Γιώργος Κακουλίδης: Πένθιμα και γελοία

1. Πώς έχουν αντιστραφεί οι σχέσεις: Αντί, με τις ασχήμιες του στο γήπεδο, ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ να πέσει στη δυσμένεια της κυβέρνησης, η κυβέρνηση πέφτει στη δυσμένειά του. Με άτολμες κινήσεις, η πολιτεία αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά κατώτερη των περιστάσεων. Το ποδόσφαιρο καταστρέφεται από δυο - τρεις μεγαλοεπιχειρηματίες, καναλάρχες και εκδότες, οι οποίοι κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να συναντούν ουσιαστικά εμπόδια. Ολα αυτά τα χρόνια, το άθλημα υποσκάπτεται συστηματικά και οδεύει σε πλήρη απαξίωση. Για την έστω και περιορισμένη αντίδρασή της στα γεγονότα, είθε να συγχωρεθεί η Πολιτεία από αυτόν που θεωρεί πως πρέπει να τον πλησιάζουμε σαν ικέτες!

2. Η πολιτική σκηνή μόνο υποψίες γεννάει στους πολίτες. Κάθε λίγο και ένα οικονομικό σκάνδαλο, συνήθως χωρίς κάθαρση. Τώρα ζούμε το «δράμα» της «Novartis»: Οι θιγμένοι βουλευτές από το χάραμα μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα περιδιαβαίνουν τα τηλεοπτικά κανάλια διαμαρτυρόμενοι για τη χαμένη τιμή τους, με την ελπίδα να αλλάξουν το σκηνικό. Φυσικά και είναι αθώοι, αλλιώς τι σόι δεξιοί θα ήτανε;

3. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια, η Δεξιά δεν κατόρθωσε να αναχαιτίσει το παρελθόν της. Αλλά είναι τυχερή, γιατί η Αριστερά λειτουργεί συμπληρωματικά μαζί της, ως μια λογική συνέχεια στην πορεία των δύο κομμάτων. Ο κοινός χαρακτήρας τους φαίνεται στις επανειλημμένες απόπειρες και των δύο για μια γενικότερη συσκότιση μέσω του θεάματος.

4. Τελικά η σχέση ορισμένων διανοουμένων με τη βιβλιοθήκη τους μπορεί να καταστεί ολέθρια, διότι σηκώνοντας κάποια στιγμή τα μάτια από τα βιβλία, βρίσκονται χωρίς την προσωπική τους λαλιά. Η στιγμή της «εξόδου» από τη βιβλιοθήκη έχει όλη την επισημότητα και τη γελοιότητα του αρχοντοχωριάτη. Χωρίς το απαραίτητο πνευματικό ανάστημα, η πραγματικότητα που ξετυλίγεται μπροστά τους τους δημιουργεί υπέρμετρη αμηχανία. Για να σταθούν, χρειάζονται πια δεκανίκι. Ετσι γρήγορα θα υπακούσουν στα κελεύσματα του συμφέροντος και με θρησκευτική ευλάβεια θα βρίσκονται δίπλα σε κάθε εξουσία. Θεωρώντας πως πατούν πλέον γερά στα πόδια τους, θα παίρνουν πάνω τους κάθε ατιμία για να την παρουσιάζουν ως επίτευγμα. Αυτή η κατάσταση από εδώ και στο εξής θα αποτελεί την ουσία του χαρακτήρα τους.

5. Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα στην πλατεία Βάθης, σε ένα καφενείο που μαζεύει ζητιάνους και διακινητές ουσιών. Κοιτάζοντας γύρω μου, νόμισα πως βρισκόμουν στο σκηνικό της «Οπερας της πεντάρας» του Μπρεχτ. Σύναξη μικροαπατεώνων. «Ανάπηροι», με παρκαρισμένα απ' έξω τα καροτσάκια τους, έκαναν ένα διάλειμμα από τη «δουλειά», για να φροντίσουν παράλληλα και την αληθοφάνεια της εμφάνισής τους. Ο κόσμος απ' έξω περνούσε παραιτημένος και αδιάφορος, αναζητώντας ίσως τη στιγμή εκείνη όπου θα μπορούσε να κερδίσει έστω ένα μικρό κομματάκι από τη συμπαντική αμεριμνησία.

6. Τα όρια της ψευδαίσθησής μας διευρύνονται. Αραγε θα μπορέσουμε να την κατοικήσουμε; Οπου κοιτάξεις, οι άνθρωποι δεν χάνονται στους δρόμους αλλά μέσα τους.

7. Η ιδέα για εύκολο πλουτισμό είναι η πιο διαδεδομένη απ' όλες. Το κέρδος ως από μηχανής θεός έχει δημιουργήσει την πιο μεγάλη εκκλησία, με αναρίθμητους πιστούς. Σε κάθε γωνιά της πόλης συναντάς παραρτήματά της, γεμάτα «οπαδούς» που ευλαβικά διαβάζουν, σαν να πρόκειται για ευαγγέλιο, όλους τους πιθανούς συνδυασμούς κέρδους. Οι παίκτες έχουν δημιουργήσει μια άλλη κοινότητα, όπου κάθε άποψη που ανταλλάσσεται περιστρέφεται γύρω από τις αποδόσεις και τα ποσοστά. Τρέφεται έτσι ένα υπόγειο, «ήσυχο» πάθος, χωρίς επικίνδυνες εξάρσεις, με υποδειγματική συγκέντρωση, που αμβλύνει τις αντιστάσεις στην εξουθενωτική πραγματικότητα.

Από την στήλη το απόλυτο ρόδο 

του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Μετέωρη ζωή. Η κατάθλιψη καλπάζει μαζί με την ανεργία.

Του

Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

1. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι πληθαίνουν οι γραμμές των παραιτημένων πολιτών. Καθήκον μας είναι να αναχαιτίσουμε αυτήν τη λαίλαπα. Αφού πρώτα διέλυσε τις ανθρώπινες σχέσεις, το κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει κατά μόνας στην κατάθλιψη.

2. Στατιστικά η κατάθλιψη καλπάζει μαζί με την ανεργία. Και πώς θα γινόταν αλλιώς; Η ιδιοτελής σιωπή των δημοσιογράφων δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια. Αρκεί κάποιος να περπατήσει στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν ζώνες απομόνωσης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, που κατοικούνται από παρίες, με τους οποίους κανείς δεν θέλει να διασταυρώσει ούτε το βλέμμα. Και φυσικά κανείς δεν πλησιάζει κανέναν. Ενας κόσμος ακίνητος, αμίλητος, περιχαρακωμένος σε τρεις δρόμους, που δεν έχει πρόσβαση πουθενά. Οσοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να αλλάξουν αυτήν τη συνθήκη μέσα στο πλαίσιο του αστικού κράτους είναι βολεμένοι ή αφελείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης σύγχυσης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουν και σε αυτά που βλέπουν.

3. Ούτε η χριστιανική πίστη ούτε οι βουδιστικές παραβολές περί αγάπης μπορούν να αναχαιτίσουν την αγανάκτηση. Ζούμε ένα μεσαίωνα στον οποίο προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Απώτερος σκοπός του συστήματος είναι η υποταγή εφ' όλης της ύλης, αρχής γενομένης από την αξιοπρέπειά μας.

4. Στα παλιά μου τα παπούτσια ο ανασχηματισμός και ο Μητσοτάκης και κάθε άλλη παραφυάδα. Προσβλέπω μόνο στο ΠΑΜΕ, στη επίμονη παρουσία του στις εστίες όπου τα αφεντικά αποθρασύνονται ενάντια στους εργαζομένους. Η απληστία είναι οδηγός τους, αλλά έχουν καταλάβει ότι δεν παίζουν πια στα ίδια.

5. Ενα μέρος της καλλιτεχνικής πιάτσας συνεχίζει την παράδοση της προσκόλλησης στην εξουσία. Είναι εκείνοι που χτίζουν την καριέρα τους, προσπαθώντας κάθε φορά να είναι αρεστοί στο σύστημα. Πολλά λόγια, πολλές δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις όσων διεκδικούν μια θέση από την κυβέρνηση. Δεν γίνεται ωστόσο να κολυμπάς στην πραγματικότητα, μασώντας τσίχλα και κάνοντας τόση φασαρία. Προφανώς δεν αισθάνονται υπόλογοι και συνεχίζουν επηρμένοι μέσα σε αυτόν τον γενικευμένο κλονισμό, θυμίζοντας τον ήρωα του Κλάους Μαν, Μεφίστο.

6. Τι περιμένουμε από την εμφάνιση Ομπάμα; Τώρα που άλλαξαν τα πράγματα, άλλος θα εκπροσωπεί τις φυλές των αγρίων που στολίζουν την αστερόεσσα.

7. Η κατάθλιψη χτυπά όλα τα σπίτια. Είναι θαυμάσιο το βιβλίο του Ζορζ Μινουά Η ιστορία της κατάθλιψης (σε μετάφραση Βάλιας Σερέτη, εκδόσεις «Νάρκισσος»). Από την αυγή της ανθρωπότητας ο άνθρωπος δυσφορούσε για τη ζωή εφόσον οι ανεπίλυτες αντιφάσεις της τον ταλάνιζαν ασταμάτητα: «Κάθε τριάντα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, αυτοκτονεί σε κάποιο μέρος του κόσμου. Δηλαδή κάθε χρόνο αυτοκτονούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι - αριθμός επίσημος, πολύ κατώτερος του πραγματικού. Πρόσφατη αναφορά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας εκτιμά ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες ο ετήσιος αριθμός αυτοκτονιών, που ανέρχονταν το 1990 στα 593.000 άτομα, θα εκτοξευτεί στις 995.000 το έτος 2020».

8. Ο νέος υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου δήλωσε πως η μόνη σωτηρία μας είναι ένα σχέδιο Μάρσαλ. Δευτέρα βράδυ παρακολουθώ την πρώτη του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Πιστεύει και το τονίζει με το ύφος της ακαδημαϊκής σιγουριάς ότι ήρθε η ώρα το Βερολίνο να αλλάξει και να μοιράσει τα αποθέματα της Γερμανίας στις χώρες της Ευρωζώνης που έχουν ανάγκη. Ως υπουργός, ο ακαδημαϊκός βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης πνευματικής εξύψωσης, δηλαδή άγνοιας κινδύνου. Μας βεβαιώνει με φιλόστοργο βλέμμα ότι δεν πρόκειται να έλθει τέταρτο μνημόνιο. Φευγαλέες σκέψεις, αταραξίας διαλογισμοί οδηγούν τον υπουργό όχι στην κοινωνία αλλά στη νιρβάνα.

Γιώργος Κακουλίδης: Ο Μέγας Κανένας!!

1. Ο Νεοέλληνας κυκλοφορεί στην Ευρώπη ως «μέγας» για το ένδοξο παρελθόν του και ως «κανένας» για το παρόν του.

2. «Αμήχανο κενό», αυτή η φράση του ποιητή Αλλεν Γκίνσμπεργκ εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ο πολίτης μπορεί εύκολα να χάσει τη συνείδησή του αλλά και το ίδιο εύκολα πάλι να την ανακτήσει, γιατί δεν υπάρχουν πια άλλοθι, ούτε χρόνος και περιθώρια. Αντί ο πολίτης να καίγεται για το πώς οι Ευρωπαίοι καθρεφτίζονται μέσα του, να φροντίσει να δει πώς καθρεφτίζεται εκείνος μέσα στους Ευρωπαίους και να το αντιμετωπίσει. Οι Ευρωπαίοι μας βλέπουν σαν τους «κρετίνους των Αλπεων», όπως τους περιγράφει ο Μπενεντίκτ ντε Σωσσύρ, το 1786, όταν τους πρωτοσυνάντησε: «Η βλακώδης έκπληξη ... οι ηλίθιες εκφράσεις... Εμοιαζε λες κι ένα κακό πνεύμα να είχε μεταμορφώσει κάθε κάτοικο σε ηλίθιο ζώο» (από «Τα παραλειπόμενα της ιστορίας του κόσμου» του Ιαν Κρόφτον, μετ. Ν. Ζαχαράκης, εκδ. «Ενάλιος»).

3. Στο κατηχητικό της Ευρώπης ο Νεοέλληνας αποδεικνύεται ο χειρότερος ακροατής. Γεμάτος ελαττώματα, αδιανόητα για τους προτεστάντες, και με «εξωφρενικές» αντιδράσεις, ωθεί τους Ευρωπαίους στο να σφίγγουν ολοένα και περισσότερο το λουρί γύρω από το λαιμό του, αδιαφορώντας για κάθε όριο, κάθε φυσική αντοχή. Ιδού η νέα θεολογική ανακάλυψη των Ευρωπαίων: Σε θεωρώ αναλώσιμο ή στην καλύτερη περίπτωση αθάνατο, γι' αυτό παίρνω το δικαίωμα να σε δοκιμάζω εσαεί ως πειραματόζωο.

4. Αυτό που με εξοργίζει όσο τίποτα άλλο είναι η άποψη ότι η Ευρώπη αποτελεί αναγκαίο κακό. Αυτή την Ευρώπη, με την ανεπίτρεπτη σκληρότητα και τη χωρίς προσχήματα εισβολή, τολμά να χαιρετίζει ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτό το αξιοθρήνητο σκιάχτρο, έχοντας μπροστά του το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε μια άνευ προηγουμένου εξαθλίωση και χιλιάδες αυτόχειρες. Και περιμένουν οι Δεξιοί να τους δοθεί η χάρη για ένα ακόμη καίριο πλήγμα σε βάρος μας, το οποίο θα βαφτίσουν σωτήριο...

5. Πρέπει πάση θυσία να αναχαιτίσουμε την ιδέα μιας ακόμη χαμένης γενιάς, που προωθούν με συμπόνια οι κύκλοι των γνωστών αξιοσέβαστων δημοσιογράφων. Είναι το προοίμιο για την καταδίκη της νεότητας, το ξερίζωμά της από την απόλαυση, τη φαντασία, και το δικαίωμά της να σχεδιάσει τη ζωή της όπως επιθυμεί.

6. Δημιουργώντας την κρίση, οι Ευρωπαίοι έπρεπε πρώτα απ' όλα να καταστρέψουν κάθε έννοια ανθρωπισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν στο παιχνίδι του αντικομμουνισμού. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, ποτέ άλλοτε δεν γνωρίσαμε σε τέτοια διάρκεια και με τόση ζέση τόσες διαδεδομένες κοινοτοπίες και ιστορικές ανακρίβειες ενάντια σε μια ιδεολογία. Αυτή η επίδειξη δύναμης της κυρίαρχης ιδεολογίας πολλές φορές ξέπεφτε σε χασμουρητά, αλλά υπήρχαν και φορές που έπειθε ελλείψει αντιπάλου, αφού ένας λαός εξουθενωμένος χαμήλωνε και αναστέναζε. Αυτές τις ανυπολόγιστες συνέπειες ποιος θα τις πληρώσει; Τα δεξιά απολιθώματα ή μήπως η Αριστερά, που δεν ξέρει τι να κάνει για να προφυλαχτεί από τις σφαλιάρες των Ευρωπαίων;

7. Οσο ο αντεστραμμένος κόσμος βρίσκεται στη θέση του, ό,τι συμβαίνει γύρω μας θα πολλαπλασιάζεται, όπως οι κολασμένοι μετανάστες που παίρνουν διαστάσεις εξωγήινων στα μάτια μας, λόγω των λαλίστατων δημοσιογράφων που, όπως πάντα, τα ξέρουν και τα προβλέπουν όλα!

ΥΓ: Ευχαριστώ από καρδιάς τους συντρόφους για τα μηνύματα και τις ευχές τους σχετικά με την περιπέτεια της υγείας μου. Ανεκτίμητο δώρο.

"Ρ"19042015

Γιώργος Κακουλίδης: Να φοβάστε, φιλάνθρωποι.!!!!!!!!

1. Ο Σόιμπλε δεν ενδιαφέρεται τι θα πληρώσει την ημέρα της Κρίσεως. Δεν τον προσβάλλει τίποτα. Είναι μια τυπική γερμανική μηχανή που υποδύεται την αυθεντία. Σκληρός, υπερόπτης, παίζει με όλους μέσα από τη μοναδική οπτική που γνωρίζει, του κέρδους και της πλήξης του. Οποιος συνομιλεί μαζί του απλά συναινεί στη δική του εξαφάνιση. Η καταστροφή της Ευρώπης που εκπροσωπεί ο Σόιμπλε πρέπει να αρχίσει από τα κέντρα της και να μην έχει το χαρακτήρα μιας απελπισμένης ακρότητας, αλλά μιας έμμονης ιδέας που δύσκολα την εγκαταλείπει κανείς. Μόνο έτσι θα γνωρίσουμε μια άμεση και αδιαμφισβήτητη λύση σε αυτό το δράμα. Οσο δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι είμαστε μια παρέκκλιση στον κανόνα της Ευρώπης, θα παραπαίουμε ελπίζοντας μόνο στην ελεημοσύνη των Γερμανών.

2. Η φιλανθρωπία ήταν η φυσική κατάληξη της ελληνικής κοινωνίας. Ο λιτός βίος δεν θ' αργήσει να γίνει ατιμωτικός, αφού ήδη τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας περνάνε στην ελεημοσύνη του κράτους.

3. Τα δελτία σίτισης αντικαταστάθηκαν με τα χαρτιά απορίας και τώρα με τα κουπόνια. Η «καλή πράξη» προς τον συνάνθρωπο γίνεται στιγματισμός, το στοιχειώδες ενδιαφέρον του κράτους μέσω της διανομής κουπονιών στα ασθενέστερα τμήματα της κοινωνίας απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον πολίτη από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, τον υποβάλλει σε μόνιμη κατάσταση ανησυχίας και τελικά τον καθηλώνει στην κατηγορία των λούμπεν. Η ζωή του αποσύρεται και η στοιχειώδης επιβίωση εδραιώνεται ως μόνιμη κατάσταση της καθημερινότητάς του.

4. Μακάριος ο φιλάνθρωπος! Αποφεύγει την πραγματικότητα χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι του. Δεν τον απασχολεί κανένα βαθύ νόημα περί ύπαρξης, δεν έχει την παραμικρή ενοχή, όλα συντελούνται σ' ένα ψυχρό διάγραμμα. Οι ανέστιοι που εμφανίζονται μπροστά του ασταμάτητα οφείλουν να τον ευγνωμονούν για το κόκαλο που βρέθηκε στο χέρι τους. Κάθε φιλάνθρωπος πιστός στην αποστολή του ακολουθεί με κλειστά μάτια την ακατανίκητη πίστη για το ύψιστο καθήκον που έχει, να σώσει αυτό το αλλοτριωμένο προϊόν, τον πολίτη.

5. Ενα απέραντο φιλανθρωπικό ίδρυμα, αυτή θα είναι η νέα επικράτεια στην οποία θα πρέπει να βρει μια νέα θέση ο πολίτης. Αυτός που πρόσφερε τα μέγιστα στην πατρίδα του σύρεται τώρα στον ευτελισμό, σε μια νέα αρχή, την οποία σχημάτισαν δυνάμεις της αχαλίνωτης αγοράς, γνωστές για τη μοιραία τους απάθεια στα ανθρώπινα. Η κατάσταση του πολίτη γίνεται επώδυνη, αφού σβήνει μέσα του κάθε επιθυμία. Από δω και στο εξής δεν θα τον ενοχλεί ότι δεν τον «υπολογίζει» κανείς, αλλά ότι και ο ίδιος σε λίγο δεν θα υπολογίζει τον εαυτό του.

6. Εχει σχηματιστεί ήδη ένας αξιοσέβαστος αριθμός αυτοχείρων προκειμένου να προστατέψουν την οικογένειά τους από τη συρροή των πιστωτών. Βλέπεις, δεν διαπνέονται όλοι από την ίδια ευαισθησία και τους ίδιους λόγους προσωπικής αξιοπρέπειας. Κι όμως, μέσα στο καθημερινό μας χάλι διακρίνω εκείνη τη λυσσαλέα επιθυμία την οποία περιέγραφε διεξοδικά ο Μπαλζάκ, για μια αναμέτρηση εφ' όλης της ύλης. Αν όλοι οι βολεμένοι της Ευρώπης πουλάνε τρέλα πάνω στο κεφάλι μας, θα πρέπει να τους απαντήσουμε με την πιο δημοφιλή γιορτή του Μεσαίωνα, τη γιορτή των τρελών.

"Ρ"09032015

Γιώργος Κακουλίδης: Ανοχή και ζωηφόρος πάλη!!!

1. Την ανοχή μας ζητούν Γαλάζιοι και Συριζαίοι μπροστά στο σκηνικό που πιστεύουν ότι θα βρεθούμε μετά από αυτές τις εκλογές πανικού. Το ζητούν με τον γνωστό πλάγιο τρόπο, της «φρόνιμης συμβουλής», για να μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητη η σεμνή και κοσμία Ευρώπη να μας καταδυναστεύει.

2. Η ανοχή είναι το νέο πιόνι που εμφάνισαν στη σκακιέρα. Εκπροσωπεί την πειθαρχία εκείνη που είναι απαραίτητη για την παράταση του μνημονίου. Είναι ο αόριστος χρόνος που θα μας «επιτρέψει» να ζήσουμε άλλη μια αυταπάτη, άλλη μια παθητική στάση, για να μη γίνουν αντιληπτά τα σχέδια που και οι δύο πλευρές θέλουν να περάσουν.

3. Ανοχή μπορεί να δείξει όποιος έχει αφεθεί στην τύχη του, όποιος παρασύρεται από τη δίνη του θεάματος, που σε αφθονία προσφέρουν οι καναλάρχες.

4. Η ανεξάντλητη και αλάνθαστη μνήμη μας μέσα στο κίνημα μας χάρισε μια μεθοδολογία που αντιμάχεται ό,τι παγώνει τη ζωηφόρο πάλη μας, ό,τι την ντροπιάζει και την κηλιδώνει. Αντιμάχεται ό,τι μας παραπλανά και μας κρατά σε αμφιβολία και αναμονή. Η ανοχή το μόνο που μας χάρισε ιστορικά είναι αμέτρητα ναυάγια και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες.

5. Ο Τσίπρας τολμά και θέτει ηθικό δίλημμα σε όσους παρέχουν ανοχή σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γιατί, όπως ισχυρίζεται, για πρώτη φορά δίνεται η ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει. Πρόκειται για έκκληση ευγενική, χριστιανικού χαρακτήρα, η οποία στην ασκητική γραμματεία ονομάζεται «ακηδία». Αυτό ζητά με την ανοχή ο Αλέξης: Βραδύτητα και πίστη στη μελλοντολογία. Ο,τι είναι για μας η ουσία μας, για εκείνον είναι δευτερεύον και περιττό. Αν ήταν ευθύς, δεν θα ζητούσε ποτέ ανοχή απ' όσους επιθυμούν να πετάξουν από πάνω τους το ζυγό της Ευρώπης.

6. Η κατάσταση της ανοχής καθιστά ασαφή το στόχο μας, διασπά την ενότητά μας, βγαίνουμε από την πράξη και βυθιζόμαστε στο παράδοξο και το ανύπαρκτο. Ανοχή είναι συνενοχή στην απληστία της κυρίαρχης τάξης.

7. Με αφήνουν τρυφερά αδιάφορο τα ιδιωτικά δράματα των Σαμαρά και Τσίπρα. Αν δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση, ας δοκιμάσουν στις επόμενες εκλογές. Ο εκβιασμός μέσω του συναισθήματος για το τι θα γίνει το κράτος δεν πιάνει, αφού, από τον καιρό που είμαι σε θέση να θυμάμαι, αυτό το ένδοξο κράτος μας έχει κάνει έξωση εφ' όλης της ύλης, μας έχει τυλίξει με τη θανατηφόρα ανεργία, μόνο την εχθρότητά του γνωρίσαμε, με τη ζωή μας να είναι σε διαρκή παρεξήγηση και, όσο για τα δικαιώματά μας, αυτά είναι μονίμως προς πώληση.

8. Η συμπεριφορά της Αριστεράς δεν επιδέχεται παρά μόνο μία εξήγηση. Καθηλωμένη στα πόδια του καθεστώτος, αφομοίωσε το πρότυπό του και έκτοτε το διευρύνει. Δεν πρόκειται για αντίφαση, ούτε για τραγική κατάληξη, αλλά για εκείνη την ικανότητα της μετριότητας να μεταμορφώνεται διαστρέφοντας τα γεγονότα. Ο διακαής πόθος της να μας κυβερνήσει και δια της ανοχής να μοιραστούμε μαζί μια ήσυχη αστική ζωή με υποχρεώνει να κάνω ταμείο: Την Αριστερά την έχουμε πληρώσει ακριβά και θα ήμασταν ηλίθιοι αν συνεχίζαμε να την πληρώνουμε.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 18-01-2015

Γιώργος Κακουλίδης: Διαγωγή κοσμιωτάτη!!!!!

1. Δεν θ' αργήσουν να μας πουν πως για τις θλιβερές εμπειρίες που μοιραζόμαστε υπεύθυνη είναι η μάνα φύση, η κακιά στιγμή, το κακό συναπάντημα.

2. Η φρίκη της Ευρώπης εδραιώθηκε για καλά στην έρημη χώρα μας. Ενα σκυλολόι από μισαλλόδοξους φανατικούς προτεστάντες μπαίνει και βγαίνει από τη ζωή μας και άλλο δεν κάνει από το να απαριθμεί τα παραπτώματά μας. Καιρός να επιστρέψουμε στην παλιά μας ειλικρίνεια, στην παλιά καχυποψία μας.

3. Ο δύσμοιρος ο Πορτοσάλτε. Τον είδα έντρομο στο γνωστό δελτίο ειδήσεων του «Σκάι» να δηλώνει πως φοβάται ότι, αν δεν ψηφιστεί νέος πρόεδρος, θα γίνουμε Βόρεια Κορέα! Φαίνεται πως όταν ήταν μικρός έβλεπε ταινίες φτηνής προπαγάνδας. Ετσι είναι, μπροστά στην εξουσία, πάνε κατά διαόλου το δημοκρατικό στιλ και η ευγένεια, και αναδεικνύεται πρωτόγονος ο αντικομμουνισμός. Η δημοσιογραφική χαμέρπεια ξεπερνά και τους χουντικούς στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Σε λίγο μάλλον θα δούμε τη Βόρεια Κορέα να την αντικαθιστούν τα κονσερβοκούτια και το παιδομάζωμα.

4. Ψημένος στα κόλπα και τις ίντριγκες, σκέτο επιστημονικό φαινόμενο στην αποστασία, ο Σαμαράς πήρε την απόφαση να στολίσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο του με τους υπουργούς του. Και αυτοί οι υπουργοί «μάρτυρες», απηυδισμένοι, αποξενωμένοι από τον κόσμο, ψωριάρηδες που μόνο ο Μοσκοβισί τους αγκαλιάζει, αποδέχονται τη θέση τους στα κλαδάκια του δέντρου. Περνάνε ...δύσκολα, γεμάτοι τύψεις, και αναρωτιούνται πού πήγαν εκείνα τα χρόνια, τότε που έσπρωχναν με πόδια και χέρια για να χωρέσουν στα υπουργεία, για να τα «καταφέρουν», και τώρα στην κορυφή της πυραμίδας, να, ιδού το χάλι τους...

5. Χωρίς καμία προφύλαξη - έτσι, για τα μάτια του κόσμου - ο ένας Δεξιός μετά τον άλλο επιστρέφουν στις ρίζες τους. Χλομιάζουν ακόμη και οι κρετίνοι Χρυσαυγίτες μπροστά στην επάνοδο των Νεοδημοκρατών στην Ακροδεξιά. Η ικανότητα των φιλήσυχων Δεξιών να φτάνουν στα άκρα με διασκεδάζει όσο οτιδήποτε άλλο. Με ένα μόνιμο μπλακάουτ στο μυαλό και χρησιμοποιώντας ένα φτωχό λεξιλόγιο, χυδαίο, γίνονται ανεξάντλητη πηγή ηλιθιότητας. Μια κακοστημένη δουλειά - αυτό ήταν πάντα η Δεξιά.

6. Η έλλειψη φαντασίας ήταν πάντοτε το σήμα κατατεθέν του Γιώργου Παπανδρέου. Απόδειξη ότι βρέθηκε πάλι στο επίκεντρο της κουρασμένης χώρας. Αρκούσαν δύο με τρία απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ να του παρέχουν εκείνο τον ενθουσιασμό που είναι αναγκαίος για τη ματαιοδοξία του, και να τος πάλι ο ξενέρωτος ποδηλάτης. Θέλει για άλλη μια φορά να παίξει. Και γιατί όχι; Το μαγαζί είναι δικό του, είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης, δεν του λείπει το θράσος, δεν παζαρεύει, και συνεχώς ανεβάζει την τιμή. Αν κατορθώσουμε να σκεφτούμε σοβαρά έστω μια φορά για τον Γιωργάκη, θα κρίνουμε πως είναι απαραίτητος. Για να θυμόμαστε ανά πάσα στιγμή πόσο πολύ κινδυνεύουμε.

7. Πόσο με συγκινεί η Ντόρα. Κάθε της εμφάνιση και μια θυσία, μια μεταμέλεια. Διακατέχεται από την αίσθηση του επείγοντος, να βοηθήσει τον έξαλλο Σαμαρά να βρει την έξοδο. Η Ντόρα πιστεύει ότι βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση πνευματικής εξύψωσης. Η λογοδιάρροιά της έχει άμεση σχέση με τις ανάγκες για την εικόνα της, και η νεύρωσή της είναι του τύπου «δεν θα απαλλαγείτε από μένα» - και είναι δικαίωμά της, αλλά αυτήν αφήνει εκτεθειμένη. Η Ντόρα είναι το φτηνό ρομάντζο της Δεξιάς. Πατάει στα κεφάλια των δημοσιογράφων χωρίς ανάγκη προσχημάτων, γνωρίζοντας πως μόνο αυτοί που δεν έχουν ορθολογική σκέψη μπορούν να βοηθήσουν την επιδέξια κυρία που, αν και πέρασε από την εξουσία, οι συναντήσεις της με την πραγματικότητα ήταν σύντομες. Μια ζωή γεμάτη κύβους ζάχαρης και ιλιγγιώδεις φαντασιώσεις για τον πρωθυπουργικό θώκο, μικροαστικές ανησυχίες και τρέχα γύρευε τι άλλα, με τα οποία, όπως φαίνεται, θα εξακολουθεί να ταλαιπωρεί το Πανελλήνιο.

Γιώργος Κακουλίδης: Φιλάνθρωπες σκέψεις!!!!!!!!

1. Οι Συριζαίοι εξελίσσονται σε ψευδοεπιστήμονες και χαρισματικούς φαφλατάδες, γιατί μόνο αυτές οι δύο κατηγορίες μπορούν να στηρίζουν ταυτόχρονα την καταστροφή του μνημονίου και τη σωτηρία της Ευρωζώνης. Μου είναι πιο εύκολο να πιστέψω έναν χιλιαστή όταν αναγγέλλει το τέλος του κόσμου παρά έναν Συριζαίο διαφωτιστή που ενσαρκώνει το ιδεώδες της Αριστεράς.

2. Συμφωνώ με όσους λένε ότι οι τζιχαντιστές που κόβουν κεφάλια είναι κανίβαλοι. Πώς πρέπει άραγε να ονομάσουμε εκείνους τους πιστούς χριστιανούς που όχι μόνο έκοψαν τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα, αλλά τα παλούκωσαν και «στόλισαν» με αυτά την πλατεία της Λαμίας;

3. Οσοι «πρωτοπόροι» άνοιξαν το δρόμο για την Ευρώπη εξαπατώντας έναν ολόκληρο λαό, διέπραξαν ένα κακό χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Οσοι συνεχίζουν να παραμιλάνε ότι η μοίρα μας πρέπει στο διηνεκές να συνδεθεί με τους Ευρωπαίους διαπράττουν έγκλημα κατ' εξακολούθηση.

4. Αν κάποιος παρακολουθήσει μια τηλεοπτική εμφάνιση του Σταύρου Θεοδωράκη, θα καταλάβει πώς κατάντησε κάποιος που διάβηκε το τελευταίο σκαλοπάτι της ηλιθιότητας, απ' όπου γυρισμό δεν έχει.

5. Ο λόγος στον Ζοζέφ ντε Μαιστρ: «Γερουσιαστής: Αυτή είναι μια άβυσσος στην οποία καλύτερα να μην κοιτάξουμε. Κόμης: Φίλε μου, δεν είμαστε ελεύθεροι να μην κοιτάξουμε».

6. Στα παλιά μου τα παπούτσια η επιλογή Σταύρου Δήμα για την Προεδρία. Πρόκειται για εξωφρενική ιδέα ότι θα μπορούσε αυτή η φτηνή φάρσα να με αφορά στο ελάχιστο.

7. Η λύπη των ημερών είναι η μόνη γνήσια πλειοψηφική δύναμη. Χωρίς να χρειάζεται διαφήμιση ή να γίνει μόδα για να διαδοθεί, δεν υπάρχει περιβάλλον όπου να μην εμφανίζεται. Οι πολίτες χάνουν το ύφος τους, παραιτούνται από τις αγαπημένες τους δραστηριότητες, και καμία φαρμακευτική αγωγή δεν μπορεί ν' αναχαιτίσει τη δύναμη της λύπης.

8. Σε αυτές τις αποτρόπαιες συνθήκες ο πολίτης πρέπει να πάρει στα χέρια του τη χειραφέτησή του. Ας χρησιμοποιήσει ό,τι μπορεί, κυρίως ας βγει από την κατάσταση της παθητικότητας, της νοσταλγίας, και ας επιτρέψει στα μάτια του να γίνουν διεισδυτικά και απρόβλεπτα, όπως ακριβώς είναι εκείνων που τον εκμεταλλεύονται και τον στύβουν.

9. Υπάρχουν μέσα στην Αθήνα ζώνες ανεξερεύνητες. Ούτε ο Καμίνης ούτε ο τελευταίος μπάτσος καταδέχεται να περάσει από κει. Σε αυτές τις ζώνες, παρ' όλη τη φτώχεια που προκάλεσε η κρίση, μακριά από τα κέντρα ελέγχου του κράτους, πάλλεται μια ανθρωπιά που πίστευα πως είχε χαθεί από χρόνια. Πρόκειται για πολίτες που εξόρισε το καθεστώς, δημιουργώντας, χωρίς να το θέλει, μικρούς κόσμους που συνδέονται μεταξύ τους με μια απαράμιλλη αλληλεγγύη. Ανάμεσά τους και οι οικονομικοί μετανάστες από τις άκρες του κόσμου, που καταφέρνουν να υπερβούν τη δυσκολία της γλώσσας και να συναντηθούν. Φυσικά, υπάρχουν θέματα, δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, μαζεμένα νεύρα, αλλά παρ' όλα αυτά όλοι βρίσκονται σε μια γενναία προσπάθεια να σταθούν όρθιοι, κυρίως είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν μόνοι τους.

10. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να βγει αλώβητος από την κρίση, αρκεί να είναι ουδέτερος, γελάστηκε. Οση απέχθεια έχω για τους ισχυρούς, την ίδια και χειρότερη νιώθω για τους ουδέτερους και χλιαρούς. Σωστά ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «Είσαι χλιαρός, θα σε ξεράσω».

Γιώργος Κακουλίδης: Καισαριανή mon amour!!!!

1. Ο Ηλίας Σταμέλος κατάφερε με μια ακόμη πολιτική αναμέτρηση να λύσει την Καισαριανή από το πρόσφατο παρελθόν της. Ο Σταμέλος δεν είναι απλά ένας ακόμη δήμαρχος, αλλά ένας επίμονος αγωνιστής που κατανόησε ότι, μέσω της ανιδιοτέλειας και του θάρρους, η γειτονιά θα γίνει αυτό που είναι κατά βάθος: το κατεξοχήν ταξικό έμβλημα των ανατολικών συνοικιών. Μαζί και οι Καισαριανιώτες, που έχουν αποκτήσει παιδιόθεν ένα ξεχωριστό σύστημα σκέψης και τρόπου ζωής, το οποίο έτεινε τελευταία να εξαφανιστεί.

2. Η Καισαριανή εμφανίζεται τώρα «εν ετέρα μορφή» μέσα στην απανθρωπιά του καθεστώτος και πλείστων πολιτικών παραχαράξεων. Ετσι διεκδικεί πάλι το κέντρο της, που κάποτε έλαμπε, αλλά χάθηκε εξαιτίας του μικροαστισμού που την έτρωγε από μέσα. Να όμως τώρα που συντελέστηκε το θαύμα: «η εκ του παρά φύσιν εις το κατά φύσιν επάνοδος δι' ασκήσεων και πόνων», για να θυμηθώ τον Δαμασκηνό.

3. Οι Κοντόσταυλοι κοντόφθαλμοι, ήπιοι και αιθέριοι αντίπαλοι του Σταμέλου, μετά τις επικίνδυνες μανούβρες που έκαναν για τον έλεγχο της γειτονιάς, μπορούν εντελώς δωρεάν να ωφεληθούν, παίρνοντας μαθήματα για έναν πρωτότυπο τρόπο άσκησης της δημαρχίας από το νέο δήμαρχο.

4. Ποιος φοβάται την Καισαριανή; Η αφρόκρεμα του μικροαστισμού, όσοι θέλουν να πλουτίσουν, όσοι θέλουν να παραμείνουν βολεμένοι, κάτι απολειφάδια του Κύρκου, όσοι δεν γνώρισαν ποτέ τι εστί σεβασμός και πάντα με γέμιζαν μ' ένα αίσθημα απορίας για τη βλακεία τους, όλοι όσοι προετοίμαζαν την κηδεία της Καισαριανής, την έθαβαν και απομακρύνονταν με βαθιά ικανοποίηση ότι κανείς δεν τους είδε.

5. Αυτή τη φορά η Καισαριανή πρέπει να βγει από την κατάσταση της αμφιβολίας που την καθήλωνε και την έριχνε σε αδράνεια. Η γειτονιά αναδύθηκε σε όρθια στάση. Κανείς δε θ' αποσιωπήσει, δε θα διαστρεβλώσει την πολιτική παρουσία της Καισαριανής μέσα στην κοινωνία, προσπαθώντας να την προσαρμόσει στις φτηνές αρχές της ουδετερότητας που ήθελαν να τη ρίξουν, χωρίς την παραμικρή μεταμέλεια, οι γνωστοί σε όλους κύκλοι των Συριζαίων της γειτονιάς.

6. Το όνομα της Καισαριανής είναι και ο βυθός της, είναι το όνομα μιας Ιστορίας που διηγούνται οι τυχεροί που την κατοίκησαν και την κατοικούν. Στη γειτονιά δε λειτούργησε ποτέ το νεκρό γράμμα του εγώ, διότι όσοι βρέθηκαν στο τιμόνι της - από τον Μανωλίδη μέχρι τον Μακρή και τον Κατημερτζή - λειτούργησαν μόνο μέσα στο εμείς.

7. Γνωρίζω αρκετούς γέροντες που έζησαν σε εποχές που η Καισαριανή ήταν ένα πυρωμένο σίδερο. Θα μπορούσαν να ταλαντεύονται μετέωροι προσπαθώντας να μην καούν, να μη χάσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Κι όμως, μέσα σ' αυτή τη δίνη, παρέμεναν ψυχικά ήρεμοι, αποφασισμένοι - μακριά από κάθε ελεημοσύνη της Δεξιάς - να σχηματίσουν το πεπρωμένο τους, αυτοδίδακτοι οι περισσότεροι, με αληθινά προσόντα που υποτιμήθηκαν από το κράτος. Δικαίως η περιφρόνησή τους έγινε απόλυτη, αφού αυτοί οι πρωτοπόροι δεν γνώριζαν από υπολογισμούς, ήταν αδιόρθωτοι πεισματάρηδες και βασίστηκαν μόνο στις ιδέες τους. Χάρη σε αυτούς τους γέροντες, δεν υπήρξε πολιτική αδράνεια στη γειτονιά, επειδή φρόντιζαν να κρατούν πάντα ...τη φωτιά μεγάλη.

8. Μανωλίδης, Μακρής, Κατημερτζής, Σταμέλος, αγία τετράς ευλόγησον ημάς.

Ριζοσπάστης 09122014

Γιώργος Κακουλίδης: Είσαι ό,τι ψηφίζεις!!!!

1. Ανέκαθεν είχα απέχθεια για κάθε ανεύθυνο απολιτικοποιημένο ψηφοφόρο που οι αβυσσαλέες αντιφάσεις της γέρικης Δημοκρατίας τον έφεραν στο προσκήνιο. Πρόκειται για καθαρόαιμο μικροαστό που μπορεί να κάνει του κόσμου τα αίσχη με το δικαίωμα που του δίνει αυτή η βλακώδης και αναλλοίωτη μαγκιά του. Ακόμα όμως μας εκπλήσσει. Οπως τώρα που έγινε ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής.

2. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι δύο φορές φασίστας. Είναι ευτελής, πονηρός, δεν έχει ατομικό κώδικα συμπεριφοράς, είναι ψυχρός, απρόσωπος και αναθέτει στο κρεοπωλείο της Χρυσής Αυγής να καταστρέφει καθετί που του θυμίζει πολιτισμό. Η ανάθεση όμως περιλαμβάνει - είτε το θέλει είτε όχι - και μια δολοφονία, όπως αυτή του Φύσσα. Να λοιπόν που είναι ηθικός αυτουργός όχι μόνο στην περίπτωση Φύσσα, αλλά και στις άλλες που μπορεί ν' ακολουθήσουν. Οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες τον χρησιμοποιούν ως το τέλειο άλλοθι: για ό,τι κάνουν αυτόν δείχνουν, γι' αυτόν το κάνουν.

3. Οποιος φοβάται τον ίσκιο του γίνεται φασίστας. Αυτός είναι ο νόμος του πεζοδρομίου. Ας πούμε, ο Κασιδιάρης. Είναι ο κορυφαίος δειλός του τηλεοπτικού χωριού. Κοιμάται αγκαλιά με τα όπλα του, φωτογραφίζεται μαζί τους και πυροβολεί ...πινακίδες. Εχει τατουάζ με τη σβάστικα, αλλά όταν μιλά είναι γεμάτος τικ και τρέμουν τα μάτια του. Είναι σύνηθες να ξεπερνά κανείς το φόβο του με υπέρμετρο θράσος. Ο βρυχηθμός όμως του λιονταριού κρύβει μέσα του το νιαουρητό της γάτας. Τον Κασιδιάρη τον έχει αρπάξει ο φόβος, του έχει περάσει λουρί και τον περιφέρει σαν σκυλί. Κι όταν καμιά φορά ο φόβος τον βαριέται, τον αφήνει σε κανέναν τηλεοπτικό σταθμό να ξεχαρμανιάσει.

4. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι αυτός που ψοφάει να δώσει πρώτος το σύνθημα για λιντσάρισμα. Είναι κρυμμένος συκοφάντης, με φτηνά απωθημένα, που ονειρεύεται ότι παίζει σε ταινίες βίας, αλλά γλείφει τα κουμπιά της μπότας κάθε Μιχαλολιάκου, ελπίζοντας ότι αυτός θα εκπληρώσει τις επιθυμίες του.

5. Αυτός που ψήφισε Χρυσή Αυγή μπορεί να επιβιώσει και στη μεγαλύτερη αθλιότητα. Ονειρεύεται παράσημα, περίστροφα και ό,τι άλλο σιδερικό σηκώνει η σκονισμένη ύπαρξή του. Υποχρεώνεται έτσι με την ψήφο του να κάνει φίλους έναν εσμό από κάφρους που εχθρεύεται και φθονεί κάθε είδος ζωής.

6. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή δεν είναι παραπλανημένος, απλά βρίσκει την ταυτότητα που είχε χάσει. Ούτε αλλοτριωμένος υπήρξε, ούτε αλλοιώθηκε η «ηθική» του προσωπικότητα. Μισεί τον εαυτό του και σιχαίνεται τους γύρω του. Πιστεύει πως είναι καλύτερος όλων, γι' αυτό και όλοι τον εχθρεύονται. Κοινή συμπλεγματική συμπεριφορά, που οδηγεί το άτομο να πιστέψει πως όλοι αξίζουν την τιμωρία του.

7. Ο,τι ψηφίζεις αυτό είσαι. Διασκεδάζω με τις δημοκρατικές ευαισθησίες των δημοσιογράφων που σαν τις μωρές παρθένες προσποιούνται ότι δεν γνώριζαν τίποτα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Ας μπω στον άχαρο ρόλο να τους θυμίσω αυτά που ξέρουν: Τα ΜΜΕ θεσμοθέτησαν τους χρυσαυγίτες ενάντιά μας. Μέσα στις μεσαιωνικές εκπομπές τους, με το άλλοθι της ελευθερίας του λόγου, έγιναν η πρώτη επιτροπή υποδοχής των νεοναζί και ως εκ τούτου είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να εκπλήσσονται για την ισχυροποίησή τους.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ