Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης, αλλά και μια σειρά επιτελεία του συστήματος εντείνουν την προσπάθειά τους να λανσάρουν διάφορα «διακυβεύματα των εκλογών», όπως τα ονομάζουν. Κάλπικα κριτήρια ψήφου στην πραγματικότητα, με σκοπό να εγκλωβιστεί ξανά ο λαός στις λογικές τού τάχα «μικρότερου κακού», που τελικά τον οδηγούν πάντα στο ακόμα χειρότερο, να συναινέσει στη συνέχιση της πολιτικής που βαθαίνει τη χρεοκοπία του ή, ακόμα χειρότερα, να την αποδεχτεί ως μονόδρομο.
Ωστόσο, όλα αυτά τα κάλπικα «διλήμματα» συγκλίνουν σε ένα βασικό στόχο: Να κρύψουν όσο περισσότερο μπορούν τη στρατηγική τους σύμπλευση στην υπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου.
Ιδιαίτερη σημασία, βέβαια, έχουν και οι αλλεπάλληλες τοποθετήσεις του εγχώριου κεφαλαίου για το «διακύβευμα» των εκλογών, οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι η ελληνική αστική τάξη έχει ήδη «ψηφίσει»: Έχει «ψηφίσει» υπέρ της διασφάλισης της απρόσκοπτης εφαρμογής του μνημονίου.
Απέναντι σε αυτό το μπαράζ των κάλπικων «διακυβευμάτων», ο λαός έχει την πείρα να μην «τσιμπήσει», να φτάσει στην κάλπη με κριτήριο το πώς θα βρεθεί ο ίδιος πιο δυνατός απέναντι στον νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης που θα αντιμετωπίσει αμέσως μετά τις εκλογές, πώς θα φέρει πιο κοντά τη δική του νίκη, με ισχυρό ΚΚΕ παντού!
Κάλπικα «διακυβεύματα» για τον εγκλωβισμό του λαού
Σου λένε: «Ποιον εμπιστεύεσαι; Τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη;»
«Στις 21 Σεπτεμβρίου η χώρα θα κυβερνηθεί είτε από μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ (αυτοδύναμο ή μη) και πρωθυπουργό του Αλέξη Τσίπρα, είτε από μια κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ και πρωθυπουργό τον Ευ. Μεϊμαράκη. Το δίλημμα είναι πραγματικό, καθώς τρίτη επιλογή δεν υπάρχει...». (κύριο άρθρο της «Αυγής», 8/9/2015)
Από τη στιγμή που ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, καθώς και όλες οι βασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, ευθυγραμμιζόμενες με τις κυρίαρχες στρατηγικές επιλογές του εγχώριου κεφαλαίου, έχουν βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή τους στο νέο μνημόνιο, είναι επόμενο το «πραγματικό δίλημμα» που λανσάρουν, να καταλήγει τελικά στην «επιλογή» του «καταλληλότερου» για την εφαρμογή του. Με άλλα λόγια, καλούν τον λαό να διαλέξει ποιος θα κρατά το τιμόνι στη συνέχιση της σφαγής του για λογαριασμό των μονοπωλίων και των λυκοσυμμαχιών τους.
Πιο έντονα το εν λόγω «δίλημμα» λανσάρεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πατώντας στην πικρή πείρα του λαού, στη δικαιολογημένη οργή του για όλες τις διακυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, βολεύεται να παίζει με τα «διλήμματα» του «νέου» απέναντι στο «παλιό», του «αδέσμευτου» απέναντι στους «διαπλεκόμενους», του «καινούργιου» που ζητά μια «δεύτερη ευκαιρία»...
Μόνο που η ίδια η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με επιστέγασμα το νέο βάρβαρο μνημόνιο που φόρτωσε στην πλάτη του λαού, επιβεβαίωσε ότι το «νέο» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεσμευμένο, όπως ακριβώς και οι προκάτοχοί του, σε ό,τι πιο παλιό υπάρχει, δηλαδή στην υπηρέτηση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που σαπίζει, του συστήματος που τρέφεται με τον ιδρώτα και τις σάρκες των εργαζομένων και του λαού. Του συστήματος που πατώντας ακριβώς πάνω στη βάση του μεγαλύτερου «σκανδάλου», της «νόμιμης» κλεψιάς δηλαδή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, γεννά συνεχώς και τη διαφθορά και τη διαπλοκή.
Σου λένε: Ποιος μπορεί να εφαρμόσει μεν τη συμφωνία, αλλά να βελτιώσει παράλληλα ορισμένους από τους «δύσκολους όρους» της;
«Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική σταθερότητα και κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τη συμφωνία με όρους μάχης και όχι παράδοσης άνευ όρων». (κύριο άρθρο «Αυγής», 11/9/2015)
«Το ζητούμενο είναι η προγραμματική μας πορεία και η υλοποίηση συγκεκριμένων δεσμεύσεων για τις οποίες πρέπει να συνεννοηθούμε (...) Αλλά ταυτόχρονα θα φτιάξουμε και μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης (...) που θα μπορεί να συζητά με τους έξω, και στις αξιολογήσεις θα μπορεί με πιο ήπιο τρόπο να προσπαθεί να δώσει λύσεις στην υλοποίηση του τρίτου, νέου μνημονίου» (Β. Μεϊμαράκης στο «Action 24», 4/9/2015).
Η φράση - κλειδί στο εν λόγω «δίλημμα» που λανσάρουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ, δεν θέλει και πολύ ψάξιμο: «Θα υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις». Όλα τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, είναι η απογείωση του γνωστού δουλέματος ότι η... «ανακούφιση» από τα μνημόνια περνά μέσα από τη συνεπή εφαρμογή τους!
Τα περί «υλοποίησης της συμφωνίας αλλά με όρους μάχης», όπως και τα περί «υλοποίησης με πιο ήπιο τρόπο», είναι η προσπάθεια των αστικών επιτελείων να λουστράρουν ξανά τις χρεοκοπημένες απάτες των «κόκκινων γραμμών», της «επαναδιαπραγμάτευσης», κ.ο.κ. Με «όρους μάχης» και «σκληρής διαπραγμάτευσης» μας οδήγησε άλλωστε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο νέο αντιλαϊκό μνημόνιο.
Σου λένε: Ποιος μπορεί να διασφαλίσει κυβερνητική σταθερότητα, έτσι ώστε να μην έχουμε άλλη ανασφάλεια, πισωγυρίσματα κτλ.;
«Ο τόπος έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα. Χρειάζεται μια κυβέρνηση μακράς θητείας, που θα μπορέσει να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση». (Β. Μεϊμαράκης, συνέντευξη στο «news247.gr»)
«Ο τόπος χρειάζεται κυβέρνηση τετραετίας, χρειάζεται σταθερότητα, ο τόπος χρειάζεται, όμως, και μεγάλες αλλαγές και τομές». (Αλ. Τσίπρας, συνέντευξη στον «ΣΚΑΪ»)
«Καθρέφτης» της στρατηγικής σύμπλευσης των αστικών κομμάτων τα δύο παραπάνω αποσπάσματα, αλλά και της... «επιλογής» που «δίνουν» στον λαό τα «διλήμματα» που του λανσάρουν μπροστά στην κάλπη. Διάλεξε ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαμόρφωση της «πολιτικής σταθερότητας», ποιος μπορεί να την εγγυηθεί. Δηλαδή; Διάλεξε ποιος μπορεί να διασφαλίσει τις συνθήκες που θα επιτρέψουν την απρόσκοπτη υλοποίηση των νέων αντιλαϊκών μέτρων που προβλέπει το μνημόνιο, και έχει ανάγκη το κεφάλαιο...
Μόνο που ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να αγωνιά για τα προεκλογικά και μετεκλογικά αλισβερίσια των κομμάτων του κεφαλαίου για τον σχηματισμό της επόμενης αντιλαϊκής κυβέρνησης, καθώς υπάρχει η αντικειμενική βάση για συνεργασία της μιας ή της άλλης μορφής μεταξύ των κομμάτων που ψήφισαν και δεσμεύονται να υλοποιήσουν το μνημόνιο, τον στόχο δηλαδή της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Η «σταθερότητα» για την οποία μιλάνε, δεν έχει καμιά σχέση με το δικαίωμα του λαού στη σταθερή δουλειά, στη σύνταξη, στην Ασφάλιση, στην Παιδεία, στην Υγεία κ.ο.κ. Όλα αυτά θα δεχτούν νέα σκληρά πλήγματα στο πλαίσιο και του νέου μνημονίου και θα συνεχίσουν να τσακίζονται, όσο ο λαός μένει στα δεσμά του καπιταλιστικού δρόμου, της εξουσίας του κεφαλαίου και των λυκοσυμμαχιών του.
Εγχώριο κεφάλαιο: Έχει ήδη «ψηφίσει»...
«Το ζητούμενο πλέον είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει, να στοιχηθεί πλήρως πίσω από τις επιδιώξεις του συμφωνηθέντος προγράμματος προσαρμογής, και να το εφαρμόσει έγκαιρα και αποτελεσματικά, καθώς αυτή είναι όντως η τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας». («Εβδομαδιαίο Δελτίο» ΣΕΒ, 27/8/2015)
«Το τρίτο μνημόνιο προδιαγράφει τα βήματα που πρέπει να αναληφθούν, και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική οικονομία προς την κανονικότητα της ανταγωνιστικής ανάπτυξης». («Εβδομαδιαίο Δελτίο» ΣΕΒ, 3/9/2015)
Για το εγχώριο κεφάλαιο υπάρχει και το ουσιαστικό «ζητούμενο» από τις εκλογές, ένα «ζητούμενο» μάλιστα που οι φορείς του θέτουν ιδιαίτερα ανοιχτά στις συγκεκριμένες εκλογές, και με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις: Είναι η «πλήρης», «έγκαιρη» και «αποτελεσματική» εφαρμογή του μνημονίου, καθώς αυτό αποτελεί την «τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης» της κερδοφορίας του και της «ανταγωνιστικής ανάπτυξής» του.
Περιγράφουν, μάλιστα, με σαφήνεια στα κόμματά τους και ειδικά στους... «μονομάχους της πρωτιάς», όπως αποκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, το πώς θα διασφαλιστεί αυτό το ζητούμενο: «Η Ελλάδα», γράφει στο ΑΠΕ ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, «έχει μόνο μία επιλογή, στην οποία συμφωνούν οι δύο "μονομάχοι" της πρωτιάς στις εκλογές: Να κοιτάξει μπροστά. Αυτό το "μπροστά" συνδέεται με έναν οδικό χάρτη, και δεσμεύσεις που υπερβαίνουν τις βεβαιότητες του ενός ή του άλλου, και απαιτούν συλλογική δουλειά, υπερκομματική λογική, συναίνεση και ουσιαστικό κοινωνικό διάλογο...».
Τοποθετήσεις, αν μη τι άλλο, χρήσιμες για να διαλύεται η ομίχλη με την οποία επιχειρούν να σκεπάσουν την αντιλαϊκή πολιτική, τα διάφορα προπαγανδιστικά αστικά επιτελεία. Μέσα στα λόγια του εγχώριου κεφαλαίου μπορεί κανείς να «διαβάσει» καθαρά για λογαριασμό ποιανού φορτώθηκε ο λαός τρία μνημόνια, γιατί όλα τα βασικά κόμματα της αστικής διαχείρισης ψήφισαν παρέα το τρίτο μνημόνιο, γιατί σήμερα όλα αυτά τα κόμματα πίνουν νερό στο όνομα της «πολιτικής σταθερότητας», γιατί τα μέτρα που περιλαμβάνονται στα μνημόνια είναι μέτρα που ήρθαν για να μείνουν, αφού πάνω σε αυτά θα στηριχθεί η «κανονικότητα της ανταγωνιστικής ανάπτυξης»...
