Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών/ΠΑΜΕ: Όλοι στην απεργία και στις συγκεντρώσεις την Τρίτη 24/9/2019

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΚΟΥΠΑ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Αγαπητοί Συνάδελφοι, Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση τον νέο  “αναπτυξιακό” νόμο. Με τον νόμο αυτό, στο όνομα να έρθουν «επενδυτές», τσακίζονται τα εναπομείναντα εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Μετά από 10 χρόνια κρίσης και τριών μνημονίων που σαν οδοστρωτήρας πέρασαν πάνω από τις ζωές μας, μας χρεώνουν τώρα τον νέο λογαριασμό τους.

Συγκεκριμένα το νομοσχέδιο προβλέπει:

Κυκλοφόρησε "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ" (Νο 541)

Κυκλοφόρησε "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ" (Νο 541)

Η εφημερίδα που για 12 χρόνια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης για τα προβλήματα της Ημαθίας και του λαού της. Πάν τα κοντά στις αγωνίες και τους αγώνες τους!

Η εφημερίδα που δεν ξεφυλλίζεται απλά αλλά διαβάζεται

Η εφημερίδα για απαιτητικούς αναγνώστες!

Αποκλειστική συνέντευξη του Σωτήρη Αβραμόπουλου υποψήφιου περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας με τη "Λαϊκή Συσπείρωση"

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Η Άλλη Άποψη» της Ημαθίας παραχώρησε ο Σωτήρης Αβραμόπουλος, υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, με τη «Λαϊκή Συσπείρωση».

Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

1. Ποια η πολιτική σημασία των περιφερειακών εκλογών; Τελικά ψηφίζουμε πρόσωπα ή πολιτικές;

Είναι αναμφισβήτητος ο πολιτικός χαρακτήρας των περιφερειακών εκλογών. Η διοικητική δομή των περιφερειών ήδη παίζει ενεργό και επιτελικό ρόλο στα ζητήματα της περιφερειακής ανάπτυξης. Συγκεντρώνει πόρους, έργα και υποδομές στις αναπτυξιακές ιεραρχήσεις του κεφαλαίου, έτσι ιεραρχείται στο σχεδιασμό όλων των αστικών κομμάτων να τις ελέγχουν. Είναι η κρατική δομή σε τοπικό επίπεδο με την αμεσότερη σύνδεση με τα όργανα της Ε.Ε, τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στην Αλεξάνδρεια παρουσιάζεται το νέο βιβλίο του Αλέκου Χατζηκώστα το Σάββατο 10 Μαρτίου

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας σας προσκαλεί στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ημαθιώτη δημοσιογράφου – συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα «Μικρές ιστορίες, μεγάλα όνειρα» που θα γίνει το Σάββατο 10 Μαρτίου στις 7μ.μ στην αίθουσα της βιβλιοθήκης.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι

- Σοφία Γιάγκα, φιλόλογος

- Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Και ο ίδιος ο συγγραφέας

Μάσκες και μασκαράδες *

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

"Βάλτε μια μάσκα σε έναν υποκριτή και δεν θα είναι πια ικανός να λέει ψέματα". (George Bernard Shaw)

Μία από τις σημαντικές πτυχές των αποκριών φορά τη μεταμφίεση: ο άνθρωπος φορώντας τη μάσκα και τη στολή αισθάνεται ότι παραμερίζει τη δική του προσωπικότητα, την εικόνα του απέναντι στους άλλους ανθρώπους και το ρόλο του στην κοινωνία, και νιώθει ότι έχει την ευκαιρία να αφήσει ελεύθερα κάποια άλλα ένστικτά του και συμπεριφορές που δίσταζε υπό κανονικές συνθήκες να εκδηλώσει. Το καρναβάλι είναι μια περίοδος ανατροπής των πάντων, απελευθέρωσης και εντατικοποίησης όλων των βιοτικών εκδηλώσεων. Δεν ισχύει η καθημερινή τάξη των πραγμάτων. Αυτή η φιλοσοφία του «ανάποδου» κόσμου εκφράζεται σε πολλές εκδηλώσεις, μεταξύ άλλων και στις μεταμφιέσεις.

Αυτός όμως ο «ανάποδος» κόσμος είναι κυρίαρχος στη στάση και τη συμπεριφορά των εκπροσώπων των κάθε είδους κομμάτων του αστικού συστήματος. Και ο λόγος απλός. Θα πρέπει πάση θυσία να μακιγιαριστεί ένα εκμεταλλευτικό σύστημα που ιστορικά έχει σαπίσει, ένα σύστημα τεράστιου πλούτου που τον καρπώνονται οι λίγοι, ένα σύστημα που οι πολιτικοί του εκπρόσωποι προσπαθούν να το εμφανίσουν ως «φυσικό τρόπο ζωής».

Στην πολιτική και κοινωνική ζωή λοιπόν, έχουμε χορτάσει από μάσκες αλλά και ... μασκαράδες. Τα παραδείγματα άφθονα, αναφέρουμε ορισμένα του τελευταίου διαστήματος.

-Αυτοί που θεωρούν δίκαιο οι λίγοι να καρπώνονται τον κόπο των πολλών, εμφανίζουν την πολιτική τους ως εθνική και αναγκαία.

- Αυτοί που ενισχύουν πολύμορφα την κερδοφορία ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, την εμφανίζουν ως απαραίτητη π.χ για την «ανάπτυξη» και τη «δημιουργία νέων θέσεων εργασίας» .

-Αυτοί που θεωρούν την παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή των Βαλκανίων ως αναγκαία, υψώνουν τη σημαία του πατριωτισμού για το όνομα της ΠΓΔΜ.

-Αυτοί που έχουν ξεφτιλίσει κάθε άξια και αρχή της αριστεράς (ως κυβέρνηση) εμφανίζουν τον εαυτό τους «ως αριστεράς τη ευθύνης»

-Αυτοί που θεωρούν τον καπιταλισμό ως το τέλος της ιστορίας, φωνάζουν γιατί στο έδαφος του φυτρώνουν σκάνδαλα τύπου NOVARTIS.

Μα και πέρα από τις μάσκες έχουμε και μασκαράδες στην πολιτική ζωή που προσπαθούν να εμφανίσουν άλλο πρόσωπο από αυτό που είναι, να εμφανίσουν ένα προσωπείο λαϊκό, δημοκρατικό, κοινωνικά ευαίσθητο. Τι και αν η πολιτική τους  δημιουργεί κοινωνικά ναυάγια. Αυτοί καμώνονται πως ενδιαφέρονται μόνο για το καλό μας, πως δεν τους ενδιαφέρει η ψήφος μας, αλλά ότι κάνουν είναι για το κοινό καλό και την πατρίδα....

Παλιότερα στα καρναβάλια, αρκετοί ήταν αυτοί που προσπαθούσαν αυτούς τους πολιτικούς να τους διακωμωδήσουν, φορώντας μάσκες με τα χαρακτηριστικά τους. Τώρα όμως που ακόμη και διάθεση για χαμόγελο και σάτιρα δεν υπάρχει, έχει εγκαταλειφθεί και αυτή η μέθοδος απαξίωσης τους.

Είναι γνωστή η παλιά ιστορία που αναφέρει ότι κάποιος βεζίρης στα χρόνια τα παλιά είχε ζητήσει από τους ανθρώπους του να του πουν ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον Κόσμο, αυτό που, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλεις, δύσκολα θα το βρεις.

Οι άνθρωποί του, κι ανάμεσά τους οι σοφοί δάσκαλοι, έδωσαν διάφορες απαντήσεις. Καμιά όμως δεν ικανοποίησε τον βεζίρη. Όλες του φαίνονταν ασήμαντες και κατώτερες από αυτές που περίμενε. 

Τελικά, παρουσιάστηκε ένας ρακένδυτος ζητιάνος. 

Στάθηκε μπροστά του και χωρίς να υποκλιθεί, όπως θα περίμεναν όλοι, είπε στον βεζίρη:

«Το πιο δύσκολο πράγματα στον κόσμο, αλλά και το πιο ακριβό, είναι η αλήθεια. Εγώ το πλήρωσα και το πληρώνω σε όλη μου τη ζωή. Γι’ αυτό είμαι έτσι κουρελής…».

Αυτή την αλήθεια θα πρέπει να αναζητήσουν τα λαϊκά στρώματα, όσοι τόνοι λάσπης, ψεύδους, υποκρισίας και αν τα κόμματα και οι μηχανισμοί του καπιταλιστικού συστήματος την σκεπάζουν.

Δεν έχουμε τίποτε με τη σάτιρα (αρκεί να είναι ουσιαστική) αλλά να, κάθε χρονιά που περνά χρειάζεται  να ωριμάζει η σκέψη μας και κυρίως η πρακτική μας. Να βγάλουμε τις μάσκες όσων τις φορούν. Να αποκαλύψουμε το παιχνίδι που παίζουν πίσω από την πλάτη μας ή και αρκετές φορές με τη δική μας δυστυχώς συναίνεση. Να σηκώσουμε το ανάστημα μας και να τους χορέψουμε τους δικούς μας λεβέντικους χορούς.

Τότε το καρναβάλι θα ξαναβρεί το νόημα μας και η ζωή μας θα είναι μία ατέλειωτη γιορτή δημιουργίας που θα προσφέρει πραγματική χαρά σε μας και τα παιδιά μας. Ας μην ξεχνάμε ότι η κοινωνική επανάσταση είναι «το πανηγύρι των καταπιεσμένων».

*Μασκαράς

Η Ιταλική λέξη  maschera σημαίνει το “προσωπείο”.  Το maschera παράγεται από το masca, το οποίο ακόμα και σήμερα στη διάλεκτο του Piemonte προσδιορίζει τη μάγισσα. Κατα τους Deviz, Dozy, Mahn  το υστερολατινικό masca παράγεται από το αραβικό maskara (: γελωτοποιός). Πάντως είτε Ιταλική, είτε Αραβική είναι η λέξη στην ελληνική έδωσε τις λέξεις: μασκέ, μάσκαρα, μασκαράς, μασκαρεύω, μασκάρεμα μασκαριλίκι, μασκότ κ.ά

η άλλη άποψη

Με μεγάλη επιτυχία η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αλέκου Χατζηκώστα στη Βέροια

Με συμμετοχή πλήθος κόσμου πραγματοποιήθηκε η πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του  Βεροιώτη Δημοσιογράφου – Συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα με τίτλο «Μικρές ιστορίας μεγάλα όνειρα» την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στον πολυχώρο «ΕΛΙΑ» της Βέροιας.Παρά  την αλλαγή χώρου (την τελευταία στιγμή) ο νέος χώρος κατακλύστηκε με πολλού όρθιους αλλά και αρκετούς που αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν γιατί δεν υπήρχε χώρο (υπόσχεση του συγγραφέα ότι θα πραγματοποιήσει και νέα παρουσίαση στη Βέροια για να καλύψει αυτή την ανάγκη). 

Μεταξύ των παρευρισκόμενων ήταν οι: Χρήστος Αντωνίου βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ, ο αντιδήμαρχος Γιώργος Σοφιανίδης, οι δημοτικοί σύμβουλοι, Τ. Χατζηαθανασίου, Ν. Μπέκης, Σ. Αποστολόπουλος, ο πρόεδρος της Δ.Κ. Κλειδίου Χ. Τσολάκης, η Ι. Σοφρόνωφ από την Τ.Ε Ημαθίας του ΚΚΕ, Ο Φ. Καραβασίλης πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Βέροιας, ο Κ. Μίζας Επιμελητής Ανηλίκων,του Δ.Σ της ΕΛΜΕ Ημαθίας, της Ομοσποδνίας Ενώσεων Συλλόγων Γονέωνκαι Κηδεμόνων Ημαθίας κ.α.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Γιάννης Κρανιάς από τις  εκδόσεις «ΕΝΤΥΠΟΙΣ», ο οποίος μίλησε για την συνεργασία του με τον συγγραφέα, καθώς επίσης επιγραμματικά για τη νέα του συλλογή διηγημάτων.

Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Δικηγόρος, μέλος του Δ.Σ του Δικηγορικού Συλλόγου Βέροιας, Δημήτρης Μπατζιάκας που με ιδιαίτερα γλαυφυρό τρόπο σημείωσε: «Ο Αλέκος σε αυτό το βιβλίο συγκεντρώνει ένα λεύκωμα συναισθημάτων, μοιάζε σαν ένα κολάζ από ετερόκλιτα υλικά που ενώθηκαν όλα μαζί για να παρουσιάσουν σε ένα εντελώς προσωπικό κι εξομολογητικό ύφος ανθρώπινα, καθημερινά βιώματα… Το συναρπαστικό είναι ότι απουσιάζουν από τις σελίδες τα ονόματα… Ο Αλέκος ως γνήσιος δημοσιογράφος δεν ξεχνά ποτέ το σήμερα. Έτσι από τα διηγήματα του δεν λείπουν και σύγχρονοι όροι επικοινωνίας, πχ sms… Ο Αλέκος μιλάει ξεκάθαρα, εκτός από την ανθρώπινη μοναξιά και τον έρωτα, για όλη την παράσταση του ανθρώπινου παραλογισμού πάνω στο σανίδι της σύγχρονης πολιτικής ζωής». Τελειώνοντας έκανε μία αποκάλυψη. Το διήγημα με τίτλο «Ο μπογιατζής ήξερε πολλά» αποτελεί έμπνευση από ιστορία που διηγήθηκε ο ίδιος στον Αλέκο Χατζηκώστα. Και αφορά αληθινή  ιστορία που του διηγήθηκε ο εισαγγελέας πατέρας του. Τέλος διάβασε τιμής ένεκεν ένα ποίημα του Θανάση Μαρκόπουλου από το βιβλίο τα «Χαμένα ποτάμια» μιας και ήταν παρόν στην παρουσίαση.

Ακολούθησε ο Παντελής Τσαλουχίδης, Φιλόλογος – κριτικός Λογοτεχνίας, μέλος του Δ.Σ Συνδέσμου Φιλολόγων Ημαθίας. Ο κος Τσαλουχίδης αναφέρθηκε στο συγγραφικό έργο του Αλέκου Χατζηκώστα και στάθηκε στην 3η συλλογή διηγημάτων που περιλαμβάνει 15 διηγήματα. Σύμφωνα με τον ίδιο το βιβλίο χωρίζεται σε 4 ενότητες δίνοντας ένα μότο ανάλογα με το περιεχόμενο. «Ερωτικοί στίχοι» για τα 4 πρώτα διηγήματα. Ένα σχόλιο πάνω στην αστυνομική λογοτεχνία του Ντάνσελ Χάμετ για τα επόμενα 3. Στίχοι από την πρώτη ποιητική εποχή εκείνης της επανάστασης του Τάσου Λειβαδίτη για τα επόμενα 4. Κι ένα ποίημα για τον πατέρα του Γιάννη Βαρβέρη «ο Πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς» για τα 4 τελευταία. Τις 4 ενότητες τις ονόμασε: Δύσκολοι έρωτες, Αθώοι, Τίποτα δεν πάει χαμένο και ο Πατέρας ανεβαίνει στο κάδρο. «Η ποικιλία διηγημάτων χαρακτηρίζεται από μεγάλη θεματολογία,  τιμιότητα, σοβαρότητα και χιούμορ, ενώ δεν κουράζει τον αναγνώστη», είπε κλείνοντας.

Ανάμεσα στους ομιλητές αποσπάσματα διάβασε ο Δημήτρης Τζιμογιάννης, μέλος της Πειραματικής Σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, με τη μουσική συνοδεία του Βασίλη Βαλαβάνη, Καθηγητή κιθάρας στο Μουσικό Σχολείο Βέροιας και στο Δημοτικό Ωδείο Βέροιας.

Η παρέμβαση του Αλέκου Χατζηκώστα

«Φίλες και φίλοι σας ευχαριστώ για την παρουσία σας. Για όσους/ες εδώ και 14 χρόνια με συντροφεύουν στο συγγραφικό μου ταξίδι, από τα πρώτα μου βήματα, δίνοντας μου κουράγιο να συνεχίσω .Για όσους/ες με συνάντησαν τα επόμενα χρόνια και με ακολουθούν δίνοντας μία ανείπωτη χαρά ότι «το έχω και θα πρέπει να συνεχίσω».

Ευχαριστίες για το πανελ, τους συντελεστές του καλλιτεχνικού προγράμματος, τον δημιουργό του εξωφύλλου Δημήτρη Γκέκα.

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη μητέρα μου, που λόγοι υγείας την εμπόδισαν «να καμαρώσει το γιό της» όπως μου είπε. Νάσαι καλά μάνα, περαστικά σου.

Μοιράζοντας τις προσκλήσεις αρκετοί φίλοι/ες μου είπαν: «δεν κουράστηκες Αλέκο;»

Τους απαντώ δημόσια. ΟΧΙ. Όπως δεν κουράζεται κανείς να ζει, άσχετα αν η ζωή του δεν είναι όπως την ήθελε. Όπως δεν πρέπει κουράζεται αυτός που με τις μικρές του δυνάμεις προσπαθεί από τα εφηβικά του χρόνια «ν’ ανθρωπέψει τον άνθρωπο». Όπως δεν πρέπει να κουράζεται αυτός που έχει στόχο να προσφέρει στην κοινωνία χαμόγελα, αισθητική απόλαυση.

Προφανώς και η γραφή είναι κουραστική δουλειά. Με θυσίες στα «κοινά καθημερινά και τετριμμένα». Όπως έγραφε και ο Γ. Ρίτσος στη «Σονάτα του σεληνόφωτος», «…Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο…».

 Όμως είναι και χαρά και απόλαυση για τον ίδιο τον δημιουργό της, όταν βλέπει το έργο του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, στις βιβλιοθήκες φίλων, όταν βλέπει χαρούμενος και ταυτόχρονα προβληματισμένους αναγνώστες.

Άλλοι πάλι γνωρίζοντας μας καλύτερα με ρώτησαν: «Και πότε θα σταματήσεις;»

Να ανακοινώσω σήμερα ότι μέχρι το Πάσχα θα κυκλοφορήσει το νέο μου ιστορικό βιβλίο «Η Ημαθία στον 2ο αιώνα. Στιγμές από την ιστορία της»,ενώ στα σκαριά υπάρχουν και άλλα και σε λογοτεχνικά είδη που δεν με είχατε συνηθίσει…

Δύσκολα να σταματήσω όμως, όσο βιολογικά είμαι εντάξει.

Όσο μπορώ και διαβάζω ως κλασσικός «βιβλιοφάγος»

Όσο ζω έντονη κοινωνική ζωή, συμμετέχοντας ενεργά στα «κοινά», μια και κατά τον Μαρξ ο άνθρωπος είναι το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που με εμπνέουν ή μου δίνουν ιδέες με τη στάση τους, τη γνώμη τους, τα ψυχικά τους χαρίσματα ή και την…ομορφιά τους.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Πρόκειται για διηγήματα που έγραψα κυρίως την τελευταία 3ετία έχοντας πολλές αφορμές…Αρκετά από αυτά δημοσιεύτηκαν, (έχουν υποστεί όμως βελτιώσεις) ενώ άλλα βγαίνουν για πρώτη φορά στην επιφάνεια. Δοκίμασα κάποια νέα πράγματα σ’αυτά, που τα εντόπισαν οι προηγούμενοι ομιλητές.

-Ο Αριθμός από 9 (όσες και οι μούσες) πήγαν στα 15

-Η έκταση ποικίλει

-Το περιεχόμενο από ερωτικό μέχρι αστυνομικό, πολιτικό –ιστορικό αλλά και με πολλές αναμνήσεις.

Φυσικά οι καλύτεροι κριτές μου είστε όλοι εσείς.»

Ακολούθησαν ερωτήσεις και συζήτηση με το κοινό.

Σήμερα, στη Βέροια, η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αλέκου Χατζηκώστα

Σήμερα Κυριακή 21 Γενάρη στις 7μ.μ στον πολυχώρο «ΕΛΙΑ» της Βέροιας, παρουσιάζεται το νέο βιβλίο του Βεροιώτη δημοσιογράφου – συγγραφέα με τίτλο «Μικρές ιστορίας μεγάλα όνειρα».

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Δημήτρης Μπατζιάκας, δικηγόρος, μέλος του Δ.Σ του Δικηγορικού Συλλόγου Βέροιας

Παντελής Τσαλουχίδης, φιλόλογος – κριτικός Λογοτεχνίας, μέλος του Δ.Σ Συνδέσμου Φιλολόγων Ημαθίας

Γιάννης Κρανιάς, εκδόσεις «ΕΝΤΥΠΟΙΣ»

Και ο συγγραφέας Αλέκος Χατζηκώστας

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο Δημήτρης Τζιμογιάννης μέλος της πειραματικής σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας με τη μουσική συνοδεία του Βασίλη Βαλαβάνη καθηγητή κιθάρας στο Μουσικό Σχολείο Βέροιας και στο Δημοτικό Ωδείο Βέροιας .

Κάτι '''νέο"" γεννιέται από τα σπλάχνα του σάπιου συστήματος!!!!

Αν κάτι αξίζει να θυμηθεί ο λαός από το «ξεπουπούλιασμα» των μικρότερων αστικών κομμάτων που γίνεται αυτό το διάστημα, με τους διάφορους βουλευτές τους να κολλάνε ως «τσόντες» σε ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΔΗΣΥ, πιάνοντας στασίδι και για την επόμενη φάση των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα, είναι το πώς όλοι αυτοί παρουσιάζονταν σε μια προηγούμενη φάση ως «αντισυστημικοί», «νέοι» και «άφθαρτοι», που θα έκαναν τάχα τη διαφορά στην πολιτική, παρότι οι θέσεις τους έμοιαζαν «σαν δυο σταγόνες νερό» με αυτές των υπολοίπων. 

Τελικά, πολύ νωρίς βρίσκονται με τους «παλιούς» και «φθαρμένους» να ψηφίζουν μαζί μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα, επιβεβαιώνοντας ότι τίποτα το «νέο» και το «ριζοσπαστικό» για το λαό δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα από τα σπλάχνα του σάπιου συστήματος, με το ανακάτεμα της «σούπας» των αστικών κομμάτων.

Η αποστολή εξάλλου όλων αυτών που παίζουν κατά καιρούς το ρόλο του αναχώματος, αυτή είναι: Ο εγκλωβισμός της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια και στη συνέχεια η διοχέτευσή της στη βασική κοίτη του συστήματος. Αυτό δείχνει η πείρα από προηγούμενες ανεξαρτητοποιήσεις, μετεγγραφές και «διευρύνσεις», αυτό επιβεβαιώνουν και οι τελευταίες μετακινήσεις βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο.

Η Άλλη άποψη

Το "τίμημα" των τηλεοπτικών αδειών.!!!!!!!

Ο καβγάς που στήνεται πάλι με φόντο τα ποσά που θα διαθέσουν οι καναλάρχες, παλιοί ή επίδοξοι νέοι, είναι τουλάχιστον προκλητικός για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, αλλά και για όλη την εργατική τάξη.

Καπιταλιστές και εκπρόσωποί τους παζαρεύουν ανοιχτά με την κυβέρνηση, μιλώντας για εκατομμύρια ευρώ σαν να είναι μαρουλόφυλλα, την ίδια στιγμή που στα ΜΜΕ επικρατεί κόλαση για τους εργαζόμενους. 

Καθυστερήσεις μηνών στα δεδουλευμένα, απολύσεις, ανασφάλιστη δουλειά, εντατικοποίηση, πλήρης αβεβαιότητα για το αύριο είναι η πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων. 

Και από τη συζήτηση που έχει ανοίξει από την κυβέρνηση για το «ύψος του τιμήματος» απουσιάζει κάθε συγκεκριμένη αναφορά για το μέλλον όλων αυτών των εργαζομένων. 

Χώρια που αξιοποιεί προπαγανδιστικά όλη αυτήν τη διαμάχη, για να ρίξει στάχτη στα μάτια ότι δήθεν εισπράττει από το κεφάλαιο για να τα δώσει στο λαό. Κι αυτό γιατί όσα και να δώσουν οι καναλάρχες, αυτό δεν θα σημάνει καλυτέρευση των όρων δουλειάς των εργαζομένων στα ΜΜΕ.

Μάλιστα, το όποιο τίμημα για τα κανάλια θα είναι σταγόνα στον ωκεανό της κερδοφορίας των καπιταλιστών που διεκδικούν τις άδειες, και ασύγκριτα μικρότερο από τις παροχές και τις διευκολύνσεις που απολαμβάνει συνολικά το κεφάλαιο για να κάνει «επενδύσεις», στο έδαφος του αντεργατικού πλαισίου που διαμορφώθηκε και ενισχύεται για λογαριασμό του.

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ

Πρωτομαγιά 2017. Θα υπάρχει προβληματισμός;

Τρεις συγκεντρώσεις είχαν προγραμματιστεί για σήμερα με αφορμή της Εργατική Πρωτομαγιά στη Βέροια. 

Σαφώς την «τιμή» της Πρωτομαγιάς έσωσε το ΠΑΜΕ πραγματοποιώντας μαζική και δυναμική συγκέντρωση.

Εμείς όμως θα αναφερθούμε στις συγκεντρώσεις που είχαν προγραμματίσει το Ν.Τ της ΑΔΕΔΥ και το Εργατικό Κέντρο Βέροιας.

Το σχετικό ρεπορτάζ όπως και η ΦΩΤΟ αποδεικνύει ότι οι συμμετέχοντες ήταν «μετρημένοι στα δάκτυλα».

 Το ερώτημα απλό.

Γιατί τα σωματεία και τα μέλη που καλύπτονται από τα δευτεροβάθμια όργανα αυτά της περιοχής μας, δεν έδωσαν το παρόν; 

Αν κρίνουμε από την όξυνση των προβλημάτων των δημόσιων υπαλλήλων αλλά και αυτών του ιδιωτικού τομέα θα έπρεπε η συμμετοχή να είναι τεράστια. 

Όμως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. 

Οι ηγεσίες τι έχουν να πουν γι’αυτό; 

Πάντως οι γύρω εξοχές ήταν κατάμεστες από εκδρομείς που βγήκαν να ψήσουν…

Αλέκος Χατζηκώστας. Η άλλη άποψη

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΓΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΧΡΗΣΗ: «Οχημα» για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών

Πριν δύο μέρες, 40 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με Ερώτησή τους στη Βουλή απαιτούσαν την προώθηση νομοθετικής ρύθμισης που θα καταστήσει δυνατή την καλλιέργεια της κάνναβης για ιατρική/φαρμακευτική χρήση στην Ελλάδα. 

Τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι: 

«Η καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης για ιατρική χρήση στην Ελλάδα μπορεί να συμβάλει θετικά στην αναζωογόνηση της αγροτικής οικονομίας και μεταποίησης, την ενίσχυση των εξαγωγών και τη μερική οικονομική ανακούφιση των ασφαλιστικών ταμείων από την επιβάρυνση των ακριβών συνταγογραφούμενων φαρμάκων της κλασικής φαρμακοβιομηχανίας»!

Είχε προηγηθεί το θετικό πόρισμα για τη συνταγογράφηση της κάνναβης για «ιατρικούς λόγους» της Ομάδας Εργασίας, που είχε συσταθεί από το υπουργείο Υγείας και στην οποία συμμετείχαν πανεπιστημιακοί, ψυχίατροι, νομικοί, μέλη συλλόγων ασθενών οι οποίοι «τυγχάνει» να είναι και μέλη διαφόρων ΜΚΟ που πρωτοστατούν στην αποποινικοποίηση της κάνναβης. Στην Ομάδα δεν κλήθηκαν καν, κι όχι τυχαία, εκπρόσωποι των προγραμμάτων πρόληψης και απεξάρτησης από τα ναρκωτικά, που έχουν γνώση και πλούσια πείρα για το θέμα. Την ίδια μέρα της ανακοίνωσης του πορίσματος, ο υπουργός Υγείας Αν. Ξανθός δεσμεύτηκε ότι θα λάβει μέτρα ώστε «οι ασθενείς με συγκεκριμένες παθήσεις, οι οποίες περιλαμβάνονται στις θεραπευτικές ενδείξεις, να αποκτήσουν πρόσβαση σε φαρμακευτικά σκευάσματα με αποδεδειγμένο κλινικό όφελος».

Τι δεν λέει η κυβέρνηση και οι «λαγοί» της:

1. Για καμία ασθένεια και σε καμία περίπτωση η κάνναβη δεν προτείνεται ως «φάρμακο επιλογής». Ακόμη και για την ανακούφιση του πόνου, οι επιστημονικές έρευνες αναφέρονται σε ισχυρά παυσίπονα.

2. Το ισχύον νομοθετικό καθεστώς της χώρας μας ήδη επιτρέπει και ρυθμίζει τόσο την παραγωγή όσο και τη διάθεση κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς - όταν κι όποτε κρίνεται αναγκαίο από την επιστημονική κοινότητα - προβλέποντας για τη διαδικασία αυτή κρατικό μονοπώλιο, όπως εξάλλου συμβαίνει για όλα τα ναρκωτικά.

3. Η ευρεία προπαγάνδα γύρω από την «ιατρική χρήση» της κάνναβης έχει αξιοποιηθεί σε όλες τις χώρες ως «όχημα» για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών.

4. «Είναι γνωστό ότι παράγοντες όπως η διαθεσιμότητα, η προσβασιμότητα και η κοινωνική αποδοχή μιας ουσίας αυξάνουν την κατανάλωσή της. Αλλαγές στο νομικό πλαίσιο που διέπει την κάνναβη μακροπρόθεσμα θα επηρεάσουν τα πρότυπα χρήσης του πληθυσμού και ιδίως τους εφήβους και τους νέους (...). Οσον αφορά τη φαρμακευτική χρήση της κάνναβης, θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να εξεταστεί για ορισμένες κατηγορίες ασθενών, ωστόσο δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τη νομιμοποίηση της ουσίας», υπογράμμιζε σε επιστημονική παρέμβαση για το θέμα το ΚΕΘΕΑ (8/5/2015).

5. Σε όσες Πολιτείες των ΗΠΑ έχουν νομιμοποιηθεί προγράμματα «ιατρικής» χρήσης της κάνναβης, αποτελούν σημαντική πηγή παράνομης χρήσης. Το 66% των 16χρονων μαθητών κάνει χρήση κάνναβης, 1 στους 3 Αμερικανούς μαθητές έχει κάνει χρήση κάνναβης με ιατρική συνταγή που έχει συνταγογραφηθεί για κάποιον άλλο. (Εκθεση του EMCDDA 2015 και Ετήσια Εκθεση 2016 Διεθνής Επιτροπή του ΟΗΕ για τον Ελεγχο των Ναρκωτικών).

6. Ενα στα 9 άτομα που δοκιμάζουν κάνναβη αναπτύσσουν εξάρτηση από αυτήν. Στους εφήβους η αναλογία είναι 1 προς 6. Στην Ευρώπη η κάνναβη είναι η ουσία για την οποία ζητούν θεραπεία όσοι έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με κάποιο θεραπευτικό πρόγραμμα, δηλαδή 8 στα 10 άτομα κάτω των 20 ετών. Οπως κάθε ψυχοτρόπος ουσία, η κάνναβη μπορεί να προκαλέσει εξάρτηση. Μόνο σε ένα έτος, το 2012, περίπου 300.000 άνθρωποι ζήτησαν απεξάρτηση από την κάνναβη σε 7 χώρες της ΕΕ.

Είναι πρόκληση να επικαλούνται οι βουλευτές της κυβέρνησης για την ενίσχυση της αγροτικής οικονομίας, την ανακούφιση των ασφαλιστικών ταμείων, όταν η πολιτική τους: 

Αβαντάρει με όλα τα μέσα την ενίσχυση των μονοπωλιακών ομίλων του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος, ξεκληρίζοντας στρατιές αγροτών. 

Ξεπαστρεύει ασφαλιστικά ταμεία. 

Πριμοδοτεί την άνευ όρων εμπορευματοποίηση του Φαρμάκου και την ασύδοτη δραστηριότητα των φαρμακοβιομηχανιών. 

Κι όλα αυτά τη στιγμή που ετοιμάζουν νέα σκληρά και απάνθρωπα μέτρα για τη ζωή του λαού.

 Η υλοποίηση των μακροχρόνιων σχεδιασμών του κεφαλαίου διαχρονικά συνοδεύεται από την προσπάθεια νομιμοποίησης των ναρκωτικών, ως όπλο κοινωνικού ελέγχου και φαρμακευτικής καταστολής.

πηγή:  η άλλη άποψη

Σκέψεις με αφορμή την ανακοίνωση της Ν.Ε Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ για τα γεγονότα στα εγκαίνια των γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Βέροια

                    Φωτο αρχείου: Καμμένος, Δρίτσας, Αϊβαλιώτου, ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ   

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Με αφορμή τη σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ημαθίας  για τα γεγονότα που έγιναν για τα εγκαίνια των γραφείων της «Χρυσής Αυγής» στη Βέροια ας μας επιτραπούν ορισμένα πολιτικά σχόλια γενικότερου χαρακτήρα:

1. Να συμφωνήσουμε με το  γεγονός ότι  «καταδικάζει τις ενέργειες των αστυνομικών δυνάμεων και την άσκοπη και υπερβολική χρήση δακρυγόνων..» και ζητά έρευνα από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη . Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι και στα χρόνια διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαμε σε διάφορες περιπτώσεις παρόμοιες «συμπεριφορές» από αστυνομικές δυνάμεις  καθώς και  παρόμοιες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου δεν θα πρέπει να μετατοπίζονται «προς τα κάτω». Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι κάθε είδους αντιλαϊκή πολιτική συνοδεύεται αργά ή γρήγορα από τον αυταρχισμό.

2. Η ανακοίνωση σημειώνει ότι: «…Το μέτωπο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση ήταν και είναι ξεκάθαρο, όπως είναι και απέναντι σε όλους όσοι έστρωσαν το έδαφος για την άνοδό της…».Η πραγματικότητα όμως δείχνει άλλα πράγματα. Τα αστικά κόμματα στο σύνολό τους δεν άνοιξαν ποτέ μέτωπο στους νεοναζί, ως εγκληματίες που είναι, ακριβώς γιατί είναι ναζί. Τους χρειάζονται σαν «νόμιμη πολιτική οργάνωση», εύκολο και ανώδυνο - για το καπιταλιστικό σύστημα - μπαμπούλα. Οι χαριεντισμοί, το αβαντάρισμα, η ανοχή όλων των κομμάτων της αστικής διαχείρισης στη Χρυσή Αυγή δείχνουν τα νήματα που «συνδέουν» τη φασιστική οργάνωση με όλο το αστικό πολιτικό σύστημα και με μηχανισμούς του αστικού κράτους, με κέντρα του κεφαλαίου. Φτηνός φερετζές πάντα οι αντιφασιστικές κορόνες, τα «δημοκρατικά τόξα» και οι «αντιφασιστικές συμμαχίες», που εξυπηρετούν μόνο την προσπάθεια εγκλωβισμού των εργαζομένων. Στελέχη των ΑΝΕΛ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους για το αν τεκμηριώνονται οι κατηγορίες ενάντια στη ναζιστική οργάνωση, ενώ στο όνομα της ισότιμης μεταχείρισης και της δημοκρατικής ευαισθησίας, απέρριψαν κάθε πρόταση που διατυπωνόταν κυρίως από το ΚΚΕ για τη μη διευκόλυνση της δράσης και προπαγάνδας της.

3. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά που δείχνουν άλλες πολιτικές συμπεριφορές ανεξάρτητα από σχετικές δηλώσεις ή ιστορικές πορείες ή και προθέσεις μελών και ψηφοφόρων του κυβερνητικού κόμματος Ας δούμε ένα πρόσφατο  γεγονός (Από όπου και η σχετική ΦΩΤΟ). Με πρωτοβουλία του Πάνου Καμμένου είχαμε μετάβαση  στο Καστελόριζο βουλευτών των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής. Ένα σκηνικό που ουσιαστικά λειτούργησε ως ένα ωραιότατο πλυντήριο για τους ναζιστές της ΧΑ, που φωτογραφήθηκαν πλάι με τους υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Να τονίσουμε απλά ότι την ευθύνη  γι' αυτά τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα αθώωσης της Χ.Α. βρίσκεται στην ίδια την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλων αστικών κομμάτων, που -αν μη τι άλλο- δεν έχουν διδαχθεί κι απ' το γεγονός, ότι ιστορικά η πολιτική κατευνασμού κι ανοχής απέναντι στο ναζισμό, συνέβαλε στο δυνάμωμά του.

4. Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα βρίσκονται μπροστά σε μια δύσκολη μάχη, μια γενικευμένη επίθεση, που μπορεί να οξυνθεί ακόμα περισσότερο καθώς πυκνώνουν και τα σύννεφα του πολέμου στην ευρύτερη περιοχή. Οι αστικές δυνάμεις χρειάζονται τη ΧΑ σε ρόλο μπράβου του συστήματος. Ο αγώνας θα πρέπει να είναι συνεχής και συνεπής, για να απομονωθεί εντελώς το ναζιστικό τέρας. Και κυρίως να δένεται με τον αγώνα  ενάντια στο σύστημα που γεννά, θρέφει και οπλίζει το φασισμό - ναζισμό, δηλαδή τον καπιταλισμό.

Χρήση χημικών από την Αστυνομία στη Βέροια

Σε μία Βέροια που σε μεγάλο κομμάτι του κέντρου της είχε απαγορευθεί η κυκλοφορία, με αφορμή την προγραμματισμένη συγκέντρωση της Ναζιστικής Χρυσής Αυγής για τα  εγκαίνια των γραφείων της στην πλατεία Ωρολογίου, με ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας να έχουν πάρει θέση στην πλατεία, τελικά είχαμε και την χρήση χημικών προκειμένου αυτή να απομακρύνει διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί εκεί. 

Ήταν τέτοια η χρήση τους, ώστε δημιούργησε αναπνευστικά προβλήματα στους βρέθηκαν στους κεντρικούς δρόμους της Βέροιας. Περισσότερα σε επόμενες αναρτήσεις μας.

η άλλη άποψη

Με αφορμή των γραφείων της Χ.Α. στη Βέροια :Υπάρχει γόνιμο κοινωνικά και πολιτικά έδαφος;

του Αλέκου Χατζηκώστα

Το ερχόμενο Σάββατο 14/1 έχουν ανακοινώσει η «Χρυσή Αυγή» και το ΛΑΟΣ παρουσία ανώτερων στελεχών τους με διαφορά λίγων ωρών τα εγκαίνια των γραφείων τους στη Βέροια. Προφανώς και πρόκειται για μελετημένες από μέρους τους ενέργειες και σε σχέση με τον τόπο και σε σχέση με τον χρόνο…

Ορισμένες πρώτες σκέψεις

Καταρχήν «φτερά» τους δίνουν τα εκλογικά ποσοστά (ιδιαίτερα της «Χρυσής Αυγής») των τελευταίων βουλευτικών εκλογών. Προφανώς και η πρώτη θεωρεί την περιοχή ως «γόνιμη» προκειμένου να καταχτήσει με βάση αυτά στις επόμενες εκλογές την έδρα που πήγε στην Πέλλα για λίγους ψήφους, ενώ το δεύτερο κόμμα με βάση αποτελέσματα παλιότερων αναμετρήσεων μπορεί να μαζέψει τον κόσμο «δεξιότερα»της Ν.Δ…Ποντάρουν δηλαδή στην υπάρχουσα "πολιτική μαγιά" που έχουν.

Γνωρίζουν πολύ καλά και οι δύο «χώροι» ότι το κοινωνικό έδαφος που μπορεί να πατήσουν είναι η αυξανόμενη φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων της άλλοτε «Καλιφόρνιας της Ελλάδας».

Γνωρίζουν ότι , σε συνθήκες κρίσης, φτώχειας, ανεργίας και φθοράς των αστικών κυβερνητικών κομμάτων, η κυρίαρχη τάξη αξιοποιεί πολλαπλά τα ναζιστικά κόμματα, ως προχωρημένα φυλάκια εξυπηρέτησης των συμφερόντων της, ενώ δεν την αφήνουν αδιάφορη οι εξελίξεις στο «ακροδεξιό τόξο».

Γνωρίζουν και οι ίδιοι  ότι π.χ η εμφάνιση της ΧΑ και η άνοδος της επιρροής της πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες, όπου το εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι σε ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική υποχώρηση, δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει τα συμφέροντα των άλλων λαϊκών στρωμάτων και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης για την ανατροπή της «Υπάρχουσας τάξης πραγμάτων» , που γεννά τις οικονομικές κρίσεις, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το φασισμό - ναζισμό.

Αυτοί λοιπόν είναι οι κοινωνικοί-πολιτικοί παράγοντες που τους οδηγούν έγκαιρα να πάρουν όλα εκείνα τα οργανωτικά μέτρα (και εδώ εντάσσονται το άνοιγμα των γραφείων) που θα τους βοηθήσουν να κάνουν καλύτερα την «δουλειά» τους.Μια δουλειά όμως που δενέχει σχέση μετα λαϊκά συμφέροντα!

Ιδιαίτερα η δράση της ΧΑ δεν αντιμετωπίζεται μέσα από τις θεωρίες και εγκεφαλικά σχήματα για «συνταγματικά», «κοινοβουλευτικά», «δημοκρατικά» τόξα μίας δήθεν καλύτερης λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας, που προτείνουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άλλες πολιτικές δυνάμεις και, κυρίως, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ.Ο λαός έχει τη δύναμη να απορρίψει και να απομονώσει τις εγκληματικές, απάνθρωπες θεωρίες της ΧΑ. Έχει ιστορική μνήμη και πείρα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Αντιφασιστική Νίκη.Το ναζισμό μπορεί να αντιμετωπίσει η λαϊκή συμμαχία που θα έχει στόχο να βάλει τέρμα στην εξουσία των οικονομικά ισχυρών και το σύστημα που γεννά και θρέφει ναζιστικά μορφώματα.

«Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον».

Ο Αλέκος Χατζηκώστας παρουσιάζει στο Πλατύ Ημαθίας το βιβλίο του, ''ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΡΑΤΑ ΠΟΛΥ''

Σχετικά άρθρα

1. Οταν οι άλλοι μιλούν, για την Σκύλλα και την Χάρυβδη ( Τραμπ-Χίλαρι), εμείς ασχοληθήκαμε με την λογοτεχνία!!!

2. Με μεγάλη επιτυχία και ξεχωριστή τιμή παρουσιάστηκε στην Αθήνα το βιβλίο του Αλέκου Χατζηκώστα «Το παρελθόν κρατά πολύ»

Με μεγάλη επιτυχία και ξεχωριστή τιμή παρουσιάστηκε στην Αθήνα το βιβλίο του Αλέκου Χατζηκώστα «Το παρελθόν κρατά πολύ»

Το «ταξίδι» παρουσίασης του νέου βιβλίου του Βεροιώτη δημοσιογράφου-συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα (συνεργάτη του περιοδικού μας)  συνεχίστηκε με μεγάλη συμμετοχή κόσμου στην Αθήνα. Πιο συγκεκριμένα οι εκδόσεις «Εντύποις» και το περιοδικό «Ατέχνως» παρουσίασαν  το νέο βιβλίο του Βεροιώτη δημοσιογράφου-συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα  «Το παρελθόν κρατά πολύ» την Κυριακή 27 Νοέμβρη στις 6.30 στο «Ομικρον2» στο Γκάζι.

Την εκδήλωση μεταξύ άλλων τίμησαν με τη παρουσία τους ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη, ο ποιητής Αντώνης Φωστιέρης καθώς και πολιτικοί προερχόμενοι από την Ημαθία όπως  ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και κονοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρ. Συμπαράταξης Θανάσης Θεοχαρόπουλος,ο Αγγέλος Τόλκας πρώην υφυπουργός, ο Σωτήρης Κουπίδης πολιτευτής του Ποταμιού. Και ήταν πραγματικά δείγμα του πόσο «εκτιμούν και αγαπούν»  όπως τόνισαν και οι ίδιοι τον συγγραφέα, δείγμα της ανθρώπινης ποιότητας που διαθέτουν, αλλά και αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν κανένα είδος «σνομπισμού» απέναντι σε έναν συγγραφέα προερχόμενο από την επαρχία και που το λογοτεχνικό-καλλιτεχνικό του «μέγεθος» είναι σαφώς πολύ μικρότερο σε σχέση με το δικό τους!

Επίσης πολλοί παλιοί φίλοι και συναγωνιστές από τα φοιτητικά χρόνια του συγγραφέα, που παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Αθήνα πήραν μέρος στην εκδήλωση.

Για το βιβλίο  μίλησαν:

Ηρακλής Κακαβάνης, συγγραφέας, δημοσιογράφος («Ατέχνως»)

Στέλιος Κανάκης, συγγραφέας, εκπαιδευτικός (Εκδόσεις Εντύποις)

Και ο ίδιος ο συγγραφέας που έκανε μία αναφορά και στο θάνατο του ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ, ενώ ταυτόχρονα συζήτησε με το κοινό, ενθυμούμενος και στιγμιότυπα από τη φοιτητική του ζωή στην Αθήνα.

Ο συγγραφέας παραφράζοντας τα λόγια του ποιητή εμφανώς συγκινημένος για την παρουσία τους,κατά τη διάρκεια της παρέμβασης του τόνισε: «Και τώρα τι λές; Όταν μπροστά σου βρίσκεται ο Αντώνης Φωστιέρη που τα ποιήματα του είναι ανθολογημένα στα σχολικά εγχειρίδια; Τώρα τι λες όταν έχει μπροστά στη πανελλαδικά καταξιωμένη και βραβευμένη  (2 φορές με κρατικό βραβείο) λογοτέχνh Ιωάννα Καρυστιάνη; Τι λες όταν έχει μπροστά σου έναν από τους μεγαλύτερος σκηνοθέτες που ανάδειξε μεταπολεμικά η χώρα μας τον Παντελή Βούλγαρη. Τους ευχαριστώ από καρδιάς και τους υπόσχομαι ότι μέσα από το λογοτεχνικό μου έργο θα φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης και της τιμής που μου έδειξαν»

η άλλη άποψη

Μετά την Αλεξάνδρεια, το βιβλίο του Αλ. Χατζηκώστα ,''Το παρελθόν καλά κρατεί'', ταξιδεύει και στην Αθήνα.

Οταν οι άλλοι μιλούν, για την Σκύλλα και την Χάρυβδη ( Τραμπ-Χίλαρι), εμείς ασχοληθήκαμε με την λογοτεχνία!!!

Το «ταξίδι» παρουσίασης του νέου βιβλίου του Βεροιώτη δημοσιογράφου-συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα συνεχίστηκε με επιτυχία το απόγευμα της Τετάρτη 9 Νοεμβρίου  στην Αλεξάνδρεια. Η παρουσίαση έγινε στην κατάμεστη αίουσα του Café-Bar CHOICE (μεταξύ αυτών ο δημοτικός σύμβουλος Γ. Σπυρίδης, ο πρόεδρος της Τ.Κ Κλειδιου Μ.Τσολάκης κ.α)

Για το βιβλίο μίλησαν οι:

 Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Βαγγελιώ Πολυμένου, φιλόλογος

Και ο ίδιος ο συγγραφέας

Μετά την παρουσίαση ακολούθησε πολύωρος διάλογος του συγγραφέα με το κοινό για ζητήματα του βιβλίου αλλά και ευρύτερα για τον ρόλο της λογοτεχνίας στη σημερινή εποχή κ.α

Στη συνέχεια παρουσιάζουμε ολόκληρες τις παρεμβάσεις των ομιλητών

Η παρέμβαση της Βαγγελιώ Πολυμένου

Το βιβλιο του Αλ. Χ΄΄κωστα  «Το παρελθον κρατα πολύ»  είναι ένα συγχρονο  κοινωνικο – πολιτικο – αστυνομικο μυθιστορημα (όπως δηλωνει και ο ιδιος ο συγγραφεας στο τελος του εργου) μικρης εκτασης στα ορια της νουβελας. Στο μυθιστορημα αυτό ως κινητηριες δυναμεις της λογοτεχνικης αφηγησης συμπλεκονται ένα ταμα και μια παλια αγαπη του  συγγραφεα. Κοινος  τοπος συναντησης τους είναι η Ελλαδα της κρισης και των μνημονιων.

Και να εξηγηθω: η παλια αγαπη εκκινει από τη φανερη προτιμηση του κ. Χ΄΄κωστα στα αστυνομικα μυθιστορηματα και τις ταινιες νουαρ. Και πώς αλλωστε θα γινοταν διαφορετικα, αφου αυτά προσιδιαζουν με την επαγγελματικη του ιδιοτητα ως δημοσιογραφου. Οι αναφορες του στον επιθεωρητη Μονταλμπανο του Αντρεα Καμιλερι, στον Ηρακλη Πουαρω της Αγκαθα Κριστι και στον James Ellroy μετρ του αμερικανικου αστυνομικου μυθιστορηματος, δειχνουν αυτή την προτιμηση. Ολοι οι δημοσιογραφοι εξαλλου το εχουν στο στοιχειο τους να λειτουργουν ως δαιμονιοι ντετεκτιβ επιχειρωντας να λυσουν τα μυστηρια  της πολιτικης ζωης.

Η αγαπη του Αλ. Χ΄΄κωστα για τις αστυνομικες ιστοριες με ηρωες δημοσιογραφους που προτιμουν «τη γνησια δραση από τη σικε» θα τον οδηγησει να σκιαγραφησει την αστυνομικη persona ενός δυναμικου ρεπορτερ που μεσα στο συγχρονο διεφθαρμενο πολιτικο τοπιο της Ελλαδας φωτιζει την αληθεια μιας παλιας και πονεμενης ιστοριας της Αριστερας.

Αυτή είναι η δευτερη κινητηρια δυναμη της ιστοριας μας και  ένα προσωπικο στοιχημα του ιδιου του συγγραφεα : να μιλησει για την καθαρση που δεν εγινε στο ελληνικο κρατος μεταπολεμικα. Μετα την απελευθερωση δεν είναι λιγοι οι ταγματασφαλιτες, συνεργατες  των γερμανων, και οι δωσιλογοι που επανδρωσαν τον κρατικο μηχανισμο και το στρατο και επαιξαν στη συνεχεια σημαντικο ρολο στα οικονομικα πραγματα της χωρας.

Αραγε, πρεπει να γινει κανεις δαιμονιος ντετεκτιβ για να αποκαλυψει το κοινως πανθομολογουμενο μυστικο που στοιχειωσε την Αριστερα και προκαλεσε, εστω και με ευθυνη της, απηνεις διωξεις εναντιον της;

Αφου παρουσιασα τις βασικες παραμετρους  της λογοτεχνικης αφηγησης, ας περασουμε στην πλοκη της ιστοριας.

Το γεγονος: ένα τροχαιο στο κακοσυντηρημενο επαρχιακο οδικο δικτυο εχει θυματα της έναν μεγαλοσχημο οικονομικο  παραγοντα τον Γιωργο Χαριτογλου, ο οποιος σκοτωνεται επι τοπου και τον σοβαρα τραυματισμενο γιο του, βουλευτη της συντηρητικης παραταξης Αντρεα Χαριτογλου.

Ο χρονος: είναι πρωινο Κυριακης, όταν ο κος Γιωργος, υπερηλικας πλεον, με τη συνοδεια του γιου του πηγαινει στο χωριο του να εκκλησιαστει. Συνηθεια που με ευλαβεια τηρουσε χρονια τωρα από τοτε που εφυγε από το γενεθλιο τοπο του για να παει στην πολη και να μεγαλουργησει στον επιχειρηματικο τομεα.

Υποπτοι δεν υπαρχουν καθως κατά τα φαινομενα και με επισημη ανακοινωση της αστυνομικης διεθ/νσης «προκειται για ένα τραγικο αυτοκινητιστικο δυστυχημα που οφειλεται στην εγκληματικη αμελεια του αλλοδαπου οδηγου της νταλικας»

Ο ηρωας μας , δημοσιογραφος παλιας κοπης, που εχει πια σαρανταρισει και τα επαγγελματικα αντανακλαστικα του εχουν αρχισει να ατονουν, θα αναλαβει με βαρια καρδια την υποθεση κατοπιν εντολης του αρχισυντακτη της τοπικης εφημεριδας οπου δουλευει. Το δυσκολο οικονομικο τοπιο και κυριως ο ανταγωνισμος  των ΜΜΕ σε καιρο κρισης δε τοτ αφηνει πολλα περιθωρια πρωτοβουλιας, εάν δε θελει να χασει και τα τελευταια ψυχια από τα εργασιακα του δικαιωματα και να απολυθει.

Το θυμα προσδιδει μια ιδιαιτεροτητα στο δημοσιογραφικο του ρεπορταζ.  Η βιογραφια- αγιογραφια του Γιωργου Χαριτογλου που ο πρωταγωνιστης μας είναι υποχρεωμενος να παρουσιασει στην εφημεριδα του σε συνεχειες,  θα είναι η αφορμη να ερευνησει την νεανικη ζωη του κατά τα φαινομενα επιφανους θανοντος και να τη συνδεσει  με μελανες σελιδες της συγχρονης ιστοριας μας την Κατοχη και τον Εμφυλιο.

Η αναζητηση του, σαν ένα οδοιπορικο καταβασης στην κολαση του Δαντη θα αποκαλυψει τις παρανομες δραστηριοτητες του στα χρονια της Κατοχης, όταν ο καθολα εντιμος κος Γιωργος πλουτισε πατωντας κυριολεκτικα σε πτωματα, προδιδοντας φιλους και συναγωνιστες και προσφεροντας προστασια στους υπο διωγμο Εβραιους  της πολης του. Στη συνεχεια, απαλλοτριωσε τις περιουσιες τους με νομιμα μεσα, δικογραφα και συμβολαιογραφικες πραξεις, και με τη βουλα κυβερνησεων αργυρωνητων στα ξενα συμφεροντα τις εκανε δικες του.

Η ελληνικη κοινωνια χανει την αθωοτητα της και το θυμα αποδεικνυεται θυτης σε μια από τις πιο σκοτεινες περιοδους της ιστοριας μας. Και ο δημασιογραφος μας που ως κινητρο του δεν εχει μονο την επαγγελματικη αφοσιωση αλλα προπαντων τις ηθικες αξιες και την τιμιοτητα βλεπει παντου τη διαφθορα. Το μονο που θελει να διασφαλισει είναι δικαιοσυνη για τα αθωα θυματα, επιθυμια που αποτελει και προσωπικη υποσχεση στον αντιστασιακο πατερα του.

Στην ερευνα του στηριζεται στο ενστικτο και τις τυχαιες συναντησεις που θα φερουν στο δρομο του τον Αντωνη Κατσογιαννη, παλαιμαχο αντιστασιακο, εξόριστο του Εμφυλιου στην Βουλγαρια, συγχωριανο του Χαριτογλου που ξερει πολλα για την προηγουμενη αθεμιτη δραση  και τον ανομο πλουτισμο του. Ο Κατσογιαννης βλεποντας στο προσωπο του ηρωα μας « τον εντιμο δημοσιογραφο που αντιστεκεται σε έναν διεφθαρμενο κοσμο»  θα του ζητησει να αποκαλυψει τα εγκληματα του δωσιλογου της Κατοχης  Χαριτογλου και να βγαλει στη φορα τη βρωμια αυτης της καλα κρυμμενης  ιστοριας.

Ο μοναχικος δημοσιογραφος μας ως η επιτομη του ορισμου του νουαρ ηρωα θα φτασει την αληθεια μεχρι τελους και θα φανερωσει τη διαφθορα στα υψηλα κλιμακια. Στην προσπαθεια του αυτή θα του σταθουν εμποδιο προστατευοντας προσωπα και καταστασεις ο γιος του Χαριτογλου, Ανδρεας Χαριτογλου, βουλευτης , επιδοξος υπουργος της συντηρητικης παραταξης  και χορηγος της εφημεριδας  οπου εργαζεται καθως και ο διευθυντης της εφημεριδας του, που δε θελει συγκρουσεις με το κατεστημενο. Αυτή η πραγματικοτητα των διαπλεκομενων φαινεται να βρισκεται στη ριζα του πεσιμισμου που χαρακτηριζει τον ηρωα μας και εκφραζεται με το μοτο του «Θα αλλαξουν όλα για να μεινουν παλι τα ιδια».

Όπως όλα τα αστυνομικα μυθιστορηματα ετσι κι αυτό αποτελει ένα παζλ στοιχειων που ανακαλυπτονται με φειδω και σταδιακα στον ερευνητη και κατ’ επεκταση στον αναγνωστη.Απο το παζλ δε μπορει φυσικα να λειπει το ερωτικο στοιχειο με τη γυναικα  δυναμικο καταλυτη της δρασης.Στο μοναχικο κοσμο του αντρα ρεπορτερ το στερεοτυπο του δαιμονιου θηλυκου προσωποποιειται στην ομορφη  συμβολαιογραφο Ολυμπια Ορφανοπουλου που θα ταραξει τα νερα της εργενικης ζωης του. Η δυναμικη γυναικα με την αισιοδοξια ότι «επιτελους τα ονειρα θα παρουν εκδικηση»  θα τον βοηθησει να ξετυλιξουν μαζι το μιτο της σκοτεινης ιστοριας και να φτασουν στην ανακαλυψη του δολοφονου – τιμωρου. Το φαινομενικα τυχαιο τροχαιο είναι τελικα ένα εγκλημα αυτοδικιας που η ενορχηστρωση του ξεκινα μακρια από τον τοπο του εγκληματος, στη γειτονικη Βουλγαρια.

 Ο εμπνευστης της δολοφονιας του Χαριτογλου είναι ο Ιωσηφ Λαδοπουλος, γιος του παλιου φιλου και συναγωνιστη του Χαριτογλου,  Κωστα Λαδοπουλου. Εχει αναλαβει να απονειμει τη θεια Δικη στα εγκληματα του Χαριτογλου που εμειναν ατιμωρητα και αφανερωτα χρονια τωρα. Ο Χαριτογλου καρφωσε τον πατερα του στους Γερμανους και πηρε ολη την περιουσια του ενοσω αυτος πολεμουσε στο βουνο με τις δυναμεις του δημοκρατικου στρατου. Ο Ιωσηφ Λαδοπουλος φτασμενος  τωρα επιχειρηματιας, συνειδητοποιημενος καπιταλιστης στη βαλκανια χωρα κρατησε βαθια μεσα του την «πατριωτικη και αγωνιστικη διαπαιδαγωγηση»  που του καλλιεργησε ο ανταρτης πατερας του. Με το μοτο του «Ποσο καλος μπορει να είναι κάποιος σ’ έναν αδικο κοσμο;» ο Αλ. Χ΄΄κωστας δικαιολογει την πραξη του και της αποδιδει το χαρακτηρα μιας τελετης απελευθερωσης από το παρελθον που κρατα πολύ τοσο για τους ηρωες της ιστοριας του οσο και για τον ιδιο τον συγγραφεα.

Το τελος του μυθιστορηματος στο οποιο ο αφηγηματικος τροπος της μιμησης βρισκει την πληρη εφαρμογη του καθως το αφηγημα δημιουργειται στην προσπαθεια της δημοσιογραφικης ερευνας  είναι πρωτοτυπο.  Ο ηρωας μας με τη συντροφο του καταθετουν στο μνημα του παλαιμαχου αγωνιστη της Αριστερας  Αντ. Κατσογιαννη το αντιτυπο ενός βιβλιου με τον τιτλο «Το παρελθον κρατα πολύ».

Με την καταθεση του βιβλιου τοσο σε αφηγηματικο - συμβολικο επιπεδο οσο και σε  πραγματικο ο Αλ. Χ΄΄κωστας αποζητα την καθαρση , συμφωνα με τον Αριστοτελικο ορισμο,  για τον ιδιο αλλα και για τους ηρωες του. Αιτει την απελευθερωση από τα δεσμα της ιστορικης μνημης που τους κρατουν αγκιστρωμενους στο παρελθον για να μπορεσουν να αφεθουν ως ιστορικα υποκειμενα στη λυτρωτικη ροη του παροντος.

 Με τον τροπο αυτό πραγματοποιειται και η αληθινη ουσια της εσωτερικης μεταστροφης μας , όταν η τραυματισμενη μνημη ερχεται στο φως , καθαιρεται και αποκαθισταται η αληθεια.

Η παρέμβαση του Σίμου Ανδρονίδη

«Είναι η σιωπή που λάμνει στα νερά προς μαύρο του κυπαρισσιού και πέτρας της αμνήμονος» (Χρήστος Μπουλώτης, «Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ» ΤΟΥ ΒΟCKLIN). 

Ο εκδότης και δημοσιογράφος της εφημερίδας ‘Η άλλη άποψη’ Αλέκος Χατζηκώστας, συνεχίζει την δική του ‘πλοήγηση’ στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι, αυτήν την φορά με το μυθιστόρημα ‘Το παρελθόν κρατά πολύ’. Έχουν προηγηθεί το συμβολικό-‘πραγματικό’  ‘Δυτικά του Αλιάκμονα’ και η πολύσημη ‘Σχεδία Μνήμης’. Το νέο του μυθιστόρημα ‘διαρκεί πολύ’.

Με βιωματικές αναφορές, με μία εν γένει ιδεολογική σκευή που ενυπάρχει στα πρόσωπα και στις ζωές τους, ο Αλέκος Χατζηκώστας κινεί για την δημιουργία ενός μείγματος λέξεων και σημασιών, για τη σύζευξη-συνάρθρωση αντιθετικών ταυτοτήτων, για την πραγματοποίηση ενός σπινοζικού   πειράματος που τον εγκιβωτίζει στο ‘χώρο’ ενός καθρέφτη και που αφήνει να πέφτουν ιστορίες, τυπικές & άτυπες συνάμα, ιστορίες που καταλήγουν βαθιά, ιστορίες «απείραχτες & ανέγγιχτες»: και το πείραμα του; να τις καταστήσει ορατές, να τις ψηλαφήσει και γνωρίσει και ο ίδιος, να τις βγάλει από την «αρχαία σκουριά» για να δανειστούμε και τον τίτλο του κλασικού βιβλίου της Μάρως Δούκα.

Ο τίτλος προσδιορίζεται νοηματικά, δίδει στοχεύσεις, νοηματοδοτεί τον ίδιο το χρόνο, εναλλασσόμενος με τη γνωστή ρήση του Γάλλου μαρξιστή φιλοσόφου Λουί Αλτουσέρ: ‘το μέλλον διαρκεί πολύ’.  Ο χρόνος δεν σταματά, αλλά συμπυκνώνεται. Στο μυθιστόρημα του Αλέκου Χατζηκώστα, «ανακαλείται» & «προσκαλείται» ως μνήμη ανοιχτή και ως ιστορικότητα (στην ιστορία, πολλές φορές, η ίδια η πράξη συμβολοποιείται), ως ‘τραυματική’ συνείδηση που εγγίζει τον συγκαιρινό κρισιακό χρόνο.

Ο πρωταγωνιστής, το αενάως κινούμενο σύμβολο, ασκεί το επάγγελμα του δημοσιογράφου, ενός χώρου που βιώνει με έντονο τρόπο τις συνέπειες της βαθιάς κρίσης του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Όντας η «ενσάρκωση» μίας κρίσης που εμβαθύνει, προκαλώντας κοινωνικές-ταξικές μεταβολές, ο δημοσιογράφος προσφέρει & δίνει, ‘εργαλειοποιεί’ την ίδια την έννοια του «κρυφού» για τον ίδιο (και επώδυνου) συμβιβασμού: ‘δομική’ προσαρμογή έναντι απόλυσης, ‘κάτι’ που, την ίδια στιγμή, δεικνύει και αντανακλά τα μικρά και μεγάλα συμβάντα της οικονομικής κρίσης, τις επί τα χείρω μεταβολές στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, μεταβολές που ‘εγκιβωτίζονται’ στον πυρήνα και στον ‘τρόπο’ λειτουργίας του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

Ο συγγραφέας αποδίδει την όλη στιγμή παραστατικά: «Μα είναι Κυριακή» τόλμησε να ψελλίσει, θέλοντας να διασώσει κάτι από τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Μία αξιοπρέπεια που είχε χάσει από τότε που σκύβοντας το κεφάλι και μπροστά στον κίνδυνο της απόλυσης, είχε υπογράψει την ατομική σύμβαση εργασίας πετώντας στο καλάθι των αχρήστων δικαιώματα ετών».

Αυτή η ‘βουβή’ στιγμή, αυτή η «σιωπηλή» αποδοχή, αντανακλάται αληθινά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, αναπαριστά μία κοινωνική ανομοιογένεια: η εργοδοτική συνέχεια πάνω στο αντικείμενο της εργασίας ήτοι η αποδοχή της Κυριακάτικης εργασίας λόγω εκτάκτου γεγονότος αποτελεί το αντεστραμμένο  ‘είδωλο’ της τομής (έτσι όπως βιώνεται και από τον εργαζόμενο): της ατομικής σύμβασης, της αλλαγής των υλικών συνθηκών, της υποκειμενικής ζωής, το ίδιο το όριο της δυνητικής απόλυσης.

Και όμως, αυτή η «χαμένη αξιοπρέπεια» υπάρχει, ή ανασυγκροτείται, ανατρέπει και ‘διεμβολίζει’ ένα παρελθόν που παρήλθε αλλά ‘κρατά ως συνειρμός και μνήμη, και ένα παρόν (ιστορικός χρόνος) που αποκαλύπτει & αποκαλύπτεται. Η εξέλιξη της πλοκής εξελίσσει και τον πρωταγωνιστή-δημοσιογράφο, τον καθιστά τον «πυροδότη» ιστοριών που τέμνονται, αναπτύσσονται, που εγγίζουν ένα παρελθοντικό πλαίσιο που όχι μόνο ‘κρατά πολύ’ αλλά ‘πονά’ πολύ και ‘χωρά’ πολλούς.

 Ένα τροχαίο που προκαλεί τον θάνατο ενός επιφανούς οικονομικού παράγοντα της περιοχής. Ο δημοσιογράφος που σπεύδει στον τόπο του ατυχήματος, που καλείται από τον εργοδότη του να συντάξει εκ νέου την ζωή και την προσφορά του θανόντος, πατέρα και του τοπικού βουλευτή της συντηρητικής παράταξης, Ανδρέα Χαρίτογλου.

Με λογοτεχνικό «όπλο» μία αστυνομική πλοκή που διατρέχει την όλη ιστορία, δίνει το κάτι παραπάνω και εξελίσσεται παράλληλα με τις θεμελιώδεις εκφάνσεις της, με την τεχνική της αφήγησης που χωρίζει σε επιμέρους κεφάλαια και ρέει, απλά και πολλές φορές ‘κυνικά’, ο Αλέκος Χατζηκώστας συγκροτεί τους χαρακτήρες που δρουν εντός του πεδίου δράσης του πρωταγωνιστή, διαμεσολαβεί τις πολλαπλές απολήξεις της ιστορίας, της ιστορίας που λειτουργεί και ως πεδίο κατάθεσης ταυτοτήτων, «ανασύρει» &  αποκρυσταλλώνει υπόγειες και ρητές συγκρούσεις, προσδιορίζει, θα λέγαμε κεντρικά, το βίωμα της ναζιστικής φρικτής θανατοπολιτικής: την εξόντωση των Εβραϊκών κοινοτήτων που ενυπήρχαν στον ελλαδικό χώρο, από τις ναζιστικές κατοχικές αρχές.

Η μεταφορά τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης-άσκησης συγκεκριμένης τεχνικό βιοπολιτικής (‘το βιοπολιτικό  ως ταυτόχρονα και αδιάρρηκτα νεκροπολιτικό,’ όπως τονίζει η Αθηνά Αθανασίου  και άρσης της θεμελιώδους ανθρώπινης υποκειμενοποίησης, (το Ολοκαύτωμα των Εβραίων), η μη απόδοση των περιουσιών σε όσους κατάφεραν να επιστρέψουν συνιστά ένα ‘παρελθόν που κρατά πολύ’, ένα ιστορικό ‘τραύμα’ που συναιρεί μνήμες και μνήμες θανάτου, ένα ίδιον και σχεσιακό χάσμα της ιστορίας.  

Και ακούγεται ως βαθιά συνήχηση, η γραφή του Πρίμο Λέβι για το στρατόπεδο συγκέντρωσης-θανάτωσης του Άουσβιτς: «Όταν τελειώσαμε, ο καθένας έμεινε στη γωνιά του. Χωρίς να τολμάμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον.  Δεν έχουμε καθρέφτη να δούμε το πρόσωπο μας, αλλά ο καθρέφτης βρίσκεται απέναντι μας, η όψη μας αντανακλάται σε εκατό μελανιασμένα πρόσωπα, σε εκατό ρυπαρές και αξιοθρήνητες μαριονέτες. Μεταμορφωθήκαμε ήδη σε φαντάσματα, σαν εκείνα που είδαμε χθες».

Μία γραφή ‘πρισματική’ και ‘φασματική’ για την ύπαρξη των ανθρώπινων «φαντασμάτων». Για την προσπάθεια επιβίωσης και για την φυσική εξόντωση, εκεί όπου όλα κατευθύνονται προς την «απόλυτη απεδαφοποίηση» του Jacques Derrida.

Διαθέτοντας ως στήριγμα τις διηγήσεις του κομμουνιστή Αντώνη Κατσογιάννη, (το πρόσωπο της αριστερής-κομμουνιστικής ιδεολογίας, της ‘ανεξάντλητης’ ελπίδας που ακουμπά τα προσωπικά βιώματα και στις στιγμές του συγγραφέα, είναι η ‘άλλη’ διάσταση του χωριού, που, αποδομεί το ‘μύθο’ έτσι όπως τον γνωρίζουν οι συγχωριανοί του), και ο οποίος  αποτελεί την επιτομή της φορτισμένης δι-ιστορικής πραγματικότητας, καθώς και την κατοπινή και ερωτική βοήθεια μίας όμορφης συμβολαιογράφου, της Ολυμπίας Ορφανοπούλου,  ο δημοσιογράφος με το «δαιμόνιο» του, αναζητά, εμβαθύνει, ανασύρει τα ίχνη των ιδεολογικών και πρακτικών παρεμβάσεων της εξουσιαστικής κυβερνολογικής ( για να θυμηθούμε και τον Foucault).

 Το παρακάτω απόσπασμα διακρίνεται για τη συντριπτική παράθεση αντινομιών, για την πρόθεση και την πράξη ενός εκ νέου θανάτου, για την πολιτισμική αποστέρηση της χώρας από έναν « κοινωνικό-πολιτισμικό πλούτο», για τη εν πολλοίς βίαιη απόσπαση-αποσυσχέτιση από το «κοινό» Εβραϊκό περιβάλλον.

Είναι η ίδια η κοινωνική γλώσσα της κρατικής εξουσίας: «Οι ιδιοκτησίες, (σ.σ: οι Εβραϊκές) σύμφωνα με την επίσημη θέση της κατοχικής δωσίλογης «κυβέρνησης», δημεύτηκαν από το ελληνικό κράτος και θα αποδίδονταν σε άστεγους, πρόσφυγες και άνεργους. Οι κυρίως ευνοημένοι, είναι οι πατενταρισμένοι δωσίλογοι, οι γερμανοντυμένοι, οι επιφανείς ταγματασφαλίτες. Άθλια υποκείμενα και καθάρματα που όταν μυρίστηκαν την αποχώρηση των Γερμανών, τον Οκτώβριο του 1944, πούλησαν τις περιουσίες που καταχράστηκαν με τις ευλογίες των Γερμανών και την κοπάνισαν με τα λύτρα του αίματος, μαζί με την Βέρμαχτ, κάποιοι περνώντας το υπόλοιπο του βίου τους στην κοιτίδα του χιλιόχρονου Ράιχ ως Γερμανοί πολίτες! Ωστόσο, οι αγοραστές που απόκτησαν τις ιδιοκτησίες από τους παραπάνω με χρυσές λίρες, συμβόλαια και έγκυρες μεταβιβάσεις, μετέγραψαν τα Εβραϊκά ακίνητα, με σκοπό να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες από την ενδεχόμενη μεταπολεμική διεκδίκηση».

Με το πάθος του ιστορικού που μελετά τα Γενικά αρχεία του κράτους, ο Αλέκος Χατζηκώστας, δημοσιογράφος-ιστορικός, προσδίδει στον πρωταγωνιστή του τα ‘εργαλεία’ ώστε να προσεγγίσει την αχλή του ιστορικού χρόνου, πτυχώσεις μίας ιστορίας «αφανούς», ‘κρυμμένης’ κάτω από δρόμους, οικίες, οδοδείκτες, μία ιστορίας της υφαρπαγής του ‘εαυτού’. Mία πραγματική ‘φασματική’ γραμμή υπάρξεων.

Ο δημοσιογράφος, με βασική βοηθό τη συμβολαιογράφο, ανασυγκροτεί την βασική ύπαρξη του Γεωργίου Χαρίτογλου, ο οποίος «οικειοποιείται» Εβραϊκές ιδιοκτησίες, εκκινώντας το «χτίσιμο» της προσωπικής του περιουσίας, το δικό του ατομικό  ‘μύθο’.

Πρόσωπο «μυθικό» για τους συντοπίτες του, (στον Άγιο Γεώργιο και στο νομό) χάριν των πολλών δωρεών του, στις πραγματικές του διαστάσεις  για τον δημοσιογράφο, ο Γεώργιος Χαρίτογλου ‘ενσαρκώνει’ το κατεξοχήν πνεύμα της γρήγορης αναρρίχησης, το οποίο αναζητεί προσβάσεις στο μάκρο- ‘σωματιδιακό’ πεδίο  του κράτους, διαπλεκόμενο με τις εκφάνσεις μίας μεταπολεμικής   κρατικής εξουσίας του ιδεολογικού (και όχι μόνο) αποκλεισμού. Ο Κατσογιάννης του αντιπαρατίθεται πρακτικά όσο και συμβολικά.

Όταν  οι «ευκαιρίες» και οι «προσβάσεις» συναντούν την πολιτική αναγκαιότητα, παράγονται και αναπαράγονται τοπικές άρχουσες τάξεις, ή με άλλα λόγια διατυπωμένο, ‘τοπικές μίκρο-εξουσίες’, αποτυπώσεις ενός για πολλούς, «μνημειώδους» περάσματος στην οικονομική εξουσία και ισχύ. Ποιος θα μπορούσε να είναι ο Γεώργιος Χαρίτογλου, η ισχύς του οποίου ακουμπά στο γιο του σαν ‘βάρος’, διερωτάται ο Αλέκος Χατζηκώστας;

Είναι το ένα και τα πολλά πρόσωπα της ιστορίας της χώρας, ατομικής & συλλογικής, που, δείκνυε ευκαιρίες, όταν για τους πολλούς έτερους, σήμαινε εγκλεισμό και αποκλεισμό. Η πολιτική τέχνη της ευκαιρίας, η συνάρθρωση τοπικού παραγοντισμού και εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων. Έχουμε να κάνουμε με τη διαδικασία της πρωταρχικής συσσώρευσης δια της υφαρπαγής γης-περιουσιών. Η αποξένωση των Εβραϊκών κοινοτήτων γίνεται εκ νέου έτερη, ‘σκληρή’ και περιεχομενική.  Και όλα προχωρούν.

Ο πρωταγωνιστής, μέσα στην ιστορική αλλά και συγκαιρινή περιδίνηση γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο της όμορφης και έξυπνης συμβολαιογράφου. Και ο έρωτας, μία μηχανική απρόβλεπτη, «κυλά» και εξελίσσεται, άλλοτε αργά, επώδυνα, άλλοτε ανυπόμονα και γρήγορα, συγκροτώντας τον ολοκληρωμένο εαυτό, τη στιγμή της έκρηξης-επανάστασης, ανατρέποντας δεδομένα της ιστορίας. Η συμβολαιογράφος κινεί, ελπίζει και προσδοκά, αποτελεί «προϊόν» της συγκεκριμένης πολιτικοποίησης που παρήγαγε η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης.

Ο έρωτας είναι η ίδια η διαδικασία που «κυλά» στις φλέβες του  δημοσιογράφου, άλλοτε ατελής και τώρα ολοκληρωμένος, σε συνάρτηση με μία ολοκλήρωση που δίδεται μαεστρικά από τον Αλέκο Χατζηκώστα: όχι ως λύτρωση αλλά ως σκληρή, επώδυνη και βιωματική (εν πολλοίς και συναισθηματική) αλήθεια. Όλα αποκαλύπτονται, όπως και το όνομα της ‘Χαράς’, μίας πολύ καλής φίλης του πρωταγωνιστή.

Προχωρώντας, στην περαιτέρω διερεύνηση, ο δημοσιογράφος της τοπικής εφημερίδας, ανακτά βήμα-βήμα, την «χαμένη του αξιοπρέπεια», για την οποία μας είχε προϊδεάσει ο συγγραφέας στην αρχή του βιβλίου. Μία αντιστροφή που τον οδηγεί  θα λέγαμε, στην ‘αποκάλυψη’  ενός καθόλα εξιδανικευμένου παρελθόντος. Και το ίδιο το τέλος συγκροτεί την αρχή.. Και εντός αυτών των θραυσμάτων της ιστορίας, επέρχεται και επενεργεί η σημερινή κρισιακή περίοδος.

Οι ταυτοτικές εναλλαγές προτιμήσεων, η διαιρετική τομή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο και η επενέργεια του στο κομματικό-πολιτικό σύστημα, η επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου, η κυβερνητική εναλλαγή με την άνοδο στην κυβερνητική εξουσία της ‘πρώτης φοράς Αριστεράς’, ήτοι του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, (και  η ήττα των δυνάμεων του κλασικού δικομματισμού, της Ν.Δ & του ΠΑΣΟΚ), οι προσδοκίες που φέρει σε πρόσωπα όπως η συμβολαιογράφος, το κλίμα της ατέρμονης διαπραγμάτευσης που συνιστά θα λέγαμε και εγχειρίδιο ανάλυσης των ποικίλων αποχρώσεων της κρίσης, το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, το παροιμιώδες παίγνιο της ιστορίας..

Όλα δίνονται παραστατικά από τον Αλέκο Χατζηκώστα, που, συγκροτεί μία διήγηση των επάλληλων κρίσεων, μία λογοτεχνία που αναπαριστά όχι το ‘δέον γενέσθαι’, αλλά το μη-ορατό, «πεδίο» σήμανσης,  εκφοράς & αποτύπωσης αυτού που δεν ακούγεται. Σε ένα ταξίδι στη Βουλγαρία, οι εραστές έρχονται πιο κοντά. Σε κάθε βήμα τους, το σοσιαλιστικό παρελθόν και η σημερινή καπιταλιστική κανονικότητα-υλικότητα. Σε κάθε βήμα τους, ο χρόνος και ο ‘τόπος’ της κατοχής & της αντίστασης στην Ελλάδα, η απτή πραγματικότητα του Εμφύλιου πολέμου, και η διαφυγή πολλών μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ), ή χαρακτηριστική αναφορά, με τον ιδιαίτερο τρόπο του Αλέκου Χατζηκώστα: η, διαμέσου της άρσης των πολλαπλών συμβολισμών, ‘καπιταλιστικοποίηση’ και η προσαρμογή (και του υιού Λαδόπουλου), σε αυτήν την νόρμα.

Ο υιός Λαδόπουλος συναιρεί και φέρει εντός του την πολυσημία, τις αντιφάσεις δύο ‘καιρών’, θύμα και θύτης συνάμα, ευεργέτης για πολλούς Βούλγαρους, αλλά και μονίμως τροφοδοτούμενος από την τραγική ιστορία του πατέρα του. Η δική του ιδιαίτερη δικαίωση, είναι η εκβολή στον κόσμο των βημάτων των ‘αντιπάλων’. Ο πατέρας του, ο πάντα εξόριστος, θαρρείς πως μένει και τώρα «ενεργός»…

Με τον τρόπο που το παρελθόν επενεργεί στο παρόν  και εγγίζει το άδηλο μεσομακροπρόθεσμο μέλλον, ο συγγραφέας παραδίδει μία ολική ιστορική-μυθιστορηματική εξιστόρηση, όπου οι χαρακτήρες ενέχουν  ένα αναπαραγωγικό στοιχείο της ιστορίας-ιστοριογραφίας (και ως επιστήμης): την αρχή της αμφισβήτησης καθιερωμένων αναπαραστάσεων.

Και επρόκειτο για ένα τέλος, που όσο είναι θάνατος (του ακλόνητου Αντώνη Κατσογιάννη), άλλο τόσο είναι και διεύρυνση ιδεών, «σκηνών», επιθυμιών. Η τελευταία στιγμή: «Με συγκίνηση έσκυψαν στη φωτογραφία του. Του άφησαν για κερί το αντίτυπο ενός βιβλίου. Είχε ως εξώφυλλο μία εντυπωσιακή φωτογραφία του χωριού. Ο τίτλος του: «Το παρελθόν κρατά πολύ». Και από κάτω «Κοινωνικό-πολιτικό-αστυνομικό μυθιστόρημα».

Με άξονες μία λογική αλλά και μία ιδιαίτερη «λογική» παράνοια, ο δημοσιογράφος της ιστορίας, ψάχνει «τρελά», ερωτεύεται αδέξια και άτακτα, παλινδρομεί για να ρυθμίσει, να οργανώσει, να δείξει προς ένα παρελθόν που μένει εκεί. Και ανακαλύπτει την αλήθεια πίσω από την επίφαση, τις προεκτάσεις ενός φαινομενικά «αθώου» τροχαίου ατυχήματος, τα επίχειρα που άφησε ο πολιτική & ιδεολογική καταστολή στις ζωές των υποκειμένων. Γιατί, σε αυτή την περίπτωση, η αλήθεια είναι η αλήθεια των ‘άλλων’.

Ένα στοιχείο που προσδιορίζει και ανασημασιοδοτεί, που «διεισδύει» στο ιστορικό καλειδοσκόπιο, με έναν απλά ανθρώπινο τρόπο,/// όπως το θέτει ο Γάλλος ποιητής  Πιερ Μπερενζέ: «Είχε αποφασίσει να μην ξαναβγεί ποτέ από το σπίτι. Για μήνες πολλούς ήταν υπέροχα. Ώσπου μια μέρα μια επείγουσα ιατρική ανάγκη τον ξετρύπωσε βίαια απ’ τη φωλιά του. Βρέθηκε σ’ ένα ανώνυμο κρεβάτι νοσοκομείου δίπλα σε κάποιον άγνωστο που δεν θα είχε ποτέ διαλέξει για γείτονα του και που όμως του είπε πράγματα που τον ενδιέφεραν».

Μία καίρια αναπαράσταση, ένα ολικό μυθιστόρημα από τον Αλέκο Χατζηκώστα, ο οποίος ‘θεραπεύει’ εκείνο το λογοτεχνικό είδος που αποκτά ιστορικές πτυχές, όχι χρονολογικές αλλά βαθιά χρονικές απολήξεις, και κρισιακές προεκτάσεις. Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ως ίδια ιστορία. Ένας λογοτεχνικός, δυναμικός αντιφασισμός που αναπαράγεται. Μέσα στον κυκεώνα του καιρού του, ο δημοσιογράφος (ένας άλλος Αλέκος Χατζηκώστας), παραπέμπει σε μία καταγωγική ποίηση, στην ποίηση που εκκινεί για να γεφυρώσει τη μνήμη με το στίγμα που αφήνει η μνήμη, με μία ζωή (και η ιστορία του) που ‘κυλά’ ειρωνικά. Όπως το θέτει η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ:  «Θα προσπαθήσει ξανά όταν θα’ χει κάνει όλες του τις ασκήσεις σωστά: τόσο κλάμα, τόση ευεξία. Όταν θα’ χει προσέξει τη δίαιτα του: λίγη θλίψη, αρκετή απόσταση κι άφθονη επιβίωση».

Έχουμε να κάνουμε με ένα υπόδειγμα, όχι απλά κρισιακής λογοτεχνικής αφήγησης, αλλά και συγκέντρωσης των ιδιαίτερων και πολωμένων μίκρο-στοιχείων  της, αναγωγής τους σε έναν χρόνο που ‘κρατά πολύ’. Το μυθιστόρημα διαβάζεται και  ως φορτισμένη μαρτυρία, ως ανασήμανση στιγμών. Και ο συγγραφέας διευρύνει τον χρόνο για να τον διηγηθεί, σε καιρούς, και σε «δύσκολες ώρες», όπως γράφει ο Γιάννης Ρίτσος. Και το απόθεμα του συμβολίζει γενιές..

Η παρέμβαση του Αλέκου Χατζηκώστα

Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες και όλους εσάς για την παρουσίας σας στη σημερινή εκδήλωση. Όλες και όλους εσάς που αποφασίσατε να αφιερώσετε τον πολύτιμο χρόνο σας να με τιμήσετε με την παρουσία σας το απόγευμα της Τετάρτης. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους ομιλητές της εκδήλωσης Βαγγελιώ και Σίμο, ο οποίος και άλλη φορά με τίμησε με τη συνεργασία  του.

Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ορισμένα ζητήματα:

1.Το βιβλίο είναι η πρώτη μου προσπάθεια για ακόμη μεγαλύτερη λογοτεχνική φόρμα. Ξεπερνώ δηλαδή το διήγημα και προχωρώ προς τη νουβέλα και το μυθιστόρημα. Το άλμα μεγάλο και πρωτόγνωρο για μένα. Δεν θέλω την επιείκεια σας, αλλά την κατανόησή σας, καθώς και την δίκαιη κριτική σας, με την υπόσχεση ότι στην επόμενη προσπάθεια θα είμαι σαφώς καλύτερος!

2. Τα όσα αναφέρονται για ιστορικά ή πολιτικά γεγονότα είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Δεμένα πάντα με το στοιχείο της μυθοπλασίας. Για παράδειγμα τα όσα αναφέρονται για την τύχη των περιουσιών των Εβραίων έχουν ως βάση τα όσα συνέβησαν στην γειτονική μας Θεσσαλονίκη, αλλά και γιατί όχι και στη Βέροια. Οι αναφορές για περιουσίες που έγιναν την περίοδο αυτή αλλά και το πώς μεγάλωσαν τα επόμενα χρόνια στηρίζεται σε πολλά παραδείγματα. Δεν λείπει επίσης ο κοινωνικός πολιτικός σχολιασμός για τα χρόνια αυτά αλλά και για τα σημερινά της αλλαγής κυβερνήσεων, και φτάνει η ιστορία μας μέχρι την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο του «δημοσιογραφικού σιναφιού». Πολλά σχόλια δηλαδή (σαν ένα είδος αυτοκριτικής) για τον τρόπο που δρουν πολλά ΜΜΕ, για τον ρόλο των σοσιαλ μιντια, για τις εργασιακές συνθήκες κ.α

3. Αξίζει τον κόπο να γράφει και να διαβάζει κανείς γενικά και ειδικά λογοτεχνία στην περίοδο της κρίσης; Όταν ο αγώνας της επιβίωσης πνίγει κάθε σκέψη και δραστηριότητα; Κατά τη γνώμη μου στις συνθήκες αυτές ισχύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ρήση ότι: Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ. Ο πραγματικός ρόλος της αληθινής τέχνης  είναι να βοηθήσει κι’ αυτή με τα δικά της μέσα τον άνθρωπο να ιδιοποιηθεί, να οικειοποιηθεί, να «εξανθρωπίσει» τη φύση, την κοινωνία και τον εαυτό του, να φέρει τον κόσμο στα ανθρώπινα μέτρα. Η τέχνη δε γεννήθηκε σαν πνευματική πολυτέλεια από δυνάμεις που περίσσευαν. Πρόβαλε σαν πραγματική ανάγκη, που την επιβάλανε οι ίδιες οι προϋποθέσεις της εργασιακής δραστηριότητας: την ανάγκη να οργανώσει ο άνθρωπος ένα άλλο είδος σχέσεων του με την πραγματικότητα, τις αισθητικές. Στη συνέχεια βέβαια διαχωρίστηκε και αναπτύχθηκε σε ανεξάρτητο τομέα καλλιτεχνικής εργασίας.

Αυτή η οικειοποίηση της πραγματικότητας μέσα από την τέχνη δεν είναι παθητική, ούτε για τον καλλιτέχνη, ούτε και για το κοινό του, αλλά λειτουργεί δυναμικά επιδρώντας στη συνείδησή τους προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Έχει δηλαδή την ιδιότητα να αλλάζει τον άνθρωπο και μέσα από αυτόν, τον κόσμο .

Η λογοτεχνία όμως δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη μόνο της σκέψης και της λογικής, αλλά συμβάλλει στη σφαιρική και ολόπλευρη διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, καθώς καλλιεργεί ταυτόχρονα και τις τρεις πλευρές του ανθρώπινου ψυχισμού: τη νόηση, το συναίσθημα και τη βούληση. Μαζί με την πολιτική ιδεολογική ασκεί και ηθική διαπαιδαγώγηση.Χωρίς συναίσθημα, χωρίς ευαισθησία δεν υπάρχει βαθύς ανθρωπισμός. Η προσφορά της λογοτεχνίας στην ανάπτυξη της γλώσσας είναι σίγουρα μεγάλη, αλλά ακόμη μεγαλύτερη είναι η συμβολή της στο να μπορούμε να συγκινούμαστε μπροστά σε κάθε ανθρώπινο πρόβλημα, να νιώθουμε βαθύτερα τους πόθους, τις ελπίδες, τις ανάγκες των συνανθρώπων μας, να εξεγειρόμαστε απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση.Χωρίς συναίσθημα, φαντασία, φλόγα, χωρίς ισχυρή θέληση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε οραματισμός, έμπνευση, κίνητρο για την κατάκτηση δύσκολων στόχων, ακόμη και του φαινομενικά ακατόρθωτου. Όμως η συνένωση αυτών των ψυχικών χαρισμάτων με τη γνώση είναι που οδηγεί στις μεγάλες πράξεις της ιστορίας.

4. Προφανώς και ένα λογοτεχνικό βιβλίο δεν μπορεί από μόνο του όσο και καλό να είναι ν’ αλλάξει την κατάσταση. Όμως μπορεί πέρα από την αισθητική απόλαυση που θα προσφέρει (φυσικά και δεν συμφωνώ με τα βιβλία εκείνα που απλά σε οδηγούν σε κόσμους μακρινούς και ονειρεμένους) μπορεί και να προβληματίσει, φωτίζοντας με λογοτεχνικό τρόπο αθέατες πλευρές της πραγματικότητας.

5. Στο νομό μας έχει σχηματιστεί ένα πυρήνας πλέον ανθρώπων που γράφουν. Αρκετοί ποιητές, λιγότεροι πεζογράφοι και ακόμη λιγότεροι ιστορικοί συγγραφείς. Πεποίθησή μου είναι ότι αυτές οι προσπάθειες θα πρέπει να αγκαλιαστούν από την λεγόμενη «τοπική κοινωνία» να στηριχτούν πολύπλευρα από τον κόσμο και τις κάθε είδους τοπικές αρχές.