «παντός καιρού».

Δεν τρέφουμε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, ούτε θεωρούμε ότι κάθε μικρό βήμα που γίνεται είναι το άπαν, ούτε πολύ περισσότερο ότι οι όποιες επιτυχίες είτε στις πρόσφατες εκλογές, είτε στις φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές, είτε σε κατακτήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας μέσα από τους αγώνες είναι διά παντός και συνεχώς παγιωμένες, εξασφαλισμένες, δεδομένες.

Ομως, δεν υποτιμάμε και τις σοβαρές δυνατότητες που υπάρχουν συνεχώς να απεγκλωβίζονται και να αποσπώνται δυνάμεις, νέοι και νέες που βλέπουν το ΚΚΕ ως αποκούμπι, ως στήριγμα στον αγώνα τους, μας έχουν εμπιστοσύνη.

Ταυτόχρονα, έχουμε πλήρη επίγνωση πώς επιδρά ο οπορτουνισμός, η σοσιαλδημοκρατία, η λογική της κυβερνητικής αστικής διαχείρισης, που δυσκολεύει τον απεγκλωβισμό δυνάμεων από αυταπάτες και δήθεν εύκολες λύσεις.

Η επιχείρηση αποδυνάμωσης και ενσωμάτωσης κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων και κινημάτων δεν είναι μόνο ιστορική πείρα, ούτε αφορά μόνο την Ελλάδα. Είναι πάγια επιδίωξη του αστικού συστήματος, ιδιαίτερα εκεί που υπάρχουν έμπειρα και ισχυρά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα πιο κατάλληλα ανάμεσα στα άλλα αστικά κόμματα, για να αποτελέσουν ανάχωμα κατά των επαναστατικών δυνάμεων και ταυτόχρονα τον «πολιορκητικό κριό» επηρεασμού των ΚΚ.

Ομως ο οπορτουνισμός, η σοσιαλδημοκρατία, πρέπει να αντιμετωπίζεται με καθαρή γραμμή πάλης. Να μην εστιάζεται μόνο σε κάποια πρόσωπα ή σε ένα μέρος της ηγεσίας της, κυρίως αυτής που ταυτίζεται απόλυτα με τις στρατηγικές και τακτικές επιλογές και κινήσεις του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ.

Πουθενά σε όλο τον κόσμο, ούτε στη χώρα μας, εδώ και δεκαετίες δεν επιβεβαιώθηκε η τακτική να καλείς σε συμμαχία ένα τμήμα της που εμφανίζεται κατά περίσταση πιο αριστερό δήθεν, ακόμα και με κάποια συνθήματα του εργατικού κινήματος. Η τέτοια στάση πουθενά δεν είχε θετική έκβαση για το επαναστατικό κίνημα. Κι εδώ ας μην πάνε κάποιοι να μπερδέψουν αυτά που λέμε, για να μιλήσουν για πολλοστή φορά για σεχταρισμό και λογική σκαντζόχοιρου, δεν αναφερόμαστε για τους απλούς εργάτες, υπάλληλους, το λαό, μέλη και απλούς ψηφοφόρους τέτοιων σχηματισμών, αυτούς δηλαδή που κι εμείς καλούμε σε συμπόρευση και κοινή δράση με το ΚΚΕ και μέσα στο κίνημα.

Σε καμιά περίπτωση, σύντροφοι και συντρόφισσες, δεν πρέπει να υποτιμάται η διαβρωτική επίδραση που ασκεί ο οπορτουνισμός ακόμα και σε καλοπροαίρετα εργατικά λαϊκά στοιχεία. Η αναβίωση του αναθεωρητισμού και του οπορτουνισμού στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος γίνεται πάντα με υποχώρηση προς τις αστικές μεταρρυθμιστικές θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας κι έχει οδηγήσει, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, σε ένα διαχειριστικό πρόγραμμα αλλού συνεργασίας με αυτήν, αλλού ενσωμάτωσης ή και αντικατάστασης με άλλα συναφή σχήματα.

Η πείρα του ελληνικού κινήματος - και η πρόσφατη - είναι πολύ μεγάλη. Αυτή πρέπει να αφομοιώνουμε καθημερινά, να την κάνουμε κτήμα ευρύτερων δυνάμεων της νεολαίας.

Να αποκαλύψουμε τη στήριξη της Χρυσής Αυγής από το κεφάλαιο

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Σήμερα παλεύουμε σε συνθήκες όπου δεν υπάρχει κάποια ανατροπή του αντιλαϊκού πολιτικού συσχετισμού.

Συνολικά σήμερα υπάρχει πισωγύρισμα στη λαϊκή συνείδηση, μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση. Αυτό δείχνει και η μεγάλη διασπορά ψήφων και μάλιστα νεανικών προς τα αστικά κόμματα, σε δημιουργήματα ουσιαστικά των ΜΜΕ, με θολά και ασαφή συνθήματα, η διαρροή ψήφων σε μικρούς σχηματισμούς ή στην αποχή. Η πιο ακραία έκφραση αυτής της αναντιστοιχίας είναι η διατήρηση των υψηλών ποσοστών της Χρυσής Αυγής.

Το ΚΚΕ μπορεί να αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες στο κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, μέσα στη νεολαία, έτσι ώστε να αποκαλυφθεί η στήριξη της Χρυσής Αυγής από μηχανισμούς του συστήματος, από τμήματα του κεφαλαίου, από την πολιτική της ΕΕ. 140 παρεμβάσεις έκαναν οι χρυσαυγίτες βουλευτές για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα εφοπλιστών, μεγαλεμπόρων, μεγαλοεργολάβων. Εχουν ειδικευτεί σε δουλεμπορικά γραφεία, για να ρίχνουν τους μισθούς και τα μεροκάματα, όπως τους ζητάνε τα αφεντικά του συστήματος τα οποία τους πριμοδοτούν.

Πίσω από τους ψευτολεονταρισμούς, τους «ψευτοτσαμπουκάδες», τον καταγγελτικό λόγο της Χρυσής Αυγής για τους «κλέφτες», τους υπουργούς, τους βουλευτές κλπ. βρίσκεται μια οργάνωση εγκληματική, του συστήματος, στήριγμα του κεφαλαίου, των μονοπωλίων. Την χρησιμοποιούν μόνο τότε και μέχρι τότε που θέλουν να τους κάνει το βρώμικο παιγνίδι, να παίζει το βρώμικο ρόλο της ακραίας φωνής, πυλώνα του συστήματος, ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και της νεολαίας. Σήμερα βρίσκονται στη φάση που προσπαθούν - τα ίδια κέντρα που τη δημιούργησαν ή την ανέχτηκαν - να την συνετίσουν δήθεν, να μαζέψουν τις ακρότητές της και τα στοιχεία αυτά, να την βάλουν ξανά στην εφεδρεία, να την χρησιμοποιήσουν σε άλλη κατάλληλη στιγμή.

Ομως το μήνυμα του ποιητή «το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον» εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, να συνεγείρει τις καρδιές της συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων, του λαού μας.

Στις σημερινές συνθήκες αυτό αποκτά συγκεκριμένο νόημα και περιεχόμενο: Δεν μπορεί να υπάρχει εργοστάσιο, γραφείο, σχολή, σχολείο, όπου να κάνει εμφάνιση χρυσαυγίτης, να προκαλεί, να δηλητηριάζει τον κόσμο με τα φασιστικά κηρύγματά του και τις πράξεις του και να μη θέτει θέμα το ΔΣ του σωματείου, του συλλόγου, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όλοι μαζί, σαν ένας άνθρωπος, ό,τι και να είναι πολιτικά ο καθένας, για την πλήρη απομόνωσή του, την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με τις απόψεις του, τη διοργάνωση εκδηλώσεων ιστορικών, ενημέρωσης κλπ.

Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Φίλες και φίλοι

Το Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ έχει πλέον γίνει θεσμός, κατέχοντας ξεχωριστή θέση στη δράση της Οργάνωσης. Από το Γράμμο μέχρι τα Χανιά και τη Σούδα, από τη Χίο μέχρι τις Πρέσπες, η ΚΝΕ όλα αυτά τα χρόνια ανέδειξε στη νεολαία την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, την πάλη του ΔΣΕ, αντιτάχθηκε στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Εδώ στο Στόμιο, η ΚΝΕ βάζει στο στόχαστρό της το Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων της ΕΕ, που εδρεύει στη Λάρισα και ενεργοποιήθηκε για τον έλεγχο και τη διοίκηση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, που βρίσκεται στο επίκεντρο των ανταγωνισμών για τον έλεγχο του φυσικού πλούτου.

Με πρόσχημα την έκρυθμη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα μετά την - εμμέσως υποστηριζόμενη από τη Γαλλία - ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης το Μάρτη του 2013, από οργάνωση ισλαμιστών μισθοφόρων, η ΕΕ προχωρά σε άλλη μια επέμβαση για να προωθήσει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, αφού η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι μια χώρα πλούσια σε διαμάντια, χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, χώρα αγροτικών προϊόντων και υδάτινων πόρων.

Ο λαός αυτής της χώρας ανεβαίνει το δικό του Γολγοθά, αφού πάνω από το 60% επιβιώνει με λιγότερο από δύο δολάρια τη μέρα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους, εντός και εκτός της χώρας.

Η δραματική έλλειψη φαρμάκων στα νοσοκομεία, η ακρίβεια και η έλλειψη τροφίμων, τα σοβαρά προβλήματα στην υδροδότηση και ηλεκτροδότηση της χώρας επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, περιορίζοντας το προσδόκιμο όριο ζωής σε λιγότερο από 50 χρόνια.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στην οποία μετέχει και η Ελλάδα, έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στη Γιουγκοσλαβία με τους βομβαρδισμούς ακριβώς πριν από 15 χρόνια, στη Συρία με τη στήριξη των αντικαθεστωτικών, στις απειλές στο Ιράν, στην επέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας με τη στήριξη των ναζιστών και έπεται συνέχεια με το Ιράκ όπου η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις στη Συρία και στο Λίβανο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Οι εξελίξεις αποτελούν μέρος ενός παζλ και μιας αναδιάταξης δυνάμεων που εγκαινιάστηκε από τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη περιοχή, όπου ο παράγοντας ισλαμιστές σήμερα αποτελεί στοιχείο διαρκούς αστάθειας. Το ίδιο συμβαίνει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στις χώρες της Β. Αφρικής, της Αραβικής Χερσονήσου, στις χώρες στο Κέρας της Αφρικής.

Από αυτές τις εξελίξεις γίνεται για άλλη μια φορά καθαρό ότι για να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, πρέπει να αποτρέψουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ταυτόχρονα να παλέψουν για την εργατική - λαϊκή εξουσία, ξεπερνώντας εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για να μπορέσουν να θέσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στην υπηρεσία της λαϊκής ευημερίας.

Οι εργαζόμενοι να μην παλέψουν κάτω από ξένες γι' αυτούς σημαίες

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Φίλες και φίλοι

Επισημαίνουμε ότι κάθε φορά το ΝΑΤΟ και η ΕΕ χρησιμοποιούν διάφορα προσχήματα για να κρύψουν την πραγματικότητα που γεννάει τον ανταγωνισμό για τα μερίδια των αγορών, για τον έλεγχο των πηγών Ενέργειας, για τους δρόμους μεταφοράς τους, τους αγωγούς, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τους οδικούς άξονες κ.ο.κ.

Με δυο λέξεις είναι η καπιταλιστική βαρβαρότητα που οδηγεί στον πόλεμο. Στον άδικο πόλεμο, που χρησιμοποιεί για παράδειγμα τις μειονότητες σαν «πιόνια» στην περιοχή μας, στην περιοχή των Βαλκανίων, που αντί αυτές να μετατραπούν, όπως θα έπρεπε, σε «γέφυρες φιλίας» για τους λαούς, γίνονται στα χέρια των ιμπεριαλιστών, των αστικών τάξεων και των εθνικιστών μια «εύφλεκτη ύλη» για την «πυρκαγιά» των πολέμων και επεμβάσεων. Για να περάσει το «διαίρει και βασίλευε», για να χτυπήσει η μια καπιταλιστική δύναμη την άλλη, ακόμη και στη χάραξη των αγωγών.

Το ξαναλέμε, λοιπόν, οι δρόμοι του πετρελαίου, του φυσικού αερίου είναι ματωμένοι! Εχουμε προειδοποιήσει: Φυλαχτείτε, όταν βλέπετε να μιλά γενικά κι αφηρημένα κάποιος για τους αγωγούς και την οικονομία, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του σε ποιανού τα χέρια θα είναι αυτοί οι αγωγοί, για το τι είδους οικονομία μιλάμε!

Είναι δυνατόν να αγνοήσουμε πως στην εποχή μας γι' αυτές τις «αρτηρίες», δηλαδή για τους αγωγούς και την Ενέργεια, υπάρχει σφοδρή, σφοδρότατη διαπάλη; Μια διαπάλη που γίνεται με κάθε μέσο: Με επιχειρηματικούς πολέμους, με κατασκοπευτικά μέσα, με απειλές, εκβιασμούς, ακόμη και πολέμους!

Πρόκειται για επικίνδυνα παιχνίδια, ιδιαίτερα τώρα που οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν και με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν!

Στόχος τους είναι να μοιράσουν τους εργαζόμενους, να τους βάλουν να παλεύουν κάτω από ξένες σημαίες, για ξένα σ' αυτούς συμφέροντα.

Το ΚΚΕ παλεύει και θα εξακολουθήσει να παλεύει για να ενώσουμε τον κόσμο! Να τον ενώσουμε πάνω στο βασικό, που είναι η κοινή μας πάλη ενάντια στον κοινό μας εχθρό, την κοινωνική εκμετάλλευση και αδικία.

Υποχώρηση από την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική γραμμή σημαίνει ενσωμάτωση

Η γραμμή συσπείρωσης και πάλης που προτείνει το ΚΚΕ παίρνει υπόψη ότι η συμμαχία δεν μπορεί να βασίζεται στη συμφωνία στο ζήτημα του σοσιαλισμού. Δεν απαιτούμε να συμφωνήσουν μαζί μας όλοι στην αντίληψή μας για το σοσιαλισμό, στο πώς θα πραγματοποιηθεί το επαναστατικό πέρασμα, η ανατροπή. Ως βάση παίρνουμε τα κοινά συμφέροντα όλων των αντικαπιταλιστικών - αντιμονοπωλιακών δυνάμεων της κοινωνίας, δηλαδή της εργατικής τάξης, των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου. Πίσω από αυτή τη γραμμή υπάρχει μόνο η ενσωμάτωση στη διαχείριση του συστήματος, η ήττα και η υποχώρηση, η όξυνση όλων των κοινωνικών, πολιτικών, των λαϊκών προβλημάτων.

Η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή λαϊκή συμμαχία που προτείνουμε έχει ως στόχο της τη νίκη στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας, την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, που θα οργανώσει και θα διαμορφώσει την οικονομία σε όφελος της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων. Η εργατική - λαϊκή εξουσία ως διακυβέρνηση, ανεξάρτητα από τη μορφή της, και πολύ περισσότερο ως περιεχόμενο, δεν έχει καμία σχέση με τα διάφορα κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, «αριστερά» σχήματα, τις κυβερνήσεις «μεγάλου» ή «μικρού» συνασπισμού και πάει λέγοντας. Αναφερόμαστε σε ταξική - κοινωνική και όχι μόνο κομματική - πολιτική αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας.

Η δική μας απάντηση πρωταρχικά και κύρια δίνεται και θα συνεχίσει να δίνεται στο επίπεδο του μαζικού εργατικού - λαϊκού κινήματος, στο επίπεδο της ταξικής πάλης, με κύριο άμεσο στόχο να κατανοηθεί ευρύτερα ότι ο λαός, η νεολαία μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, αν συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, τα όπλα τους. Τα σενάρια κορυφής, τα αλισβερίσια ανάμεσα στις καθεστωτικές δυνάμεις, ανάμεσα σε ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, σε ΕΛΙΕΣ και ΠΟΤΑΜΙΑ για το πώς αποτελεσματικότερα θα ελέγξουν τις λαϊκές συνειδήσεις, θα χειραγωγήσουν το κίνημα, δεν μας φοβίζουν. Αντίθετα, μας πεισμώνουν, πρέπει να πεισμώσουν ακόμα περισσότερο το λαό και τη νεολαία για να ανάψει η σπίθα της αντίστασης σε όλα τα αντιλαϊκά σενάρια, η σπίθα που θα γίνει φλόγα για να φουντώσει τη φωτιά στις καρδιές των αγανακτισμένων από τη βάρβαρη πολιτική, με μια συνειδητή στάση ζωής και αγώνα, σταθερά, μπροστά, αντικαπιταλιστικά.

Βασικά χαρακτηριστικά της νέας εξουσίας, που θα προκύψει από αυτή την πάλη και συμμαχία του λαού, είναι η κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, της γης, ο παραγωγικός συνεταιρισμός, ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός, με εξειδίκευση κλαδική και περιφερειακή, ο εργατικός - λαϊκός έλεγχος, οι νέοι λαογέννητοι θεσμοί εξουσίας, η ανώτερου τύπου δημοκρατία, που θα ξεκινάει, θα εδράζεται στους τόπους δουλειάς, στις εργατικές συνελεύσεις, θα αγκαλιάζει τους τόπους σπουδών, κλάδους, σε τοπικό, περιφερειακό και πανελλαδικό επίπεδο, σε μια πρωτόγνωρη μορφή άμεσης συμμετοχής, ελέγχου, αιρετότητας, λογοδοσίας και ανάκλησης των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού.

Η αποδέσμευση από διεθνείς δεσμεύσεις και επιλογές που στέκονται εμπόδιο και γίνονται φρένο στην ανάπτυξη από το λαό για το λαό. Η αποχώρηση της Ελλάδας από τις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από ιμπεριαλιστικές εκστρατείες και συμμετοχές σε δυνάμεις κατοχής άλλων λαών, από συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις. Ο κεντρικός σχεδιασμός της εργατικής - λαϊκής εξουσίας περιλαμβάνει διεθνείς συνεργασίες με βάση το αμοιβαίο συμφέρον.

Δεν παραπέμπουμε την επίλυση όλων των προβλημάτων στο αύριο, στο σοσιαλισμό, στη λαϊκή εξουσία. Εχουμε την πεποίθηση ότι το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί να έχει ορισμένες νίκες και επιτυχίες στους καθημερινούς αγώνες, αλλά κανένα από τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν το λαό μας, τους άλλους λαούς της Ευρώπης, της περιοχής, δεν είναι δυνατόν να λυθεί από την εξουσία του κεφαλαίου, των μονοπωλίων.

Η απλή βελτίωση του συσχετισμού δύναμης μέσα από την πάλη και τους σκληρούς αγώνες μπορεί ορισμένες φορές να φέρει μια μικρή ανακούφιση, όμως αυτή θα είναι προσωρινή και συνεχώς θα αμφισβητείται, θα την παίρνουν πάλι πίσω, εάν δεν επέλθει ριζική ανατροπή στο επίπεδο της πραγματικής εξουσίας, εάν δεν φάνε οριστική και αμετάκλητη αυτή τη φορά κλωτσιά οι εκμεταλλευτές του μόχθου των λαών, οι κηφήνες και τα παράσιτα της σύγχρονης καπιταλιστικής σκλαβιάς.

«Να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων»

Εχουμε εξοπλιστεί με πλούσια εφόδια όλα τα προηγούμενα χρόνια. Μελετήσαμε και εξακολουθούμε, βέβαια, να μελετάμε τα ζητήματα του σοσιαλισμού, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, το τι έφταιξε και δεν έφτασε μέχρι το νικηφόρο τέλος η πρώτη απόπειρα του ανθρώπου, της εργατικής τάξης στην Ιστορία να οικοδομήσει τη δική της εξουσία, χωρίς τις αλυσίδες της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, γιατί ανακόπηκε αυτή η μεγαλειώδης πορεία μέχρι την οριστική απελευθέρωση της ανθρωπότητας, γιατί δεν φτάσαμε στο «βασίλειο της πανανθρώπινης φιλίας».

Μελετάμε μακριά από πνεύμα εύκολου μηδενισμού, στο οποίο έχουν προσχωρήσει άλλες δυνάμεις και στη χώρα μας και διεθνώς, διανοούμενοι πανεπιστημιακοί, ακόμα και κάποιοι που πίνουν νερό στο όνομα του μαρξισμού, μαρξίζοντες αναθεωρητές κ.ά. Μελετάμε μακριά από πνεύμα επίσης ωραιοποίησης της κατάστασης και εξιδανίκευσης.
Υπερασπιζόμαστε ανυποχώρητα την ιστορική προσφορά και το ρόλο του σοσιαλισμού, μια τέτοια προσφορά στους λαούς και τη νεολαία που δεν μπορεί να σβήσουν τα λάθη που έγιναν, οι ελλείψεις και οι παραλείψεις, οι παρεκκλίσεις που σημειώθηκαν και που τελικά οδήγησαν στην ανατροπή του, στην αντεπανάσταση.

Αυτή την πορεία προσφοράς του σοσιαλισμού εσείς, τα νιάτα του ΚΚΕ, τα νιάτα της ΚΝΕ, που δεν τα ζήσατε, όπως οι προηγούμενες γενιές, θα πρέπει να την μελετάτε, να την μαθαίνετε, να την εξηγείτε στους νέους και τις νέες της πατρίδας μας, που τους έχει κατακλύσει η επίθεση του αντικομμουνισμού, που πάνε να ξεγράψουν από το νου και την καρδιά των νέων ανθρώπων την ανωτερότητα ενός συστήματος απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της ανεργίας, της ανέχειας, της εμπορευματοποίησης των πάντων, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού, της Γνώσης, της Παιδείας, της Υγείας του λαού, όλα δηλαδή όσα ο σοσιαλισμός είχε λύσει για δεκαετίες στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Ομως ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί παρένθεση στην ανθρώπινη ιστορία. Η πίκρα και απογοήτευση που έσπειραν οι αντεπαναστατικές ανατροπές δεν πρέπει να γίνουν αιτία ή αφορμή να βάλουμε τελεία και παύλα στην πάλη για το σοσιαλισμό, για ένα καλύτερο αύριο.
Και αυτό το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες. Αφορά τους ίδιους τους λαούς, όλη τη νεολαία, που δεν έχουν πλέον να περιμένουν τίποτε καλό από τον καπιταλισμό, παρά μόνο βάσανα, φτώχεια, ψίχουλα πείνας, κρίσεις, πολέμους, βία, εγκληματικότητα, συμφορές. Ο,τι καλό είχε να δώσει ο καπιταλισμός προ πολλού το έδωσε, δεν έχει πλέον τίποτε άλλο να προσφέρει στην ανθρωπότητα, πέρα από το να ξεκουμπιστεί με τη μαζική πάλη των λαών.

Η εποχή μας παραμένει εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ο χαρακτήρας της επανάστασης είναι σοσιαλιστικός, δεν υπάρχει ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Τα τύμπανα της κοινωνικής επανάστασης θα ξαναχτυπήσουν σε μια χώρα, σε πολλές χώρες. Αυτό που εμείς πρέπει να προσπαθούμε και από το οποίο δεν παραιτούμαστε - όσο κι αν το επιδιώκουν οι επικριτές μας, οι ριψάσπιδες της ταξικής πάλης - είναι να καταθέτουμε καθημερινά τη δική μας συμβολή στον αγώνα αυτό, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, να αναλάβουμε τις ευθύνες στη χώρα μας, εδώ δηλαδή που κρινόμαστε και εκδηλώνεται η δική μας βασική ευθύνη, για «να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων», όπως λέει και το σύνθημα του 40ού Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», που ήδη έχει ξεκινήσει το φετινό του ταξίδι στις γειτονιές και τις πόλεις της Ελλάδας».


Πηγή: 902.gr