Απαγορεύονται το σφυροδρέπανο, ο Λένιν και ο Μαρξ, τιμώνται οι ναζί, στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Tον αντικομμουνισμό σε επίσημη πολιτική και ιδεολογία έχει ανακηρύξει η κατά τ’ άλλα «δημοκρατική» ΕΕ των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», σε μια προσπάθεια να σβηστεί από τον «ορίζοντα» της λαϊκής πάλης στην Ευρώπη μια κοινωνία όπου καταργούνται η εκμετάλλευση και η καπιταλιστική ιδιοκτησία, κοινωνικοποιούνται τα μονοπώλια και όλος ο παραγόμενος πλούτος. «Εργαλείο» σε αυτή την προσπάθεια είναι η «εξίσωση» του κομμουνισμού με τον φασισμό, που στην πραγματικότητα αθωώνει και δείχνει ανοχή στον φασισμό. Ετσι, σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες απαγορεύονται Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα, ξηλώνονται αντιφασιστικά μνημεία και ανεγείρονται μνημεία των ναζιστικών «Waffen SS» (Ες-Ες), ενώ η Ιστορία ξαναγράφεται όπως βολεύει τους καπιταλιστές, τους βασικούς «αιμοδότες» του φασισμού ανά την Ιστορία και ανά τον κόσμο. 

Την ίδια στιγμή, διάφορα αστικά κόμματα σε χώρες της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, καλούν σε στήριξη της «φιλοευρωπαϊκής, προοδευτικής» πολιτικής στις ευρωεκλογές, για να μπει «φρένο» στην άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού! Η υποκρισία τους ξεχειλίζει. Τα παραδείγματα στήριξης, εφαρμογής ή ανοχής από την ΕΕ των αντικομμουνιστικών διώξεων και ταυτόχρονα της εξύμνησης των ναζί και των συνεργατών τους είναι άφθονα.

Στόχος αντικομμουνιστών ξανά ο τάφος του Καρλ Μαρξ στο Κοιμητήριο Χάιγκεϊτ του Λονδίνου

Για δεύτερη φορά μέσα σε δύο βδομάδες ο τάφος του Καρλ Μαρξ, που βρίσκεται στο κοιμητήριο Χαϊγκέιτ στο Λονδίνο, βεβηλώθηκε.

Αυτή τη φορά πασαλείφτηκε με μπογιά και συνθήματα, ανέφεραν το Σάββατο τα στελέχη της οργάνωσης που ασχολείται με τη συντήρηση του κοιμητηρίου.

Το πιο παλιό και το πιο εύθραυστο τμήμα του μνημείου, μια μαρμάρινη πλάκα όπου αναγράφονται τα ονόματα των ανθρώπων που έχουν ταφεί εκεί, είχε δεχθεί στις αρχές Φλεβάρη πολλαπλά χτυπήματα από μεταλλικό όργανο.

ΑΥΓΗ: Ο Μάρξ έπεσε έξω!!!!

Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς: Συζητώντας με εργάτες (Εργο του A. Venetsian, 1961)

Ο κατήφορος όμως δεν έχει πάτο. Η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί παραπέρα να ειρωνευτεί τον θεμελιωτή της επαναστατικής κοσμοθεωρίας, γράφοντας ότι «έπεσε έξω στην πρόβλεψή του για το τέλος του καπιταλισμού, το οποίο περίμενε όσο ακόμα ζούσε», ότι «υποτίμησε την ικανότητα του καπιταλισμού να μεταλλαχθεί για να αντέξει στην πίεση του ανταγωνισμού». 

Τι να πρωτοπεί κανείς για την κατάντια των πολιτικά αγράμματων, εμφανιζόμενων ως μαρξιστών! Καταρχάς, ο ίδιος ο Μαρξ ποτέ δεν εμφανίστηκε ως μελλοντολόγος, ως τελάλης μιας επί των θυρών ανατροπής του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σε συνθήκες προμονοπωλιακού καπιταλισμού μελέτησε τις αντιφάσεις στην καπιταλιστική οικονομία που οδηγούσαν σε επαναλαμβανόμενα αδιέξοδα (πρώτα και κύρια σε οικονομικές κρίσεις και στην τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους) και διαμόρφωναν ταυτόχρονα τον αριθμητικά διογκούμενο πολιτικό νεκροθάφτη του καπιταλισμού, το προλεταριάτο. 

Ως επαναστάτης φλεγόταν από το όραμα της κομμουνιστικής κοινωνίας και επιζητούσε φυσικά να το κάνει πράξη μια ώρα αρχύτερα. Για τον Μαρξ, όμως, η ιστορική νομοτέλεια της ανατροπής του καπιταλισμού δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία αυτόματης κατάρρευσης του συστήματος ούτε βέβαια του σταδιακού μετασχηματισμού του. Προϋπέθετε τη μεθοδική, συλλογική, σχεδιασμένη δράση ενός επαναστατικού φορέα, του κόμματος της εργατικής τάξης, για το οποίο τόσο αγωνίστηκε ο μεγάλος διανοητής. Προϋπέθετε και την ασίγαστη πάλη ενάντια σε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο, την αστική τάξη και την ιδεολογία της, ενάντια και στην αντανάκλαση αυτής της ιδεολογίας στις γραμμές της εργατικής τάξης, τον οπορτουνισμό.

Αντίθετα με τις ειρωνείες της «Αυγής», «Το Κεφάλαιο» του Μαρξ συνιστά την πιο συγκλονιστική αποκάλυψη της ικανότητας του καπιταλισμού να «μεταλλάσσεται», ωθούμενος από τον ανταγωνισμό των κεφαλαιοκρατών. Ο Μαρξ, παρόλο που με μεγαλοφυία διέβλεψε τις τάσεις εξέλιξης του καπιταλισμού, δεν μπορούσε φυσικά να προβλέψει τις συγκεκριμένες ανάσες ζωής που θα έπαιρνε το εκμεταλλευτικό σύστημα από τον πολύ πιο ενεργητικό ρόλο του αστικού κράτους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλιακών ομίλων, από τη διεξαγωγή των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών πολέμων και από την κολοσσιαίων διαστάσεων προδοσία της εργατικής τάξης από τους σοσιαλδημοκράτες, τους προδρόμους του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό σήμερα μια επαναστατική πολιτική οφείλει, θεμελιωμένη στις πρωτοπόρες επεξεργασίες του Μαρξ, να βασίζεται εξίσου στην ανάπτυξη της θεωρίας του Μαρξισμού από τον Λένιν στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού, στην πείρα από την πάλη της εργατικής εξουσίας για την οικοδόμηση των νέων σχέσεων παραγωγής και την υπερνίκηση του ταξικού αντίπαλου, εσωτερικού και εξωτερικού. Η τεχνητή αποκοπή του Μαρξ από τον Λένιν, χαρακτηριστικό γνώρισμα του οπορτουνισμού εδώ και δεκαετίες, διασπά την αναγκαία συνοχή της κοσμοθεωρίας του Μαρξισμού - Λενινισμού, καταντά επί της ουσίας την οικονομική και πολιτική θεωρία του Μαρξ ένα άκακο, βολικό για την αστική τάξη, εικόνισμα.

                        Το πραγματικό καθήκον της εργατικής τάξης

Η λύση για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σήμερα δεν βρίσκεται στις συνταγές κάποιων αστών μελετητών που η «Αυγή» μάς τους παρουσιάζει ως συνεχιστές του Μαρξ (Πικετί, Στρέεκ) και που αναπολούν παλιές (σοσιαλδημοκρατικές) «συμμαχίες αναδιανομής» ή έναν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στον καπιταλισμό που έχει δήθεν «υπερβεί το κράτος». Περσινά ξινά σταφύλια της αστικής κεϊνσιανής διαχείρισης! Το σημερινό επίπεδο διεθνοποίησης του καπιταλισμού, η υποχώρηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας του αστικού κράτους και η ραγδαία μείωση των κοινωνικών του υπηρεσιών (του λεγόμενου «κράτους πρόνοιας») δεν αποτελούν αυθαίρετες επιλογές μιας κάποιας νεοφιλελεύθερης εμμονικής πολιτικής, που θα μπορούσαν να ανατραπούν με μια αλλαγή του κυβερνητικού διαχειριστή. Συνιστούν αδήριτη σημερινή αναγκαιότητα για το μονοπωλιακό κεφάλαιο, προϋπόθεση για να γίνει φθηνότερη η εργατική δύναμη, για την εξασφάλιση ικανών όρων κερδοφορίας σε συνθήκες υπερσυσσώρευσής του. Γι' αυτό και το βασικό πλέγμα των εφαρμοζόμενων πολιτικών παραμένει αδιατάραχτο ανεξάρτητα από τον κυβερνητικό διαχειριστή: Συντηρητικό, παραδοσιακό σοσιαλδημοκρατικό, «αριστερό» σοσιαλδημοκρατικό νέας κοπής, ακροδεξιό - εθνικιστικό.

Από το άρθρο του

Βασίλη ΟΨΙΜΟΥ* στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

* Ο Β. Οψιμος είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Διαβάστε όλο το άρθρο 

ΑΥΓΗ: Ο Μαρξισμός δικαιώνεται με την ......κυβέρνησή μας!!!!!!

«Ενας Μαρξ στα μέτρα μας», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του χτεσινού πρωτοσέλιδου και του κύριου άρθρου της «Αυγής» για τα 200 χρόνια από τη γέννησή του. 

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι ο μαρξισμός δικαιώνεται από την κυβέρνησή τους! Ετσι, μετά από μια περιοδολόγηση - τσαλαβούτημα στο έργο του Μαρξ, η «Αυγή» φτάνει στο συμπέρασμα ότι η επανάσταση σήμερα δεν γίνεται με «οδοφράγματα», αλλά με τη θεμελίωση της «δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ... 

Και, προφανώς, δεν λείπουν οι αναφορές στον ερχόμενο Αύγουστο και την υποτιθέμενη λήξη του μνημονίου, όπου σύμφωνα με τη ...μαρξιστική ανάγνωση της «Αυγής», χρειάζεται ένα «μαζικό κοινωνικό κίνημα, ενωτικό, ώριμο (!) να διεκδικήσει μια δικαιότερη κοινωνία»! 

Αρα, σύμφωνα με την «Αυγή», όσοι αντιδρούν στο ξεπάτωμα της εργατικής τάξης που προωθεί η κυβέρνηση, στο ξεσπίτωμα λαϊκών νοικοκυριών με τους πλειστηριασμούς, στο χτύπημα της απεργίας, στην εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους κ.λπ., εκτός από «ανώριμοι» είναι και «αντιμαρξιστές»... 

Φανταζόμαστε, δε, ότι όσα γράφουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι για τον «αδίστακτο παγκόσμιο καπιταλισμό» και για την επικαιρότητα του μαρξισμού, τα συζητούν και με τον πρέσβη των ΗΠΑ, με τους εκπροσώπους του ΟΟΣΑ, της ΕΕ και του ΔΝΤ, τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές, με τους οποίους χαριεντίζονται και σχεδιάζουν από κοινού την «αναπτυξιακή» προοπτική της χώρας.

Τύφλα να ’χουν Μαρξ και Ένγκελς!!!!!!!!!

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρώνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονται σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε σκεπασμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με τον επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν».*

Όταν πριν από δεκαεφτά σχεδόν δεκαετίες Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς κατανάλωναν φαιά ουσία για να αναλύσουν την πάλη των τάξεων, δεν είχαν προφανώς φανταστεί ότι θα ’φτανε μια εποχή που στην Ελλάδα οι ιδέες τους… δεν θα άντεχαν στην επιχειρηματολογία ενός υπουργού οικονομικών και μάλιστα «κυβέρνησης της Αριστεράς»:

«Η εποχή όπου μια κυβέρνηση της Αριστεράς ήταν εξ ορισμού αντίθετη με το χώρο της «επιχειρηματικότητας» έχει παρέλθει. Να το πω διαφορετικά: Αν φτάσουμε σ” ένα σημείο όπου θα αναπτυσσόμαστε και θα έχουμε ένα outputcut το οποίο θα είναι μηδέν, τότε μπορούμε να ξαναρχίσουμε να μιλάμε για συγκρουόμενα συμφέροντα εργασίας και κεφαλαίου. Σήμερα είμαστε μαζί». Τάδε έφη υπουργός Βαρουφάκης στο 20ο Banking Forum της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών.

Έτσι απλά, με δυο λόγια, δεν είναι καιρός για αντιπαλότητες και τσακωμούς. Όταν το καλό της πατρίδας προτάσσει ομοψυχία και η κοινωνική συναίνεση παρουσιάζεται περίπου ως προαπαιτούμενο για την ύπαρξη της πατρίδας στο μέλλον, καταπιεστής και καταπιεζόμενος δεν έχουν παρά να δώσουν τα χέρια μπροστά στον κ. Βαρουφάκη και… «αν αλλάξαμε λόγια βαριά, ριχ’ τα όπως και “γω στη φωτιά»…

«Μεγάλη μπουκιά να τρως, μεγάλη κουβέντα να μη λες»… (Λαϊκή παροιμία)

Ο κ. Βαρουφάκης κινείται με στιλ, φωτογραφίζεται με στιλ, ντύνεται με στιλ, τρώει με στιλ, δεν θα μπορούσε παρά και να εκφράζεται ―«είμαστε μαζί»― με στιλ. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση κρούει ανοικτές θύρες· ή, για να δανειστούμε έναν ακόμα στίχο της λαϊκής μούσας: «έφτασες φίλε δεύτερος (και καταϊδρωμένος)».

Δεν είναι η πρώτη φορά που υπουργός ελληνικής κυβέρνησης προσπαθεί να «παρακάμψει» (για να το πούμε κι εμείς… με στιλ) την πάλη των τάξεων. Τον Μάη του 1976 εν μέσω πανεργατικού ξεσηκωμού και κοινωνικών αντιδράσεων που προξένησε η συζήτηση στη Βουλή του φοβερού και τρομερού «Νόμου 330 περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών», ο αλήστου μνήμης υπουργός εργασίας της κυβέρνησης της δεξιάς Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Λάσκαρης είχε ξεστομίσει το… επίσης φοβερό και τρομερό «Δεν θα επιτρέψομεν την πάλην των τάξεων»!

«Δεν θα επιτρέψομεν την πάλην των τάξεων»! (Από δεξιά: Κων. Λάσκαρης, Κων. Καραμανλής και Παν. Παπαληγούρας)

Η δήλωση Λάσκαρη στην εποχή της χαρακτηρίστηκε πρωτοφανής. Από τότε πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια και οι επιδιώξεις όλων των κυβερνήσεων συνέκλιναν στον ίδιο σκοπό. Από τη μια να εξασφαλίζουν την εύνοια της κυρίαρχης τάξης των βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών κ.ά. ―με μια λέξη: αφεντικά― αποδεικνύοντάς τους ότι είναι οι πιο κατάλληλοι να διαχειριστούν τα συμφέροντά τους και από την άλλη να πείσουν τους εργαζόμενους ότι τα δικά τους συμφέροντα ταυτίζονται με των αφεντικών και οι όποιες διεκδικήσεις τους αντιβαίνουν στα συμφέροντα της πατρίδας που (…παρεμπιπτόντως και αυτά πάντα είναι ταυτισμένα με τα συμφέροντα των αφεντικών) σήμερα βρίσκεται «σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» και χρειάζεται πολιτική σταθερότητα και ομοψυχία για να ορθοποδήσει…

Για το πόσο κοινά είναι τα συμφέροντα εργαζομένων και αφεντικών οι πιο αρμόδιοι για να μιλήσουν είναι οι πρώτοι. Αυτοί δηλαδή που φορτώνονται πάντα τα βάρη της κρίσης και σήμερα εκβιάζονται από την κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ για να φορτωθούν αδιαμαρτύρητα και τα βάρη της «ανάπτυξης». Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική, πεισματάρα και άκαμπτη και δεν «φοριέται» όπως τα άλλα ακριβά αξεσουάρ του μπον-βιβέρ υπουργού…

Στην ταξική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία, ούτε «ειρήνη». Η ιστορία κατέγραψε ότι όποτε υπήρξε κάτι τέτοιο ενισχύθηκε η θέση της τάξης των αφεντικών, αποδυναμώθηκαν  οι εργαζόμενοι και πισωγύρισε το κίνημά τους.

Ο κ. Βαρουφάκης, η κυβέρνησή του και η τάξη τα συμφέροντα της οποίας διαχειρίζονται γνωρίζουν καλά ότι δεν «είμαστε μαζί». Όπως επίσης καλά γνωρίζουν ότι όσοι και όσο αν προσπάθησαν στο παρελθόν να σταματήσουν την πάλη των τάξεων δεν τα κατάφεραν. Ακόμα και σε εποχές «μαύρες» που οι διαμορφωμένες συνθήκες τούς έκαναν να μοιάζουν ανίκητοι, όσο και αν προσπάθησαν να αλυσοδέσουν την εργατική τάξη, να την απονευρώσουν και να την κάνουν άβουλο εκτελεστή των βουλήσεών τους, απέτυχαν.

Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση ας μην τους δίνει ελπίδες ότι μπορούν να το καθυποτάξουν. Η πάλη των τάξεων ως βασική νομοτέλεια της ταξικής κοινωνίας θα εκλείψει μόνο με την κατάργηση των ίδιων των τάξεων. Μέχρι τότε υπάρχουν χιλιόμετρα δρόμος να περπατηθεί, μα οι εργάτες δεν θα ζητήσουν την άδεια κανενός κυρίου Βαρουφάκη όταν αποφασίσουν και ξεκινήσουν τη μεγάλη πορεία τους…

*(Καρλ Μαρξ-Φρίντριχ Ενγκελς, «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1982, σελ. 18-19.)

πηγή: Οικοδόμος

Νίκος Μπογιόπουλος: Μπορούμε!!!!

Ζούμε σ’ ένα πλανήτη όπου κατοικούν 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Σ’ αυτόν τον πλανήτη λιγότεροι από 2.000 άνθρωποι κατέχουν περιουσία που -σύμφωνα με τη «λίστα Forbes» - έχει εκτιναχτεί στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια, αλλά την ίδια ώρα το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού (3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι) στερείται την πρόσβαση σε βασικά αγαθά για την ανθρώπινη ύπαρξη: Τροφή, καθαρό νερό, οποιαδήποτε κοινωνική υποδομή (στέγη, ηλεκτρικό, αποχέτευση, παιδεία, στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, περίθαλψης, κ.λπ.).

Ζούμε σ’ έναν κόσμο που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να εξασφαλίσει να έχουν όλοι απ' όλα. Αλλά το 1/6 της ανθρωπότητας είναι θύμα υποσιτισμού. Ποτέ στο παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας δεν έχει καταγραφεί τέτοιας έκτασης βαρβαρότητα. 

Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά είναι η πραγματικότητα:

• Θα ήταν αρκετό μόνο το 4% της περιουσίας των 225 πλουσιότερων κεφαλαιοκρατών για να εξασφαλιστεί τροφή για όλους τους κατοίκους της Γης.
• Θα αρκούσαν οι περιουσίες των 7 πλουσιότερων καπιταλιστών για να εξαλειφθεί για πάντα η φτώχεια.
•  

Φυσικά υπάρχει μια «λεπτομέρεια»: Αν ο καπιταλισμός είχε τέτοιες ευαισθησίες, δε θα ήταν καπιταλισμός.

***

Ο καπιταλισμός, ένα κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έχει ως κινητήρια δύναμη για την ύπαρξή του την αναζήτηση του κέρδους. Tου όλο και μεγαλύτερου κέρδους. Η ρήση του Μαρξ αποτελεί αξεπέραστη ακτινογραφία του καπιταλισμού: 

   

Αυτό το σύστημα δε θα μπορούσε παρά να είναι σύμφυτο, σε κάθε του βήμα, με τη μαζική υπαγωγή σε καθεστώς εξαθλίωσης τεράστιων κοινωνικών στρωμάτων που έχουν εξασφαλισμένο ένα και μόνο «προνόμιο»: Να πληρώνουν τα σπασμένα της διαδοχικής και επαναλαμβανόμενης κρίσης του συστήματος.

Μήπως, όμως, όλα αυτά που περιγράψαμε και συμβαίνουν στον κόσμο είναι προϊόν της «μοίρας»; Μήπως είναι «γραφτό» και «αναπόφευκτο» οι λαοί να ζουν στην εκμετάλλευση; Στη φτώχεια. Στη δυστυχία. Στην ανέχεια. Στην ανασφάλεια.

Όχι, φυσικά. Τα όσα αποτρόπαια ζούμε δε συνιστούν «θεϊκό νόμο». Αυτό το μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης απορρέει από άλλους νόμους. Όχι «φυσικούς»,  αλλά εξόχως «εξαναγκαστικούς». Ο νόμος των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων έλκει την «νομιμότητά του» από το γεγονός ότι σήμερα: 

• Οι 356 πλουσιότερες δυναστείες του κόσμου απολαμβάνουν πλούτο που ξεπερνά το ετήσιο εισόδημα του 40% της ανθρωπότητας.
• Μόλις  740 πολυεθνικές ελέγχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου!
• Μόλις 147 από τις παραπάνω πολυεθνικές κατέχουν από μόνες τους το 40% του παγκόσμιου πλούτου!

***

Μισό αιώνα μετά την έφοδο του ανθρώπου στο Φεγγάρι, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να το αρνηθεί:  Ζούμε σε μια εποχή που το μέγεθος των κεφαλαίων είναι ασύλληπτο. Που η ανθρωπότητα έχει στη διάθεσή της ασύλληπτης ποιότητας και ποσότητας μέσα και δυνατότητες για την παραγωγή προϊόντων και αγαθών. Κι όμως: Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε βιώσει τέτοιες ανισότητες, τέτοια ανασφάλεια και τέτοιας έκτασης φτώχεια.

Τι παραλογισμός! Πράγματι. Μόνο που πρόκειται για έναν παραλογισμό απολύτως συνεπή με τη λογική του συστήματος. Η σύμφυση του πρωτοφανούς πλούτου με την απόλυτη αποστέρηση αποτελεί την αναπόδραστη συνέπεια των αγεφύρωτων και ανταγωνιστικών αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλά μπροστά στην έκταση και το μέγεθος αυτών των αντιθέσεων, τι άλλη απόδειξη χρειάζεται για τον ξεπερασμένο - ιστορικά - χαρακτήρα αυτού του συστήματος;

Συνεπώς: Ούτε τα τεχνολογικά μέσα λείπουν, ούτε τα χρήματα, ούτε ο πλούτος, ούτε οι επιστημονικές δυνατότητες ώστε να οικοδομηθούν τα πάντα από την αρχή. Να γκρεμιστεί αυτός ο παραλογισμός και να χτιστεί ο κόσμος σε άλλη βάση. Έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η πανανθρώπινη εξύψωση. Να εξασφαλιστεί εκείνη η προς τα πάνω ισότητα, ώστε:

• Οι πάντες να απολαμβάνουν όλα όσα υπαγορεύονται από τις ανάγκες τους.
• Οι πάντες να μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνία όλα όσα τους επιτρέπουν οι ικανότητές τους.

***

Όλα γύρω μας το επιβεβαιώνουν: Από την άποψη των αντικειμενικών προϋποθέσεων τίποτα δε λείπει για να φτιαχτεί ο κόσμος διαφορετικά. Για να οικοδομηθεί και να λειτουργεί με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών των πολλών και όχι τα κέρδη, την ξιπασιά και τα λούσα των λίγων.

Αυτό που λείπει, αυτό που απουσιάζει για να μετασχηματιστούν οι δυνατότητες σε πραγματικότητα, είναι ένα και μόνο: Είναι η συνειδητοποίηση των δισεκατομμυρίων ανθρώπων, αυτών που παράγουν τον πλούτο, ότι έχουν τη δύναμη να κάνουν ακριβώς αυτό: Να μετασχηματίσουν τη δύναμή τους σε πράξη. Που σημαίνει: Να ενωθούν μεταξύ τους,  να σπάσουν τις αλυσίδες τους, να οργανωθούν, να επαναστατήσουν ενάντια στο άδικο και να φτιάξουν το δικό τους κόσμο.

Είναι ουτοπικό να προσμένει κανείς ότι θα συμβεί; Η’ για να το θέσουμε αλλιώς: Είναι κατορθωτό, είναι «μπορετό» να συμβεί κάτι τέτοιο στον κόσμο; Είναι «μπορετό» να συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα των 6,3 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αλλά 559 ολιγάρχες κατέχουν το 45% του πλούτου της;

Ναι, είναι «μπορετό»! Είναι ρεαλιστικό! Και άμεσα κατορθωτό! Δεν είναι λίγοι εκείνοι που  θα μιλήσουν για «ονειροπόλημα» και ανεδαφικό «ευχολόγιο». Στην πραγματικότητα είναι ο δικός τους «ρεαλισμός» που συνιστά προϊόν του εγκιβωτισμού της ανθρώπινης σκέψης στα στεγανά της μίζερης φωτογραφίας του σήμερα. Αλλά αν ίσχυε ο «ρεαλισμός» τους, τότε σε αυτή την περίπτωση, οι δούλοι θα ήταν ακόμα δούλοι.

Πηγή: enikos.gr