Διευθύντρια Λυκείου έκοψε τη γιορτή του Πολυτεχνείου, επειδή περιλάμβανε τραγούδι των Υπεραστικών για την Παλαιστίνη

Ξεπερνώντας κάθε όριο, η διευθύντρια του 1ου Γενικού Λυκείου Καισαριανής έκοψε τη σχολική γιορτή για το Πολυτεχνείο, που προετοίμασαν τρεις εκπαιδευτικοί, επειδή καθηγητές και μαθητές περιέλαβαν και ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη. Πρόκειται για το Παλαιστινιακό των Υπεραστικών, ένα υπέροχο τραγούδι που το ακούμε χρόνια τώρα.

Προς τιμήν τους, οι τρεις εκπαιδευτικοί δε δέχτηκαν τη λογοκρισία της αντιδραστικής διευθύντριας και αυτή, κάνοντας ένα βήμα παραπέρα στο δρόμο του διευθυντικού απολυταρχισμού, έκοψε τη γιορτή.

Θυμίζουμε το τραγούδι των Υπεραστικών και παραθέτουμε την ανακοίνωση της μπάντας.

«Άμα ο λαός χορέψει αντάμα...» - Οι "Κοινοί Θνητοί" απαντούν σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ξέχασες το.... ''ΤΟΥΣ'' (Video)

Απάντηση του συγκροτήματος "Κοινοί Θνητοί" σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ με ανάρτησή τους στο Facebook:

«Το γεγονός ότι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ διάβασε μέσα στην ελληνική Βουλή, στίχους από το τραγούδι μας "Θ' αργήσω απόψε" που γράφτηκε με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, δεν χαϊδεύει τ' αυτάκια μας.

Εννέα και Εικοσιοκτώ το νέο βιβλίο της Αριστέας Σερεμέτη. (Καλοτάξιδο)

Ενα μυθιστόρημα που ξεκινάει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και φτάνει ως τις μέρες μας έχοντας σαν ιστορικό φόντο τη βουλγαρική κατοχή στη Βόρεια Ελλάδα και τις όσες τραγικές καταστάσεις έλαβαν χώρα στον τόπο μας μετά από τον Πόλεμο. Ενδιάμεσα η συγγραφέας, κάνοντας χρήση μιας μη γραμμικής γραφής, μας μεταφέρει στον χρόνο της Μικρασιατικής Καταστροφής φωτίζοντας το παρελθόν και τις ιστορίες των ηρώων της.

Όταν κάτι δεν αρέσει, το ρίχνουμε στον γνωστό αντικομμουνισμό...

Φωτό αρχείου

 Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί ως «είδηση» από ιστοσελίδες ότι το ΚΚΕ «εμπόδισε» τη Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του Δήμου Αθήνας να παίξουν τον εθνικό ύμνο της Ουκρανίας πριν από προγραμματισμένη παράσταση...

Τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής: 

Νατάσσα Μποφίλιου: Τί θέλω ξέρω απ’ την αρχή. Mα δε θα σκύψω εκατοστό.

Συνεχίζοντας την προσπάθεια να είμαστε κοντά στους ανθρώπους του Πολιτισμού, το Alt.gr συζητά με τη Νατάσα Μποφίλιου.

– Ξεκίνησες πολύ νωρίς ηλικιακά και συνεχίζεις σταθερά με επιτυχίες και εξαιρετικές συνεργασίες. Πόσο δύσκολο είναι στις μέρες μας να είσαι καλλιτέχνιδα και μάλιστα νέα καλλιτέχνιδα;

– Με τιμά το νέα καλλιτέχνιδα, αλλά αισθάνομαι ότι έχω περάσει αυτό το στάδιο μετά από 17 χρόνια δισκογραφίας. Αφήστε που, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχω περάσει και το ηλικιακό γκρουπ.

Όσον αφορά την ερώτηση σας, θεωρώ όπως και σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν οι δυσκολίες που δεν σταματούν ποτέ. Άλλωστε η εποχή δεν ενδείκνυται για ευκολίες ή πράγματα που ρέουν χωρίς εμπόδια… Όλα, χρειάζονται διπλάσιο κόπο, χρόνο και δουλειά. Επίπονη άσκηση με την ψυχή, το μυαλό και το σώμα.

Κοινοβουλευτική παρέμβαση του ΚΚΕ για το «Βλαχογιάννειο Μουσείο» στη Βέροια της ΠΕ Ημαθίας

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους Υπουργούς Πολιτισμού & Αθλητισμού και

 Παιδείας, Έρευνας και θρησκευμάτων 

Θέμα: «Βλαχογιάννειο Μουσείο» στη Βέροια της ΠΕ Ημαθίας.

Το «Βλαχογιάννειο», που ανήκει στην Ι. Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, εγκαινιάστηκε στις 16.10. 2012, με σκοπό να αναδείξει την «εθνική δράση των αγωνιστών για την απελευθέρωση της Μακεδονίας» και το διατηρητέο κτήριο του είναι δωρεά της οικογένειας Βλαχογιάννη. 

Αρχικά λειτούργησε ως Μουσείο Νεώτερης Ιστορίας και Τέχνης, φιλοξενώντας εκθέματα από την πλούσια ιστορική συλλογή της Ιεράς Μητρόπολης όπως Βυζαντινές εικόνες, κειμήλια και άμφια. 

Σήμερα, στο «μουσείο», μεταξύ άλλων εκθεμάτων, περιέχεται και η ιδιωτική συλλογή του Κανέλλου Ντόντου, που εξυμνεί με μισαλλόδοξα και αντικομμουνιστικά κείμενα ως «ήρωες» γνωστούς βασανιστές της Μακρονήσου και της χούντας. Ανάμεσά τους ο Γεώργιος Ντουζέπης - δεξί χέρι του αρχιπραξικοπηματία ταξίαρχου Δημ. Ιωαννίδη στο ΑΕΤΟ και το ΕΣΑ Γυναικών Μακρονήσου - και ο συνταγματάρχης Ξενοφών Τζαβάρας, διευθυντής της Αστυνομίας Προαστίων Πρωτευούσης την περίοδο της χούντας, που συμμετείχε στα βασανιστήρια και των μελών της «Δημοκρατικής Άμυνας». 

Βασίλης Διαμαντόπουλος: Παιδί μου μήπως έγινες Κομμουνιστής;;;;[Video]

            Η Ελλάς πωλείται. Αλλά όχι σήμερα. Από παλιά..

Οι πατριώτες προχώρησαν σε νέες ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Συγκρότησε το Υπερταμείο, όπου εντάχθηκαν οι κρατικές εταιρείες σε Ενέργεια, νερό, Μεταφορές κ.λπ. με διάρκεια 99 χρόνια. Ρεύμα, νέρο, οδικοί άξονες έγιναν πιο ακριβά για το λαό.

Τα αεροδρόμια έγινα Γερμανικά

Τα λιμάνια Κινέζικα

Τα δάση Καναδέζικα 

Τα τρένα Ιταλικά

Το νερό Γαλλικό

Ο χρυσός Καναδέζικος

Οι υδρογονάθρακες Σουηδικοί-Καναδέζικοι-Γαλλικοί......

Οι δρόμοι στον Μπόμπολα

Ο ΟΠΑΠ στην Emma Delta

...............................................

..............................................

Η Νατάσσα Μποφίλιου δήλωσε ΚΚΕ και δέχτηκε χυδαία επίθεση!!!

Συνέντευξη, ΕΔΩ η συνέντευξη, σε Σαββατοκυριακάτικη εφημερίδα έδωσε η τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου, όπου ανάμεσα στα άλλα σημειώνει: 

«Ψηφίζω ΚΚΕ, αν και διαφωνώ σε πολλά σημεία, για δύο λόγους: 

Επειδή το νιώθω ως τιμή για την οικογένειά μου και τους παππούδες μου, που ήταν στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και σκοτώθηκαν στην Αντίσταση κι επειδή πιστεύω στην οργανωμένη πάλη».

Η ερμηνεύτρια σχολίασε επίσης τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι «αυτό που με πληγώνει είναι που μπήκε στο στόμα του καθενός, ακόμα και των αμόρφωτων, "ε, είδαμε και την πρώτη φορά Αριστερά τι έκανε". Είναι μαχαίρι στην καρδιά».

Στο ίδιο πνεύμα, είπε ότι «σε αυτό το σύστημα, από τη στιγμή που είσαι μέσα στο σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις την ανατροπή. Η επανάσταση γίνεται μόνο από τον λαό», ενώ σε άλλο σημείο της συνέντευξης απάντησε ότι θεωρεί την ΕΕ «δικτατορία».

Τέλος, στην ερώτηση «γιατί δεν βοήθησε το ΚΚΕ τότε τον ΣΥΡΙΖΑ, στις αρχές του 2015;», έδωσε την εξής απάντηση: «Πολύ καλά έκανε. Το φαντάζεσαι πώς θα ήταν τώρα, αν είχε συνεργαστεί; Ηταν δεδομένα τα μέτρα, δεν γινόταν αλλιώς, θα τα έπαιρναν».

Οι απαντήσεις αυτές ήταν αρκετές για να ενεργοποιήσουν τα πιο χυδαία αντανακλαστικά ορισμένων που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους» όταν θίγονται τα ιερά και τα όσια του σάπιου εκμεταλλευτικού τους κόσμου και σπεύδουν να τον υπερασπιστούν, με μεγάλες δόσεις αντικομμουνισμού: 

Από τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής μέχρι διάφορους υπερασπιστές της ΕΕ και της αντιλαϊκής της πολιτικής, που τσακίζει και «ματώνει» το το λαό.

Για όλους αυτούς, είναι ασυγχώρητο μια καλλιτέχνιδα καταξιωμένη και δημοφιλής, κυρίως στη νεολαία, να δηλώνει δημόσια τη συμπάθειά της στο ΚΚΕ και την πίστη της στην οργανωμένη πάλη, σε καιρούς που ο αντικομμουνισμός φουντώνει και χύνει δηλητήριο στις νεανικές κυρίως συνειδήσεις. Τους είναι αδιανόητο να ακούγεται από τέτοια χείλη λόγος καταγγελτικός για την ΕΕ, που πράγματι είναι δικτατορία για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες των λαών και έχει για επίσημη ιδεολογία της τον αντικομμουνισμό.

Επεσαν λοιπόν πάνω της να τη «φάνε», με ειρωνείες και απαράδεκτα σχόλια. Από τα προσφιλή τους «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» προσπάθησαν να «τσαλακώσουν» την εικόνα της και τη σχέση της με το κοινό, ειδικά το νεανικό. Επειδή δηλώνει ΚΚΕ! 

Επειδή δεν υποκλίνεται στον ευρωμονόδρομο! 

Επειδή μιλάει για οργανωμένη πάλη! 

Κι όλα αυτά με έναν ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό, που αποκαλύπτει τις πραγματικές τους προθέσεις. Ομως, μάταια πασχίζουν...

Πληρωμένη απάντηση έδωσε και η ίδια η Νατάσσα Μποφίλιου με ανάρτησή της, που μεταξύ άλλων σημειώνει: «Πιστεύω στον προσωπικό, αλλά και στον συλλογικό αγώνα, στα όμορφα πράγματα, στη μουσική, στον έρωτα, στον άνθρωπο, στην επανάσταση. 

Πιστεύω στην οργανωμένη πάλη και θα στέκομαι μπροστά της προσοχή! (...) 

Προσπαθώ όλη μου τη ζωή να παραμείνω συνεπής στις αρχές και τις θέσεις μου. Και θα συνεχίσω να προσπαθώ με πάθος. 

Εσείς μπορείτε, με τη σειρά σας, να συνεχίσετε να πετάτε λάσπη σε κάθε διαφορετική άποψη, με τη λύσσα και τον βαθύ σεξισμό που συνηθίζετε, αλλά να είστε βέβαιοι πως δεν μπορείτε να λερώσετε ούτε την ψυχή, ούτε την τιμή μου»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 05122017

ΕΔΩ Η ρ/φ Ελληνοφρένεια της 5ης Δεκεμβρίου

Η Νατάσσα Μποφίλιου στο 42ο φεστιβάλ της ΚΝΕ

H νέα υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου έτσι θα διώξει και τα ......μνημόνια!!!!!!!! (Video)

«Έχω κόψει τη βενζίνη και τη θέρμανση. Δεν μπορώ να πληρώσω κάποιες εισφορές στην Εφορία που ήρθαν από το πουθενά. Δεν χρησιμοποιώ κεντρική θέρμανση. Έχω ξαναβάλει την παλιά σόμπα πετρελαίου, που είχα πριν από τριάντα χρόνια στα Εξάρχεια, η οποία καίει πολύ λιγότερο. Ζω στο μισό σπίτι. Το σαλόνι είναι κλειστό. Κυκλοφορώ στο δρόμο με παπάκι και ποδήλατο. Αγοράζω τα απολύτως απαραίτητα και κάνω έξτρα δουλειές>>.  

Ευτυχώς όμως ο φιλάνθρωπος Αλέξις σε έκανε Υπουργό

H υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου διώχνει "κακή ενέργεια"...

Που πάμε ρε παιδιά που πάμε. Μήπως μπλέξαμε άσχημα και δεν το πήραμε χαμπάρι.

Στα βήματα των Καραμανλή-Σαμαρά-Παπανδρέου, ο Τσίπρας!!!!

Το βηματισμό των προηγούμενων κυβερνήσεων και πρωθυπουργών ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας και στα ζητήματα του πολιτισμού αποδεχόμενος τη διείσδυση μονοπωλιακών ομίλων, που εμφανίζεται σαν «ευεργεσία».

Το Σάββατο ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επισκέφθηκε το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου, συνοδευόμενος από τον υπουργό Πολιτισμού, Αριστείδη Μπαλτά, και τον υπουργό Επικρατείας, Νίκο Παππά και σύμφωνα με ανακοίνωση «διαπίστωσε τον αριστουργηματικό χαρακτήρα των εγκαταστάσεων, τόσο από αρχιτεκτονικής άποψης όσο και σε σχέση με την περιβαλλοντική διαχείριση των εγκαταστάσεων και την ενσωμάτωση μοναδικών στην Ευρώπη καινοτομιών».

Γίνεται επίσης λόγος για «μια πολύ σημαντική και γενναιόδωρη δωρεά του Ιδρύματος "Σταύρος Νιάρχος" προς τον ελληνικό λαό και το ελληνικό Δημόσιο στην κτήση και τη διαχείριση των οποίων θα περιέλθει το Κέντρο Πολιτισμού μετά την ολοκλήρωσή του».

Ωστόσο με βάση το νόμο 3785/09 η πραγματικότητα είναι διαφορετική, διότι ο Οργανισμός που θα διαχειρίζεται το «Κέντρο Πολιτισμού», άρα και την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Εθνική Λυρική Σκηνή, θα είναι ιδιωτικού δικαίου. Ο νόμος αναφέρει συγκεκριμένα πως «δεν υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, το δημόσιο λογιστικό, τις εθνικές διατάξεις περί εκπόνησης μελετών, παροχής υπηρεσιών, εκτέλεσης έργων και διενέργειας προμηθειών του Δημοσίου, τις διατάξεις για την πρόσληψη προσωπικού στο δημόσιο τομέα».

Επιπλέον με βάση τον ίδιο νόμο, παρότι το Ίδρυμα εμφανίζεται να «αποχωρεί» από το ΔΣ του Οργανισμού μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, θα έχει «δικαίωμα πρόσβασης και ελέγχου όλων των βιβλίων και στοιχείων του Οργανισμού οποτεδήποτε» και ο Οργανισμός θα παρέχει στο Ίδρυμα «οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με πράξεις του ελληνικού Δημοσίου του Οργανισμού, της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής», και για «μεταβολή των χρήσεων, των όρων δόμησης, των υποδομών και λειτουργιών της ευρύτερης περιοχής του Φαλήρου, του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Καλλιθέας, των οδικών αξόνων και τεχνικών έργων που περιβάλλουν το "Κέντρο Πολιτισμού"».

Πρόκειται πράγματι για νόμο με «αριστουργηματικό χαρακτήρα» για την άλωση του πολιτισμού από τους επιχειρηματικούς ομίλους. 

902..gr

"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" του Μπέρλτολτ Μπρέχτ!!!

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Οταν π.χ. ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιό του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του.

Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν πού και πού μεγάλες γιορτές στο νερό, γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά.

Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία μέσα σε αυτές τις κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν π.χ. τη γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες που θα βρίσκονταν κάπου τεμπελιάζοντας.

Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και ότι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον.Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή.

Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα από αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά.

Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’ αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σε αυτούς και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο.

Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πώς ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών.

Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζε η αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά από αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα.

Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κτλ. Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

faretra 

Αιγαίο: To 2017 π.Χ. μιλούσαν Ελληνικά. Πρέπει ν' αλλάξει κάτι στην Ιστορία μας, στα βιβλία μας, στα σχολεία μας;

άρθρο του Νίκου ΚΥΤΟΠΟΥΛΟΥ
 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 5 Σεπτέμβρη 2004  

ΟΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

Τι πρέπει ν' αλλάξει στην Ιστορία μας, στα βιβλία μας, στα σχολεία μας;

Γ' Μέρος

(τελευταίο)

Η μία όψη του περίφημου Δίσκου της Φαιστού. Το αρχαιότερο δείγμα έντυπου κειμένου

Στο προηγούμενο σημείωμα το θέμα μας ήταν: Αν επιβεβαιωθεί οριστικά ότι στο χώρο του Αιγαίου οι άνθρωποι μιλούσαν, το 2700 π.Χ. ελληνικά, τότε πρέπει ν' αλλάξει η Ιστορία τόσο της γραφής, όσο και της Ελλάδας. Και τονίστηκε ότι αυτό έχει επιβεβαιωθεί. Γιατί αποκρυπτογραφήθηκε η γραμμική γραφή Α΄. Γιατί κυκλοφορεί κιόλας βιβλίο με τον τίτλο «Ο Δίσκος της Φαιστού έλυσε τη σιωπή του».

Αλλά έλυσε πραγματικά τη σιωπή του; Πείθει η αποκρυπτογράφηση αυτή; Αλλο, βέβαια, να το λες και άλλο να το αποδείξεις. Πιστεύουμε ότι ο κ. Γιώργος Πολύμερος, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, το αποδείχνει.

Από την εποχή που ο Αγγλος Μίκαελ Βέντρις αποκρυπτογράφησε τη γραμμική γραφή Β΄, από το 1952, μια ολόκληρη στρατιά από επώνυμους κι ανώνυμους ερευνητές καταπιάστηκε με την αποκρυπτογράφηση της γραμμικής γραφής Α΄. Και φυσικά, του Δίσκου της Φαιστού, που αποτελεί κλασικό δείγμα ιερογλυφικής γραφής, που θεωρείται από πολλούς μητέρα της γραμμικής Α΄. Από τότε μεσολάβησαν πενήντα δύο χρόνια. Σ' αυτά τα χρόνια έγιναν πολλά βήματα για τη λύση του αινίγματος. Οταν μπήκε στον ευγενή αυτόν αγώνα ο κ. Γ. Πολύμερος ήταν πια πεποίθηση ότι και η ιερογλυφική γραφή, όπως και η γραμμική γραφή Α΄, αποτελείται από συλλαβογράμματα. Οτι τα περισσότερα απ' αυτά είχαν καθορισμένη φωνητική αξία. Οτι μια από τις δυσκολίες στην ανάγνωση της γραμμικής τόσο της Β΄, όσο και της Α΄ γραφής ήταν ότι δε χώριζαν μεταξύ τους οι λέξεις. Λέξεις και φράσεις ήταν κατά παράταξη αδιαίρετη. Και το έργο του χωρισμού σε λογικές ενότητες αποτελούσε την πρώτη δοκιμασία του ερευνητή. Εκεί κατ' αρχήν δοκιμάζονται οι πρώτες ικανότητές του: Η ευστροφία, η διορατικότητα και η άριστη γνώση της αρχαιοελληνικής γλώσσας με όλες τις διαλέκτους της.

Για τις επιτυχίες και τις δυσκολίες του ίδιου και των συναδέλφων του, μας εξομολογείται ο συγγραφέας στην προμετωπίδα του βιβλίου του: «Περπάτησα σ' έναν δρόμο τον οποίο άνοιξαν άλλοι. Απλώς σε μένα έτυχε η τιμή να κάνω το τελευταίο βήμα. Η μεγάλη τιμή πρέπει ν' αποδοθεί στους Εβανς, Βέντρις και Τσάντγουικ όσο και στους κατόχους λιγότερο ηχηρών ονομάτων και άλλους ερευνητές».

Η άλλη όψη του περίφημου Δίσκου της Φαιστού. Το αρχαιότερο δείγμα έντυπου κειμένου

Ο Δίσκος της Φαιστού από άποψη γραφής δεν είχε κανένα ψεγάδι. Ηταν και είναι, βέβαια, πρότυπο κειμένου. Ευανάγνωστα συλλαβογράμματα, χωρισμένα σε φράσεις ή λέξεις με μια γραμμούλα. Ελάχιστα ιερογλυφικά με άγνωστη φωνητική αξία. Ωστόσο, ενώ στην ανάγνωση των μικρών επιγραφών έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος, ο Δίσκος της Φαιστού παρέμενε γρίφος απρόσιτος. Αίνιγμα αξεδιάλυτο. Οσοι επιχείρησαν την αποκρυπτογράφησή του, αποτύχανε.

Ξανάρθε φορτικότερος ο Ινδοευρωπαϊκός μύθος ότι η γραμμική Α' κι ο Δίσκος εκφράζουν άλλη γλώσσα, άλλου λαού άγνωστης προέλευσης. Γι' αυτό το λόγο όσοι ασχολούνται με την αποκρυπτογράφηση κύριο μέλημά τους είχαν να εξακριβώσουν σε ποια γλώσσα είναι γραμμένος. Ετσι, λοιπόν, η όλη υπόθεση συνδέθηκε αυτόματα με την υπόσταση του Ινδοευρωπαϊκού μύθου: Αν αποδειχνόταν η γραμμική Α΄ ελληνική, τότε οι Ελληνες δεν ήρθαν απέξω. Αν όχι, τότε μπορεί και να ήρθαν από κάποια Ουκρανία! Αυτό εκφράζεται επιγραμματικά από τον μεγάλο Γάλλο γλωσσολόγο Ζορζ Ζεάν.

Την απάντηση την έδωσε, τελικά, ο Γιώργος Πολύμερος, ο γλωσσολόγος, που για να ζήσει επαγγέλλεται τον λογιστή, στη Λαμία. Αυτός ανακάλυψε, όπως μας λέει, το «Μίτο της Αριάδνης» στο λαβύρινθο της σπειρωτής γραφής του Δίσκου της Φαιστού. Υστερα από πολύμοχθες και βασανιστικές μελέτες, δοκιμές, συγκρίσεις και συνδυασμούς έφτασε μια μέρα στην ιδέα να διαβάσει τα συλλαβογράμματα με αντίστροφη φορά από την καθιερωμένη: Οχι από την περιφέρεια προς το κέντρο, αλλά από το κέντρο προς την περιφέρεια. Στο βιβλίο του εξηγεί το πώς και το γιατί. Και πείθει.

Μια σύγκριση, όμως, θα πείσει περισσότερο. Από τους ερευνητές πολλοί, κατά καιρούς, πίστεψαν ότι έλυσαν το αίνιγμα. Κι έγραψαν βιβλία. Παίρνουμε στην τύχη για σύγκριση το βιβλίο της κ. Εφης Πολυγιαννάκη με τον τίτλο: «Ο Δίσκος της Φαιστού μιλάει ελληνικά» και το βιβλίο του κ. Γ. Πολύμερου: «Ο Δίσκος της Φαιστού έλυσε τη σιωπή του». Το κοινό τους γνώρισμα: Και οι δύο χρησιμοποιούν τα ίδια συλλαβογράμματα με τις ίδιες φωνητικές αξίες, με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Η διαφορά τους: Η πρώτη επιχειρεί να διαβάσει σύμφωνα με την «πεπατημένη» από την περιφέρεια προς το κέντρο. Ενώ, ο δεύτερος, αντίθετα, από το κέντρο προς την περιφέρεια.

Τα αποτελέσματα. Ας κρίνει ο αναγνώστης. Παραθέτουμε από τα δύο βιβλία τα κείμενα της Α΄ πλευράς του Δίσκου. Πρώτα της κ. Πολυγιαννάκη:

«Ακουε Αρπυια περαιά τε `Αιδι θωκεί / σα νέφη με σέσωκες διατοράντα. / δόδε ημίν / τάγα, Δόδελας άδην, Ζευ, ιά έφυτε / αιγοκόπους (;) Φοινικάδε καέεσω τε / διάσυρα χαμιδε / ότε επλείμεν Αιθιοπία δε / κα-qo-ja-no (;) χάνδον Καριαja / sa-ka-qo-ja-no / pi-ru-to-ne (;) ιαλά τε ιαρήϊα / ιάτορά (ε) sa-ka-qo-ja-no / τιμάειν ραϊα, άνω τε τοία / κα-ru-to-ne (;) Ρέα:

Μετάφραση στα νεοελληνικά: Ακουε Αρπυια περνά και στον Αδη κάθεται. Εμένα έσωσες τα νέφη σου διαπερνώντας / Δώσε σε μας! / χρόνο εξουσίας (ή τόπο) στον Δόδελα / (ο οποίος) αρκετά βέλη φύτεψε Ζευ! / τους θαλασσομάχους στη Φοινίκη έκαψα / (τους) κατέκοψα στη χάρι... / όταν καταπλέαμε στην Αιθιοποία / Με άπληστη επιθυμία από την Καρία /.../.../ και έπεμψα σφάγια / ιατρέ /... / να τιμά για την ανάρωση ακούω αυτά εδώ /... / Ρέα!

Τώρα η αποκρυπτογράφηση και μετάφραση του κ. Γ. Πολύμερου.

«Ιέρεια ανακτορική. / ιαθώ τε βόα / ιερά μάτια ανήγογα σά. / Ερατοία, ιαρήια τέλεια ανακτορόποι / ανήγαγα σα. / (Η) δε Πυθία μοι ειπέ τε βω, / δε μέγα ιλάσουσα θύσω αίγας δέκα, νάπη, / φυγοιόα τε ποέjα ανασταθείσα / Ολα δίδω ιατά /Μϊι δίδω άλλα τόσα. / Και έσω εμοί, επίνοσα κειτοντία, / θεραπεία. Ζάφυσα Γαία.

Μετάφραση:

Ιέρεια ανακτορική / φώναξε δυνατά για να γίνω καλά / ιερά ιμάτια έφερα δω πάνω σ' εσένα / Σεβαστή, σφάγια τέλεια, για τα ανάκτορα / έφερα εδώ πάνω για σένα / (Η) δε Πυθία μου είπε νάρθω σε σένα / κι αφού κάνω μεγάλο ιλασμί / να θυσιάσω δέκα γίδες στην κοιλάδα / και θα φύγω πεζή αφού σταθώ στα πόδια μου / Ολα σου δίνω τα νοσήλεια / και θα σου δώσω άλλα τόσα. / Και γίνε μου θαλερή Γαία / θεραπεύτρια της αρρώστιας μου:

Δύο μόνο παρατηρήσεις.
 Στην πρώτη μετάφραση ο Δίσκος μιλάει μεν ελληνικά, αλλά ασυνάρτητα με πέντε γρίφους ανεξήγητους, που αφήνουν πολλά ερωτηματικά και για τα όσα αποκρυπτογραφήθηκαν.

 Η δεύτερη, του Πολύμερου, είναι άρτια, εξηγεί και τις πέντε φράσεις που έμειναν στην πρώτη ανερμήνευτες και έχει ένα θαυμάσιο ειρμό. Οι συγκρίσεις πείθουν ότι η δεύτερη είναι πολύ καλύτερη και ορθότερη. Ο Δίσκος πραγματικά «έλυσε τη σιωπή του» και μιλάει ελληνικά της ομηρικής εποχής. Χρειάζεται όμως η επίσημη αναγνώριση. Η ιστορία περιμένει τις αλλαγές της. Πόσο ακόμα θα περιμένει;

Νίκος Μπογιόπουλος: Τα 90χρονα του Μίκη και το κράτος τους!!!!!

Ολόκληρη η οικουμένη υποκλίνεται με σεβασμό στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη.Ο ελληνικός λαός έχει το προνόμιο να «ξαναζεί» τους αγώνες του, τα οράματά του, τις ελπίδες του, το μεγαλείο του, μέσα από τη μουσική ιδιοφυία του Μίκη. Ο μουσικός Θεοδωράκης είναι αιώνιος και αθάνατος. Θα παραμείνει στις καρδιές των ανθρώπων όσο υπάρχουν άνθρωποι. Θα παραμείνει στην καρδιά και στο μυαλό του ελληνικού λαού για όσο θα υπάρχει ελληνικός λαός. 

Αυτονόητες διαπιστώσεις. Τόσο αυτονόητες όσο η διαπίστωση ότι ο Μίκης Θεοδωράκης δεν έχει την ανάγκη «αναγνώρισης» από κανέναν. Άλλοι έχουν ανάγκη να στοιχηθούν πίσω από το μέγεθος ενός συνθέτη, που συμπληρώνει φέτος τα 90 του χρόνια. Άλλοι έχουν την ανάγκη να υποδύονται ότι «θυμούνται» το έργο του την ώρα που φροντίζουν – μάταια – να ρίχνουν στη λήθη το περιεχόμενό του.

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι ένας πληθωρισμός αναφορών στον Μίκη και τούτο όχι με αφορμή τα ενενηκοστά του γενέθλια – που θα έπρεπε να αποτελούν αφορμή και έναυσμα για μια προσπάθεια πολιτιστικής ανάτασης –αλλά με αφορμή την ερμηνεία του «Άξιον Εστί» από τον κ. Σάκη Ρουβά.

Χωρίς πολλές κουβέντες και χωρίς φιοριτούρες, αυτό είναι – κατά τη γνώμη μας - το τρομερό, το απίθανο, αλλά και συνάμα το αποκαλυπτικό για το που έχουν οδηγήσει τα πράγματα οι ιθύνοντες της τάξης των προυχόντων μας και συνάμα οι κλειδοκράτορες της βιομηχανίας του θεάματος και των τηλεπαραθυρόγιαφκων του δημόσιου λόγου: Στο κράτος

• που επί δεκαετίες – και πολύ καιρό προ κρίσης - διαθέτει λιγότερο από το 0,50% των εσόδων του προϋπολογισμού για τον Πολιτισμό,

• που χρόνια τώρα έχει προχωρήσει στη διά νόμου ιδιωτικοποίηση της Τέχνης ξεπουλώντας την πολιτιστική κληρονομιά στους κάθε λογής «χορηγούς» της αρπαχτής,

• που οι «σωτήρες» του διέπρεψαν στο να εξοστρακίζουν κάθε τι το λαϊκό σαν παρωχημένο και ταυτόχρονα να ανοίγουν τα ταμεία στους φορείς της υποκουλτούρας και της αισθητικής κατάπτωσης,

• που η σχέση τους με τον πολιτισμό ήταν όπου βρίσκονταν και στέκονταν να «ξεσκονίζουν» τους κοσμικούς κυρίους που το παίζουν και ολίγον «ευεργέτες» της Τέχνης,

• που λειτούργησαν ως ενορχηστρωτές της αποβλάκωσης μέσω του σερβιρίσματος της καθημερινής ιλουστρασιόν απολίτιστης βαρβαρότητας στο «πόπολο»,

• που έφτασαν να μαγαρίζουν τους στίχους του Ρίτσου για να διαφημίζουν τα «Fame story» τους,

• που αξιοποίησαν τους τηλεβόες των δημόσιων συχνοτήτων σαν σούπερ μάρκετ διακίνησης και επιβολής του πολιτικού, πολιτιστικού και αισθητικού κατιμά

σε αυτό το κράτος είναι, λοιπόν, που το θέμα δεν είναι ο Μίκης (αυτός καθ’ αυτός). Δεν είναι το έργο του (αυτό καθ’ αυτό). Δεν είναι τα 90 του χρόνια (αυτά καθ’ αυτά). Αλλά αν ο κ. Ρουβάς είχε ή δεν είχε «δικαίωμα» να τραγουδήσει Μίκη. Έχουν φέρει, δηλαδή, τα πράγματα στο σημείο (και εδώ το μικρότερο μέρος ευθύνης προφανώς το έχει ο κ. Ρουβάς) αντί να μιλάμε για τον Μίκη με αφορμή τον ίδιο τον Μίκη, να ακούγεται το όνομα του Μίκη με αφορμή τον κ. Ρουβά…

Σε ό,τι μας αφορά, πρώτον, δεν νιώθουμε καμία έκπληξη για την κατάντια (τους). Έτσι κι αλλιώς, η αναξιότητά τους ποτέ δεν είχε σχέση με το έργο του Θεοδωράκη, του Ελύτη, του Λειβαδίτη, του Χατζιδάκι και με τη Ρωμιοσύνη, γενικότερα. Δεύτερον – κι ειλικρινά - δεν νιώθουμε καμία απειλή. Παρά μόνο περιφρόνηση. Διότι, τελικά, όπως μας έμαθε να τραγουδάμε ο Μίκης, «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».

enikos.gr

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας τα είπε με τον Μίκη Θεοδωράκη!!

Ο Δ. Κουτσούμπας με τον Μ. Θεοδωράκη σε παλιότερη εκδήλωση

 Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, επικεφαλής αντιπροσωπείας του Κόμματος, στην οποία συμμετείχαν ακόμη ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και ο Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, επισκέφτηκαν και συναντήθηκαν χτες το πρωί με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Ο Μ. Θεοδωράκης και ο Δ. Κουτσούμπας συζήτησαν τις τρέχουσες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις και τις δύσκολες μέρες που βιώνει όλα αυτά τα χρόνια και σήμερα ο λαός μας. Συζήτησαν για την επικείμενη δίκη της Χρυσής Αυγής, στην οποία ο Μίκης Θεοδωράκης θα καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας, συμβάλλοντας στην αποκάλυψη της ναζιστικής οργάνωσης και των εγκλημάτων της. Αναφέρθηκαν στη στάση του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος σε ιστορικές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας, όπως η Εθνική Αντίσταση, ο Δεκέμβρης του '44, αλλά και οι μεγάλοι δημοκρατικοί αγώνες μέχρι σήμερα.

Τέλος, ο Δ. Κουτσούμπας ενημέρωσε τον Μ. Θεοδωράκη για την απόφαση του Κόμματος να πραγματοποιήσει εκδήλωση προς τιμήν του μουσικοσυνθέτη, με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 χρόνων του.

Ιωάννα Καρατζαφέρη: Οχι, ρε!!!!! Δεν θα παίξω μπάλα!!!!!!!

Η Ιωάννα Καρατζαφέρη έγραψε ένα κείμενο-μνημόσυνο, όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, για τον κομμουνιστή, σκηνοθέτη και κριτικό κινηματογράφου Νίκο Αντωνάκο, που «έφυγε» στις 3 Απριλίου το 2009, το οποίο, και δημοσιεύουμε.

Ιδού, σε ποιο σημείο με έφερνε με τις επιφυλλίδες του ο Νίκος Αντωνάκος, όπως εκείνη με τον τίτλο «παίξε μπάλα, ρε», που είχε δημοσιευτεί κάποια Κυριακή στη στήλη του στο «Ριζοσπάστη».

Να χρησιμοποιώ ένα ρε που δεν είναι του πεντάγραμμου αλλά του δρόμου, όπως αναζητείται στα σταυρόλεξα.

Βέβαια, όλες οι λέξεις που υπάρχουν στο ελληνικό λεξικό είναι προς χρήση αυτών που μιλάνε την ελληνική γλώσσα.

Ομως, μπαίνει στη μέση και η οικογενειακή συμπεριφορά ή η επιλογή του καθενός μας ποια χρήση της γλώσσας κάνει.

Υπάρχουν μέρες, αυτό είναι μια εξομολόγηση, που αρνούμαι να βγω από το σπίτι μου γιατί δε θέλω να ακούσω την κακοποίηση της γλώσσας από αυτούς που περνάνε δίπλα μου ή που με προσπερνάνε ή που κάθονται στις καρέκλες των καφέ της πλατείας και μιλάνε ανάμεσά τους ή στο κινητό τους κολλημένο στο αυτί τους.

Οχι, ρε, δε θα υπακούσω στην προτροπή σου και δε θα παίξω μπάλα,

Δε θα καθίσω χαζεύοντας απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης, άσχετα τι προβάλλει,

Δε θα ξαπλώσω στον καναπέ παρακολουθώντας τα σίριαλ της βωμολοχίας,

Δε θα βουλιάξω στην απάθεια,

Δε θα με καθηλώσει η αδράνεια ατενίζοντας τα προβλήματα με την έγγραφη ταινία να τρέχει κάτω από αυτά, με τον ύπουλο σκοπό να με τρομάξει και να με προδιαθέσει ότι τίποτε δεν μπορώ να κάνω για την ανατροπή τους.

Οχι, ρε, δε θα παίξω μπάλα.

Δε θα σου κάνω το χατίρι να γίνω μια μονάδα στο συρφετό,

Θα αντιδράσω,

Οχι μόνο στο να αφαιρέσω το ρε από την προτροπή σου ή να το προσθέσω στο προσωπικό μου λεξιλόγιο αλλά θα βγω στους δρόμους,

Θα ενωθώ με τους άλλους που βγαίνουν στους δρόμους επειδή ακριβώς έχουν αναγνωρίσει τα προβλήματα και επιζητούν τη λύση τους,

Θα φωνάξω μαζί τους, θα περπατήσω μαζί τους, θα συζητήσω μαζί τους, θα ταυτιστώ μαζί τους,

Και όταν γυρίσω σπίτι μου κουρασμένη, θα φτιάξω μια λίστα προβλημάτων

Κατά προτεραιότητα.

Μήπως, όμως, δεν είχα καταλάβει εντελώς την επιφυλλίδα του Νίκου Αντωνάκου και με τη δική του ειρωνική γραφή εννοούσε ακριβώς αυτό;

Δε θα επιτρέψω στους άλλους να με αλλοτριώσουν.

Θα παίξω μπάλα με τους από εδώ και θα προσπαθήσω να βάλω γκολ.

Να τους τρυπήσω τα δίχτυα.

Ναι, ρε, όλα τα πιο πάνω θα κάνω.

Δε θέλω πια να είμαι ένα ήσυχο και υπάκουο άτομο.

Νίκος Μπογιόπουλος: “Δεν μπορούμε να χτίσουμε αν δε γκρεμίσουμε τα πάντα ως τα θεμέλια”

 Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου η σημερινή. Ο ένοικος της στήλης παραμερίζει. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το κολοσσιαίο έργο του μεγάλου Πέτερ Βάις «Η δολοφονία του Μαρά» (εκδόσεις «Δωδώνη») σε αξεπέραστη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη.

 Ο Πέτερ Βάις επινοεί μια συνάντηση μεταξύ του Μαρκήσιου ντε Σαντ με τον Ζαν Πωλ Μαρά.

  Από τη μια ο ηδονιστικός εγωκεντρισμός. Από την άλλη η φλόγα της Επανάστασης.

 Από τη μια ο ατομικισμός που ποζάρει τον μηδενισμό του σαν «ελευθερία». Από την άλλη ένα «κατηγορώ» τόσο προς τους πατρίκιους που ζουν μακριά από το λαό και θεωρούν το λαό σαν μια άπλαστη και άμορφη μάζα, όσο και προς εκείνους που στο όνομα του λαού επιδιώκουν να υποβιβάσουν τα δικαιώματα του λαού το πολύ μέχρι το επίπεδο της «αξιοσέβαστης φτώχειας». 

  ΣΑΝΤ: «Εμείς, μονάχα εμείς, δίνουμε κάποια σημασία στη ζωή μας, η Φύση θα ‘μενε σιωπηλή και αδιάφορη ακόμα κι αν ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή αφανιζόταν. Μισώ τη Φύση, θέλω να τήνε δυναστέψω, θέλω να τήνε πολεμήσω με τα δικά της τα όπλα (…).

 Πάντα και πάντα, δεν πασχίζαμε, στης Φύσης να υπακούσουμε το νόμο, που παραδίνει τον αδύναμο γυμνό στο έλεος του δυνατού; Πάντα και πάντα, δεν πνίξαμε την ψεύτικη αρετή κάτω από την πιο χοντροκομμένη πονηριά; Πάντα και πάντα, δεν κάναμε πειράματα στα εργαστήρια πριν φτάσουμε στα τελικά βασανιστήρια; (…).  

 Η συμπόνια, Μαρά, είναι χτήμα των προνομιούχων. Όταν σκύβει ο “πονετικός” να ελεήσει ένα ζητιάνο, είναι γεμάτος περιφρόνηση, καμώθηκε πως συγκινήθηκε για να δείξει τα πλούτη του κι η ελεημοσύνη που δίνει δεν είναι παρά κλωτσιά στα πισινά.

 Όχι , Μαρά, ασ’ τα φτηνοαισθήματα, ξέρω πως άλλα έχεις στο νου σου. Για σένα, όπως και για μένα, μόνο το απόλυτο έχει σημασία».

 ΜΑΡΑ: «Αν είμαι απόλυτος εγώ τότε δεν είμαι απόλυτος με το δικό σου τρόπο. Ενάντια στη σιωπή της Φύσης ορθώνω εγώ τη δράση. Μες στην απέραντη αδιαφορία της βρίσκω ένα νόημα. Κι αντί να μένω ατάραχος, ρίχνομαι στη μέση και λέω πως τούτο ή εκείνο είναι ψέμα κι άδικο και πασχίζω να τα’ αλλάξω και να τα καλυτερέψω. Αλλά, γι’ αυτό, πρέπει ν’ αρπάξεις τον εαυτό σου απ’ τα μαλλιά και να τoνε σηκώσεις αψηλά, να γυρίσεις τα μέσα σου έξω κι όλα να τα’ αντικρίσεις με καινούργια μάτια (…).

 Πόσον καιρό μας λέγαν πως οι βασιλιάδες είναι οι καλοί μας πατερούληδες που, κάτω από τη σκιά τους, ζούσαμε ειρηνικά, και μας τραγουδούσαν τα κατορθώματά τους πουλημένοι ποιητές. Ευλαβικά μαθαίναν οι απλοϊκοί οικογενειάρχες το τροπάρι ετούτο στα παιδιά τους (…).

 Και τα παιδιά ξαναμασούσαν το τροπάρι και το πίστευαν όπως πιστεύουμε καθετι που ακούμε ολοένα κι ολοένα. Έτσι ακούγαμε και τους παπάδες να μας λένε: “Η ευσπλαχνία μας αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους χωρίς διάκριση, ούτε σύνορα, ούτε κράτη μπορούν να μας χωρίσουν, είμαστε όλοι ένας λαός, είμαστε όλοι αδέρφια”.

  Και οι παπάδες βλέπανε μπροστά τους την αδικία μα σώπαιναν και διαλαλούσαν: “Η βασιλεία μας δεν είν’ του κόσμου τούτου, η γης αυτή δεν είναι παρά τόπος προσκυνήματος, μας πρέπει μόνο υπομονή και ταπεινοσύνη”.

 Κι έτσι ρουφούσαν από τους φτωχούς την τελευταία τους πεντάρα και τηνε φύλαγαν ηδονικά μέσα στους θησαυρούς τους και τρωγοπίναν με τους άρχοντες κα λέγανε στους πεινασμένους: “Υποφέρετε, υποφέρετε όπως Εκείνος πάνω στο Σταυρό γιατί έτσι θέλει ο Θεός” (…).

 Και καθετί που ακούμε ολοένα κι ολοένα στο τέλος το πιστεύουμε κι έτσι χορταίναν οι πεινασμένοι με την εικόνα του Σταυρωμένου, του Ματωμένου, του Καθηλωμένου, και προσκυνούσαν την εικόνα της δικής τους δυστυχίας κι ερημιάς.

 Κι οι παπάδες έλεγαν: “Σηκώστε τα χέρια σας στο ουρανό κι υπομείνετε χωρίς παράπονα τον πόνο σας, προσεύχεστε για τους δημίους σας, γιατί οι προσευχές κι οι ευλογίες σας είναι τα μόνα σας όπλα για να κερδίσετε την βασιλεία των Ουρανών”.

 Έτσι τους αλυσόδεναν στην αγραμματοσύνη τους για να μην ξεσηκωθούν ενάντια στους αφέντες τους,  που βασιλεύανε απάνω τους με την απάτη κάποιας “θεικής αποστολής” (…).

 Κι αν δε βλέπετε πια τόση μιζέρια, είναι επειδή την έχουμε κρυμμένη κι αν κερδίζετε χρήματα και μπορείτε κάτι ν’ αγοράστε απ’ τα “καλά” που οι βιομηχανίες σας πασάρουν, κι αν σας φαίνεται πως η καλοπέραση έφτασε στην πόρτα σας, μην ξεχνάτε πως όλ’ αυτά δεν είναι παρά απάτη εκείνων που έτσι κι αλλιώς έχουνε πάντα πιο πολλά από σας.

 Μην τους πιστεύετε όταν σας χτυπάνε φιλικά την πλάτη και λένε πως δεν υπάρχουν πια διαφορές ανάμεσά σας πως δεν αξίζει να μιλάμε πια γι’ αυτές και να φιλονικούμε, γιατί ίσα - ίσα τότε  βρίσκονται στο κορύφωμα της δύναμής τους μες στους καινούργιους πύργους τους όλο μάρμαρο  κι ατσάλι  απ΄ όπου ξεγυμνώνουνε τον κόσμο ολόκληρο  με την πρόφαση πως “διαδίδουν τον πολιτισμό”.

 Φυλαχτείτε γιατί μόλις τους γουστάρει θα σας στείλουν να διαφεντέψετε το χρυσάφι τους σε πολέμους, όπoυ τα όπλα τους, με τη γοργή εξέλιξη της πουλημένης επιστήμης, όλο και πιο άγρια θα χτυπάν κι όλο μυριάδες, από σας θα κομματιάζουν (…)».

 ΣΑΝΤ: «Έτσι, λοιπόν, εσύ (…) πιστεύεις πάντα πως μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη και πως όλοι μπορούμε να ‘μαστε ίσοι και υπεύθυνοι (…). Θαρρείς πως είναι μπορετό να ενώσεις τους ανθρώπους, ενώ βλέπεις πως ακόμα και οι λιγοστοί που ξεσηκώθηκαν να φέρουν την παγκόσμια αρμονία, μαλλιοτραβιούνται και για μικροπράγματα γίνονται εχθροί θανάσιμοι»;   

 ΜΑΡΑ: «Δεν είναι τούτα μικροπράματα, είναι αρχή και νόμος μες στην πορεία της Επανάστασης ν’ αφανίζονται οι μικρόψυχοι κι οι καιροσκόποι. Δεν μπορούμε να χτίσουμε αν δε γκρεμίσουμε τα πάντα ως τα θεμέλια».                

enikos.gr

Σύριζα - Κωλοτούμπα!!!

 «Κωλοτούμπα»

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης

Ερμηνεία: Στέλιος Διονυσίου

 

Τώρα που 'ρθαν όλα τούμπα
Μια Ελλάδα κωλοτούμπα
Έλα απάνω μου κι ακούμπα
Τώρα που 'ρθαν όλα σκούρα
Ο καθένας μια φιγούρα
Ο καθένας μια καμπούρα

Τώρα που 'ρθε κούφια η ώρα
Εποχή θανατηφόρα
Καραγκιόζη μου προχώρα
Ήρωά μου
Φόρα επάνω σου
Τα όνειρά μου λατρεμένη μου σκιά

Κρεμασμένο σε καλούμπα
Πέταγα πάνω απ' τη Τρούμπα
Έλα απάνω μου κι ακούμπα
Κρεμασμένο στα φεγγάρια
Σ' είδα σκλάβα στα παζάρια
Να σε παίζουνε στα ζάρια

Κρεμασμένο σ' ένα ψέμα
Άσ' το μη το κάνεις θέμα
Ξέρω, σ' έχω μες στο αίμα
Έρωτά μου
Είμαι τρύπα σ' ένα κέρμα
Γκόμενά μου
Της ζωής μου συντροφιά

Κι όπως πέφτει το σκοτάδι
Και ανάβει σαν καράβι
Ο μπερντές μας κάθε βράδυ
Στο ντιβάνι
Κι οι σκιές μας στο ταβάνι
Έρωτά μου
Ζωγραφίζουν δυο παιδιά

Πηγή: gekoudi.blogspot.gr

Ο Σίμος Ανδρονίδης και η " Σχεδία Μνήμης " του Αλέκου Χατζηκώστα!!

  Καλησπέρα και από εμένα. Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Χατζηκώστα για την ιδιαίτερα τιμητική του πρόταση να είμαι ένας από τους εισηγητές στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου που έχει τίτλο ‘Σχεδία’ Μνήμης. Και τι σημαίνει ‘Σχεδία’ Μνήμης; Ποια μπορεί να είναι το νόημα μίας σειράς διηγημάτων με τον τίτλο ‘Σχεδία’ Μνήμης; Ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου περικλείει και ενσωματώνει οργανικά στάσεις, αξίες και νοήματα που συμπυκνώνουν και νοηματοδοτούν την ίδια την ζωή. Μία ζωή, που μέσω της καθημερινής της «αποτύπωσης»,  «καθαγιάζεται» στο πεδίο του συλλογικού «πράττειν», και πάνω απ’ όλα, στο πεδίο της «ζώσας» μνήμης. Η ‘Σχεδία’ Μνήμης περιλαμβάνει μικρά και γεμάτα από νοήματα «λογοτεχνικά» διαμαντάκια τα οποία τέμνουν και ανατέμνουν ταυτόχρονα το κοινωνικό αλλά και πολιτικό γίγνεσθαι. 

 Και εδώ ακριβώς έγκειται η ικανότητα του συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα: Μέσα από τύποις καθημερινές ιστορίες, μέσα από την «ζωή» ανθρώπων που διαβιούν εντός του «χωροχρόνου» της βαθιάς οικονομικής κρίσης παρουσιάζει και αποτυπώνει την «μεγάλη» εικόνα, έτσι ώστε τα διηγήματα του να λειτουργούν ως ένα λογοτεχνικό παλίμψηστο που περιέχει και ξεδιπλώνει σταδιακά  εικόνες και αξίες που νοηματοδοτούν και ανασημασιοδοτούν ένα συγκεκριμένο πρότυπο και υπόδειγμα ανθρώπου. Oι ιστορίες του Αλέκου Χατζηκώστα εκκινώντας από την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας, «φωτίζουν» την Μεταπολιτευτική κοινωνική και πολιτική συγκρότηση και καταλήγουν στο «κρισιακό σήμερα». Ένα «σήμερα» που προσδιορίζεται από τις συνέπειες της βαθιάς οικονομικής κρίσης. 

 Και ο άνθρωπος διαβαίνει μέσα από τις ιστορίες του, περνάει μέσα από το «πυρίκαυστο» πεδίο της ζωής και ανάγεται στο φως, το λυτρωτικό-αφετηριακό φως μίας «νέας» ζωής γεμάτης από αξίες που δύναται να καθορίσουν και να «επικαθορίσουν» το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Είναι εξόχως χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας προτιμά να «κλείσει» το τελευταίο διήγημα που έχει τον τίτλο ‘ΤΟ ΛΟΤΤΟ’: Δεν βαριέσαι, έτσι και έτσι χαΐρι δεν έχουμε. Τουλάχιστον, ας αλλάξουμε τα γούρια μας και ποιος ξέρει, μπορεί να φτιάξουμε μόνοι μας την τύχη μας». Μετά έκλεισε την πόρτα και ενώθηκε με τους συμφοιτητές του…  

 Εδώ το τέλος που λαμβάνει τα χαρακτηριστικά της ερωτικής απογοήτευσης νοείται και ορίζεται ως «νέα» αρχή, ως αφετηρία μίας πράξης και πρακτικής που στην προμετωπίδα της φέρει το «πρόσημο» του συλλογικού «ανήκειν». Στο ίδιο πλαίσιο η «αλλαγή», η μεταβολή θα λέγαμε, νοείται ως μία διαδικασία ατομικού μετασχηματισμού που, την ίδια στιγμή ανάγεται και ενσωματώνεται στο συλλογικό πράττειν, στο πράττειν μίας φοιτητικής κινητοποιήσεις με συγκεκριμένη στόχευση και «ποιοτικό» περιεχόμενο. Είναι εξαιρετική η ικανότητα του συγγραφέα να αντλεί και να αποτυπώνει «όψεις» που άπτονται της καθημερινότητας και του καθημερινού γίγνεσθαι. Καίριος και καυστικός, με την «πένα» του ανάγεται και ανοίγεται στη μεγάλη «θάλασσα της ζωής» και της «ζώσας» μνήμης. 

 Η πένα του αποκαθάρει και «φωτίζει» ταυτόχρονα τις κρυμμένες «γωνίες» όχι μόνο της καθημερινότητας που τείνει να γίνει  κανονικότητα, αλλά και τις «κρυμμένες» γωνίες της κοινωνικής και πολιτικής «ολότητας». Το παλίμψηστο, ανοίγει, απλώνεται στο «χώρο» και στο «χρόνο, εκεί που το ύφος και το περιεχόμενο της καθημερινής ζωής τέμνουν και ανατέμνουν το πεδίο του κοινωνικού. 

 Η «υπόγεια» πολιτικοποίηση «φιλτράρεται» και διαμεσολαβείται στο πεδίο ενός «ημερήσιου» και συνηθισμένου πράττειν, ενώ, την ίδια στιγμή, μεταβάλλοντας δομικά και ριζικά τα νοήματα, (κάτι που αποτελεί ικανότητα του συγγραφέα) διεκδικεί τις «δάφνες» μίας έντονης και αποκρυσταλλωμένης πολιτικής παρέμβασης. 

 Στην αρχή του διηγήματος Το «πραξικόπημα» διάβασα το πιο εύστοχο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό σχόλιο που θα μπορούσε να ειπωθεί για την ανυπόστατη και  βαθιά αντιδραστική θεωρία των «δύο άκρων» πέρα και πάνω από τους κανόνες μίας politically correct ορθότητας: «ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ Μ…Α. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ οι αντάρτες με τους δοσίλογους; Οι τραμπούκοι με τα μαύρα μπλουζάκια, με τους εργάτες που παλεύουν με το ψωμί τους; Αυτά σας έμαθαν εκεί στο Αμέρικα που σπουδάσατε; Τα είπε μαζεμένα και ξέσπασε μουντζώνοντας την οθόνη της τηλεόρασης που, εκείνη την ώρα, μιλούσε ο πρωθυπουργός για «τα δύο άκρα».  

 Ο συγγραφέας, μέσω της τρέχουσας και ενεργής λογοτεχνικής παρέμβασης αποδομεί την θεωρία των δύο άκρων, προβαίνοντας σε ένα καίριο πολιτικό σχόλιο για την εποχή μας, την εποχή του ευρύτερου «κρισιακού» περιβάλλοντος εντός του οποίου δραστηριοποιούνται «μαύρα τέρατα». Και αυτό το πετυχαίνει αφενός μεν με τον λόγο ενός λογοτεχνικού αντιήρωα, ένας λόγος που κινούμενος στον «αέναο» κύκλο της ζωής μετασχηματίζεται την ίδια στιγμή σε αντιηγεμονική ιδεολογία που ενσωματώνει αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, αφετέρου δε με την επίκληση της πάντα ενεργής και «πυρίκαυστης» μνήμης. «ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ οι αντάρτες με τους δοσίλογους; Οι τραμπούκοι με τα μαύρα μπλουζάκια με τους εργάτες που παλεύουν για το ψωμί τους; Η «ζώσα» μνήμη επανέρχεται και μέσω της πένας του συγγραφέα, επενεργεί στο ιδιαίτερο βεβαρημένο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Οι αντάρτες της συλλογικής κινητοποίησης και δραστηριοποίησης, οι αντάρτες του αντιφασιστικού αγώνα ανασημασιοδοτούν και ανασυγκροτούν το «μαύρο» πολιτικό παίγνιο.

 Ο συγγραφέας «εγγίζει» τις όψεις μίας ζωής γεμάτης από όνειρα και φως. Με οδηγό την ‘Σχεδία’ Μνήμης διαβαίνει την μεγάλη «θάλασσα» της ζωής, ή αλλιώς, την πάντα μεγάλη «θάλασσα της μνήμης», μία μνήμη που αντιπαρατίθεται άμεσα με το έρεβος της λήθης και της συλλογικής «αμνησίας». Οι ιστορίες του αποτελούν καθημερινά ψηφιδωτά, αμαλγάματα μίας έντονης αγωνιστικής παρουσίας του συγγραφέα, που όχι μόνο αποτυπώνονται στο χαρτί, αλλά και αποκρυσταλλώνονται στο πεδίο του κοινωνικού. Οι λέξεις και τα νοήματα του ταξιδεύουν στο «χώρο» και στο «χρόνο» της βαθιάς οικονομικής κρίσης.

  Οι λέξεις του συγγραφέα γίνονται φως, σάλπισμα μίας νέας πορείας εντός του «πεδίου» της ζωής. Οι μικροϊστορίες του νοούνται ως νοήματα που επαναχαράσσουν τα όρια της κανονικότητας, «διεισδύουν» στις μύχιες και αθέατες όψεις της ζωής, ανασυγκροτούν το κατακερματισμένο συλλογικό πράττειν, αποκαλύπτοντας μας έναν συγγραφέα ο οποίος κάνει μετουσιώνει σε ενεργητική πρακτική και πράξη  το αξίωμα του Αντόνιο Γκράμσι: όλοι οι άνθρωποι δύνανται να επιτελέσουν λειτουργίες διανοούμενου. Οι οργανικοί διανοούμενοι, όπως γράφει και ο Αντόνιο Γκράμσι, «είναι οι μεγαλύτερες δυνατές «εξειδικεύσεις» ορισμένων μορφών της πρωταρχικής δραστηριότητας του νέου κοινωνικού τύπου που η νέα τάξη έφερε στο φως». 

 Και ο Αλέκος Χατζηκώστας, μέσω και της καθημερινής του παρουσίας με την εφημερίδα ‘Η Άλλη Άποψη’ μετουσιώνει και ενσωματώνει οργανικά  εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός ενεργού διανοούμενου, ο οποίος με ακρίβεια χειρουργού, τέμνει και ανατέμνει το βεβαρημένο και φορτισμένο πεδίο της κρίσιμης και «κρισιακής» εποχής. Αφουγκράζεται τους παλλόμενους χτύπους της ζωής, ανάγει τον έρωτα σε κινητήριο και αφετηριακό νόημα, «εγγίζει» το λυτρωτικό φως της μνήμης, ενώ, την ίδια στιγμή εγκιβωτίζει στο «χώρο» του κοινωνικού τα ψήγματα μίας λογοτεχνίας που ορίζεται και προσδιορίζεται ως ο αρμός μίας αφετηριακής εκκίνησης προς τον «χώρο» μίας άλλη ζωής. 

 Η ‘Σχεδία Μνήμης’, και δεν είναι καθόλου υπερβολή εγγίζει το ποίημα ‘Ελευθερωτές’ του σπουδαίου Χιλιανού Pablo Neruda. Το δέντρο του Νeruda, το δέντρο της ζωής ενσωματώνει μνήμες, στάσεις, αξίες και πρότυπα μίας ζωής καμωμένης και ριζωμένης  στη συλλογικότητα και στον αγώνα. «Αυτό είναι το δέντρο των ελεύτερων. Το δέντρο γη, το δέντρο σύννεφο, το δέντρο ψωμί, το δέντρο ακόντιο, το δέντρο γροθιά, το δέντρο φωτιά. Το πνίγουν τα φουρτουνιασμένα νερά του νύχτιου καιρού μας, μα στο κατάρτι του ζυγιάζεται της εξουσίας του ο τροχός».  

 Όπως και το δέντρο του Neruda, έτσι και η ‘Σχεδία’ Μνήμης του Αλέκου Χατζηκώστα ανατέμνει την «ζώσα» μνήμη ταξιδεύοντας και χαρτογραφώντας τα «φουρτουνιασμένα νερά του νύχτιου καιρού μας». Η ‘Σχεδία’ του περικλείει το φως, το λυτρωτικό νερό που ξεδιψά στους «άνυδρους» καιρούς που ζούμε και την λυτρωτικό μνήμη. Όπως έγραψε πάλι ο Pablo Neruda, «ίσως, ίσως οι άνθρωποι σα σιδεράς να καταφεύγει στη θράκα, στις σφυριές του σίδερου πάνω στο σίδερο, χωρίς να μπαίνει στις τυφλές πολιτείες του κάρβουνου, χωρίς να κλείνει τα μάτια και να γκρεμίζεται κάτω σε βύθη, σε νερά, σε ορυχτά, σε χαλασμούς».  

 Και η ‘Σχεδία’ Μνήμης δεν «γκρεμίζεται σε βύθη, σε νερά, σε ορυχτά, σε χαλασμούς». Οι λέξεις και τα νοήματα του Αλέκου Χατζηκώστα ταξιδεύουν, οι «μέρες του αφηγούνται» για να θυμηθούμε έναν άλλο σπουδαίο Λατινοαμερικάνο συγγραφέα, τον Ουρουγουανό Eduardo Galeano. Η ίδια η λογοτεχνική του πράξη αφηγείται την μικροϊστορία που συμπυκνώνει αξίες ζωής που την ίδια στιγμή ανάγονται στο πεδίο της μακροϊστορίας.