Γιάννης Παναγόπουλος. Σχέδιο υποταγής η....... νεκρανάσταση του !!!!!

Ως «ιστορική συμφωνία» και ...«νέα εποχή» προπαγανδίζει η κυβέρνηση το νέο σχέδιο υποταγής των εργαζομένων, που συνυπέγραψε με την εργοδοσία και την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ για την «αναμόρφωση» των Συλλογικών Συμβάσεων.

Ακολουθεί μάλιστα την πεπατημένη του 13ωρου: Αντιστροφή της πραγματικότητας, ψέματα και μονόλογοι περί «στήριξης των εργαζομένων», κατά παραγγελία δημοσιεύματα στον αστικό Τύπο, φτιαγμένα από το ίδιο το υπουργείο Εργασίας. Ολα εκείνα δηλαδή που γίνονται θρύψαλα από την πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι.

ΓΣΕΕ: Σταματήστε την .........απεργία!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η πανεργατική πανελλαδική απεργία της 24ης Σεπτέμβρη, για την επιτυχία της οποίας παλεύουν Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Σωματεία του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, είναι μια μάχη κρίσιμη.

Απέναντι στο κεφάλαιο, στην κυβέρνηση και τα κόμματά του, στους ανθρώπους τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι υπόθεση κάθε εργαζόμενου να πάρει απάντηση η νέα επίθεση στις Συλλογικές Συμβάσεις, που οδηγεί σε παραπέρα συμπίεση του μέσου μισθού προς τα άθλια επίπεδα του κατώτατου!

Είναι υπόθεση κάθε εργαζόμενου να ορθωθούν εμπόδια στην προσπάθεια να μπουν τα συνδικάτα στο γύψο, να χτυπηθεί η συλλογική δράση για να προχωράει ανεμπόδιστη η αντιλαϊκή πολιτική, στην υπηρεσία της ανάπτυξης για τα κέρδη.

Παρέμβαση του Θ. Παφίλη στη Βουλή: Μισθωμένοι μπράβοι και φουσκωτοί, στη ΓΣΕΕ, έκαναν τα επεισόδια.Τέτοιου είδους πρακτικές είχαμε να δούμε από την εποχή της χούντας {Video}

«Οι φασίστες δολοφόνοι και μαχαιροβγάλτες του Παύλου Φύσσα, μεταναστών κ.ά.,  με τους φασιστικούς χαιρετισμούς του Χίτλερ, αυτοί που όλα τα χρόνια υπερασπίζονται τα συμφέροντα του κεφαλαίου για να τσακίσει τους εργαζόμενους, αυτοί ήρθαν σήμερα να υπερασπιστούν την εργοδοσία και τη συνδικαλιστική μαφία που έχει καθίσει στο σβέρκο των εργαζομένων και πρέπει να πάνε φυλακή». Αυτό επισήμανε ο Θανάσης Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ μιλώντας στη Βουλή, αναφερόμενος στο συνέδριο - μαϊμού που επιχείρησε να στήσει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ στη Ρόδο.

Υπενθύμισε ότι είναι αυτοί που έστησαν γραφείο ευρέσεως εργασίας στη Χαλκίδα που εκβίαζαν εργοδότες για να πάρουν Έλληνες με 16 ευρώ μεροκάματο, και μετά τις καταγγελίες του ΚΚΕ, το γραφείο έκλεισε. 

Λιάνα Κανέλλη: «Εγκληματική Οργάνωση» βολεμένων

Η ψεύτικη προεκλογική πόλωση έχει από κάτω της να σιγοκαίει και να φουντώνει η πραγματική ταξική και πολιτική σύγκρουση: 

Ολοι εναντίον των κομμουνιστών. 

Αυτό το άγριο αντικομμουνιστικό κλίμα που διαπνέει το φάσμα από τον Πάιατ και τους χρυσαυγίτες, ως τους καρεκλοκένταυρους της ΓΣΕΕ και τους μπράβους τους, χτύπησε ταβάνι με τα χιλιοπαιγμένα πλανάκια βαβούρας στα κανάλια, αλλά κυρίως με το απύθμενο θράσος να αποκαλούνται φάτσα κάρτα στις κάμερες «φασισταριά» οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. 

Η δε ειδεχθής αυτή έκφραση ήρθε τόσο «αυθόρμητα», όσο και η επαγγελματική οργάνωση ενός τέλειου εγκλήματος, σαν κι αυτά που δείχνουν οι περιπέτειες στην τιβί, με πρωταγωνιστές τις... «υπηρεσίες» και «εταιρείες». 

Εν κατακλείδι που λένε και οι λόγιοι ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα. 

Γιάννης Παναγόπουλος: Πρόεδρος της ΓΣΕΕ (2006 – ) των..... 8.000 ευρώ!!!!!!!!!!!!!

Η αλήθεια είναι πάντως ότι τα τερτίπια της συνδικαλιστικής μαφίας στη ΓΣΕΕ έχουν και τη φαιδρή τους πλευρά: «Συνδικαλιστές» - εργοδότες, που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται το κύρος της Συνομοσπονδίας, να βγαίνουν με γελοίες ανακοινώσεις που θυμίζουν μελόδραμα του κινηματογράφου και να παριστάνουν τα θύματα και τις Ιφιγένειες, που θυσιάζονται τάχα για να σωθεί το συνδικαλιστικό κίνημα. 

Ο πρόεδρος των 8.000 ευρώ μισθό να σκηνοθετεί με την κομπανία του ένα τηλεοπτικό διάγγελμα του τύπου «μας κρατάνε ομήρους» στην ...καμπάνα του πεντάστερου στην Καλαμάτα, ενώ επί τέσσερις μέρες παραμένουν άφαντοι και αρνούνται να ξεκινήσουν το συνέδριο χωρίς τους νόθους και τους εργοδότες. 

Ο επικεφαλής μιας παράταξης της πλειοψηφίας να αναρωτιέται στην κάμερα «πού τους είδατε τους εργοδότες», όταν πλέον μέχρι και τα μικρά παιδιά έχουν καταλάβει ότι μερικές δεκάδες απ' αυτούς είναι εκλεγμένοι σύνεδροι και μερικές εκατοντάδες στελεχώνουν Σωματεία και Ομοσπονδίες.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ Νέο εξώδικο της ΔΑΣ για να ανακληθούν οι νόθοι αντιπρόσωποι και να αρχίσει το Συνέδριο

Νέο εξώδικο απέστειλαν οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ προς τη Διοίκηση της ΓΣΕΕ, προκειμένου να ανακαλέσει τους νόθους αντιπρόσωπους, στους οποίους έχει διανείμει κάρτες και να ξεκινήσει κανονικά το Συνέδριο.

Το εξώδικο της ΔΑΣ που διαβάστηκε και στη συγκέντρωση Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων που γίνεται από το πρωί του Σαββάτου έξω από το ξενοδοχείο «Elite», όπου ήταν προγραμματισμένο το Συνέδριο, έχει ως εξής:

«ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΔΗΛΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Των αντιπροσώπων της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας στο 37ο Συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ).

ΠΡΟΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΒΟΙΩΤΙΑΣ - ΕΥΒΟΙΑΣ & ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΥΛΩΝΑ Η κατρακύλα της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ δεν έχει τελειωμό

«Το συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι ένα κορυφαίο γεγονός για το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα που αφορά κάθε εργαζόμενο. Η κατρακύλα της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ δείχνει να μην έχει τελειωμό», αυτό αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Συνδικάτο Φαρμάκου Καλλυντικού και συναφών επαγγελμάτων Βοιωτίας - Εύβοιας και περιοχής Αυλώνα και συνεχίζει:

«Παρουσιάζουν ως "αντιπροσώπους" των εργαζομένων διευθυντικά στελέχη εταιρειών, μέχρι και τους ίδιους τους εργοδότες!!! Καταπατούν και παραβιάζουν κάθε καταστατική αρχή του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος με παρουσία "αντιπροσώπων" μέσα από όργια νοθείας και παράτυπες διαδικασίες μιας σειράς σωματείων "σφραγίδων" - "μαϊμού", Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών.

Είναι οι ίδιοι που υπογράφουν μειώσεις μισθών στα εργοστάσια, οι ίδιοι που τα βρίσκουν "κάτω από το τραπέζι" με την εργοδοσία, που νομιμοποιούν στους χώρους δουλειάς όλα τα αντεργατικά μέτρα που πάρθηκαν τα τελευταία χρονια και στο τέλος μας "κουνάνε το δάχτυλο" για να μη διεκδικούμε, να μην αγωνιζόμαστε, να συμβιβαστούμε με τα ψίχουλα.Οι υπηρεσίες που προσφέρουν στην εργοδοσία και στο κράτος της είναι τεράστιες, όσο και οι ευθύνες τους.

ΠΑΜΕ: Μέσα στα σωματεία φτιάχνετε καριέρες να ποιοι είναι οι εργατοπατέρες!

«Επιτέλους εμφανίστηκαν ύστερα από 4 μέρες και σε μια σπάνια στιγμή της ύπαρξης τους, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις φαντομάδες, αυτές που έχουν στρογγυλοκάτσει στο σβέρκο χιλιάδων εργαζομένων με τη μορφή νόθων αντιπροσώπων και διαμορφώνουν στη ΓΣΕΕ ψεύτικους συσχετισμούς», τονίζει το ΠΑΜΕ σε ανακοίνωση και προσθέτει πως «αυτές που απουσιάζουν από τους αγώνες των εργατών όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλά ως δια μαγείας εμφανίζονται με πολλούς αντιπροσώπους στα συνέδρια της ΓΣΕΕ». 

Τονίζει ακόμα ότι:

Η σαπίλα του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού

Για πολλοστή φορά η συνδικαλιστική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπερασπίζεται τον εργοδότη - «συνδικαλιστή» και επικεφαλής του γραφείου Τύπου της, Δ. Καραγεωργόπουλο, που το όνομά του συνδέεται με επιχειρηματική δράση στο Καζίνο του Ρίου, αλλά και με φαινόμενα νοθείας και εκφυλισμού στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Στο αίτημα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, να αποπεμφθεί ο συγκεκριμένος από τη ΓΣΣΕ, η συνδικαλιστική πλειοψηφία απάντησε ότι δεν συντρέχουν λόγοι, επειδή η επιχειρηματική του δράση είναι μορφή «συνεργατικής οικονομίας». 

Ισχυρίζονται μάλιστα ότι η πρόταση του ΠΑΜΕ συνιστά υπονόμευση των «συλλογικών προσπαθειών εργαζομένων προβληματικών επιχειρήσεων να διασώσουν, με όρους οικονομικής βιωσιμότητας, τις θέσεις εργασίας τους»! 

Θυμίζουμε ότι ο Καραγεωργόπουλος συμμετέχει από τη θέση του προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου σε Ανώνυμη Εταιρεία που δραστηριοποιείται στο χώρο των τυχερών παιχνιδιών, με τη δικαιοδοσία «να προσλαμβάνει και να απολύει εργαζόμενους»! 

Αυτήν την εταιρεία η ΓΣΕΕ την αποκαλεί «συλλογική προσπάθεια εργαζομένων»! Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί. 

Περιπτώσεις όπως αυτή του «συνδικαλιστή» - εργοδότη αναδίνουν τη σαπίλα και τον εκφυλισμό του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που θέλει τα συνδικάτα στηρίγματα της στρατηγικής του κεφαλαίου και όχι επιτελεία οργάνωσης του αγώνα και ταξικής σύγκρουσης για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.

Εσύ με ποιους είσαι;;;;;;;;;;

Η προχτεσινή σύσκεψη που διοργάνωσε το ΠΑΜΕ, με τη συμμετοχή δεκάδων σωματείων της Αττικής, Ομοσπονδιών και Ενώσεων των ΕΒΕ, καθώς και άλλων φορέων του κινήματος, έδωσε το σύνθημα για να «ανέβουν οι στροφές» των συνδικαλιστικών οργανώσεων στην προετοιμασία της πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας, τις μέρες που απομένουν μέχρι τις 30 Μάη.

Στόχος είναι να αποτελέσουν η απεργία και οι απεργιακές συγκεντρώσεις μαζικό, ηχηρό μήνυμα καταδίκης της αντεργατικής - αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, που οξύνεται πίσω από τον κουρνιαχτό και τις «Σειρήνες» της κυβερνητικής προπαγάνδας για ανάκαμψη μισθών και εργατικών δικαιωμάτων μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων, τον ερχόμενο Αύγουστο.

Κανείς δεν πρέπει να λείψει απ' αυτήν τη μάχη. Για να αποτελέσουν η απεργία και η προετοιμασία της πραγματική συμβολή στην προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, να δώσουν ώθηση στη συσπείρωση νέων δυνάμεων στο ΠΑΜΕ, αξιοποιώντας όλα τα περιθώρια και τις προϋποθέσεις που υπάρχουν σε μια σειρά από κλάδους και χώρους δουλειάς, να μετρηθούν βήματα στην κοινή δράση εργαζομένων και αυτοαπασχολούμενων.

Από την αντιπαράθεση για τον προσανατολισμό και το στόχο της απεργίας, μέχρι την οργάνωσή της, οι δύο γραμμές που συγκρούονται στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα είναι διακριτές.

Από τη μια, η ταξική γραμμή των Συνδικάτων που παλεύουν για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, με κατάργηση των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων και ανάκτηση απωλειών.

Από την άλλη, η συνδικαλιστική πλειοψηφία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, οι διοικήσεις μεγάλων Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, που, σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους, στηρίζουν την «ανάπτυξη της υγιούς επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας» και ζητάνε «πολιτικές αγοράς εργασίας (...) που συμβάλλουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας», ρίχνοντας νερό στο μύλο της πολιτικής που σαρώνει μισθούς και δικαιώματα, για να ανακάμψουν η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Από τη μια, οι δυνάμεις που απευθύνουν πλατύ κάλεσμα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους εργαζόμενους να συζητήσουν το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ και των Συνδικάτων, να πάρουν πάνω τους την οργάνωση της απεργίας, με ζωντανές, ανοιχτές, μαζικές συλλογικές διαδικασίες στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στους άλλους χώρους δουλειάς.

Από την άλλη, οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που συζητάνε πίσω από κλειστές πόρτες με την κυβέρνηση, τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές ενώσεις. Που στα τραπέζια του «κοινωνικού διαλόγου» υπογράφουν μαζί «κοινές δηλώσεις» για το λεγόμενο «εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο» της κυβέρνησης και των «εταίρων» της, με την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να διεκδικεί αναβαθμισμένο «θεσμικό» ρόλο στο σχεδιασμό για την «ανάταξη της οικονομίας», στη «μετά το μνημόνιο» εποχή.

Από τη μια, οι δυνάμεις που μάχονται κόντρα στις δυσκολίες και τα εμπόδια που βάζει ο αρνητικός συσχετισμός για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Που παλεύουν μαζί με τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, τους μικρομεσαίους αγρότες, για τη συγκρότηση μιας πλατιάς Κοινωνικής Συμμαχίας, σε αντιπαράθεση με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και προμετωπίδα τις λαϊκές ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων προϋποθέτει σύγκρουση με τα συμφέροντα και το σχεδιασμό του κεφαλαίου, με την πολιτική των κομμάτων του.

Από την άλλη, οι δυνάμεις σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, που δεν κάνουν απολύτως τίποτα για την οργάνωση της απεργίας που οι ίδιοι πρότειναν! Που μαζί με τις πλειοψηφίες σε ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, Επιμελητήρια και άλλους, συγκρότησαν σε επίπεδο συνδικαλιστικών «κορυφών» μια «συμμαχία», χωρίς καμιά συμμετοχή εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μισθωτών επιστημόνων, τους οποίους τώρα καλούν στην κινητοποίηση με «σημαίες» ξένες προς τα πραγματικά τους συμφέροντα.

Μπροστά στις 30 Μάη, χρειάζεται πιο αποφασιστικά να αποκαλυφθεί και να καταδικαστεί ο άθλιος ρόλος της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας. Ακόμα περισσότερα σωματεία και εργαζόμενοι, που προβληματίζονται και αγανακτούν με τη σημερινή κατάσταση, να αναμετρηθούν στο χώρο τους μ' αυτούς που υπηρετούν τη γραμμή της μοιρολατρίας, του συμβιβασμού και της ενσωμάτωσης στο σχεδιασμό του κεφαλαίου, να κερδηθούν στη μάχη για την ανασύνταξη του κινήματος.

από τη στήλη η άποψή μας του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ 18052018

Δύο κόσμοι !!!!!!!!!!

Μέσα από τον φετινό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς, αναδείχθηκαν για μια ακόμα φορά δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Από τη μια, οι χιλιάδες εργαζομένων και λαού που διαδήλωσαν με τις σημαίες του ΠΑΜΕ σε δεκάδες πόλεις όλης της χώρας, στις συγκεντρώσεις των ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων. Σε συγκεντρώσεις ζωντανές, γεμάτες αγωνιστές όλων των ηλικιών, με μάχες μέσα στους χώρους δουλειάς και σε κάθε χώρο όπου δραστηριοποιούνται.

Από την άλλη, η γύμνια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, με τις «συγκεντρώσεις» των διοικήσεων ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και όσων Εργατικών Κέντρων ελέγχουν να μη μαζεύουν παρά λίγες δεκάδες εργατοπατέρες...

Από τη μια, τα αιτήματα και τα συνθήματα του ταξικού κινήματος για ενίσχυση της εργατικής - λαϊκής πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οι πολύμορφοι αγώνες για ανάκτηση των τεράστιων απωλειών των εργαζομένων, η ανάδειξη της προοπτικής όπου ο εργαζόμενος λαός θα γίνει πραγματικός κύριος του πλούτου που παράγει.

Από την άλλη, τα μηνύματα Τσίπρα - Μητσοτάκη για την Πρωτομαγιά, τα οποία μαζί με τις ομιλίες στη συγκέντρωση ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ διαγκωνίζονταν στην προσπάθεια να πείσουν τους εργαζόμενους και το λαό ότι με ένα «νέο παραγωγικό μοντέλο», με «ανάπτυξη» και «προσέλκυση επενδύσεων», μπορεί να υπάρχουν «προστασία της εργασίας», «καλύτερες συνθήκες δουλειάς» και «αξιοπρεπείς αμοιβές» μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Κόντρα στα καλέσματα για «εθνική συνεννόηση», κόντρα στα κελεύσματα υποταγής των εργαζομένων στην αντεργατική στρατηγική του κεφαλαίου, η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος του εργαζόμενου λαού και ο κόσμος του κεφαλαίου είναι δύο κόσμοι με αντιδιαμετρικά συμφέροντα, σε ανειρήνευτη πάλη μεταξύ τους.

Οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ και της Κομισιόν, που δημοσιοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες, ήρθαν να υπενθυμίσουν με τρόπο ιδιαίτερα εμφατικό αυτήν την αλήθεια. Την ίδια ώρα που τα αστικά επιτελεία λανσάρουν τα παραμύθια της «μεταμνημονιακής εποχής», της «δίκαιης ανάπτυξης», του «νέου ξεκινήματος για μια πραγματική άνοιξη της Ελλάδας», η στήριξη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου προϋποθέτει νέα αποφασιστικά πλήγματα στον πυρήνα της ζωής και των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του λαού.

Γι' αυτό ακριβώς οι εκθέσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, οι οποίοι δεν σταματούν να δίνουν συγχαρητήρια στην κυβέρνηση για το αντιλαϊκό της έργο, προτάσσουν για το επόμενο διάστημα νέα χτυπήματα, όπως την παραπέρα αύξηση της «πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης», την πλήρη εφαρμογή των νέων περικοπών στις συντάξεις από το 2019, την παραπέρα γενίκευση της «ευελιξίας» στην «αγορά εργασίας», με πρόσθετα χτυπήματα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις Συλλογικές Συμβάσεις (που κατά τ' άλλα... «επανέρχονται στην κανονικότητα»!), τη διατήρηση και τον «εκσυγχρονισμό» του αίσχους του «υποκατώτατου» μισθού, με κριτήριο πλέον την «εργασιακή εμπειρία», την απαρέγκλιτη εφαρμογή του νέου πετσοκόμματος στο αφορολόγητο και τη συμπλήρωσή του με νέα μέτρα ενίσχυσης της αντιλαϊκής φοροληστείας κ.ο.κ.

Απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου, απέναντι στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς, το μήνυμα του ταξικού γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ήταν σαφές: Δεν χωράνε αυταπάτες, ούτε χαμένος χρόνος! Τα παραμύθια ότι ο λαός έχει τάχα να ωφεληθεί από την ανάκαμψη της κερδοφορίας των καπιταλιστών και τη «γεωστρατηγική αναβάθμισή» τους πρέπει να πέσουν στο κενό, μαζί με τα καλέσματα όλων των αστικών επιτελείων για «κοινωνική συναίνεση» σε αυτήν την αντιλαϊκή στρατηγική.

Την ίδια τύχη πρέπει να έχουν οι προσπάθειες των ηγεσιών ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ να στοιχίσουν τους εργαζόμενους πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου. Αλλοτε μέσα από το «Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο» που συνυπέγραψαν στο πλαίσιο της ΟΚΕ με τις ενώσεις των εργοδοτών και με τις ευλογίες της κυβέρνησης, και άλλοτε μέσα από τη «διακήρυξη» της λεγόμενης «κοινωνικής συμμαχίας» που έστησαν τις προάλλες, με περιεχόμενο βγαλμένο μέσα από τις «αναπτυξιακές» φιέστες της κυβέρνησης και τα συνέδρια των εργοδοτικών ενώσεων.

Η διέξοδος για το λαό βρίσκεται στην ενίσχυση της πάλης του, στην άνοδο της οργάνωσης και των αγώνων σε κάθε κλάδο, στην αλλαγή των συσχετισμών και τη συγκρότηση της πραγματικής Κοινωνικής Συμμαχίας, των εργαζομένων με τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρομεσαίους αγρότες, απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τις λυκοσυμμαχίες του.

από τη στήλη η άποψή μας του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Η ΡΕΚΛΑΜΑ ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑΣ ΚΑΙ Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Στη συνεδρίαση του Γεν. συμβουλίου της ΓΣΕΕ στις 2/2/18 οι εκπρόσωποι του Π.Α.ΜΕ κατέθεσαν πρόταση με ολοκληρωμένο πρόγραμμα κινητοποιήσεων με αιχμή την υπογραφή Ε.Γ.Σ.Σ.Ε και επαναφορά Συλλογικών Συμβάσεων με κορύφωση την προκήρυξη πανεργατικής απεργίας μέσα στο Μάρτη. Οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού με ενιαία θέση και κοινή γλώσσα απέρριψαν τις συγκεκριμένες προτάσεις. Όμοια το ίδιο έργο παίχτηκε και στην ΟΤΟΕ πριν λίγες μέρες. Οι δυνάμεις του ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ κατέθεσαν πρόταση στο Γεν. Συμβούλιο της ΟΤΟΕ  για την προκήρυξη απεργίας για το κύμα εθελούσιων απολύσεων στις τράπεζες.

Απ’ την άλλη πλευρά πριν λίγες μέρες οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλείνουν ραντεβού με  ΣΕΒ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ κλπ, προκειμένου να βάλουν την υπογραφή τους στο «ΕΘΝΙΚΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΟ» κουμπώνοντας με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, ώστε να καταστήσουν εμάς τους εργαζόμενους υποστηρικτές της πολιτικής και του σχεδίου που μας φτωχοποιεί και μας εξαθλιώνει εξασφαλίζοντας κοινωνική ειρήνη για τα αφεντικά! 

Επιχειρηματολογώντας οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές όλων των αποχρώσεων και στην τράπεζα ξεδιπλώνουν όλες τις αντιδραστικές θεωρίες περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων «έχει φάει τα ψωμιά του αυτός ο τύπος κινητοποιήσεων..», «οι απεργίες εκφυλίζονται..» κ.α. προκειμένου να επικρατεί σιγή νεκροταφείου στους χώρους αβαντάροντας τα σχέδια των τραπεζών να ξεφορτωθούν εργαζόμενους. Τη ίδια ώρα που είναι σε εξέλιξη πογκρόμ κατά του κόσμου της εργασίας και τα στελέχη της τράπεζας εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία εκβιάζουν εργαζόμενους ιδιαίτερα μητέρες, Α.μ.e.α κ.α. οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες τρώνε, πίνουν και φωτογραφίζονται με τη διοίκηση της τράπεζας σε γλεντάκια κοπής πίτας. Νομίζουν ότι με μια ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου έκαναν το καθήκον τους. Ντροπή τους. Τέρμα οι αυταπάτες συνάδελφοι. Και σ’ αυτήν  τη μάχη ουδετερότητες δεν σηκώνει. Όποιος δεν είναι με την υπεράσπιση του μεροκάματου των εργαζομένων είναι ανοιχτά με τα αφεντικά και υποτάσσονται στα σχέδιά τους! Όλο το διάστημα που έτρεχε η εθελουσία με ένταση ποικίλων πιέσεων ΕΙΝΑΙ ΑΦΑΝΤΟΙ! Που είναι άραγε οι παρατάξεις με πλειοψηφίες 90%; στα κομπιουτεράκια;;

Σ’ αυτή τη ρότα της δήθεν αναζήτησης άλλων εναλλακτικών μορφών κινητοποιήσεων και άσκησης κοινωνικής πίεσης οι συμβιβασμένες ηγεσίες αναμασούν διάφορες προτάσεις  με έμφαση στο επικοινωνιακό κομμάτι (σύγχρονους διαύλους επικοινωνίας) webtv.,  σύμβουλοι, δελτία τύπου, συνεντεύξεις κ.α παρόμοια. Προάγουν την αποστασιοποίηση και την ηττοπάθεια στους εργαζόμενους. Υποκρίνονται όταν θεωρούν, ότι χωρίς τη μαζική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, ευελπιστούν στη μεγιστοποίηση της ωφέλειας και της αποτελεσματικότητας.

Ωστόσο, τι συμπεράσματα αποκομίζουμε ως συνδικαλιστικό κίνημα από την εμπειρία των κινητοποιήσεων Συλλόγων και ΟΤΟΕ του περασμένου Δεκέμβρη για τις απολύσεις καθαριστριών και φυλάκων που αποφάσισε η τράπεζα; Πόσο πρόβαλλαν τα ΜΜΕ το συγκεκριμένο ζήτημα και γιατί; Γι’ αυτούς και για την μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης δεν συνέβη τίποτα! Ούτε στα ψιλά δεν ασχολήθηκαν έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος με τις απολύσεις.

Σύμφωνα με την ηγεσία της ΟΤΟΕ κάθε επικοινωνιακή προσπάθεια που έγινε να δημοσιοποιηθεί, να πάρει πολιτικές προεκτάσεις το θέμα και να ενημερωθεί η κοινή γνώμη έπεφτε πάνω σε «τοίχο» αρνήσεων από όλα τα ΜΜΕ. Κανένα κανάλι, καμιά ιστοσελίδα, καμιά εφημερίδα δεν ανέφεραν το παραμικρό. Για τους πατριάρχες της ενημέρωσης δεν έγινε τίποτα, όπως και για τις μάζες του λαού που «περιμένουν ενημέρωση» από τις οθόνες μέσων κοινωνικής δικτύωσης και tv. Λογοκρισία και omerta! Βαρόνοι συγκροτημάτων τύπου και τοκογλύφοι Α.Ε. όλοι οι «αξιότιμοι» εκπρόσωποι του κεφαλαίου σε αγαστή συνεργασία να μη διακυβευθεί η σταθερότητα και το κύρος της «καρδιάς» του καπιταλιστικού συστήματος δηλ. των τραπεζών!

Μοναδική, φωτεινή εξαίρεση που στάθηκαν στο πλευρό των εργαζομένων, από τη πρώτη στιγμή, αποτέλεσαν το portal του 902 και ο Ριζοσπάστης! Η δήθεν  μονολιθική, κομματική, «ξύλινη»  ενημέρωση ήταν αυτή που έσπασε το «τείχος» του απόλυτου και συστηματικού αποκλεισμού των αγώνων των εργαζομένων από τις ειδήσεις που έχουν επιβάλει εργοδότες και κυβέρνηση. Πράγμα που αποδεικνύει στην πράξη το ποιος είναι με ποιόν.

Οι εκατοντάδες «ανεξάρτητες», «αδέσμευτες»  ιστοσελίδες και εφημερίδες στην δήθεν υπηρεσία της δημοκρατίας, της ελευθερίας,  της πολυσυλλεκτικότητας  και του πλουραλισμού, ταϊσμένοι  ως τα μπούνια από το μεγάλο κεφάλαιο, τηρούν σιγή ιχθύος, όταν πρόκειται για δίκαια αιτήματα της εργατικής τάξης,  αποκαλύπτοντας  ότι είναι όλοι και όλες ταγμένοι στην υπηρεσία του κεφαλαίου.

Είναι οι ίδιες στρατευμένες στο κεφάλαιο, εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας και χρηματοοοικονομικές ιστοσελίδες που μέσα από εσωτερική πληροφόρηση, «ψίθυρους» και «φήμες» διαχέουν εργασιακό και κοινωνικό άγχος εντείνοντας την ανασφάλεια των εργαζομένων, διαμορφώνοντας κλίμα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των διοικήσεων των τραπεζών. Είναι οι ίδιες που καθημερινά «θάβουν» κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες εργαζομένων. Είναι οι ίδιες που ρίχνουν τόνους «λάσπης» στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Δεν κρύβουν το μίσος τους για την εργατική τάξη και τους αγώνες της. Στόχευσή τους δεν είναι άλλη από την ιδεολογική χειραγώγηση των εργαζομένων από την εργοδοσία.

Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι χιλιάδες τραπεζοϋπάλληλοι εμπιστεύονται τα συγκεκριμένα μέσα για την καθημερινή τους ενημέρωση. Έτσι καταλήγουμε στο σημείο να υπάρχουν αντιλήψεις μεταξύ των εργαζομένων όπως: «η τράπεζα είναι το σπίτι μας», «η τράπεζα μας δίνει ψωμί», «να βελτιώσουμε το επενδυτικό κλίμα για να έρθει η ανάπτυξη» αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι η φτωχοποίηση και τα συντρίμμια των δικαιωμάτων μας θα είναι το λίπασμα για την κερδοφορία των μεγαλομετόχων! Στον 21ο αιώνα η καπιταλιστική κρίση και τα κέρδη μιας χούφτας μεγαλομετόχων και μεγαλοστελεχών απαιτούν φτηνούς εργαζόμενους και την ένταση της εκμετάλλευσης που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς.

Ρίχνοντας μια ματιά στην επίσημη πληροφόρηση της τράπεζας για τις δαπάνες της που αφορούν στη διαφήμιση, καθώς και σε χορηγίες και δωρεές μόνον για το α’ εξάμηνο του 2017 διαπιστώνουμε ότι οι δαπάνες για διαφήμιση ανέρχονται στα 7,5 εκατομ.€ και για χορηγίες, δωρεές στα 2,3 εκατομ€. Τη στιγμή που για την ίδια περίοδο η διοίκηση της τράπεζας καυχιέται μείωση δαπανών για το προσωπικό (-3%) , ήτοι 5 εκατομμ.€. Για το α΄εννιάμηνο  2017 οι δαπάνες για διαφήμιση ξεπερνούν 10,5 εκατομμ.€. !

Στη συγκεκριμένη λίστα των δαπανών διαφήμισης φιγουράρουν όλα τα μεγάλα συγκροτήματα πχ.ALPHA TV: 400.000, ANTENNA TV: 311.000, Δ.Ο.Λ.: 267.000, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: 413.000, ΕΘΝΟΣ: 193.000, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: 332.000, AL TSANTIRI:125.000, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ (Εφημερίδα Συντακτών) κλπ.

Από κοντά ο περιφερειακός και επαρχιακός τύπος και ΜΜΕ πλουσιοπάροχα ταϊσμένοι για να μη βγαίνει παραέξω το παραμικρό «άπλυτο» των αγίων οικογενειών των τραπεζών «στη φόρα». 

Αυτοκτονίες δανειοληπτών από την απόγνωση και τους εκβιασμούς, ακόμα και μεγάλα σκάνδαλα όπως πχ. της δ/ντριας κατ/τος Ζακύνθου,  πριν λίγα χρόνια, θάβονταν στις «χωματερές των ειδήσεων» για να μη διαταραχθεί η εξουσία των τραπεζών από κοινωνικούς κραδασμούς. Οι καπιταλιστές δεν παίζουν με την  χαμένη Πίστη των τραπεζών.

Συνάδελφοι, αρκετοί μιλούν για την τοξικότητα των ειδήσεων (fake news), αλλά κανείς για την «ξύλινη» ταξικότητά τους. Κι όμως το ζήτημα της ενημέρωσης είναι βαθιά ταξικό. Η άποψη που κυριαρχεί και διαμορφώνει την κοινή γνώμη στα μέτρα των συμφερόντων του κεφαλαίου,  οφείλεται στην πληρωμένη προβολή των θέσεων και των απόψεων της κυρίαρχης τάξης των εκμεταλλευτών σε βάρος των πολλών εκμεταλλευομένων. Έτσι το ταξικό συμφέρον των λίγων του πλούτου βαφτίζεται εθνικός και συλλογικός στόχος και όραμα των πολλών.

Σήμερα, που βρισκόμαστε μπροστά στη φάση έναρξης των πλειστηριασμών, του πλιάτσικου των μικρομεσαίων επιχ/σεων που θα ακολουθήσει, του κλεισίματος τραπεζικών καταστημάτων πανελλαδικά, ψηφιοποίησης της παραγωγής, και των απολύσεων καταλαβαίνουμε όλοι  πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα της ενημέρωσης και της επαγρύπνησης των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, όπως και το ζήτημα της συγκρότησης της κοινωνικής συμμαχίας όλων αυτών που πληττόμαστε από τις συγκεκριμένες πολιτικές στήριξης του κεφαλαίου. 

Ωριμάζουν βαθμιαία οι συνθήκες ώστε: Μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, συνταξιούχοι, τραπεζοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι στην Υγεία (νοσοκομείο Ε.Ντυνάν), νοικιασμένοι εργαζόμενοι, λαϊκά στρώματα που θίγονται από τους πλειστηριασμούς,  να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ξεπερνώντας τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και βάζοντας φρένο στα σχέδια της τράπεζας να μας οδηγήσει στην εξαθλίωση.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΙΣ 21

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στην Τράπεζα Πειραιώς

ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος των μνημονίων !!!!!!!!!!!!!

Δεν περνά μέρα που το υπουργείο Εργασίας να μην επαναλαμβάνει το ίδιο παραμύθι. Δεν υπάρχει βήμα που να μην αξιοποιούν η αρμόδια υπουργός και άλλα κυβερνητικά στελέχη, για να «υφάνουν» το νέο προπαγανδιστικό αφήγημα για το «τέλος των μνημονίων», την «αύξηση των μισθών», την «επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων» και άλλα παρόμοια. 

Τις προάλλες, μάλιστα, η Εφη Αχτσιόγλου υπέγραψε και σχετική απόφαση, με την οποία καθορίζει τους στρατηγικούς στόχους του υπουργείου της για τη νέα χρονιά. Μεταξύ αυτών, φιγουράρει πρώτη «η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας τον Αύγουστο του 2018 και η παρακολούθηση για την εφαρμογή των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων σε όλα τα επίπεδα». Βέβαια, παρά τις εξαγγελίες «περί διαγραμμάτων», μέχρι τώρα το υπουργείο δεν έχει πει το παραμικρό για το τι σκοπεύει συγκεκριμένα να κάνει. 

Ούτε βέβαια εξηγεί τι σημαίνει «επαναφορά των ΣΣΕ». Και δεν το λέει επειδή η αντεργατική νομοθεσία που διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού, είναι σαφής σε ό,τι αφορά τον κατώτερο μισθό και τις Συλλογικές Συμβάσεις. 

Επομένως, μοναδική τους επιδίωξη είναι να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους, να τους κάνουν παρακολουθητές της πολιτικής τους, αν όχι ενεργούς χειροκροτητές, προκειμένου να «κόψει» η σούπα της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου από τις εργατικές διεκδικήσεις για αυξήσεις στους μισθούς, 751 κατώτερο μισθό για όλους και άλλα. 

Με δεδομένο, μάλιστα, ότι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ συνδράμει τους στόχους της ανάκαμψης και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η κυβέρνηση αισθάνεται ζεστή την πλάτη της για να κοροϊδεύει κατάμουτρα τους εργαζόμενους και το λαό.

''ΑΥΓΗ" Η ETUK πιέζει για αύξηση του κατώτερου μισθού !!!!!!!!!

Αν πιστέψουμε τα όσα γράφει η κυβερνητική «Αυγή», τότε η ETUC, δηλαδή η ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία των κυβερνητικών και εργοδοτικών συνδικάτων, πιέζει για αύξηση του κατώτερου μισθού στην Ελλάδα, ενώ και η κυβέρνηση, με τις ομιλίες Τσίπρα και Αχτσιόγλου στο πρόσφατο συνέδριο του «Economist», έστειλε για το ίδιο θέμα μήνυμα στο «εσωτερικό αντεργατικό λόμπι». 

Δηλαδή, σύμφωνα με την «Αυγή», σύμμαχος των εργαζομένων στην Ελλάδα, που διεκδικούν αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες δουλειάς, είναι η κυβέρνηση και ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός (!), αφού βραχίονας της ETUC στην Ελλάδα είναι η ΓΣΕΕ. 

Κρίνοντας τώρα από τις θέσεις της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας, που ετοιμάζεται να δημοσιοποιήσει σήμερα «κοινή δήλωση» με τις εργοδοτικές ενώσεις για το στόχο της «ανάπτυξης», κατανοεί κανείς το μέγεθος της απάτης και του λάκκου που σκάβουν στο λαό η κυβέρνηση, η εργοδοσία και οι συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι. 

Αλλωστε, η μεν κυβέρνηση έχει αφήσει να εννοηθεί ότι τυχόν αυξήσεις στον κατώτερο μισθό θα κινούνται στα όρια που επιβάλλει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, στη βάση του σχετικού αντεργατικού νόμου, ενώ η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, εκτός του ότι αφορίζει κάθε αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς και Συλλογικές Συμβάσεις, έχει ήδη υπογράψει και ανανεώσει μερικές φορές την ΕΓΣΣΕ με τον ΣΕΒ, χωρίς καν αναφορά στο ύψος του κατώτερου μισθού, δηλώνοντας απόλυτο «σεβασμό» στο νόμο. 

Με τέτοιους «συμμάχους» μόνο τα χειρότερα μπορούν να περιμένουν οι εργαζόμενοι.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 14022018

Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος ΓΣΕΕ: Αφήστε την απεργία και πιάστε την ......σφυρίχτρα!!!!!

 Τις προηγούμενες μέρες γίναμε θεατές σε μια ενιαία προσπάθεια να χτυπηθεί το δικαίωμα στην απεργία, υπό τις προσταγές του ΣΕΒ και με την εκτέλεσή τους από την κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς», η τορπίλη εντός των τειχών του συνδικαλιστικού κινήματος δεν πρέπει να περάσει ως κάτι δευτερεύον.

Η δήλωση από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ πως «η απεργία έφαγε τα ψωμιά της», δηλαδή η άρνηση, η απαξίωση και το μουτζούρωμά της ως αρνητικής μορφής πάλης και αγωνιστικής διεκδίκησης απέναντι στους επιχειρηματικούς ομίλους και το κράτος τους, φανερώνει και αποδεικνύει όλη την προηγούμενη στάση των δυνάμεων της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, όπως και των αντίστοιχων συνδικαλιστών σε δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, που λύσσαξαν κυριολεκτικά απέναντι σε κάθε πρόταση για απεργιακή απάντηση.

Είναι προφανές ότι αυτή η δήλωση θα αξιοποιηθεί όπως χρειάζεται από τον ΣΕΒ, τον ΣΕΤΕ, τους εφοπλιστές, την κυβέρνηση, αλλά και τα άλλα κόμματα που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης, καθώς αφήνονται εκτεθειμένοι χιλιάδες εργαζόμενοι, που κινητοποιούνται σε κλάδους και χώρους δουλειάς για αυξήσεις στους μισθούς, για Συλλογικές Συμβάσεις, για απόκρουση των εργοδοτικών αξιώσεων.

Η ΓΣΕΕ παραδίδει την απεργία στα αφεντικά, ανεξαρτήτως του καλύμματος με το οποίο προσπαθεί να το ντύσει.

Οι απαράδεκτες τοποθετήσεις γύρω από την απεργία είναι σημείο των καιρών και ώριμο φρούτο πάνω στη δεδομένη στρατηγική του κεφαλαίου, που υπερασπίζεται με χέρια και με πόδια η ΓΣΕΕ.

Η απαξίωση της απεργίας ανοίγει συνολικά τη βεντάλια της συζήτησης για το ρόλο των συνδικάτων, για τη μετατροπή του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος σε έναν άσφαιρο «κοινωνικό εταίρο», που θα «διαμαρτύρεται» με υπομνήματα στους βουλευτές, θα προχωρά σε προσφυγές στα ελληνικά και τα διεθνή δικαστήρια, θα «κινητοποιείται» με σφυρίχτρες, πολύχρωμα μπαλόνια και διαδικτυακές καμπάνιες, μετρώντας το κύρος και την παρέμβασή του με «likes» στο «Facebook» και στα «κοινωνικά δίκτυα». Δεν είναι η πρώτη φορά που άκουσαν τέτοιες ιστορίες τα αυτιά μας...

Ενα κίνημα, δηλαδή, που θα βρίσκεται έξω από τους κλάδους και τους χώρους δουλειάς, που δεν θα ενοχλεί, που θα καλλιεργεί εμμέσως την αποστράτευση, την απεργοσπασία, θα δημιουργεί και θα ενισχύει αυταπάτες πως οι λύσεις θα έρχονται μόνο μέσα από κυβερνητικές εναλλαγές και αλλαγή διαχειριστή, χωρίς σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη και την πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ.

Γι' αυτό και στο Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ όσοι παραβρέθηκαν γίνανε μάρτυρες αρκετών νεολογισμών, που είχαν στόχο τη δαιμονοποίηση της απεργίας ως αναποτελεσματικού και αναχρονιστικού μέσου πάλης, αποκόβοντας τη μορφή από το περιεχόμενο και τη γραμμή πάλης.

Από την έναρξη των μνημονίων, την περίοδο δηλαδή που οι ίδιες συνδικαλιστικές δυνάμεις επιχειρηματολογούσαν πάνω στην «εθνική ενότητα», χαρακτηρίζοντας την απεργία σε συνθήκες οικονομικής κρίσης «τρέλα», έμπαινε η λογική του «χαμένου μεροκάματου», είτε από τις παραδοσιακές δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού είτε από τις τότε εκκολαπτόμενες, που ανέφεραν πως η απεργία «δεν προκαλεί κανέναν ενθουσιασμό στα εργατικά στρώματα (...) οι εργαζόμενοι νιώθουν ότι δεν έχει κανένα νόημα, (...) ότι απλά θα χάσουν ακόμα ένα μεροκάματο, τη στιγμή που δεν έχουν τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους»!

Γι' αυτό και εμείς δεν πρέπει να μείνουμε στην επιφάνεια και στη συζήτηση γύρω από τις μορφές πάλης, αποκομμένα από το βασικό ζήτημα, που είναι ο προσανατολισμός του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος.

Γι' αυτό η ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος είναι οργανωτικό καθήκον και ανάγκη, πρώτα και κύρια όμως έχει ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή ανασύνταξη σε όλη τη γραμμή και κλίμακα.

Οι ταξικές δυνάμεις δεν θα δεχτούν τις χειροπέδες που προσπαθεί το μαύρο μέτωπο να περάσει στα χέρια των εργαζομένων. Με οδηγό τις αποφάσεις της πρόσφατης Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΠΑΜΕ, το ταξικό μας καθήκον μάς επιβάλλει να συνεχίσουμε ακούραστα και τολμηρά με νέο σχέδιο οργάνωσης της πάλης. Με αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα, μαχητικότητα, ζωντάνια, για να μπουν στη μάχη της οργάνωσης και άλλες δυνάμεις, με σταθερό μέτωπο απέναντι στη μεγαλοεργοδοσία, στην κυβέρνηση, στα αστικά κόμματα και την ΕΕ.

Του Θανάση ΓΚΩΓΚΟΥ*

*Ο Θανάσης Γκώγκος είναι μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική - Συνδικαλιστική Δουλειά, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ: ΟΧΙ απεργία στο το νόμο που καταργεί τις .....απεργίες!!!!!!

ΠΑΜΕ: Τσίπρα-Καμμένε, κάτω τα ξερά σας από την απεργία

Διανύουμε μια περίοδο με διεργασίες, άλλες φανερές, άλλες όχι. Κυοφορούνται και ελπιδοφόρες εξελίξεις που αργά ή γρήγορα θα εκφραστούν.

Μέσα σε αυτές τις διεργασίες και τις εξελίξεις εντάσσεται και το γεγονός πως πέφτει και ό,τι είχε απομείνει ως «φύλλο συκής» για το ρόλο των ηγεσιών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δηλαδή τις δυνάμεις που ευθύνονται για την απαξίωση των συνδικάτων, την απομάκρυνση των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων, την αναποτελεσματική απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος στην κρίση. Τις συνδικαλιστικές δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ) των πολιτικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες άνοιξαν, ως πέμπτη φάλαγγα, τις πύλες για να περάσει η πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου, που σάρωσε εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Ολο και περισσότεροι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι, που μέχρι τώρα για διάφορους λόγους βρίσκονταν στο ίδιο σπίτι με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, αναρωτιούνται για τη στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Μας λένε: «Μέχρι πού μπορούν να φτάσουν; Ούτε για το δικαίωμα στην απεργία και την οργάνωση των εργαζομένων δεν θα κάνουν κινητοποίηση;». 

Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν από συνδικάτα και συνδικαλιστές, αλλά και εργαζόμενους που δεν συμφωνούν συνολικά με τις αντιλήψεις, τις κατευθύνσεις του ταξικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, αναγνωρίζουν όμως την αγωνιστική συνέπεια, τη μαχητικότητα, το ρόλο του στην αναζωογόνηση των συνδικάτων.

Κόντρα σ' αυτόν τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με αποφάσεις για αγωνιστικές πρωτοβουλίες και απεργία τη μέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου, Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Σωματεία ετοιμάζονται να «υποδεχτούν» στο δρόμο το νέο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το κλείσιμο της τρίτης «αξιολόγησης», στα «προαπαιτούμενα» της οποίας, μαζί με άλλα αντιλαϊκά μέτρα, περιλαμβάνεται και η επίθεση στο απεργιακό δικαίωμα.

«Κάτω τα ξερά σας από την απεργία», διαμηνύει το ΠΑΜΕ σε κυβέρνηση, μεγάλο κεφάλαιο και ΕΕ, μέσα από την αφίσα του, με την οποία καλεί τους εργαζόμενους στη μάχη. Μετά την απόρριψη της πρότασής του για 24ωρη πανεργατική πανελλαδική απεργία από τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ έχει καλέσει τις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα και τα Σωματεία να κάνουν δική τους υπόθεση την οργάνωση της αγωνιστικής απάντησης των εργαζομένων.

Σε συνεδρίαση της Εκτελεστικής του Γραμματείας, με θέμα την προετοιμασία των κινητοποιήσεων, τις απεργιακές αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων και τις πρωτοβουλίες που σχεδιάζουν, το ΠΑΜΕ αποφάσισε να καλέσει σε συγκεντρώσεις τη μέρα κατάθεσης του πολυνομοσχεδίου. Στην κατεύθυνση αυτή, συγκεντρώσεις θα γίνουν στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας.

Ηδη, αποφάσεις για κινητοποίηση τη μέρα που η κυβέρνηση θα καταθέσει στη Βουλή το νομοσχέδιο έχουν πάρει το Εργατικό Κέντρο Λάρισας και το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου.

Συνεδριάσεις και απεργιακές αποφάσεις

Τις προηγούμενες μέρες, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες, ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, μετά από συνεδριάσεις διοικήσεων και συσκέψεις σωματείων, αποφάσισαν την κήρυξη 24ωρης απεργίας τη μέρα ψήφισης του αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου.

Συγκεκριμένα, απεργιακές αποφάσεις έχουν μέχρι στιγμής πάρει τα Εργατικά Κέντρα Πειραιά, Λαυρίου, Λάρισας, Αγρινίου, Αρτας, Λαμίας, Νάουσας, Φωκίδας, Κεφαλονιάς - Ιθάκης και Ζακύνθου.

Επίσης, οι Ομοσπονδίες Οικοδόμων, Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, Εργαζομένων Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας (ΟΕΦΣΕΕ), Εργατοϋπαλλήλων Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος (ΟΕΚΙΔΕ), Μισθωτών Τύπου και Βιομηχανίας Χάρτου και Λογιστών (ΠΟΛ).

Μπροστά στη συνεδρίαση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, που έχει προγραμματιστεί για την ερχόμενη Τρίτη, μετά από πρόταση των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μια σειρά από Σωματεία της Αττικής έχουν πάρει απεργιακές αποφάσεις. Συγκεκριμένα, σε απεργία καλούν τους εργαζόμενους, μεταξύ άλλων, τα Συνδικάτα Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας, Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής, Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής (ΣΕΤΗΠ), Οικοδόμων Αθήνας, Τύπου και Χάρτου, Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος και Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Αττικής.

Προτάσεις για έκτακτες συνεδριάσεις και αποφάσεις για 24ωρη απεργία έχουν καταθέσει επίσης οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ σε μια σειρά από Ομοσπονδίες σε κλάδους όπου με την 3η «αξιολόγηση» προωθείται η παραπέρα ιδιωτικοποίηση (ΟΜΕ ΕΥΔΑΠ, ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ΟΣΜΕ) και στην ΟΤΟΕ.

Στο Δημόσιο, στάση εργασίας και όχι απεργία αποφάσισε να κηρύξει τη μέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ - ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ, ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και «Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή». Συντασσόμενη με το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, η πλειοψηφία αυτή απέρριψε δύο φορές την πρόταση της «Δημοσιοϋπαλληλικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης» (ΔΑΣ) για 24ωρη απεργία. Η στάση θα είναι τρίωρης διάρκειας (από τις 12 το μεσημέρι έως τη λήξη του ωραρίου).

Κάλεσμα για λήψη απεργιακών αποφάσεων απευθύνει στις Ομοσπονδίες και τα Σωματεία του Δημοσίου η «Δημοσιοϋπαλληλική Αγωνιστική Συσπείρωση» (ΔΑΣ). Πρόταση για έκτακτη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας, προκειμένου να πάρει απόφαση για 24ωρη απεργία, έχει καταθέσει η ΔΑΣ στην ΠΟΕ ΟΤΑ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 06012018

ΓΣΕΕ- ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ- και.....ΜΜΕ !!!!!

Μεγάλη υποχώρηση στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και υψηλή ανεργία, οδηγούν σε φτωχοποίηση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Χαρακτηριστικό της οικονομικής αδυναμίας στην οποία έχουν περιέλθει τα ελληνικά νοικοκυριά είναι η πολύ μεγάλη αύξηση εκείνων που αδυνατούν να καλύψουν έκτακτες δαπάνες, το ποσοστό των οποίων αυξάνεται από 28,2% το 2010 σε 53,4% το 2015. Η μεγάλη αυτή αύξηση απορρέει αφενός από τη σημαντική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών και αφετέρου από την κατάρρευση των αποταμιεύσεών τους.

 Αυξανόμενο είναι επίσης και το ποσοστό των νοικοκυριών στην Ελλάδα που εμφανίζει καθυστερήσεις στην πληρωμή τόκων και ενοικίων (από 10,2% το 2010 σε 14,3% το 2015). Τέλος, γενικευμένα χαρακτηριστικά φαίνεται να αποκτά η αδυναμία πληρωμής λογαριασμών ΔΕΚΟ στην ώρα τους, καθώς το ποσοστό αυξάνεται από 18,8% το 2010 σε 42% το 2015.

Στοιχεία που σοκάρουν για την ανεργία, τους μισθούς πείνας και τη φτώχεια

Το 68,9% των εργαζομένων με μερική απασχόληση δηλώνει ότι ο λόγος για τον οποίο απασχολείται με αυτή τη μορφή εργασίας είναι ότι δεν μπορούσε να βρει πλήρη απασχόληση. Η μακροχρόνια ανεργία συνεχίζει να κινείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 70%. Εξετάζοντας άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ανεργίας, παρατηρούμε ότι το ποσοστό ανεργίας εμφανίζεται σημαντικά υψηλότερο στις γυναίκες (27,2%) σε σχέση με τους άνδρες (18,9%) και στις νεότερες ηλικίες σε σχέση με τις γηραιότερες. Ειδικότερα, η ανεργία στην ηλικιακή ομάδα 15-24 ετών βρίσκεται στο 44,2%, στην ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών στο 33,2%, στην ηλικιακή ομάδα 30-44 ετών στο 21,5%, στην ηλικιακή ομάδα 45-64 ετών στο 18,5% και τέλος στην ηλικιακή ομάδα 65-74 στο 13%. Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε ότι το επίπεδο εκπαίδευσης έχει μικρή μόνο επίδραση στο επίπεδο της ανεργίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, συνδυασμός υψηλής ανεργίας, και ειδικά της υψηλότατης μακροχρόνιας ανεργίας, με τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις για την κάλυψη των ανέργων οδηγεί σεεντεινόμενη εργασιακή ανασφάλεια, χαμηλή εισοδηματική ποιότητα και αύξηση της έντασης εργασίας, όπως δείχνουν τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Τα δεδομένα αυτά καθιστούν την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, όπως αποτυπώνεται από τους δείκτες νομικής προστασίας της απασχόλησης, απολύτως αναποτελεσματική, καθώς θα οδηγούσε σε παραπέρα κατακερματισμό και συνεπακόλουθη αύξηση των ανισοτήτων μεταξύ των διαφορετικών ομάδων των εργαζομένων, γεγονός που θα είχε αρνητική επίπτωση και στην εξέλιξη της παραγωγικότητας της εργασίας. Σε σχέση με το επίπεδο του μέσου μισθού στον ιδιωτικό τομέα παρατηρούμε από την επεξεργασία των στοιχείων της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού (β΄ τρίμηνο του 2016) την εξής κατανομή των καθαρών μηνιαίων αποδοχών και του ποσοστού των μισθωτών, που αμείβονται αντίστοιχα:

Κάτω των 800 ευρώ ποσοστό 51,6% (15,2% μέχρι 499 ευρώ, 23,6% μεταξύ 500-699 ευρώ και 12,8% μεταξύ 700-800 ευρώ),

μεταξύ 800-999 ευρώ ποσοστό 17,3% και άνω των 1.000 ευρώ ποσοστό 17,8% (11,1% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 6,7% άνω των 1.300 ευρώ).

Αντίστοιχα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα: κάτω των 800 ευρώ ποσοστό 11% (3,1% έως 499 ευρώ, 3,5% μεταξύ 500-699 ευρώ και 4,4% μεταξύ 700-799 ευρώ), μεταξύ 800-999 ευρώ ποσοστό 23,6% και άνω των 1.000 ευρώ ποσοστό 54,4% (38,5% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 15,7% άνω των 1.300 ευρώ).

Με αφορμή την παρουσίαση των παραπάνω στοιχείων για τους μισθούς των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που περιέχονται σε έρευνα του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, ορισμένα αστικά ΜΜΕ ανακάλυψαν «εργαζόμενους δύο ταχυτήτων» και «χάσμα μισθών μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Δεν πρωτοτυπούν. Αναμασούν το γνωστό μύθο περί «ρετιρέ», υπονοώντας ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι ευθύνονται για τους χαμηλούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Στόχος τους είναι να διασπάσουν τους εργαζόμενους, να υψώσουν πλαστές διαχωριστικές γραμμές και να κρύψουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν είναι αποτέλεσμα της «καλοζωίας» των δημοσίων σε βάρος των ιδιωτικών, αλλά επιλογή των κομμάτων του κεφαλαίου, που χτυπάει ενιαία τους μισθούς και τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από επάγγελμα και σχέση εργασίας.

Οσον αφορά αυτά καθαυτά τα στοιχεία, η σύγκριση μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα είναι πέρα για πέρα αυθαίρετη. Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα στατιστικά εμφανίζονται χαμηλότεροι εξαιτίας της τεράστιας υποαπασχόλησης και της ευελιξίας που επικρατεί, όταν στον δημόσιο υπάρχει ακόμα ένα σχετικά πλήρες ωράριο απασχόλησης, παρά τις μεγάλες ανατροπές των τελευταίων χρόνων. Οι διαφορές στους μισθούς σχετίζονται ακόμα με παραμέτρους όπως το επίπεδο εκπαίδευσης του εργατικού δυναμικού των δύο τομέων κ.λπ. Τέλος, στο Δημόσιο δίνονται πλέον 12 και όχι 14 μισθοί και άρα, τελικά, οι διαφορές στους μισθούς είναι σχεδόν ανύπαρκτες. 

Βέβαια, αυτά τα στοιχεία ελάχιστη σημασία έχουν για όσους πρώτα βγάζουν το συμπέρασμα και μετά ψάχνουν τον τρόπο να το παρουσιάσουν με αληθοφάνεια στο λαό.

Ποιά η διαφορά μεταξύ Παναγόπουλου και Φέσσα;;;;;;;

Οποιος νομίζει ότι οι παρακάτω δύο τοποθετήσεις ανήκουν στον ίδιο άνθρωπο κάνει λάθος: 

1. «Δεν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι έχουν επιτευχθεί οι παραγωγικοί και οι μακροοικονομικοί μετασχηματισμοί που θα διαμόρφωναν τις συνθήκες σταθεροποίησης της οικονομίας με αύξηση της απασχόλησης (...) Η υπεραισιόδοξη εκτίμηση ότι η οικονομία σύντομα θα επιστρέψει στην "κανονικότητά" της και θα βγει οριστικά από την κρίση, όταν ακόμη δεν έχει σταθεροποιηθεί μια θετική δυναμική στην οικονομία, το μόνο που δημιουργεί είναι έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς την πολιτική ικανότητα της χώρας να διαχειριστεί με πραγματισμό την οικονομική και την κοινωνική κρίση...». 

2. «Χωρίς σαφείς στόχους, μέσα και αποτελέσματα δεν μπορούμε ούτε να σχεδιάσουμε, ούτε να αξιολογήσουμε την όποια πρόοδο της οικονομίας. Είναι σαφές πως τα περιθώρια νέων καθυστερήσεων έχουν εξαντληθεί και κάθε νέα μέρα επιβαρύνει τα μακροοικονομικά σενάρια, εγκλωβίζει την οικονομία στην αβεβαιότητα, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία και δυσχεραίνει τις δυνατότητες αντιστροφής της αποεπένδυσης». 

Το πρώτο απόσπασμα είναι από συνέντευξη του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου, ενώ το δεύτερο από ομιλία του προέδρου των βιομηχάνων Θ. Φέσσα. 

Οι ομοιότητες μόνο συμπτωματικές δεν είναι και δείχνουν τις κοινές αγωνίες των καπιταλιστών και των συνδικαλιστών τους, για τα κέρδη των πρώτων, από τα οποία τρέφονται οι δεύτεροι...

Στοιχεία-σοκ: Με καθυστέρηση πληρώνονται 1.000.000 εργαζόμενοι!!!!!

Παρά τις μειώσεις των αμοιβών, που που ξεκινούν από 25% και σε ακραίες περιπτώσεις αγγίζουν το 40% την πενταετία 2010-2015, το 50% των εταιρειών στην Ελλάδα δηλώνουν αδυναμία να καταβάλλουν εγκαίρως τους μισθούς των εργαζομένων, προκαλώντας καθυστερήσεις από ένα μήνα έως και ένα έτος.

 Όπως αναφέρει το «Βήμα της Κυριακής», επισήμως το υπουργείο Εργασίας έχει παραδεχτεί ότι εκτιμά σε ένα εκατομμύριο τον αριθμό των εργαζομένων που αμείβονται με σημαντική καθυστέρηση, με τον μέσο χρόνο αναμονής να φτάνει πλέον στους πέντε μήνες.

 Ο ΣΕΠΕ εκτιμά ότι μία στις τέσσερις επιχειρήσεις (περίπου 150.000) δεν καταβάλλει εγκαίρως τους μισθούς.«Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι υπόκεινται σε καθυστέρηση πέραν του ενός μήνα» εκτιμά το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, ενώ το Εργατικό Κέντρο Αθήνας διαθέτει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία «μόνο μία στις δύο επιχειρήσεις συνεχίζει να πληρώνει κανονικά κάθε μήνα».

Ευλαβικά πιστοί στη συγκέντρωση της............ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ!!!!!!

Οι συγκεντρώσεις ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλων

Στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ούτε τα πανό άνοιξαν.

Αντιμνημονιακές κορόνες, από εκείνες που ακούγονταν στις πλατείες, για τα «λαμόγια» που πρέπει να πάνε φυλακή, το «ξεπούλημα της πατρίδας στους ξένους» και άλλα παρόμοια, κυριάρχησαν στη συγκέντρωση που διοργάνωσαν ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ στην πλατεία Κλαυθμώνος. Σε μικρή απόσταση βρίσκονταν τα μπλοκ του ΜΕΤΑ, της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ και της Λαϊκής Ενότητας, του ΕΠΑΜ και ακολουθούσαν οι δυνάμεις που πρόσκεινται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

                Και το ΛΑΕ μαζί με ΣΥΡΙΖΑ στην ξεπουλημένη ΓΣΕΕ

Ολοι αυτοί άκουσαν ευλαβικά τους ομιλητές της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας να καταγγέλλουν την ...αναποτελεσματικότητα του μνημονίου που «δεν βγάζει πουθενά» και δεν δίνει αναπτυξιακή προοπτική, τους σχεδιασμούς «υποταγής της ελληνικής οικονομίας» και μετατροπής της χώρας σε «άθλιο προτεκτοράτο» και την «ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού». Η συγκέντρωση, πάντως, ήταν αναιμική, που δείχνει ότι οι απεργοί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, γύρισαν την πλάτη στις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και διαδήλωσαν μαζικά με το ΠΑΜΕ. Μετά το τέλος των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα, έγιναν μικρής έκτασης επεισόδια με κουκουλοφόρους και την αστυνομία.

                                ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ