Μπ. Μπρεχτ: Kαι μεις τι περιμένουμε........... Οι αχόρταγοι κάτι θα μας δώσουν;

Kαι μεις τι περιμένουμε. Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν; Οι αχόρταγοι κάτι θα μας δώσουν; Ότι οι λύκοι θα μας ταϊσουνε αντί να μας καταβροχθίσουν; Ότι από φιλία θα μας προσκαλέσει η τίγρης να της βγάλουμε τα δόντια; Τέτοια περιμένουμε;

(Μπ. Μπρεχτ) 

Και τι δεν ακούσαμε χτες σε ημερίδα του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου για την Ασφάλιση. 

Οτι όχι μόνο δεν έχουμε χαμηλές συντάξεις, αλλά ότι «έχουμε ένα σύστημα που βγάζει υψηλές συντάξεις»! 

Οτι είναι ώρα να κάνουμε το σύστημα «νοητής κεφαλαιοποίησης», δηλαδή ένα σύστημα που όπως παρουσιάστηκε και με το γνωστό πόρισμα της «Επιτροπής σοφών» πριν λίγους μήνες, ο ασφαλισμένος θα υποχρεώνεται να πληρώνει καθορισμένες εισφορές, αλλά το σύστημα δεν θα εγγυάται τις παροχές, ούτε το ύψος της σύνταξης που δικαιούται στο τέλος του εργάσιμου βίου. 

Χαρακτηριστική είναι και η θεμελίωση της ανάγκης για την ιδιωτική ασφάλιση, καθώς όπως υποστήριξε γνωστός καθηγητής, το παλιό μοντέλο που λειτούργησε στη χώρα μας ήταν «υπέρ της κατανάλωσης» και όχι της αποταμίευσης. Χρειάζεται, λοιπόν, η ανάπτυξη των ιδιωτικών ασφαλίσεων και μέσω αυτών η ενίσχυση της αποταμίευσης. 

Αυτά λέγονται σε μια χώρα στην οποία οι σημερινοί συνταξιούχοι αλλά και οι εργαζόμενοι ποτέ δεν κάλυψαν τις ανάγκες τους. Πάντοτε η κατανάλωση των λαϊκών μαζών ήταν πολύ κάτω από τις ανάγκες τους και πολλές φορές αυτό αφορούσε και τις στοιχειώδεις ανάγκες. Αλλά, βέβαια, από τους θιασώτες του καπιταλισμού δεν περιμένεις τίποτα άλλο να ακούσεις. 

Και για το Ασφαλιστικό φταίνε τα λαϊκά στρώματα που κατανάλωναν πολύ και δεν αποταμίευαν όπως έπρεπε. 

Για τα αποθεματικά, όμως, των Ταμείων που λεηλατήθηκαν από την τάξη που υπερασπίζουν, κουβέντα από το καθηγητικό κατεστημένο. 

Αλλά, τι να περιμένεις. Οπως λέει και ο λαός μας, «από κόρακα κρα θα ακούσεις...»!

http://www.rizospastis.gr

"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" του Μπέρλτολτ Μπρέχτ!!!

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Οταν π.χ. ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιό του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του.

Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν πού και πού μεγάλες γιορτές στο νερό, γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά.

Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία μέσα σε αυτές τις κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν π.χ. τη γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες που θα βρίσκονταν κάπου τεμπελιάζοντας.

Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και ότι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον.Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή.

Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα από αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά.

Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’ αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σε αυτούς και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο.

Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πώς ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών.

Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζε η αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά από αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα.

Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κτλ. Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

faretra