Ναι, αλλά το… παλιό είναι αλλιώς!

Δια χειρός Αλιθέρση

Θέλοντας κι εμείς να συμβάλουμε στο να ανέβει κι άλλο το ήδη υψηλό επίπεδο της πολιτικής μας ζωής, καθώς κι αυτό της πολιτικής αντιπαράθεσης, πάντα φυσικά για το καλό του πολίτη, θα θέλαμε να προτείνουμε στο κόμμα που ήρθε δεύτερο και που δεν μπόρεσε να αντικρούσει το βαθιά πολιτικό και ευφυές σύνθημα του πρώτου “ξεμπερδεύουμε με το παλιό”, σύνθημα που συμπύκνωνε όλες τις χαώδεις διαφορές των δύο κομμάτων, να προτείνουμε στους δεύτερους και ηττημένους την υιοθέτηση ενός εξίσου ευφυούς πολιτικού συνθήματος ως απάντηση στους πρώτους.

Η απάντηση λοιπόν των δεύτερων στους πρώτους, στις επόμενες εκλογές του… τετάρτου μνημονίου, θα μπορούσε να συμπυκνώνεται στο πολιτικό σύνθημα: “Ναι, αλλά το παλιό είναι αλλιώς!”

Τα επιχειρήματα που θα το στηρίζουν είναι ατράνταχτα. Γιατί ποιος αμφιβάλλει ότι το παλιό κρασί είναι και το καλό! Ή ότι η παλιά η κότα έχει το ζουμί! Ή ότι ο παλιός είναι αλλιώς , Ή ότι ο νέος είναι άπειρος!

Και φυσικά, αν θέλεις να στηρίξεις γερά την εμπειρία και φυσικά το παλιό, χρησιμοποιείς το αδιαμφισβήτητο και λες “παλιά π@@τ@να”!

Τώρα θα πει κανείς πώς χάθηκαν έτσι άδοξα αυτές οι εκλογές από τους παλιούς με τέτοια τρανταχτά πολιτικά επιχειρήματα που μπορούσαν να αντιπαραθέσουν; Εδώ το μόνο που μπορούμε να πούμε εμείς είναι ότι η Μέρκελ ξέρει!

Θα είπε κι αυτή: “Αφού μου κάνει τη δουλειά και μάλιστα με το παραπάνω το νέο γιατί να μην κρατήσω εφεδρεία το παλιό και να το ξαναφέρω ως νέο, για να μου τη συνεχίσει;”

Ο Αλιθέρσης κρατάει το copyright αυτής της ιδέας και, όταν του ζητηθεί το σύνθημα “το παλιό είναι αλλιώς” είναι πρόθυμος να διαπραγματευτεί την οικονομική του πλευρά και φυσικά να εγγυηθεί την πρωτιά στους παλιούς στις επόμενες εκλογές .

Κι αυτό έχοντας επίγνωση της ισχύος του εν λόγω πολιτικού συνθήματος και όχι επειδή το παλιό κατάφερε να βγει αλώβητο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας , όπου το είχε κλείσει ερμητικά, θα το θυμούνται αυτό καλά οι παλιότεροι, ο Μέγας Ανδρέας.

Για να συνεχίσει βέβαια η πολιτική μας ζωή να τραβάει την ανηφόρα και από το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για το “παλιό και το καινούργιο” ώσπου αύριο, και αυτοί που δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, να διαπιστώσουν ότι… μπήκαμε στη Ευρώπη για να γίνουμε Αφρική! Αλλά, εμείς όμως θα επιμένουμε, ώστε από το “ψωμί κι ελιά και Κώτσο βασιλιά” δια της ψήφου μας να βροντοφωνάζουμε: “Ευρώπη και ξερό ψωμί!”

Αφού προηγουμένως βέβαια εξασφαλίσαμε τους τοποτηρητές της και με το παλιό και με το καινούργιο!

ΥΓ. α) Έχει διαρρεύσει ότι στο νέο κόμμα το άλλο προεκλογικό σύνθημα που έπεσε στο τραπέζι αλλά με οριακή πλειοψηφία δεν πέρασε ήταν “Τρίτο μνημόνιο: Η σωτηρία έχει όνομα”. Κάποιοι από το νέο επιμένουν να πιστεύουν και σήμερα ότι αν κατέβαιναν μ’ αυτό το σύνθημα στις εκλογές θα είχαν ξεπεράσει το 50% των ψήφων.

β) Σε καμιά περίπτωση να μη θεωρηθεί ότι ο γράφων παρεμβαίνει στα εσωτερικά του παλιού και ότι τάσσεται υπέρ της προεδρίας Κυριάκου, μιας κι αυτός έχει το ζωντανό παράδειγμα της νεότητας του παλιού στο σπίτι του. Ούτε θέλει να κάνει έμμεση αναφορά στην σκληρή δουλειά που έριξε, τονίζοντας την εργατικότητά του, για να αποκτήσει τις 18 πολυτελείς βίλες ανά τον κόσμο, όπως κακεντρεχώς γράφτηκε από μερίδα του τύπου.

γ) Ακούστηκε, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί. Εκεί που συναντήθηκαν το παλιό με το νέο, καθώς το ένα έφευγε και το άλλο ερχόταν, και έκατσαν για λίγο μαζί να σπάσουν πλάκα, πέρασε από μπροστά τους η ΕΛΠΙΔΑ. Δεν φορούσε κόκκινα παπούτσια ούτε καινούργιο φουστάνι. Με δυσκολία την αναγνώριζες με τα μεγάλα παλιά τσόκαρα στα πόδια της, με τα σχισμένα ρούχα και αναμαλλιασμένη. Στριφογύριζε βγάζοντας άναρθρες λέξεις. Δεν ήξερε κατά πού να κάνει!

Και τώρα ο λογαριασμός, από το """αριστερό""" γλέντι!!!!!

Αφού κάνατε το ... δημοκρατικό σας καθήκον ή καθίσατε στο σπίτι σας ίσως, έρχεται η ώρα να πληρώσετε και το λογαριασμό από το ... "αριστερό"- δημοκρατικό γλέντι. 

Tις τελευταίες ώρες ακούγεται ότι θα υπάρχει , στο νέο κυβερνητικό σχήμα, υπουργός ή υφυπουργός  για το μνημόνιο. Για την εφαρμογή και την την τήρηση του μνημονίου.

Αυτή την  πληροφορία την απευθύνω στους ανέργους, οι οποίοι δείτε πως ψήφισαν.

... και ο λογαριασμός... 

Αναρτήθηκε από ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ: Μια από τα ίδια με μικρές αλλά σοβαρές μεταβολές!!

Τα αποτελέσματα των εκλογών  στην ουσία επανέλαβαν τα κομματικά αποτελέσματα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015. Αφανείς αλλά πολύ σοβαρές μεταβολές έχουν συμβεί, στην ουσία των επιλογών των ψηφοφόρων και στο τι συνείδηση έχουν αυτοί σχηματίσει από τις εξελίξεις των 8 προηγούμενων μηνών. 

Η γενική εκτίμηση είναι πως πρόκειται για πολύ αρνητικές εξελίξεις. Η πολιτική επιλογή (συνείδηση) του λαού εμφανίζεται να αντιφάσκει διαρκώς και πιο κραυγαλέα από την ταξική και οικονομική θέση της συντριπτικής πλειοψηφίας του. 

Οι εκλογές δίνουν περίπου 93% φιλο-ΕΕ δύναμη και 7% κατά, με διάφορες αποχρώσεις. Επίσης δίνει περίπου 90% ανοικτή φιλο-ευρώ δύναμη. Η δύναμη της ταξικής δικτατορίας του κεφαλαίου να καθοδηγεί τις πολιτικές συνειδήσεις των πολιτών, για μια ακόμη φορά επιβεβαιώθηκε και για μια ακόμη φορά έγινε κατανοητό ότι δεν ανατρέπεται σε επίπεδο επικοινωνιακής πολιτικής και εκλογικών διαδικασιών. 

Συνοπτικά αξίζουν κάποια μικρά σχόλια:

Το ΚΚΕ έχει περίπου το ίδιο ποσοστό με αυτό του Ιανουαρίου 

Ανεξάρτητα του ότι τα ποσοστά δεν αποτελούν για το ΚΚΕ το περιεχόμενο του αγώνα και της ύπαρξής του, είναι φανερό ότι πρέπει τα κομματικά του όργανα να αναλύσουν σε βάθος τη σχέση ΑΦΟΡΜΗΣ ψήφου (εκλογικής και γενικότερα επικοινωνιακής πολιτικής και τακτικης) και ΑΙΤΙΑΣ ψήφου (άντληση δυνάμεων μόνο μέσα από τη διεύρυνση της οργανωτικών δεσμών με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τις μετωπικές πολιτκές). 

Στο ΚΚΕ δεν έρχονται ψηφοφόροι από την επικοινωνιακή πολιτική, τα ωραία λόγια, τις υποσχέσεις ή τις καλές εμφανίσεις όσο και αν αυτό παίζει ρόλο.

Αν δεν γίνει μεταβολή βαθιά στις συνειδήσεις, στη βάση της ταξικής σχέσης, η ψήφος ή δεν θα έρθει ή αν έρθει θα είναι χωρίς υπόβαθρο άρα επιρρεπής να φύγει στην πρώτη ευκαιρία. Αντίθετα, στα αστικά κόμματα η μετακίνηση ψηφοφόρων μεταξύ τους είναι εύκολη με βάση την επικοινωνιακή πολιτική δεδομένου ότι δεν τη συνδέουν με την ταξική τους θέση και πολύ περισσότερο με την ταξική εξουσία την οποία αφήνουν άθικτη κατά την περιήγησή τους από (αστικό) κόμμα σε κόμμα.. 

ΣΥΡΙΖΑ 

Ίδια περίπου ποσοστιαία εκλογική δύναμη. Μια εκλογική δύναμη χωρίς ιδεολογία, πρόγραμμα και όραμα. Μια δύναμη έγκρισης του 3ου μνημονίου. Κυριολεκτική αναστροφή (και διαστροφή;) των συνειδήσεων. Το 35% των ψηφοφόρων του από την αντιμνημονιακή θέση του Ιανουαρίου μετακινήθηκε σε φιλομνημονιακή και ανοικτά φιλο-ΕΕ θέση. Η νέα κυβέρνηση θα έχει τη μικρότερη κοινωνική βάση (κάτω του 40% των ψηφισάντων και πολύ λιγότερο των εκλογέων) η οποία είναι μειοψηφία στο λαό. Είναι άγνωστο πόσο θα αντέξει στις αναταράξεις που έρχονται με το 3ο μνημόνιο.

Ν.Δ. 

Διατηρεί τις δυνάμεις της σε εφεδρεία. Το σύστημα θα τις χρειαστεί μόλις αρχίσει η φθορά Τσίπρα. Τα περί 4ετίας είναι λόγια του αέρα. Σε εποχές κρίσεων η ζωή των αστικών κυβερνήσεων διαρκεί τόσο όσο λάμπουν ακόμη τα ψέματα και οι υποσχέσεις. 

Χ.Α.

 Υπερψηφίστηκε όπως φαίνεται η «πολιτική ανάληψη της ευθύνης του εγκλήματος»! Μια απότερη εφεδρεία του συστήματος, κεφαλαιοποιεί καθημερινώς τα πολιτικά της κεκτημένα σε επίπεδο φασισμού και φασιστικών θέσεων. Κανένας που την ψήφισε δεν είναι χωρίς γνώση του τι είναι το κόμμα αυτό. Άρα υπάρχει σαφής αναβάθμιση σε ανώτερο εγκληματικό επίπεδο του φασιστικού φαινομένου στη χώρα μας. Ο κίνδυνος δεν κρύβεται πια και φαίνεται πως το κεφάλαιο αυτό ακριβώς θέλει, να μη κρύψει τον κίνδυνο και να τον ενσωματώσει με μορφή βίαιης αποδοχής στη συνείδηση του λαού. 

ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ  

Απλή συνάθροιση δυνάμεων με μόνο όραμα να παίξουν σε κάποια στιγμή το ρόλο που δεν κατάφερε να παίξει το Ποτάμι, με τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση αποσυνδεμένη από το προηγούμενο αμαρτωλό παρελθόν. 

Ποτάμι 

Έπαιξε το ρόλο του, έχασε την αξιοπιστία του, και τώρα ή θα αποσυρθεί εθελοντικά ή θα εκφυλιστεί. 

ΑΝ.ΕΛ 

 Στο εσωκαθεστωτικό αστικό πολιτικό παιχνίδι κάποιοι τους ήθελαν έξω για να τραβήξουν το χαλί στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φαίνεται πως για δεύτερη φορά απέτυχαν. Κατά τα άλλα θα αποτελέσει και πάλι το δεκανίκι και το άλλοθι του ΣΥΡΙΖΑ για κάθε συντηρητική θέση του. Μείωση της δύναμής του χωρίς καμία σημασία 

Ένωση κεντρώων 

 Κάτι μεταξύ αστείου και επικίνδυνου. Αυτοί που ψήφισαν το έκαναν ως διαμαρτυρία για τα άλλα κόμματα αλλά ψήφισαν το πλέον παλαιοκομματικό μόρφωμα. 

ΛΑ.ΕΝ. 

Δεν κατάλαβε ότι το να ξαναζεσταίνεις την σούπα σαν ΣΥΡΙΖΑ νο 2 δεν δίνει προοπτική. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΟΧΙ στους οποίους πόνταρε δεν κατάλαβε ότι μέσα σε λίγο διάστημα έγιναν οπαδοί του ΝΑΙ και του μνημονίου νο3. Έπαιξε με αστικά μέσα εκλογολογίας και έχασε σε ένα ανώμαλο γήπεδο. Δεν κατάλαβε ότι το έξω από το ευρώ αλλά μέσα στην ΕΕ, ήταν παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα σε βάρος του. 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Αύξησε τη δύναμή της. Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταθεροποιήσει τη φυσιογνωμία της που κάθε λίγο διαταράσσεται από κάποιες «προσωπικότητές της» ή ομάδες που τη συγκροτούν. Ωστόσο παρά τις διαρροές προς τη ΛΑ.Ε. (οι οποίες δεν δικαιώθηκαν εκεί) διατήρησε και αύξησε τη δύναμή της. 

Αποχή άκυρα λευκά. 

Περί το 43%!!! Επικίνδυνη αδρανής εφεδρεία για την άνθιση του φασιστικού φαινομένου.

Αριστερά και πολιτική

Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου: Ο λαός να στρέψει τα βέλη του στον πραγματικό ένοχο. {video}

Ο λαός σήμερα πρέπει να αμφισβητήσει το ίδιο το σύστημα, δηλαδή την εξουσία του κεφαλαίου, τόνισε η Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σε προεκλογική συζήτηση το απόγευμα της Πέμπτης στην ΕΡΤ1.

Πρόσθεσε πως για να έχει αποτελέσματα ο αγώνας, θα πρέπει ο λαός να στρέψει τα βέλη του, τον αγώνα του, στον πραγματικό υπεύθυνο, στον πραγματικό ένοχο για την κατάσταση που βιώνει.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η Χρ. Παναγιωτακοπούλου σημείωσε ότι τα δύο κόμματα, παρά τις διαφορές τους, έχουν κοινή στόχευση και γι' αυτό μπορεί να συγκυβερνήσουν.

Σημείωσε, ωστόσο, πως ο ψηφοφόρος δεν πρέπει να μπει στη λογική να επιλέξει καλύτερο διαχειριστή του μνημονίου, καθώς υπάρχει σήμερα μία εμπειρία για το πού οδήγησε η λογική του μικρότερου κακού: Οδήγησε πολλές φορές στο μεγαλύτερο κακό, όπως αποδείχθηκε ιδιαίτερα με την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Χρ. Παναγιωτακοπούλου υπογράμμισε τέλος ότι «όσο ο λαός είναι στην αντιπολίτευση και το ΚΚΕ θα είναι αντιπολίτευση, όταν ο λαός αποφασίσει να πάρει την εξουσία το ΚΚΕ θα δώσει το "παρών"».

Μετεκλογικά σενάρια!!!

Καθώς λίγες μόνο ώρες απομένουν μέχρι τις εκλογές, η συζήτηση εστιάζεται τώρα στην επόμενη μέρα. Με δεδομένη την κοινή προγραμματική βάση όλων των κομμάτων που ψήφισαν το μνημόνιο, τα σενάρια δίνουν και παίρνουν.

Είναι χαρακτηριστικά (και αποκαλυπτικά) όσα δήλωσε χτες σε συνέντευξη ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής, Αλ. Φλαμπουράρης. Αφού απέκλεισε την πιθανότητα συνεργασίας με τη ΝΔ, μίλησε αναλυτικά για το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι θέτοντας ορισμένες προϋποθέσεις.

Η πρώτη είναι «ο ελληνικός λαός στις εκλογές, να δώσει εντολή για μια τέτοια σύμπραξη». Και η δεύτερη, «το ΠΑΣΟΚ ή/και το Ποτάμι να αποφασίσουν να απεγκλωβιστούν από τα πρόσωπα, τις θέσεις και τις συμμαχίες που υπερασπίζονται και προωθούν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική».

Είναι, καταρχήν, απορίας άξιο, γιατί αυτές οι δύο προϋποθέσεις δεν ισχύουν και για τη ΝΔ, η οποία συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ και μαζί με το Ποτάμι άσκησαν όλη την επιρροή τους για να συμφωνηθεί και να ψηφιστεί το μνημόνιο...

Τα κριτήρια που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να απορρίψει τη συνεργασία με τη ΝΔ και αντίστροφα να «ζεστάνει» τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, είναι πέρα για πέρα κάλπικα και αποπροσανατολιστικά.

Βασίζονται, δηλαδή, σε πλαστές διαχωριστικές γραμμές, αφού, όπως είπαμε, υπάρχει αντικειμενική βάση για σύμπραξη ή/και συγκυβέρνηση όλων των κομμάτων που ψήφισαν το μνημόνιο και υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Αλήθεια, πέρα από τις διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές καταβολές, υπάρχει κάτι που να αναδείχτηκε στην προεκλογική περίοδο και να σηματοδοτεί μια διαφορά ουσίας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ; Η απάντηση είναι πως όχι.

Γι' αυτό τώρα ο ένας προσπαθεί να σηκώσει τεχνητά τείχη απέναντι στον άλλον, υπηρετώντας προεκλογικές σκοπιμότητες.

Μετεκλογικά, ακόμα κι αν σ' αυτήν τη φάση δεν υπάρξει συγκυβέρνηση των δύο, για λόγους που σχετίζονται με τη συνολική αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, η σύμπραξη για να εφαρμοστούν τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Από εκεί και πέρα, κυβέρνηση την επομένη των εκλογών θα υπάρξει, είτε βγει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ. Και θα είναι μια κυβέρνηση βαθιά αντιλαϊκή, με την έμπρακτη στήριξη του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων που τυπικά θα βρίσκονται στην αντιπολίτευση.

Επομένως, γι' αυτό πρέπει να ανησυχεί ο λαός και όχι για το ποιοι συνδυασμοί κομμάτων θα επιλεγούν για τη συγκυβέρνηση, ανάλογα και με το αποτέλεσμα των εκλογών. Μετεκλογικά, το μόνο αποκούμπι που θα έχει είναι το ΚΚΕ και αυτό πρέπει να δυναμώσει στις εκλογές.

Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε και τούτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ, συγκυβερνώντας με τους ΑΝΕΛ, «ξέπλυνε» ένα κομμάτι της αστικής πολιτικής, που υπερασπιζόταν ανοιχτά εθνικιστικές - ρατσιστικές θέσεις. Ψηφίζοντας στη συνέχεια το μνημόνιο, νομιμοποίησε την αντιλαϊκή πολιτική που με συνέπεια υπηρέτησαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και την παρουσίασε σαν «μονόδρομο» για το λαό.

Τώρα, «ψήνοντας» τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, ετοιμάζεται να παραδώσει και αυτούς «άσπιλους» και «αμόλυντους» στις λαϊκές συνειδήσεις, με το φερετζέ των προϋποθέσεων που βάζει για τη συνεργασία...

"Ρ" 18092015

Θανάσης Παφίλης: Με το ΚΚΕ ενισχυμένο, κερδισμένος θα βγεi ο λαός. {Video}

Με το ΚΚΕ ενισχυμένο, κερδισμένος θα βγει ο λαός, επισήμανε ο Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ και υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στη Β' Αθήνας μιλώντας στην τηλεόραση του «ΑΝΤ1» το πρωί της Παρασκευής 18 Σεπτέμβρη 2015. 

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, που τα έχουν δει όλα τον τελευταίο καιρό με όλες τις κυβερνήσεις και έχουν εισπράξει μία βάρβαρη πολιτική, πρέπει να πάνε στην κάλπη και να στηρίξουν το ΚΚΕ, κι ας μην συμφωνούν σε όλα μαζί του. 

Πρόσθεσε ότι ανεξάρτητα από τους καυγάδες, οι προγραμματικές δηλώσεις της επόμενης κυβέρνησης είναι έτοιμες, είναι τα τρία μνημόνια που έχουν ψηφιστεί και ο λογαριασμός που έρχεται είναι βαρύς και αντιλαϊκός.

Χαρακτήρισε παραμύθια τους ισχυρισμούς για ισοδύναμα μέτρα, παράλληλα προγράμματα και επαναδιαπραγματεύσεις, τονίζοντας ότι στις διαπραγματεύσεις δεν γίνεται συζήτηση ούτε για μείωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ούτε για την αύξηση των συντάξεων, ούτε για την κατάργηση των 57 φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών, αλλά για τα ακριβώς αντίθετα.

Στο πλαίσιο του αδιέξοδου και χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος, μόνο χειρότερα μέτρα θα έρχονται, συνέχισε, γεγονός που επιβεβαιώνει το ΚΚΕ, όταν έλεγε -παρότι δέχθηκε μεγάλη επίθεση- πως στο πλαίσιο της ΕΕ όποια κυβέρνηση και αν βγει θα καταλήξει σε μνημόνια. 

Αναφορικά με την ομολογία του Μιχαλολιάκου για την πολιτική ευθύνη της Χρυσής Αυγής για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο Θ. Παφίλης κάλεσε το λαό και τη νεολαία να μην παγιδευτεί, αλλά να την καταδικάσει και να την τσακίσει, να ενισχύσει το ΚΚΕ ώστε να είναι αυτό τρίτη δύναμη και όχι η ναζιστική οργάνωση. 

902.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος: Κριτήρια ψήφου!!!!

Στις εκλογές γίνεται (υποτίθεται) πολιτική συζήτηση. Η στήλη – το ομολογούμε - δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τα φλέγοντα ζητήματα αυτής της προεκλογικής περιόδου. Οπως το αν ο κ.Μειμαράκης είναι πιο ψηλός και πιο «παχιός» από τον κ.Τσίπρα που είναι πιο κοντός και πιο λεπτός. Η’ το άλλο φλέγον ζήτημα για τα «παράλληλα προγράμματα» που τάζουν οι δυο μονομάχοι απευθυνόμενοι σε ψηφοφόρους που διαβιούν – προφανώς – σε κάποια παράλληλα σύμπαντα.

 Ο… «δογματισμός» μας, λοιπόν, μας οδηγεί να σταθούμε τρεις μέρες πριν από τις εκλογές σε ένα ζήτημα που αφορά το δικό μας σύμπαν. Το σύμπαν της κρίσης. Και μάλιστα της κρίσης στο πλαίσιο της οποίας και την ίδια ώρα που 4 εκατομμύρια Έλληνες έχουν ριχτεί στα Τάρταρα της φτώχειας και της ανέχειας, κάποιοι λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα κερδίζουν.

 Αντί άλλης απόδειξης επ’ αυτού, είναι αρκετά πιστεύουμε τα στοιχεία που μιλούν για τα 560 «πατριωτάκια» μας που μέσα στα χρόνια της κρίσης είδαν τα πλούτη τους να εκτινάσσονται στα 76 δισ. δολάρια  και να ανέρχονται στο 45% του ΑΕΠ της χώρας. Επίσης τα στοιχεία για τα 11 «πατριωτάκια» μας που μέσα στα χρόνια της κρίσης είδαν την περιουσία τους να αυξάνεται από 16 δισ. δολάρια το 2013 στα 18 δισ. δολάρια το 2014 και να κατέχουν σχεδόν το 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Η’ τα στοιχεία για εκείνο το μόλις 10% του πληθυσμού που είδε τα πλούτη του να εκτινάσσονται τα χρόνια της κρίσης φτάνοντας σήμερα στο σημείο να κατέχει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

 Κατόπιν αυτών δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη θεωρητική ανάλυση για το γεγονός ότι στην Ελλάδα - και στον κόσμο - μία χούφτα εκμεταλλευτών κατέχουν την οικονομική εξουσία. Πράγμα που τους επιτρέπει, όταν οι πολλοί χειμάζονται, εκείνοι να θησαυρίζουν.

Είναι προφανές ότι η οικονομική εξουσία των πατρικίων βασίζεται στο γεγονός ότι ως ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής απομυζούν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, σφετερίζονται τους καρπούς που γεννούν το μυαλό και τα χέρια εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτό όμως είναι και το πρόβλημα, αυτή είναι η αιτία που γεννά τις κρίσεις, τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες: Ότι το προϊόν της παραγωγής, αντί να επιστρέφει στην κοινωνία των εργαζόμενων ανθρώπων που το δημιουργούν,  το ιδιοποιούνται, το παρακρατούν για λογαριασμό τους μια «κάστα» εχόντων, επιβάλλοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές που - με ή χωρίς μνημόνια και δανειακές συμβάσεις - φτωχοποιούν τα λαϊκά στρώματα.

Αφού, λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα, κι αφού παρά τις λιτανείες του σκηνώματος της δήθεν «εθνικής συναίνεσης» αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και στην εργασία, από την άλλη, είναι ανειρήνευτη και αγεφύρωτη, τότε η λύση - η μοναδική λύση - δεν μπορεί να είναι παρά τούτη:

Από αυτή τη δράκα της οικτρής μειοψηφίας των εκμεταλλευτών πρέπει να της αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία, που της επιτρέπει αφενός να καταχράται τον πλούτο που παράγει μια ολόκληρη κοινωνία, αφετέρου να ρίχνει στον Καιάδα εκείνους που τον δημιουργούν.

Αλλά: Η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη, η πρώτη και βασική προϋπόθεση για να αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία από την πλουτοκρατία είναι να της αφαιρεθεί η πολιτική εξουσία, που σε κυβερνητικό επίπεδο την ασκεί μέσω των μονοκομματικών, δικομματικών, τρικομματικών και κάθε λογής αριθμού και απόχρωσης εκπροσώπων της ώστε να θωρακίζει και να αναπαράγει θεσμικά, νομοθετικά, κατασταλτικά, ιδεολογικά το καθεστώς της οικονομικής της εξουσίας.

    Εν ολίγοις:

Είναι η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου που επιτρέπει στους λίγους να διαθέτουν πολλαπλάσιο πλούτο από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας φορτώνοντας στο λαό τα χρέη των «άδειων» ταμείων.

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ρημάζουν στη λιτότητα τον εργάτη για να επιδοτούνται βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβοι.

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν το κράτος ως κράτος των μονοπωλίων και ως συλλογικό τους «κομματάρχη» που υπαγορεύει δεινά, επιβάλλει χαράτσια, στερεί δικαιώματα, τρομοκρατεί, απειλεί και βγάζει κέρδη από την ίδια τη δυστυχία της φτωχολογιάς.

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να λεηλατούν όλα τα γεννήματα και να φορτώνουν στον «κοπρίτη» λαό τη ρετσινιά ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ταΐζουν τοκογλύφους στέλνοντας το λογαριασμό με τους τόκους στους εργαζόμενους.

Είναι η πολιτική εξουσία που επιτρέπει στην πολιτική απάτη να φοράει τον φερετζέ της δήθεν Αριστεράς, στα Μνημόνια τη μάσκα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και στους εκπροσώπους του παλιού δικομματισμού το ταγεράκι της αρσακειάδας.

Αυτή η εξουσία, που σε πολιτικό επίπεδο δεν είναι άλλη από την εξουσία των μονοπωλίων και των κομμάτων τους, πρέπει να ανατραπεί. Και να αντικατασταθεί από μια λαϊκή εξουσία, με μια κυβέρνηση βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήμα της και ανά πάσα στιγμή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

Αυτή η εξουσία - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - δεν μπορεί να ορέγεται κυβερνητικούς θώκους όπου μέσα στο αστικό πλαίσιο θα συνδιαλέγεται με τους σφαγιαστές του λαού και θα υπογράφει μαζί τους Μνημόνια, παζαρεύοντας με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό τα «ισοδύναμα» με τα οποία θα γίνει ο σφαγιασμός του λαού.

Αυτή η εξουσία - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - δεν μπορεί να δημιουργεί αυταπάτες ότι θα κάνει τους σφαγιαστές ...συνεννοήσιμους ή να πουλά σαν «σωτηρία» του λαού την «αριστερή» πολιτική μεθαδόνη ότι οι σφαγιαστές θα επιδείξουν διάθεση... αναστολής και χρονικής μετάθεσης του (δεδομένου, όμως) σφαγιασμού του λαού.

Αυτή η εξουσία - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - δεν εξαπατά τον λαό, δεν τον προδίδει, δεν βαφτίζει το κρέας – ψάρι, δεν προστρέχει στη «γενναιοδωρία» των τοκογλύφων για να αποκομίσει κάποια «αναστολή πληρωμής», αλλά προχωρά σε μονομερή διαγραφή του χρέους διακηρύσσοντας προς κάθε κεφαλαιοκράτη, ιμπεριαλιστή πιστωτή, νέτα - σκέτα, ότι το χρέος αυτό δεν αφορά τον λαό, δεν είναι του λαού, ότι το χρέος για το οποίο μιλούν και το οποίο ο λαός, ως μη όφειλε, το έχει πληρώσει επανειλημμένως, είναι χρέος της πλουτοκρατίας και ότι η λαϊκή εξουσία αρνείται να αναγνωρίσει το χρέος της πλουτοκρατίας ως χρέος του λαού.

Αυτή η εξουσία - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - δε συνεχίζει να κρατά την Ελλάδα δεσμευμένη, αλυσοδεμένη μέσα στο σφαγείο, αλλά την αποδεσμεύει από τους δυνάστες του λαού, πετά έξω την ΕΕ, πετά έξω το ΔΝΤ, πετά έξω τους ντόπιους και ξένους νταβατζήδες που μόνη τους «πατρίδα» είναι το κέρδος.

Αυτή η εξουσία - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - γεννιέται και στηρίζεται από την ταξική ενότητα και την ενιαία πάλη των λαϊκών στρωμάτων έχοντας ως λυδία λίθο της αποστολής της και του καθημερινού βηματισμού της το πέρασμα όλου του παραγόμενου πλούτου στα χέρια του λαού.

Αλλά: Το πέρασμα όλου του παραγόμενου πλούτου στα χέρια του λαού δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τίποτα λιγότερο από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής!

Και αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο από μια εξουσία που - για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού - προκύπτει και προχωρά μέσα από την ταξική ανυπακοή του μετώπου της εργατιάς και όλων των καταπιεσμένων με τα μονοπώλια.

Προχωρά μέσα από την οργανωμένη, σχεδιασμένη, αταλάντευτα προσανατολισμένη και αποφασιστική εκείνη συμμαχία των πληβείων, που για να είναι νικηφόρα και όχι «άλμα στο κενό», όχι μια ηττημένη ουτοπία, όχι μια προδοσία της ελπίδας που θα σημαίνει επιστροφή πιο βαθιά στη βαρβαρότητα, δεν μπορεί παρά - σε κάθε βήμα διεκδίκησης και του πιο «μικρού», σε κάθε καθημερινή μάχη για την ανακούφιση του λαού - να έχει μια προμετωπίδα:

Την κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας. Το πέρασμα από την ιδιοποίηση των κερδών και τη συνακόλουθη «κοινωνικοποίηση» των ζημιών, στην κοινωνικοποίηση των προϊόντων του ανθρώπινου μόχθου. Την έξωση, τελικά, από το προσκήνιο της Ιστορίας όλων των πολιτικών εκπροσώπων του φιλοτομαρισμού.

 Πιστεύουμε ότι τα παραπάνω συνιστούν ασφαλέστερα κριτήρια ψήφου από το ύψος του κ.Τσίπρα ή από το μουστάκι του κ.Μειμαράκη.

“Μαγικές λύσεις… υπάρχουν!"

του Δημήτρη Τσιμούρα

Πριν από λίγο στη συνέντευξη του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας μ’ αφορμή τη ΔΕΘ, ο δημοσιογράφος, αφού έκανε τη… “δύσκολη” ερώτηση προς τον πρόεδρο και υποψήφιο πρωθυπουργό, κατέληξε: “Είναι γνωστό ότι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν”, επαναλαμβάνοντας γνωστή φράση του κ. Μεϊμαράκη.

Μόνο που το άφησε μισό! Γιατί, ναι μεν δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις για το λαό, όμως, υπάρχουν και παραυπάρχουν τέτοιες για συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, για μια χούφτα ανθρώπων. Αυτοί, μαζί με τους “εταίρους” μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης , βάζουν στο χέρι ό,τι ληστεύουν σήμερα, μ’ αφορμή την κρίση και τα μνημόνια, από αυτούς που τα παράγουν.

Κι αυτοί, βέβαια, έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι όλοι όσοι στηρίζουν αυτήν την προκλητική και απάνθρωπη πορεία, που έχει οδηγήσει σε απόγνωση και κατάθλιψη την πλειοψηφία των Ελλήνων, που έχει φράξει το μέλλον των παιδιών μας, και που μας οδηγεί πίσω ολοταχώς!

Είναι οι τραπεζίτες, που βλέπουν συνεχώς στα ταμεία τους να εισρέει το χρήμα από τις ανακεφαλαιοποιήσεις, από τη ληστεία των ταμείων των ασφαλισμένων, από τα δάνεια που παίρνουν στο όνομα του ελληνικού λαού, από τη “νόμιμη” ληστεία των πελατών τους, από τις κατασχέσεις, που μετά τις εκλογές θα ενταθούν στο έπακρο!

Είναι οι “εθνικοί εργολάβοι”, που σ’ αυτούς εισρέει ένα άλλο μέρος από τα λάφυρα της ληστείας των φορολογουμένων, των χαρατσωμένων, αλλά και από τα μνημονιακά δάνεια. Σ’ άλλους όμως φτάνουν οι λογαριασμοί πληρωμής, μέσω της… ηλεκτρονικής διακυβέρνησης του κράτους! Και ας μην ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται για έργα που εξυπηρετούν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου αλλά για έργα που εξυπηρετών αποκλειστικά τις δικές τους ανάγκες για ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των κερδών τους!

Είναι αυτοί, Έλληνες και ξένοι, που βρήκαν ευκαιρία να βάλουν στο χέρι… “νόμιμα” τον πλούτο της πατρίδας μας, που το πολιτικό τους προσωπικό εκποιεί, μέχρι που να... “σωθεί” ως άψυχo κουφάρι!

Είναι όλοι αυτοί που βλέπουν στο όνομα της… κρίσης τις περιουσίες τους να μεγαλώνουν γεωμετρικά! Είναι οι μαυραγορίτες και οι τοκογλύφοι που ζουν τη χρυσή εποχή της… “κρίσης”!

Είναι κι εκείνοι, οι... απαραίτητοι, που τους “νομιμοποιούν” με την ψήφο τους, που, όμως, τώρα κανείς τους δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε ή ότι έκανε λάθος!

Έτσι λοιπόν υπάρχουν και.. μαγικές λύσεις, που τις κρατούν όσο γίνεται στην αφάνεια. Και, φυσικά, υπάρχει και το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό που το βρήκαν άφθονο και πολύχρωμο, και… “αριστερό”, για να τις νομιμοποιεί, καθώς και παρατρεχάμενοι δημοσιογράφοι, για να διαπιστώνουν το αντίθετο!

Δημήτρης Τσιμούρας

Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός - Φυσικός

Η σάτιρα του Λάκη Λαζόπουλου που έγινε δίωρο ...προεκλογικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ!

Παρακολουθώντας την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου που πραγματοποιήθηκε «έκτακτα» την Τρίτη το βράδυ (γιατί άραγε;), εύλογα θα αναρωτιόταν κανείς γιατί λέγεται «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» και όχι «100+1 λόγοι να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές».

Ο Λ. Λαζόπουλος δεν πρωτοτύπησε στο ελάχιστο. Σέρβιρε τα ίδια, ξαναζεσταμένα επιχειρήματα περί παλικαρίσιας στάσης Τσίπρα στους «εκβιασμούς» των δανειστών, προσπάθησε να σπείρει αυταπάτες για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και την προσφορά του όλο αυτό το διάστημα στο σύστημα, αθωώνοντας ταυτόχρονα την ΕΕ και το χαρακτήρα της ως ένωσης του κεφαλαίου. Αναπαράγοντας την αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση περί διαφθοράς, προσπαθούσε επί δυο ώρες να συγκαλύψει τη στρατηγική ταύτιση των προηγούμενων κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ κλπ.) με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ. Μάλλον ξέχασε γρήγορα ότι η «πρώτη φορά αριστερά», αφού υπέγραψε τη συνέχιση της εφαρμογής των προηγούμενων δύο μνημονίων, φόρτωσε και τρίτο μνημόνιο στις πλάτες του ελληνικού λαού με τις ψήφους όλων των αστικών κομμάτων (των κατά τα άλλα ...εντολοδόχων Σόιμπλε). Δεν τόλμησε να πει κουβέντα για το ρόλο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στη σφαγή των λαών ανά τον πλανήτη, με τη συμμετοχή, τη σύμφωνη γνώμη και την αποδοχή όλων των αστικών κομμάτων -και του ΣΥΡΙΖΑ- αλλά περίλυπος περιέγραφε το δράμα των μεταναστών που βιώνουν από πρώτο χέρι τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στις χώρες τους...

Ο Λ. Λαζόπουλος εργάστηκε για να πείσει ότι ο λαός δεν έχει άλλη επιλογή από το να αποδεχθεί ότι τα μέτρα που ψηφίστηκαν θα εφαρμοστούν, άρα το μόνο που μπορεί να διαλέξει είναι το ποιος θα αναλάβει το «έργο». Στην πραγματικότητα, ήταν άλλη μια φωνή που θέλει να εγκλωβίσει το λαό να υπογράψει -με την ψήφο του- τη σφαγή του ως τη μόνη λύση.

Από αυτό το σκηνικό δεν θα μπορούσε να λείπει και η διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ. Με ένα γράφημα ο Λ. Λαζόπουλος, κάπου στη μέση της εκπομπής -και αφού είχε δώσει ρεσιτάλ υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ- έδειξε τις «επιλογές» που ανοίγονται για τη χώρα και κατ' επέκταση για το λαό το επόμενο διάστημα, φυσικά και για την επιλογή του στις εκλογές και οι οποίες κατά τον Λ. Λαζόπουλο είναι οι εξής: (Καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης) με δραχμή ή με ευρώ πάση θυσία και υποτέλεια στους Γερμανούς ή με κάθε κόστος ευρώ αλλά με περηφάνια και μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση! Δηλαδή, ο ίδιος δρόμος με τρεις παραλλαγές που για το λαό οδηγούν στο ίδιο ακριβώς αδιέξοδο!

Τσουβάλιασε το ΚΚΕ με όλα τα υπόλοιπα κόμματα που υπερασπίζονται με τη μία ή την άλλη παραλλαγή αυτόν ακριβώς τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, κατατάσσοντάς το σε εκείνα που υπερασπίζονται τη βερσιόν της δραχμής.

Μόνο που το ΚΚΕ διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα κόμματα ακριβώς γιατί η πρόταση διεξόδου του κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Γιατί η πρόταση του ΚΚΕ πατάει στέρεα στο δρόμο των λαϊκών αναγκών. Ο δρόμος που καλεί το ΚΚΕ το λαό να ακολουθήσει είναι πάλη για την αλλαγή συστήματος και όχι νομίσματος. Πάλη για να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του και να κοινωνικοποιήσει, για μια λαϊκή εξουσία που θα οδηγήσει σε κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.

Στο μονόδρομο των κομμάτων και των υπαλλήλων τους που προσκυνάνε τον καπιταλισμό και την ΕΕ, το ΚΚΕ βάζει μπροστά τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Όσο και αν προσπαθούν να την αποκρύψουν ή να τη διαστρεβλώσουν, ξέρουν και οι ίδιοι ότι δεν «πέθανε μαζί με τον 20ό αιώνα», αλλά είναι επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ.

902.gr

Τσίπρας-Μεϊμαράκης: Η "καλή χημεία".............!!!!!!!!!!!

«Εχετε, πάντως, καλή προσωπική χημεία...». Αυτό είναι ένα από τα δημοσιογραφικά συμπεράσματα, που τέθηκε και για συζήτηση μάλιστα αμέσως μετά το προχτεσινό ντιμπέιτ ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Η «καλή χημεία» ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έχει βάση. Τα διαφορετικά πολιτικά «συστατικά» τους φτιάχνουν μια πολύ καλή «χημεία» για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, με δεδομένο ότι, παρά τις διαφορές τους, έχουν ως κοινή στρατηγική στόχευση τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών τους. Μια «χημεία» που οδηγεί το λαό στην καταστροφή.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους στο ντιμπέιτ, αμφότεροι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν μπόρεσαν να κρύψουν το δεδομένο. Οτι η πολιτική τους την επομένη των εκλογών, ανεξάρτητα από το κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει, θα είναι αντιλαϊκή. Θα εφαρμόσουν κατά γράμμα αυτά που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αλλά και ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και Ποτάμι, τον Ιούλη και τον Αύγουστο. Ενα τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο που έρχεται να προστεθεί στα δύο προηγούμενα.

Τα μέτρα, που περιλαμβάνονται στα προηγούμενα, αλλά και στο νέο μνημόνιο και θα είναι το πρόγραμμα της επόμενης κυβέρνησης, δίνουν ένα ακόμα ισχυρό χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα, στο εισόδημα των εργαζομένων, στις συντάξεις, γενικά στη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Θα επιβάλουν φόρους, θα προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις, θα τσακίσουν τους φτωχούς αγρότες. Και την ίδια στιγμή, θα ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, θα ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας, θα ασκήσουν πολιτική με στόχο να υπάρξει ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων ομίλων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ερωτήσεις που έγιναν για τα περιβόητα «παράλληλα» ή ισοδύναμα μέτρα, μέτρα δηλαδή που υποτίθεται ότι θα παρθούν για να ανακουφίσουν από τις επιπτώσεις του μνημονίου ή για να αντικαταστήσουν άλλα επώδυνα, οι απαντήσεις και από τους δύο ήταν γενικές και αόριστες... Και πώς άλλωστε να μην είναι, όταν το ίδιο το μνημόνιο που έχουν ψηφίσει από κοινού αποκλείει στην ουσία την αντικατάσταση ενός αντιλαϊκού μέτρου από κάποιο «φιλολαϊκό». 

Το μνημόνιο ορίζει με σαφήνεια ότι όποιο μέτρο αντικατασταθεί θα φέρει ένα ίδιο ή και ακόμα χειρότερο. Για παράδειγμα, η διατύπωση του νόμου 4336/2015 (μνημόνιο) για το Ασφαλιστικό είναι η εξής: «Οι θεσμοί είναι έτοιμοι να λάβουν υπόψη τους τα άλλα διαρθρωτικά μέτρα (...) σε αντικατάσταση ορισμένων μέτρων από αυτά που αναφέρθηκαν προηγουμένως (...) υπό την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά θα παρουσιαστούν στους θεσμούς κατά τη διάρκεια της φάσης του σχεδιασμού και ότι θα είναι συγκεκριμένα και ποσοτικά μετρήσιμα σε επαρκή βαθμό και ότι, ελλείψει αυτών, η βασική επιλογή είναι εκείνη που προσδιορίζεται παραπάνω».

Πλέον, κανείς δεν μπορεί να κάνει ότι δεν ξέρει. Η «χημεία» τους είναι φαρμάκι για το λαό και νέκταρ για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Αυτό πρέπει να είναι κριτήριο, για να ξεπεράσει ο λαός τα ψευτοδιλήμματα που θα πέσουν την τελευταία στιγμή, προκειμένου να τον εξαπατήσουν, ώστε με την ψήφο του να συναινέσει στην αντιλαϊκή επίθεση της επόμενης μέρας.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και τα...... "πρότυπά" του!!!

Είπε ο Π. Λαφαζάνης στο «Πρώτο Θέμα» 13/9/2015: «Η επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δυνατότητα εφαρμογής ενός προοδευτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Για τα όσα λέγονται ότι ο κόσμος θα πεινάσει, θα μείνουμε χωρίς πετρέλαιο, φάρμακα κ.λπ., όλα αυτά μπορείτε να τα διαπιστώσετε ρίχνοντας μια ματιά στις χώρες της ΕΕ που έχουν εθνικά νομίσματα.

 Δεν βλέπετε τη Σουηδία ή τη Δανία;». 

Τι ισχύει, όμως, στη Σουηδία, που κατά καιρούς αστικά κόμματα την προβάλλουν ως πρότυπο; Το 2003, θεωρούνταν φτωχοί το 9% του πληθυσμού, ενώ το 2013 έφτασαν στο 33%. Η μερική απασχόληση στους νέους είναι πάνω από το 50%, ενώ σε κλάδους όπως το εμπόριο έως το 80%. Αυξάνονται οι εργαζόμενοι που δουλεύουν για 2 - 5 ευρώ την ώρα. 

Η Σουηδία είναι η πρώτη χώρα στην ΕΕ στις ιδιωτικοποιήσεις, με τομείς στρατηγικής σημασίας, όπως μεταφορές, Ενέργεια, παραγωγή φαρμάκου, τηλεπικοινωνίες, λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ., να έχουν δοθεί στα ιδιωτικά μονοπώλια. Το 70% του δασικού πλούτου είναι σε ιδιωτικά χέρια. Πάνω από το 50% των Κέντρων Υγείας έχουν περάσει σε ιδιωτικούς επιχειρηματικούς ομίλους. Οι συντάξεις μειώνονται ενώ έχει αυξηθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια υποχρεωτικά και στα 69 προαιρετικά. Ανάλογη είναι η κατάσταση και στη Δανία. Εκεί οδηγεί αντικειμενικά ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, εντός ή εκτός ευρώ! Αυτό το δρόμο πρεσβεύει και η ΛΑΕ.

"Ρ" 15092015

Θανάσης Παφίλης στον ΑΝΤ1: Μόνη διέξοδος για τον λαό η πρόταση του ΚΚΕ. {Video}

Τα λαϊκά στρώματα χρειάζονται ισχυρό ΚΚΕ την επομένη των εκλογών για να οργανώσει την αντεπίθεση και να σταματήσει τα αντιλαϊκά μέτρα, τόνισε ο Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υποψήφιος βουλευτής Β' Αθήνας του κόμματος, μιλώντας στον ΑΝΤ1, την Δευτέρα 14 Σεπτέμβρη.

Όπως είπε, ο λαός έχει συσσωρεύσει τεράστια πολιτική εμπειρία τα τελευταία 6 χρόνια με όλες τις αστικές κυβερνήσεις, οι οποίες κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα γιατί ανέλαβαν να διαχειριστούν ένα σύστημα, το οποίο δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό.

Είπε ακόμα ότι η διαφορετική πρόταση για λαϊκή εξουσία και οικονομία  που φέρνει το ΚΚΕ είναι η μοναδική διέξοδος για τον λαό, τονίζοντας την ανάγκη μιας μεγάλης λαϊκής συμμαχίας που δεν θα πέσει σε αυταπάτες και θα ανοίξει τον δρόμο γι' αυτές τις ριζικές αλλαγές.

Κίνδυνοι από τις.......κοκορομαχίες τους!!!!!!!

Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από την εκλογική μάχη της 20ής Σεπτέμβρη, δεν είναι απλώς το να εξαπατηθούν για άλλη μια φορά, να δώσουν μια «νέα ευκαιρία» σε ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να υπάρξουν βελτιώσεις, αντισταθμιστικά μέτρα, παράλληλα προγράμματα στο αντιλαϊκό πρόγραμμα - μνημόνιο, που θα εφαρμοστεί με στόχο τη στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Είναι πολύ χειρότερος.

Αν οι εργαζόμενοι εγκλωβιστούν μαζικά στα ψευτοδιλήμματα και τις κοκορομαχίες ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ της τελευταίας βδομάδας κινδυνεύουν με την ψήφο τους να «πυροβολήσουν τα πόδια τους». Στην πραγματικότητα, αυτά τα κόμματα καθώς και όλα τα άλλα, που δηλώνουν ότι θα στηρίξουν την επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση (Ποτάμι - ΠΑΣΟΚ - ΑΝΕΛ), ζητάνε από το λαό με την ψήφο του να συνυπογράψει το τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο που θα εφαρμόσουν, το πρόγραμμα δηλαδή της νέας κυβέρνησης που θα προκύψει, στο οποίο είναι δεσμευμένοι όλοι.

Μια τέτοια «υπογραφή» θα τη βρει αύριο μπροστά του. Οταν διαμαρτύρεται για τα αντιλαϊκά μέτρα που θα έρθουν για το νέο χτύπημα σε μισθούς, συντάξεις, νέα χαράτσια, νέες ιδιωτικοποιήσεις θα του λένε πολύ απλά: Μα, μας ψήφισες για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα... Θα αξιοποιούν το ποσοστό στο οποίο θα στηρίζεται η επόμενη - κατά πάσα πιθανότητα - κυβέρνηση συνεργασίας και θα λένε: Μα, μας ψήφισε η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Ο λαός, δηλαδή, καλείται πιο ωμά ίσως από ποτέ να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του. Αυτό πρέπει να το σκεφθούν καλά οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα πριν φτάσουν στην κάλπη της Κυριακής, να το μετρήσουν πολύ, να κλείσουν τα αυτιά στις σειρήνες του αποπροσανατολισμού, της πόλωσης. Να σκεφτούν ότι το διακύβευμα δεν είναι μικρό, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές που θα κληθούν να βιώσουν πιο βαριά τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Βεβαίως, πλάι σε αυτόν τον κύριο κίνδυνο υπάρχουν και άλλες παγίδες που στήνονται και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Να εγκλωβιστεί η λαϊκή ψήφος σε εφεδρείες του συστήματος. Να εγκλωβιστεί ξανά στην αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, αρκεί να βγούμε απ' το ευρώ. Οτι μπορεί να καταργηθούν τα μνημόνια και οι αντιλαϊκές πολιτικές χωρίς ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους.

 Να ξανακάνει, δηλαδή, την ίδια διαδρομή, να ακολουθήσει την ψευτοριζοσπαστική συνθηματολογία που τον έφερε έως εδώ. Και μάλιστα από τους ίδιους ανθρώπους που είχαν αναλάβει να τον πείσουν για τις ριζοσπαστικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο κίνδυνος, η απογοήτευση και η οργή από τη διάψευση προσδοκιών να γίνει στήριξη στη φασιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή, που είναι σίγουρο πως την εκλογική της δύναμη θα την αξιοποιήσει αύριο για το τσάκισμα - χτύπημα των εργατικών - λαϊκών αγώνων του λαϊκού κινήματος.

Για το λαό, για τα συμφέροντά του, η μόνη ψήφος που αύριο θα επιστρέψει σε αυτόν ως δύναμη αντίστασης απέναντι στο νέο μνημόνιο, αλλά και αντεπίθεσης στην πάλη για τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο, τη λαϊκή εξουσία με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους είναι η ψήφος στο ΚΚΕ.

Έχεις πείρα.... Μην «τσιμπάς»!!!!!!

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης, αλλά και μια σειρά επιτελεία του συστήματος εντείνουν την προσπάθειά τους να λανσάρουν διάφορα «διακυβεύματα των εκλογών», όπως τα ονομάζουν. Κάλπικα κριτήρια ψήφου στην πραγματικότητα, με σκοπό να εγκλωβιστεί ξανά ο λαός στις λογικές τού τάχα «μικρότερου κακού», που τελικά τον οδηγούν πάντα στο ακόμα χειρότερο, να συναινέσει στη συνέχιση της πολιτικής που βαθαίνει τη χρεοκοπία του ή, ακόμα χειρότερα, να την αποδεχτεί ως μονόδρομο.

Ωστόσο, όλα αυτά τα κάλπικα «διλήμματα» συγκλίνουν σε ένα βασικό στόχο: Να κρύψουν όσο περισσότερο μπορούν τη στρατηγική τους σύμπλευση στην υπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου.

Ιδιαίτερη σημασία, βέβαια, έχουν και οι αλλεπάλληλες τοποθετήσεις του εγχώριου κεφαλαίου για το «διακύβευμα» των εκλογών, οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι η ελληνική αστική τάξη έχει ήδη «ψηφίσει»: Έχει «ψηφίσει» υπέρ της διασφάλισης της απρόσκοπτης εφαρμογής του μνημονίου.

Απέναντι σε αυτό το μπαράζ των κάλπικων «διακυβευμάτων», ο λαός έχει την πείρα να μην «τσιμπήσει», να φτάσει στην κάλπη με κριτήριο το πώς θα βρεθεί ο ίδιος πιο δυνατός απέναντι στον νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης που θα αντιμετωπίσει αμέσως μετά τις εκλογές, πώς θα φέρει πιο κοντά τη δική του νίκη, με ισχυρό ΚΚΕ παντού!

Κάλπικα «διακυβεύματα» για τον εγκλωβισμό του λαού

Σου λένε: «Ποιον εμπιστεύεσαι; Τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη;»

«Στις 21 Σεπτεμβρίου η χώρα θα κυβερνηθεί είτε από μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ (αυτοδύναμο ή μη) και πρωθυπουργό του Αλέξη Τσίπρα, είτε από μια κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ και πρωθυπουργό τον Ευ. Μεϊμαράκη. Το δίλημμα είναι πραγματικό, καθώς τρίτη επιλογή δεν υπάρχει...». (κύριο άρθρο της «Αυγής», 8/9/2015)

Από τη στιγμή που ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, καθώς και όλες οι βασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, ευθυγραμμιζόμενες με τις κυρίαρχες στρατηγικές επιλογές του εγχώριου κεφαλαίου, έχουν βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή τους στο νέο μνημόνιο, είναι επόμενο το «πραγματικό δίλημμα» που λανσάρουν, να καταλήγει τελικά στην «επιλογή» του «καταλληλότερου» για την εφαρμογή του. Με άλλα λόγια, καλούν τον λαό να διαλέξει ποιος θα κρατά το τιμόνι στη συνέχιση της σφαγής του για λογαριασμό των μονοπωλίων και των λυκοσυμμαχιών τους.

Πιο έντονα το εν λόγω «δίλημμα» λανσάρεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πατώντας στην πικρή πείρα του λαού, στη δικαιολογημένη οργή του για όλες τις διακυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, βολεύεται να παίζει με τα «διλήμματα» του «νέου» απέναντι στο «παλιό», του «αδέσμευτου» απέναντι στους «διαπλεκόμενους», του «καινούργιου» που ζητά μια «δεύτερη ευκαιρία»...

Μόνο που η ίδια η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με επιστέγασμα το νέο βάρβαρο μνημόνιο που φόρτωσε στην πλάτη του λαού, επιβεβαίωσε ότι το «νέο» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεσμευμένο, όπως ακριβώς και οι προκάτοχοί του, σε ό,τι πιο παλιό υπάρχει, δηλαδή στην υπηρέτηση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που σαπίζει, του συστήματος που τρέφεται με τον ιδρώτα και τις σάρκες των εργαζομένων και του λαού. Του συστήματος που πατώντας ακριβώς πάνω στη βάση του μεγαλύτερου «σκανδάλου», της «νόμιμης» κλεψιάς δηλαδή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, γεννά συνεχώς και τη διαφθορά και τη διαπλοκή.

Σου λένε: Ποιος μπορεί να εφαρμόσει μεν τη συμφωνία, αλλά να βελτιώσει παράλληλα ορισμένους από τους «δύσκολους όρους» της;

«Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική σταθερότητα και κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τη συμφωνία με όρους μάχης και όχι παράδοσης άνευ όρων». (κύριο άρθρο «Αυγής», 11/9/2015)

«Το ζητούμενο είναι η προγραμματική μας πορεία και η υλοποίηση συγκεκριμένων δεσμεύσεων για τις οποίες πρέπει να συνεννοηθούμε (...) Αλλά ταυτόχρονα θα φτιάξουμε και μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης (...) που θα μπορεί να συζητά με τους έξω, και στις αξιολογήσεις θα μπορεί με πιο ήπιο τρόπο να προσπαθεί να δώσει λύσεις στην υλοποίηση του τρίτου, νέου μνημονίου» (Β. Μεϊμαράκης στο «Action 24», 4/9/2015).

Η φράση - κλειδί στο εν λόγω «δίλημμα» που λανσάρουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ, δεν θέλει και πολύ ψάξιμο: «Θα υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις». Όλα τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, είναι η απογείωση του γνωστού δουλέματος ότι η... «ανακούφιση» από τα μνημόνια περνά μέσα από τη συνεπή εφαρμογή τους!

Τα περί «υλοποίησης της συμφωνίας αλλά με όρους μάχης», όπως και τα περί «υλοποίησης με πιο ήπιο τρόπο», είναι η προσπάθεια των αστικών επιτελείων να λουστράρουν ξανά τις χρεοκοπημένες απάτες των «κόκκινων γραμμών», της «επαναδιαπραγμάτευσης», κ.ο.κ. Με «όρους μάχης» και «σκληρής διαπραγμάτευσης» μας οδήγησε άλλωστε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο νέο αντιλαϊκό μνημόνιο.

Σου λένε: Ποιος μπορεί να διασφαλίσει κυβερνητική σταθερότητα, έτσι ώστε να μην έχουμε άλλη ανασφάλεια, πισωγυρίσματα κτλ.;

«Ο τόπος έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα. Χρειάζεται μια κυβέρνηση μακράς θητείας, που θα μπορέσει να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση». (Β. Μεϊμαράκης, συνέντευξη στο «news247.gr»)

«Ο τόπος χρειάζεται κυβέρνηση τετραετίας, χρειάζεται σταθερότητα, ο τόπος χρειάζεται, όμως, και μεγάλες αλλαγές και τομές». (Αλ. Τσίπρας, συνέντευξη στον «ΣΚΑΪ»)

«Καθρέφτης» της στρατηγικής σύμπλευσης των αστικών κομμάτων τα δύο παραπάνω αποσπάσματα, αλλά και της... «επιλογής» που «δίνουν» στον λαό τα «διλήμματα» που του λανσάρουν μπροστά στην κάλπη. Διάλεξε ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαμόρφωση της «πολιτικής σταθερότητας», ποιος μπορεί να την εγγυηθεί. Δηλαδή; Διάλεξε ποιος μπορεί να διασφαλίσει τις συνθήκες που θα επιτρέψουν την απρόσκοπτη υλοποίηση των νέων αντιλαϊκών μέτρων που προβλέπει το μνημόνιο, και έχει ανάγκη το κεφάλαιο...

Μόνο που ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να αγωνιά για τα προεκλογικά και μετεκλογικά αλισβερίσια των κομμάτων του κεφαλαίου για τον σχηματισμό της επόμενης αντιλαϊκής κυβέρνησης, καθώς υπάρχει η αντικειμενική βάση για συνεργασία της μιας ή της άλλης μορφής μεταξύ των κομμάτων που ψήφισαν και δεσμεύονται να υλοποιήσουν το μνημόνιο, τον στόχο δηλαδή της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Η «σταθερότητα» για την οποία μιλάνε, δεν έχει καμιά σχέση με το δικαίωμα του λαού στη σταθερή δουλειά, στη σύνταξη, στην Ασφάλιση, στην Παιδεία, στην Υγεία κ.ο.κ. Όλα αυτά θα δεχτούν νέα σκληρά πλήγματα στο πλαίσιο και του νέου μνημονίου και θα συνεχίσουν να τσακίζονται, όσο ο λαός μένει στα δεσμά του καπιταλιστικού δρόμου, της εξουσίας του κεφαλαίου και των λυκοσυμμαχιών του.

Εγχώριο κεφάλαιο: Έχει ήδη «ψηφίσει»...

«Το ζητούμενο πλέον είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει, να στοιχηθεί πλήρως πίσω από τις επιδιώξεις του συμφωνηθέντος προγράμματος προσαρμογής, και να το εφαρμόσει έγκαιρα και αποτελεσματικά, καθώς αυτή είναι όντως η τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας». («Εβδομαδιαίο Δελτίο» ΣΕΒ, 27/8/2015)

«Το τρίτο μνημόνιο προδιαγράφει τα βήματα που πρέπει να αναληφθούν, και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική οικονομία προς την κανονικότητα της ανταγωνιστικής ανάπτυξης». («Εβδομαδιαίο Δελτίο» ΣΕΒ, 3/9/2015)

Για το εγχώριο κεφάλαιο υπάρχει και το ουσιαστικό «ζητούμενο» από τις εκλογές, ένα «ζητούμενο» μάλιστα που οι φορείς του θέτουν ιδιαίτερα ανοιχτά στις συγκεκριμένες εκλογές, και με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις: Είναι η «πλήρης», «έγκαιρη» και «αποτελεσματική» εφαρμογή του μνημονίου, καθώς αυτό αποτελεί την «τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης» της κερδοφορίας του και της «ανταγωνιστικής ανάπτυξής» του.

Περιγράφουν, μάλιστα, με σαφήνεια στα κόμματά τους και ειδικά στους... «μονομάχους της πρωτιάς», όπως αποκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, το πώς θα διασφαλιστεί αυτό το ζητούμενο: «Η Ελλάδα», γράφει στο ΑΠΕ ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, «έχει μόνο μία επιλογή, στην οποία συμφωνούν οι δύο "μονομάχοι" της πρωτιάς στις εκλογές: Να κοιτάξει μπροστά. Αυτό το "μπροστά" συνδέεται με έναν οδικό χάρτη, και δεσμεύσεις που υπερβαίνουν τις βεβαιότητες του ενός ή του άλλου, και απαιτούν συλλογική δουλειά, υπερκομματική λογική, συναίνεση και ουσιαστικό κοινωνικό διάλογο...».

Τοποθετήσεις, αν μη τι άλλο, χρήσιμες για να διαλύεται η ομίχλη με την οποία επιχειρούν να σκεπάσουν την αντιλαϊκή πολιτική, τα διάφορα προπαγανδιστικά αστικά επιτελεία. Μέσα στα λόγια του εγχώριου κεφαλαίου μπορεί κανείς να «διαβάσει» καθαρά για λογαριασμό ποιανού φορτώθηκε ο λαός τρία μνημόνια, γιατί όλα τα βασικά κόμματα της αστικής διαχείρισης ψήφισαν παρέα το τρίτο μνημόνιο, γιατί σήμερα όλα αυτά τα κόμματα πίνουν νερό στο όνομα της «πολιτικής σταθερότητας», γιατί τα μέτρα που περιλαμβάνονται στα μνημόνια είναι μέτρα που ήρθαν για να μείνουν, αφού πάνω σε αυτά θα στηριχθεί η «κανονικότητα της ανταγωνιστικής ανάπτυξης»...