Χαβιέρ Μιλέι: Ο «αναρχοκαπιταλιστής» με το αλυσοπρίονο αναλαμβάνει το τιμόνι της Αργεντινής (Videos)

Χαβιέρ Μιλέι. Το νέο παρατράγουδο για εκπομπή στην Ελληνική τηλεόραση

Ο ακροδεξιός Χαβιέρ Μιλέι θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αργεντινής, αφού νίκησε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών χθες Κυριακή.

Ο Μιλέι επικράτησε του απερχόμενου υπουργού Οικονομίας Σέρχιο Μάσα με διαφορά έντεκα και πλέον μονάδων. Εξασφάλισε το 55,6% των ψήφων, έναντι 44,3% του «κεντρώου» αντιπάλου του.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

                                        Ο Μιλέι σε όλο του το μεγαλείο στο παρακάτω Video

Πανηγυρίζει η «Αυγή»

Πανηγυρίζει η «Αυγή» για τη μεγάλη «αριστερή» στροφή και πάλι στη Λατινική Αμερική.

Αφορμή η εκλογή στην προεδρία της Αργεντινής του περονιστή Φερνάντες, έναντι του «νεοφιλελεύθερου» Μάκρι, ή στην Ουρουγουάη του σοσιαλδημοκράτη Μαρτίνες, που πάει στον δεύτερο γύρο ενάντια στον «δεξιό» υποψήφιο. 

«Παλιά του τέχνη κόσκινο» του ΣΥΡΙΖΑ να αποθεώνει τη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και τον λεγόμενο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», που όμως έχει κριθεί όλα αυτά τα χρόνια και αποδείχτηκε ότι, πέρα από κάποια υποτυπώδη μέτρα για τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βελτίωση της ζωής του λαού, πόσο μάλλον να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του, σε χώρες με μεγάλο πλούτο, τον οποίο συνεχίζουν να λυμαίνονται για τα κέρδη τους οι μονοπωλιακοί όμιλοι. 

Αυτήν την πραγματικότητα προσπαθεί σκόπιμα να θολώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο για να ενισχύσει αυταπάτες ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» στο πλαίσιο της διαχείρισης του καπιταλισμού, αλλά και για να τονώσει τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές στη χώρα μας, αναπαράγοντας ψευτοδιλήμματα όπως «πρόοδος - συντήρηση», «νεοφιλελευθερισμός - αριστερά», μέσα από το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής. 

Το γεγονός όμως ότι ο λαός είδε με τα μάτια του και στην Ελλάδα την ...«αριστερή κυβερνητική στροφή», κάνει πιο δύσκολο σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ να ψαρέψει στα θολά νερά της ψευτοαντιπαράθεσης για το ποιος μπορεί καλύτερα να διαχειριστεί την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Νίκος Μπογιόπουλος: “... δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι...”

 «Υπήρξε από τους πιο οικείους, από τους πιο θαυμαστούς, από τους πιο αγαπητούς, και, δίχως αμφιβολία, ο πιο εξαίρετος από τους επαναστάτες συντρόφους μας (...).

     Ξεχείλιζε από ένα βαθύ πνεύμα μίσους και περιφρόνησης προς τον ιμπεριαλισμό (...).

    Ικανός αρχηγός, αυθεντία, δεξιοτέχνης του επαναστατικού πολέμου. Κι όμως, με τον ηρωικό και δοξασμένο θάνατό του, κάποιοι επιχειρούν να αρνηθούν την ισχύ ή την αξία των αντιλήψεων και των αντάρτικων ιδεών του. Μπορεί να πεθάνει ο δεξιοτέχνης, κύρια όταν η τέχνη του είναι τόσο επικίνδυνη όσο η επαναστατική πάλη, αλλά εκείνο που με κανέναν τρόπο δε θα πεθάνει είναι η τέχνη στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και την ευφυΐα του (...).

   Επέδρασε σημαντικά στη στάση του η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της ιστορίας δε σταματά, ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών(...).

   Άνθρωποι σαν κι αυτόν είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (...)».

    Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε ο Φιντέλ Κάστρο, στον επικήδειο που εκφώνησε στην Πλατεία της Επανάστασης, στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967, τον Ερνέστο Γκεβάρα. Τον Τσε.

    Σαν σήμερα πριν από 47 χρόνια, στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. «Έφυγε» χτυπημένος από δυο σφαίρες στο σβέρκο, πισώπλατα, αφού οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν.

    Όση, όμως, προσπάθεια κι αν κατέβαλαν, όσο μελάνι κι αν έχυσαν, όποια προβοκάτσια κι αν έστησαν, ό,τι κι αν σκόπευαν με τη δολοφονία του, τον Τσε ποτέ δεν κατάφεραν να τον βγάλουν απ' τη μέση.

    Το έγκλημα, αντί να σβήσει τα ίχνη αυτού του ασθματικού γιατρού από την Αργεντινή, μετατράπηκε σε βαθιά, σε ζωογόνα και ελπιδοφόρα ανάσα για τους αδικημένους, για τους λαούς όλου του κόσμου.

    Ο Τσε σχεδόν μισό αιώνα μετά τη δολοφονία του συνεχίζει να «ζει»! Και ίσως η εξήγηση αυτής της «αθανασίας» να είναι εκείνη που έδωσε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ: «Ο Τσε Γκεβάρα είναι ένας από τους μεγάλους μύθους αυτού του αιώνα. Η ζωή του - έλεγε ο Σαρτρ - είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».

    Ποιος ήταν ο Τσε;

    Ένα παιδί αστών που μέχρι τα παιδικά του χρόνια μεγάλωνε μέσα σε έναν τεράστιο κήπο σε μια επαρχία στα βορειοανατολικά της Αργεντινής και μάζευε τους φίλους του στο πάντοτε ανοιχτό σπίτι που έμενε με τους γονείς του;

    Ο αιώνιος έφηβος που ξεκίνησε να ανακαλύψει, παρέα με τον καλύτερό του φίλο και μια μοτοσικλέτα, τη Λατινική Αμερική;

    Ο γεννημένος επαναστάτης που σε ηλικία 28 ετών έφτασε με τους άλλους 81 συντρόφους του στην Κούβα, ξεκινώντας τη μεγαλειώδη προσπάθεια για τη νίκη;

    Ο άνθρωπος της δράσης που άφησε θέσεις και αξιώματα στην Κούβα για να συνεχίσει την επανάσταση στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική;

    Ο Τσε ήταν όλα αυτά. Αλλά κυρίως και τελικά, ήταν ένα πράγμα που τα περικλείει όλα: Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος. Ήταν ένας κομμουνιστής, που εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη στη Βολιβία έμελε να γίνει σύμβολο. Το σύμβολο σε έναν αγώνα που η διάρκειά του θα κρατήσει για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της.

    Μόνο που στην περίπτωση του Τσε ο τίτλος του «συμβόλου» δεν του χαρίστηκε μετά θάνατον. Ήταν ένας τίτλος που ως καθοδηγητής και ως σύντροφος, ως οδηγός και ως κομαντάντε στην ανειρήνευτη πάλη του ενάντια σε αυτήν την αδικία, τον είχε κατακτήσει ήδη.

    Ποιος ήταν ο Τσε;

    Όταν ο πατέρας του Ερνέστο τον συνάντησε νικητή, πια, στην Κούβα, κατάλαβε πως ο νεαρός μποέμ που αποχαιρετούσε πριν από 6 χρόνια στην Αργεντινή, ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Ήταν ένας σκληραγωγημένος ήρωας που τον τιμούσε ένας ολόκληρος λαός. Ο πατέρας θα γράψει για το γιο του λίγο αργότερα:

«Ο Τσε είχε μεταμορφωθεί σ' έναν άνθρωπο του οποίου η πίστη στο θρίαμβο των ιδεών του, άγγιζε τα όρια του μυστικισμού».

    Αυτός ήταν ο Τσε. Ασταμάτητος. Αλύγιστος. Παθιασμένος. Αμετανόητος. Τέτοιος ήταν ο Τσε και αυτός ήταν ο λόγος που ανήκει σε εκείνους τους ελάχιστούς που κατάφεραν να μετατρέψουν το θάνατό τους σε ένα τόσο στέρεο σκαλοπάτι για να ανυψωθεί το αίτημα για ζωή, για ανθρώπινη ζωή, ακόμη ψηλότερα.

    Από δύο χρόνων μέχρι το τέλος της ζωής του ο Τσε ήταν ασθματικός. Η ασθένειά του δεν τον κατέβαλε ποτέ. Έφηβος έπαιζε ράγκμπι και ποδόσφαιρο, έστω κι αν κάποιες φορές οι πνεύμονές του τον υποχρέωναν να εγκαταλείψει το γήπεδο.

    Αργότερα, ως επαναστάτης πια, υποβάλλει τον εαυτό του σε απίστευτες κακουχίες. Γνωρίζοντας την αδυναμία των πνευμόνων του, του αρέσει να «ακροβατεί», καπνίζοντας μεγάλες ποσότητες πούρων. Εδώ υπάρχει και ένα σχετικό ανέκδοτο:

    Λέγεται ότι στο διάστημα που ήταν υπουργός Βιομηχανίας στην Κούβα, οι συνεργάτες του, του ζήτησαν να περιορίσει το κάπνισμα. Αυτός τους καθησυχάζει και συμφωνεί ότι πρέπει να ελαττώσει τον αριθμό των πούρων που καπνίζει. Έτσι, την επόμενη μέρα, εμφανίζεται στο γραφείο του με ένα πούρο κοντά στο ένα μέτρο μήκος! «Όπως βλέπετε πλέον θα καπνίζω μόνο ένα πούρο την ημέρα», απαντά στους εμβρόντητους συντρόφους.

    Αυτός ήταν ο Τσε. Ο Τσε ουδέποτε αισθάνθηκε ότι ήταν «άγιος», έστω κι αν είχε ήδη θεοποιηθεί από πολλούς ανθρώπους. Δεν άφησε ποτέ περιθώρια για «αγιοποίηση». Τελικά, όπως έλεγε ο ίδιος, ήταν απλώς ένας άνθρωπος. Που έκανε ό,τι πίστευε. Και πίστευε ό,τι έκανε.

«Δεν είμαι απελευθερωτής (libertador). Δεν υπάρχουν libertadores. Οι ίδιοι οι άνθρωποι απελευθερώθηκαν μόνοι τους», έλεγε ο Τσε.

    Ο Τσε είχε δίκιο. Οι άνθρωποι δε χρειάζονται απελευθερωτές, αρκεί να αποφασίσουν να ελευθερωθούν.

    Ο Τσε είχε δίκιο για τους ανθρώπους. Και δεν έπαψε να πιστεύει στη δύναμή τους ακόμα κι όταν ανακάλυπτε ότι ολοένα και λιγότεροι είχαν το κουράγιο του να συνεχίσουν, να παλέψουν, χωρίς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.

    Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ήταν και είναι «ο πληρέστερος άνθρωπος της εποχής μας», γιατί στο πρόσωπο του  συμπίπτουν απόλυτα τα λόγια με τα έργα. Συμπίπτουν απόλυτα οι ιδέες με τις πράξεις. Ο Τσε Γκεβάρα ήταν, δηλαδή, όπως θα έπρεπε να είναι όλοι οι άνθρωποι.

    Κανείς δεν είναι δυνατό να προσθέσει τίποτα περισσότερο στο θρύλο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Κανείς πέρα από την Ιστορία. Την Ιστορία των απλών ανθρώπων. Που νιώθουν το δικό του όραμα. Ένα όραμα που ο Τσε το περιέγραφε με λόγια απλά και κατανοητά σε όλους:

«Για μας – έλεγε - δεν υπάρχει κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

Σαν σήμερα, 14 Ιούνη, γεννήθηκε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Σαν σήμερα, 14 Ιούνη του 1928, γεννιέται ο Αργεντινός κομμουνιστής επαναστάτης Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα. Ο Τσε σπούδασε Ιατρική από το 1947 ενώ το 1950 μαζί με το φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο και πάνω σε μια θρυλική μοτοσικλέτα «Νόρτον» ταξιδεύουν στη Χιλή, το Περού, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό και τον Παναμά. Μετά την αποφοίτησή του, θα επισκεφθεί ξανά χώρες της Λατινικής Αμερικής, γνωρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες και τις επαναστατικές εξεγέρσεις. Στη συνείδησή του καταγράφονται τα πάντα, ενώ το 1953 πηγαίνοντας στη Γουατεμάλα, θα γνωριστεί με Κουβανούς εξόριστους, συντρόφους του Φιντέλ Κάστρο που είχε φυλακιστεί μετά το κίνημα της 26ης Ιουλίου 1953.

''Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, μαζί με τον Φιντέλ Κάστρο''

Η γνωριμία του με τον Φιντέλ, το 1955, στάθηκε καθοριστική γι' αυτόν. Ο Τσε εντάσσεται στις κουβανικές επαναστατικές ομάδες, ξεκινά με 82 συντρόφους για την Κούβα το 1956 και τελικά μετά από μάχες κατάφεραν να ανέβουν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα μόνο 12. Η επανάσταση εξαπλώθηκε στο γόνιμο έδαφος της συνείδησης του κουβανέζικου λαού και την 1η Γενάρη 1959 οι επαναστάτες μπαίνουν στην Αβάνα. Ο Τσε υπηρέτησε την κουβανέζικη επανάσταση με όλες του τις δυνάμεις από όποια θέση κι αν βρέθηκε. 'Εχοντας συμφωνήσει με τον Φιντέλ Κάστρο από το 1955 κιόλας, ότι θα μπορούσε να φύγει από την Κούβα μετά την επανάσταση, ο Τσε κατευθύνθηκε στη Βολιβία αποσκοπώντας να φουντώσει το επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική.

Μετά την τελευταία μάχη στις 8 Οκτώβρη 1967,ο Τσε πληγωμένος στο ένα πόδι και με το όπλο του κατεστραμμένο, συνελήφθη και κατ' απαίτηση των ΗΠΑ δολοφονήθηκε την επομένη. Το σώμα του θάφτηκε σε μυστικό τόπο και τελικά η θέση αποκαλύφθηκε στις 28 Ιουνίου 1997. Η μυστική ταφή αποκάλυπτε τον τρόμο των εχθρών του λαού μπροστά στην προσωπικότητα του μεγάλου επαναστάτη. Για τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους, τους αγωνιζόμενους λαούς, ο Τσε δεν είχε «εξαφανιστεί» γιατί σε κάθε τους μάχη, ο Κομαντάντε ήταν πάντα παρών.

Υ.Γ «Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου»! - Τσε Γκεβάρα

Πηγή: 902.gr

Το νόημα της δικαστικής απόφασης των ΗΠΑ.

 Τι δείχνει η νέα δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ για το χρέος της Αργεντινής;

Σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, η κυβέρνηση της Αργεντινής βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα δικαστική απόφαση, που την υποχρεώνει να αποπληρώσει στο ακέραιο Αμερικανούς κατόχους ομολόγων, που δε συμμετείχαν στην αναδιάρθρωση του χρέους που έγινε το 2005 και το 2010. Συγκεκριμένα, δικαστήριο της Νέας Υόρκης αποφάσισε ότι οι επενδυτικές εταιρείες - μεγαθήρια (NML Capital Ltd, Elliot Management Corp΄s, NML Capital Ltd, Aurelius Capital Management), που είχαν στην κατοχή τους ομόλογα της Αργεντινής και αρνήθηκαν να τα ανταλλάξουν με νέα, πρέπει να τα πληρωθούν στο ακέραιο. Η αναδιάρθρωση του χρέους που έκανε δύο φορές η αργεντίνικη κυβέρνηση για να το διαχειριστεί, προέβλεπε εθελοντική συμμετοχή των πιστωτών. Οσοι δέχτηκαν να ανταλλάξουν ομόλογα, απέκτησαν το προνόμιο να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα στην αποπληρωμή του χρέους.

Τα αμερικάνικα δικαστήρια αποφασίζουν τώρα ότι το καθεστώς της «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτησης είναι «παράνομο» και καλεί την Αργεντινή να αποπληρώσει άμεσα και όσους δεν είχαν δεχτεί να συμμετέχουν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση. Αν, μάλιστα, η Αργεντινή αψηφήσει την απόφαση, τότε τα δικαστήρια των ΗΠΑ μπορούν να εμποδίσουν τις πληρωμές σε ομολογιούχους που δέχτηκαν την ανταλλαγή, γεγονός που θα προκαλέσει την τεχνική αθέτηση πληρωμών σε ομόλογα αξίας περίπου 24 δισ. δολαρίων. Δηλαδή, χρεοκοπία. Είχε προηγηθεί, στις αρχές Νοέμβρη, η δημοσιοποίηση άλλης απόφασης του Εφετείου της Νέας Υόρκης, που έκρινε ότι δικαιούνται ίσης μεταχείρισης οι κάτοχοι των νέων ομολόγων που εκδόθηκαν το 2005 και το 2010 και εκείνοι που αρνήθηκαν να ανταλλάξουν τους τίτλους τους με καινούργιους και διεκδικούν δικαστικά την πληρωμή της ονομαστικής τους αξίας στο ακέραιο.

Τι δείχνουν οι εξελίξεις; Οτι στο πλαίσιο του καπιταλισμού, ακόμα και αν υπάρξουν πρόσκαιροι συμβιβασμοί και διευθετήσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και κυβερνήσεις για τη διαχείριση της κρίσης, ο λαός δεν πρόκειται να απαλλαχθεί από το βραχνά του χρέους, που δεν είναι δικό του, αλλά το δημιούργησε η πλουτοκρατία. Η Αργεντινή είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: Το 2002 κήρυξε στάση πληρωμής του χρέους και κάλεσε τους πιστωτές σε διαβουλεύσεις για την αναδιάρθρωσή του, αφού πρώτα διέγραψε ένα μέρος σαν «απεχθές». Μεγάλο μέρος των δανειστών της συμμετείχε στην αναδιάρθρωση, θέλοντας να διασφαλίσει το κεφάλαιο που είχε στα χέρια του, έστω κι αν ένα κομμάτι από αυτό θα καταστρεφόταν στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης. Αλλοι, όμως, κάτοχοι ομολόγων αρνήθηκαν να μπουν στην αναδιάρθρωση και με δικαστικά μέσα προσπάθησαν έκτοτε να πληρωθούν για τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους.

Η αστική κυβέρνηση της Αργεντινής πανηγύρισε τότε ότι απάλλαξε το λαό από χρέος, γλίτωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και έτριζε τα δόντια της σε όσους αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην αναδιάρθρωση, λέγοντας πως θα εξοφλήσει κατά προτεραιότητα όσους δέχτηκαν να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους. Αυτά μέχρι πρόσφατα. Γιατί οι αποφάσεις των (αστικών) δικαστηρίων μιας χώρας, όπως οι ΗΠΑ, με ανταγωνιστικά συμφέροντα προς τα μονοπώλια της Αργεντινής και με βλέψεις να μεγαλώσει τη διείσδυση στην αργεντίνικη οικονομία, αλλάζουν άρδην τα πράγματα. Ο διακανονισμός του χρέους, που τότε προβλήθηκε σαν σωτηρία, επανέρχεται τώρα σαν βρόχος στο λαιμό του λαού της Αργεντινής, που παγιδεύτηκε στην αυταπάτη ότι με συνεννοήσεις μεταξύ των αστών και νομικές συμφωνίες στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι δυνατόν να σωθεί και να ευημερήσει. Σημειωτέον ότι ο λαός στην Αργεντινή βρίσκεται ξανά σε κινητοποιήσεις, αντιδρώντας στην εξαθλίωση που του επιφυλάσσει η αστική διαχείριση σε περίοδο ανάπτυξης.

Τα ίδια κάνει στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λέει ότι σε συνεννόηση με τους δανειστές θα διαγράψει ένα μέρος του χρέους και θα βάλει όρους («ρήτρες ανάπτυξης» τις ονομάζει) για την αποπληρωμή του υπόλοιπου. Πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, τέτοιες λύσεις δοκιμάστηκαν από το κεφάλαιο στο πλαίσιο του άλλου μείγματος διαχείρισης της κρίσης και του χρέους. Η περίπτωση της Αργεντινής είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, το οποίο μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ εκθειάζει. Αποδεικνύεται όμως ότι δεν μπορεί να απαλλάξει το λαό από τη δυστυχία, την οποία ούτως ή άλλως βιώνουν οι Αργεντινοί, αλλά ούτε καν από το χρέος. Για να γλιτώσει ο λαός από το χρέος πρέπει να απαλλαγεί από αυτούς που το δημιούργησαν: Το κεφάλαιο και την εξουσία του. Μόνο μια πραγματική εξουσία του λαού μπορεί να διαγράψει μονομερώς το χρέος, έχοντας πάρει στα χέρια του τα κλειδιά της παραγωγής, με αποδεσμευμένη τη χώρα από την ΕΕ και τις άλλες διακρατικές ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Ολα τα άλλα είναι ανακύκλωση του προβλήματος και φαύλος κύκλος, που μόνο ο λαός μπορεί να τον σπάσει, αρκεί ο ίδιος να το αποφασίσει.

"Ρ" 24112012

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Και πάλι στους δρόμους !!!!!!!!

Οι γνωστές κατσαρόλες βγήκαν και πάλι στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Αργεντινής ως υπόκρουση στις μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που πραγματοποίησαν το βράδυ της Πέμπτης χιλιάδες Αργεντίνοι. Διαδηλώσεις έγιναν στους δρόμους της πρωτεύουσας, Μπουένος Αϊρες, και άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας, ενάντια στην οικονομική πολιτική της Προέδρου Κριστίνας Φερνάντες ντε Κίρσνερ και εναντίον της πιθανότητας της επανεκλογής της για τρίτη συνεχόμενη θητεία μέσω της αναθεώρησης του συντάγματος. Διαδηλώσεις, επίσης, διοργανώθηκαν από Αργεντίνους στη Νέα Υόρκη, στην Ουάσιγκτον, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, στο Τορόντο, στο Μαϊάμι και το Λονδίνο.

Αιχμή δυσαρέσκειας είναι η σημαντική αύξηση των τιμών και ο πληθωρισμός που επισήμως κυμαίνεται στο 12%, ωστόσο αναλυτές εκτιμούν ότι είναι τουλάχιστον διπλάσιος. Η ανάπτυξη που μέχρι το 2011 ήταν γύρω στο 8%, ή ακόμη και μεγαλύτερη, φέτος μειώθηκε στο 4%, εξαιτίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστη την οικονομία της Αργεντινής, με το λαό μετά από μια δεκαετία σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης να πληρώνει και το μάρμαρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή που λαϊκά στρώματα αντιδρούν για υπαρκτά προβλήματα, η σημερινή αντιπαράθεση εκφράζει και την αντιπαράθεση μεσαίων στρωμάτων και μερίδων του ντόπιου κεφαλαίου που διαφωνούν με τη σημερινή κυβέρνηση και θέλουν άλλες συμμαχίες, για να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους και μερίδιο στον τεράστιο ενεργειακό και γενικότερα πλούτο που διαθέτει η χώρα. Προβάλλουν έτσι τα ζητήματα της διαφθοράς, της εγκληματικότητας κ.λπ. Αποδείχτηκε για το λαό ότι το 2001 δεν ήταν διέξοδος να μπει κάτω από τις σημαίες μερίδας της αστικής τάξης, που εξέφραζε ο Νέστορ Κίρσνερ και σήμερα η σύζυγός του. Γίνεται και σήμερα επιτακτική η ανάγκη να οργανώσουν η εργατική τάξη και τα εκμεταλλευόμενα στρώματα την πάλη τους, για να διεκδικήσουν τον πλούτο που παράγουν με τη δική τους λαϊκή εξουσία.

"Ρ" 10112012