Το τείχος του Βερολίνου και η αντικομμουνιστική υστερία

 Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη ΓΛΔ, προς τη σοσιαλιστική Κούβα από 4.000 Βερολινέζους εργάτες στις αρχές Δεκέμβρη του 1981

Το τείχος του Βερολίνου χτίστηκε τον Αύγουστο 1961 και έπαψε να υπάρχει με την ανατροπή της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (ΓΛΔ) τον Νοέμβρη 1989. Στους μηχανισμούς της καπιταλιστικής προπαγάνδας το τείχος έχει χαρακτηριστεί ως «έγκλημα», ως «αίσχος», ως «Τείχος της Ντροπής» που χώριζε ένα έθνος, μια πόλη, οικογένειες κ.ο.κ. Σήμερα, με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την επικράτηση της αντεπανάστασης στη ΓΛΔ και την «Πτώση του Τείχους», η αντικομμουνιστική προπαγάνδα φουντώνει και θα φουντώσει ακόμα περισσότερο. Αλλωστε, το τελευταίο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (19 Σεπτέμβρη 2019), το οποίο αποτελεί μνημείο ιστορικής παραχάραξης, στη θέση 14 προβλέπει και ανάλογες χρηματοδοτήσεις για την αντικομμουνιστική προπαγάνδα.

Οι Έλληνες όλοι μαζί πολέμησαν στα βουνά της .....Πίνδου!!!!!!!!!!!

«Τι τον μπλέκετε τον φασισμό; Οι Ελληνες όλοι μαζί πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου ενάντια στην ιταλική επιδρομή. Θα το έκαναν είτε οι εχθροί ήταν Γάλλοι, είτε ήταν Ολλανδοί, είτε οτιδήποτε...». 

Απόψεις όπως αυτή για τον ιταλοελληνικό πόλεμο έδιναν κι έπαιρναν την περασμένη βδομάδα, με αφορμή την 28η Οκτώβρη. 

Αναλύσεις που αποδεικνύουν ότι για την εξυπηρέτηση των οραμάτων της αστικής τάξης ο βιασμός της ιστορικής αλήθειας είναι αναπόφευκτος, προκειμένου να συντηρείται ο μύθος της «εθνικής ομοψυχίας», της υποταγής δηλαδή του λαού στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. 

Προσπερνώντας το γεγονός ότι ο επιδρομέας το 1940 δεν ήταν άλλος από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, ποιοι ήταν οι «όλοι μαζί»; 

Ηταν μαζί ο Μεταξάς με το λαό που πολεμούσε; 

Δεν διάβασαν πουθενά οι «ολοιμαζάκηδες» ότι οι κομμουνιστές κρατούμενοι ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο και η δικτατορική κυβέρνηση αρνήθηκε, ενώ αργότερα τους παρέδωσε στους χιτλερικούς; 

Δεν έχουν ακούσει για τους χιλιάδες φαντάρους που «περήφανα» εγκαταλείφθηκαν στο μέτωπο από «όλη μαζί» την άρχουσα τάξη και επέστρεψαν από την Αλβανία με τα πόδια στην Αθήνα; 

Δεν έχουν ακούσει ότι «όλη μαζί» η ίδια αυτή φάρα (καπιταλιστές, βασιλείς και αστοί πολιτικοί) μετά την εισβολή των Γερμανών είτε εγκατέλειψε τη χώρα, είτε συνεργάστηκε με τους ναζί, είτε λούφαξε περιμένοντας το λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα; 

Ας αφήσουν λοιπόν τα κόλπα. Γιατί αν κάτι δείχνει το 1940, αλλά και το '41 και το '42 και όλη η δεκαετία της ηρωικής πάλης του λαού μας, είναι ότι η δική του ενότητα, η δική του οργάνωση, δεν έχει καμία σχέση με την περιβόητη «εθνική ομοψυχία», που την επικαλούνται οι «από πάνω» όταν θέλουν να τον τσακίσουν.

ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ Αναζητούσε την αλήθεια, χωρίς φόβο αλλά με πάθος

Το 2007, στο ακρωτήριο Κανάβεραλ, χειροκροτείται από το πλήρωμα, μετά την πτήση με αεροπλάνο σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας

Η είδηση του θανάτου του διάσημου Βρετανού αστροφυσικού, κοσμολόγου και συγγραφέα, Στίβεν Χόκινγκ, την περασμένη Τετάρτη, σκόρπισε την αίσθηση της απώλειας όχι μόνο στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που φτώχυνε διακριτά, αλλά και στους ανθρώπους που τον γνώρισαν μέσα από τα βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης που έγραψε για θέματα της σύγχρονης φυσικής, σε κάθε άνθρωπο που έχει οδηγό στη σκέψη του την επιστημονική αντίληψη για τον κόσμο. Ο Χόκινγκ, που έγινε εμβληματική φυσιογνωμία και λόγω της αναπηρίας του, την οποία αντιπάλεψε με σθένος επί δεκαετίες, άφησε σημαντικό επιστημονικό έργο, τόσο άμεσα με τις θεωρίες του, όσο και επειδή κατάφερνε έως το τέλος να συναρπάζει νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία με τα μυστήρια της φύσης που προσπαθούσε να λύσει, να εμπνέει άλλους επιστήμονες με τις ριζοσπαστικές ιδέες του. Ταυτόχρονα, οι τοποθετήσεις του για τα κοινωνικά ζητήματα αποδεικνύουν άνθρωπο με αρχές, που δεν δίστασε να πει πράγματα που δυσαρέστησαν κάποιους ισχυρούς.

                                                Δεν εγκατέλειψε

Ο Χόκινγκ άρχισε να εμφανίζει συμπτώματα της ασθένειας του Λου Γκέρινγκ (αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση) από την ηλικία των 21 ετών. Οι γιατροί του έδωσαν δύο χρόνια ζωής, αλλά εκείνος κατάφερε να ζήσει μια παραγωγική ζωή για 53 χρόνια επιπλέον, παρότι το μεγαλύτερο μέρος της ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, μιλώντας με συνθετική φωνή μέσω υπολογιστή και χάνοντας από χρόνο σε χρόνο όλο και περισσότερο τον μυικό έλεγχο του σώματός του. Μέχρι που οι επιπλοκές της βαριάς ανίατης εκφυλιστικής νόσου να τον καταβάλουν, τελικά, σε ηλικία 76 ετών. Από την περίοδο που είχε καθηλωθεί και δεν μπορούσε πια να γράφει και να λύνει μεγάλες μαθηματικές εξισώσεις, ο Χόκινγκ ανέπτυξε την ικανότητα να χειρίζεται τα θέματα της φυσικής με γεωμετρικά ανάλογα, όπως ο Αϊνστάιν. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του πρωτοποριακού επιστημονικού έργου του το πραγματοποίησε σε νεαρή ηλικία, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως και με τους φυσικούς που δεν έχουν κάποια αναπηρία.

Το 2007, στο ακρωτήριο Κανάβεραλ, χειροκροτείται από το πλήρωμα, μετά την πτήση με αεροπλάνο σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας

2007 AP

Το 2007, στο ακρωτήριο Κανάβεραλ, χειροκροτείται από το πλήρωμα, μετά την πτήση με αεροπλάνο σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας

Παντρεύτηκε την συμφοιτήτριά του Τζέιν Γουάιλντ δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της ασθένειάς του και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά. Χώρισε το 1991 και ξαναπαντρεύτηκε το 1998 μια από τις νοσοκόμες του, γάμος που διήρκεσε 11 χρόνια. Συμμετείχε με φυσική παρουσία ή τηλεπαρουσία σε διάφορες εκδηλώσεις και έφτασε ακόμη και να πετάξει με αεροπλάνο που πετυχαίνει για λίγο συνθήκες μηδενικής βαρύτητας, έστω κι αν δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του να πετάξει στο Διάστημα. Η περιπέτεια της υγείας του και η δύναμη με την οποία την αντιμετώπισε έγιναν σύμβολο σθένους, που ενισχυόταν από την αντίφαση μιας διάνοιας εγκλωβισμένης σε ένα σχεδόν άχρηστο σώμα.

Ο Χόκινγκ έγινε καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στην έδρα που κατείχαν παλαιότερα ο Ισαάκ Νεύτων, ο Τσαρλς Μπάμπατζ και ο Πολ Ντιράκ, ένας από τους ιδρυτές της κβαντομηχανικής. Οι διακρίσεις και τα βραβεία έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο, αλλά αυτά δεν έφερναν τα χρήματα που είχε ανάγκη ο Χόκινγκ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας του. Ετσι καταπιάστηκε, με τη βοήθεια άλλων συγγραφέων, να εκδώσει αρκετά έργα εκλαΐκευσης της θεωρητικής φυσικής, με σημαντικότερο απ' αυτά το περίφημο «Χρονικό του χρόνου», που εκδόθηκε το 1988, έγινε bestseller επί 237 βδομάδες, μεταφράστηκε σε 40 γλώσσες, πούλησε περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα και εκτόξευσε τη δημοτικότητά του.

                                             Επιστημονικές παρακαταθήκες

Μαζί με τον μαθηματικό Ρότζερ Πένροουζ, έδειξαν ότι, αν υπήρξε η επονομαζόμενη «Μεγάλη Εκρηξη», αυτή πρέπει να ξεκίνησε από μια σημειακή ανωμαλία, μια μοναδικότητα (singularity) άπειρης καμπύλωσης του χωροχρόνου. Για τον Χόκινγκ η μοναδικότητα δεν σηματοδοτεί τη διάρρηξη του χώρου και του χρόνου, αλλά την ανάγκη για μια θεωρία κβαντικής βαρύτητας, συνένωσης της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, του Αϊνστάιν, με την κβαντομηχανική. Μια θεωρία που θα εξηγεί όλα τα φαινόμενα, από το μικρόκοσμο έως το μακρόκοσμο και γι' αυτό ονομάστηκε «θεωρία των πάντων». Καλύτερο πεδίο για την αναζήτησή της, σύμφωνα με τον Χόκινγκ, είναι η μελέτη των μαύρων τρυπών.

Ο Χόκινγκ απέδειξε ότι οι μαύρες τρύπες (τα ουράνια σώματα που έχουν τόσο ισχυρή βαρύτητα ώστε δεν μπορεί να ξεφύγει απ' αυτήν ούτε το φως) εκπέμπουν ακτινοβολία, η οποία προς τιμή του ονομάστηκε ακτινοβολία Χόκινγκ, ενώ ταυτόχρονα χάνουν σταδιακά μάζα. Το φαινόμενο οφείλεται σε κβαντικά φαινόμενα στον ορίζοντα γεγονότων, το σφαιρικό όριο της μαύρης τρύπας. Πρόβλεψε την ύπαρξη μικρών μαύρων τρυπών την περίοδο μετά την υποτιθέμενη «Μεγάλη Εκρηξη». Αυτές οι μαύρες τρύπες εικάζεται ότι έχασαν όλη τη μάζα τους μέχρι που εξαφανίστηκαν, ενδεχομένως με εκρήξεις που απελευθέρωσαν μεγάλες ποσότητες Ενέργειας.

Τη δεκαετία του 1970, ο Χόκινγκ ασχολήθηκε με την τύχη των σωματιδίων και των φωτονίων που έχουν πέσει σε μια μαύρη τρύπα, όταν αυτή η τρύπα σταδιακά εξαφανιστεί. Η αρχική του άποψη ήταν ότι η «πληροφορία» (η εντροπία για την ακρίβεια) που συνδέεται με αυτά τα σωματίδια και τα φωτόνια χάνεται. Ομως ο Αμερικανός φυσικός Λέοναρντ Σάσκιντ έδειξε ότι αυτή η παραβίαση του θεμελιώδους δεύτερου νόμου της Θερμοδυναμικής δεν συμβαίνει, πράγμα το οποίο ο Χόκινγκ αναγκάστηκε να παραδεχτεί πολλά χρόνια αργότερα, το 2004, δίνοντας τέλος στο λεγόμενο «πληροφοριακό παράδοξο». Ο Χόκινγκ υποστήριξε στη συνέχεια ότι η πληροφορία «αποθηκεύεται» στον ορίζοντα γεγονότων και επιστρέφει και πάλι σε αντιληπτή μορφή μέσω της ακτινοβολίας Χόκινγκ.

Ο Χόκινγκ ζήτησε να γραφτεί στην ταφόπλακά του η εξίσωση Μπέκενσταϊν - Χόκινγκ για την εντροπία, που εκφράζει την ενότητα τεσσάρων κλάδων γνώσης της φυσικής, εμπεριέχοντας την παγκόσμια σταθερά του Νεύτωνα που συνδέεται με τη βαρύτητα, τη σταθερά του Πλανκ που συνδέεται με τα κβαντικά φαινόμενα, την ταχύτητα του φωτός, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σχετικότητα του Αϊνστάιν, και τη σταθερά του Μπόλτζμαν, άρρηκτα δεμένη με τη θερμοδυναμική.

Στον Χόκινγκ άρεσε να βάζει επιστημονικά στοιχήματα, παρότι σχεδόν πάντα τα έχανε. Το 1975 έβαλε στοίχημα με τον Αμερικανό φυσικό Κιπ Θορν ότι η πηγή κοσμικών ακτίνων Κύκνος Χ-1 δεν ήταν μαύρη τρύπα. Το έχασε το 1990. Το 1997 μαζί με τον Θορν στοιχημάτισαν με τον Τζον Πρέσκιλ σχετικά με την απώλεια πληροφοριών στις μαύρες τρύπες. Το έχασαν το 2004. Το 2012 ο Χόκινγκ έδωσε 100 δολάρια στον Γκόρντον Κέιν, όταν έχασε το στοίχημα για το μποζόνιο Χιγκς, που υποστήριζε ότι δεν θα μπορέσει να ανιχνευτεί.

                                         Μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι

Ο Χόκινγκ δεν έμεινε αδιάφορος σε όσα συνέβαιναν στην κοινωνία πέρα από το χώρο της επιστήμης. Είχε αποκαλέσει «έγκλημα πολέμου» την εισβολή στο Ιράκ το 2003 και είχε μποϊκοτάρει επιστημονικό συνέδριο στο Ισραήλ, λόγω της καταπίεσης των Παλαιστινίων. Είχε συμμετάσχει στην εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό, ενώ ήταν υποστηρικτής της δημόσιας καθολικής υγειονομικής περίθαλψης και σφοδρός επικριτής των αντιλαϊκών περικοπών στο βρετανικό σύστημα Υγείας. Συνέβαλε σε δράσεις για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τα προβλήματα των ατόμων με αναπηρία, συμμετέχοντας και στην τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2012, ενώ πολλές ήταν οι παρεμβάσεις του για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής.

Αποκαλυπτική για τη στάση ζωής και τις φιλοσοφικές απόψεις του ήταν μια συνέντευξή του το Μάη του 2011, στη βρετανική εφημερίδα «Guardian». Ιδιαίτερα οι θέσεις του γύρω από θεολογικά θέματα δυσαρέστησαν πολλούς. «Εζησα με την προοπτική πρόωρου θανάτου τα τελευταία 49 χρόνια. Δεν φοβάμαι το θάνατο, αλλά και δεν βιάζομαι να πεθάνω. Εχω τόσο πολλά να κάνω πρώτα», είπε απαντώντας στην ερώτηση «τι φοβάστε στο θάνατο», και συμπλήρωσε: «Θεωρώ τον εγκέφαλο σαν έναν υπολογιστή, που θα σταματήσει να λειτουργεί όταν χαλάσουν τα εξαρτήματά του. Δεν υπάρχει παράδεισος, ούτε ζωή μετά το θάνατο για χαλασμένους υπολογιστές. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι». Η δήλωση αυτή ήρθε σε συνέχεια εκείνων που έγραφε το 2010 στο βιβλίο του «Το Μεγάλο Σχέδιο», στο οποίο υποστήριζε ότι δεν υπάρχει η ανάγκη κάποιου δημιουργού, για να εξηγηθεί η ύπαρξη του σύμπαντος, προκαλώντας τότε μεγάλες αντιδράσεις από θεολόγους διαφόρων θρησκειών και δογμάτων.

Ο Χόκινγκ δεν δίσταζε να μιλάει για ζητήματα ευρύτερης σημασίας, που ίσως συναντήσει η ανθρωπότητα στο μέλλον, βάζοντας πολλούς σε σκέψη με τις απαντήσεις του. Οταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο ύπαρξης εξωγήινων, είπε ότι η απεραντοσύνη του σύμπαντος το κάνει πολύ πιθανό και πρόσθεσε: «Αν κάποτε μας επισκεφθούν εξωγήινοι, το αποτέλεσμα νομίζω ότι θα είναι όπως όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στην Αμερική ο Χριστόφορος Κολόμβος, γεγονός όχι και τόσο θετικό για τους Ινδιάνους της Αμερικής»... Για την τεχνητή νοημοσύνη έβρισκε πολύ χρήσιμες τις πρωτόγονες μορφές της, αλλά δεν έβρισκε καθόλου σκόπιμη τη δημιουργία τεχνητής γενικής νοημοσύνης και προειδοποιούσε: «Η ανάπτυξη πλήρους τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να σημάνει το τέλος του ανθρώπινου είδους. Θα αυτονομηθεί και θα ξανασχεδιάζει τον εαυτό της με όλο και πιο επιταχυνόμενο ρυθμό. Οι άνθρωποι, που περιορίζονται από την αργή βιολογική εξέλιξη, δεν θα μπορούσαν να τη συναγωνιστούν και θα γίνονταν ξεπερασμένοι». Ο Στ. Χόκινγκ είχε εκφράσει την ανησυχία του για τη διατήρηση της ζωής πάνω στη Γη εξαιτίας του κινδύνου «ενός ξαφνικού πυρηνικού πολέμου, γενετικά τροποποιημένων ιών ή άλλων κινδύνων που δεν έχουμε ακόμα σκεφτεί».

Οπως δήλωσαν τα παιδιά του, Λούσι, Ρόμπερτ και Τιμ, ανακοινώνοντας το θάνατό του: «Ηταν ένα μεγάλος επιστήμονας και ένας εξαιρετικός άνθρωπος, που το έργο και η κληρονομιά του θα ζήσουν για πολλά χρόνια. Το κουράγιο και η επιμονή του, μαζί με τη διάνοια και το χιούμορ του, ενέπνευσαν πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Επιμέλεια:

Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 17-18/ 032018

Πηγές:A brief history of Stephen Hawking: A legacy of paradox

Γιατί ο λαός δεν εξεγείρεται;

Φίλιππος Ανθής

Αφορμή για το σχόλιο είναι οι πολλές κριτικές που διαβάζω στο διαδίκτυο για το πόσο ώριμες είναι οι καταστάσεις για μαζικές κινητοποιήσεις του λαού αλλά αυτές δεν γίνονται. Κατά κανόνα δε οι κριτικές στρέφονται προς το ΚΚΕ το οποίο θεωρούν ότι «δεν κάνει τίποτα» ή δεν κάνει αυτό που πρέπει, γι αυτό ο λαός δεν εξεγείρεται. Το σχόλιο δεν γίνεται για να απαλλάξει το ΚΚΕ απο τις ευθύνες του που και το ίδιο αναλαμβάνει και έχει απέναντι στο λαό, κάνει και την αυτοκριτική του για τις αδυναμίες αυτές. Αφορά διευκρινίσεις και κάποιες πτυχές της ωρίμανσης της κοινωνικής συνείδησης που πολλοί δεν λαμβάνουν υπόψη όταν κάνουν κριτική.

Η ανθρώπινη συνείδηση δεν ωριμάζει ούτε κατά βούληση, ούτε με ωραίες και επαναστατικές διακηρύξεις. Διακηρύξεις «επαναστατικές» υπάρχουν πληθώρα στην κοινωνία και στην πολιτική. Ωστόσο, η ωρίμανση έχει αντικειμενικές νομοτέλειες και υποκειμενικές διαδικασίες που δεν ορίζονται από όποιον το διαπιστώνει ή έχει προτάσεις. 

Φυσικά όλοι αναγνωρίζουμε ότι οι αντικειμενικές κοινωνικές και ταξικές συνθήκες είναι ώριμες. Είναι όμως και οι υποκειμενικές;

Κάποια πραγματικά γεγονότα

Πηγαίνει ομάδα του ΠΑΜΕ στις ουρές ΔΕΗ του Παγκρατίου επί 2-3 μέρες συνέχεια και μοιράζει προκηρύξεις και φυλλάδια για το τι πρέπει να κάνει κάθε άνεργος και φτωχός που υποφέρει. Και φυσικά το πρώτο που έβλεπε ο λήπτης ήταν το κάλεσμα σε οργάνωση στα σωματεία, στη γειτονιά, στο ΠΑΜΕ.

Οι περισσότεροι έδειξαν προβληματισμό ή αδιαφορία ή ακόμη μια στάση «ίδιοι είστε όλοι». Κάποιοι το δέχτηκαν αλλά μόνο όσο αφορά το συναισθηματικό μέρος που αφορούσε το δράμα τους και πως κάποιοι μπορούν να επανασυνδέσουν το ρεύμα. Κάποιοι άλλοι, δυστυχώς, έβγαλαν γλώσσα του στυλ «ήρθατε να κάνετε την κομμουνιστική σας πολιτική; Άντε από δω»! Φυσικά υπήρχαν και αρκετοί θετικοί αποδέκτες αλλά μέχρι εκεί.

Εδώ πέσαμε πάνω στα στερεότυπα  φράγματα αντικομουνισμού και απέχθειας στην πολιτική και στο συνδικαλισμό που δεκαετίες καλλιεργεί το σύστημα με τα μέσα που έχει, από την Παιδεία μέχρι τα μέσα ενημέρωσης.

Όμως ο μοναδικός δρόμος για να αντιδράσει πραγματικά ο λαός, είναι να κατανοήσει και συναποφασίσει ο ίδιος ότι δεν υπάρχει διέξοδος ούτε ατομική, ούτε από «σωτήρες» και μόνο η οργάνωση και η μαχητική αντίσταση μπορεί να παίξει ρόλο στο μέλλον του.

Αυτό όμως δεν γίνεται κατά παραγγελία. Ούτε ισχύει η φράση «Πάντα υπήρχε κάποιος που τους ξεσήκωνε», υπονοώντας ότι σήμερα «δεν υπάρχει». Θα το αντιστρέψω. Πάντα υπάρχει κάποιος για να τους ξεσηκώσει. Αλλά δεν μπορεί να τους το επιβάλει. Χρειάζεται ωρίμανση που δεν εξαρτάται μόνο από αυτόν.

Ούτε γίνεται κάποιος να κάνει ηρωικές ενέργειες, όπως συμβουλεύουν κάποιοι για να πείσει δήθεν τον λαό, καλλιεργώντας όμως έναν αποστασιοποιημένο, στιγμιαίο ενθουσιασμό μέσα στην κοινωνία. Προαπαιτείται η διαρκής λαϊκή συμμετοχή.

Ποιες είναι σήμερα οι «ηρωικές ενέργειες» που μας λένε ότι δεν υπάρχουν;;; Ας πούμε, όχι για τις διαδηλώσεις και απεργίες αλλά όταν το ΠΑΜΕ καλεί τον κόσμο να αποκλείσει το υπουργείο Εργασίας ή των Οικονομικών κλπ και τα αποκλείει, αυτή την ενέργεια πως την αποτιμά η πλειοψηφία; Ως ηρωική; Να σας το πω εγώ κάποιες αντιδράσεις: «Ε, και το ΠΑΜΕ κάνει τα κομμουνιστικά του, με επιδείξεις και ακτιβισμούς»! Κάποιοι άλλοι, ίσως η πλειοψηφία, ικανοποιούνται συναισθηματικά. Όμως σχεδόν κανένας απ έξω δεν μπαίνει μαζί του στους αποκλεισμούς.  Αν κάνουν και όταν κάνουν «ντου» τα ΜΑΤ αυτοί οι πρωτοπόροι είναι μόνοι, οι άλλοι βλέπουν χωρίς να μπαίνουν στη μάχη ή φεύγουν, κάποιοι ευκαιρίας δοθείσης, βρίζουν τους διαδηλωτές, γιατί «παρακωλύουν» την κυκλοφορία και τους καταναλωτές... Οι δε φίλα προσκείμενοι δεν είναι έτοιμοι να αποτελέσουν την εφεδρεία των μαχητών. Πως δεν υπάρχουν πρωτοπορίες λοιπόν; Όμως με πρωτοπορίες δεν γίνεται μαζική λαϊκή κινητοποίηση, πολύ περισσότερο μαζική εξέγερση. Αυτά τα κάνει ο λαός. Οι πρωτοπορίες, οργανώνουν, δίνουν μάχες, τραβούν μπροστά αλλά με τον λαό οργανωμένο από πίσω που αναπληρώνει τις απώλειες και μεγαλώνει τη μάχη. Δεν ξεκόβουν επαινώντας τον εαυτό τους.

Και για να μη παρεξηγηθεί κάποιος για άλλες κινητοποιήσεις άλλων φορέων, κυρίως εργατικών, θα έλεγα ότι την ίδια αντιμετώπιση έχουν.

Ιδού λοιπόν για όσους λένε ότι δεν υπάρχει κάποιος να οργανώσει, να πρωτοπορήσει και να κάνει το προσκλητήριο, ιδού και η πρωτοποριακή μαχητική ενέργεια για λογαριασμό όσων υποφέρουν. Όμως δυστυχώς δεν οργανώνονται ακόμη. Η ωρίμανση δεν εκβιάζεται.

Οι κοινωνικές και ταξικές συνειδήσεις φίλοι μου δεν ωριμάζουν κατά βούληση. Ωριμάζουν με δικούς τους όρους και οι πρωτοπόρες οργανώσεις συμβάλουν αποφασιστικά στην ωρίμανση αλλά δεν την παράγουν κατά βούληση. Ο κανόνας είναι οργάνωση και αγώνας και ξανά αγώνας και οργάνωση. Μια διαλεκτική σχέση αλληεξάρτησης όπου το ένα είναι προϋπόθεση του άλλου και η εκκίνηση γίνεται από τα κάτω, απο το σημείο που βρίσκεται αυτή η σχέση και όχι απο μεταφυσιικές ή εγκεφαλικές υποκειμενικές κατασκευές. Μόνο έτσι ωριμάζει η συνείδηση, με την οργάνωση, την εμπειρία και τη μάχη.

Και οι ζητούμενοι ηρωισμοί δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων Δον Κιχώτηδων. Είναι αποτέλεσμα ωρίμανσης ολόκληρης της κοινωνίας από την οποία όταν ένα τμήμα της, κύρια της εργατικής τάξης,  μπαίνει στη μάχη, παράγει τους ήρωες, τους πρωτοπόρους, τους μαχητές, τους ηγέτες. Οι ηγέτες δεν πέφτουν από τον ουρανό, ούτε είναι «καπέλα» των λαϊκών κινητοποιήσεων. Είναι προϊόντα της πραγματικής μάχης που δίνεται κάθε φορά.

Αυτή τη διαδικασία όποιος την παραβιάζει μετατρέπεται σε αριστεριστής υπερεπαναστάτης που νομίζει ότι όλα είναι έτοιμα για εξέγερση, επανάσταση κλπ και το μόνο που λείπει είναι η δική του έφοδος στην εξουσία και στον ουρανό. Λάθος, τραγικό λάθος.

Ωστόσο, όποιος δεν πείθεται, μπορεί να το δοκιμάσει και να μη παραγγέλλει σε άλλους εξεγέρσεις. Και δεν ισχύει ότι «είμαι ένας». Εκατοντάδες μπορεί να βρει και στο διαδίκτυο, όπως μπορώ να έχω γνώση, κυκλοφορούν χιλιάδες παρόμοιοι «έτοιμοι επαναστάτες». Μπορούν να οργανωθούν και να το κάνουν. Δεν το κάνουν όμως. Το παραγγέλλουν, συνήθως, στο ΚΚΕ! Και μετά του κάνουν κριτική!!!

Όσοι θέλετε ατράνταχτο παράδειγμα, θα επικαλεστώ τον Φιντέλ. Μόνο με 82 άτομα ξεκίνησε την επανάσταση και δεν ρώτησε κανέναν τρίτο, ούτε την παρήγγειλε σε άλλους. «Ρώτησε» μόνο τον κουβανέζικο λαό. Ή αλλιώς, είχε διαπιστώσει ότι οι συνθήκες ωρίμασαν, ο λαός ήταν έτοιμος να στηρίξει την επανάσταση και την ξεκίνησε.

Όταν όμως εδώ δίνονται καθημερινά δυνατότητες στο λαό να συμμετάσχει, έστω σε διαδηλώσεις, σε καταλήψεις, σε σωματεία, σε απεργίες και η προσέλευση ή στήριξη είναι μικρή, αυτό που προέχει δεν είναι να κάνεις κάποιες ηρωικές ενέργειες αλλά τη δουλειά του μυρμηγκιού: να οργανώσεις τουλάχιστον μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών, πρωτοπόρων της εργατικής τάξης και του λαού που θα μπορούν να επιδράσουν μαζικά στην κοινωνία, ώστε οι συνειδήσεις σταδιακά να μεταβάλλονται μαζί με την όξυνση της κρίσης. Τότε ναι, θα έχεις το εφαλτήριο να οργανώσεις μαζικές κινητοποιήσεις του λαού που θα μεταβάλει τους πολιτικούς και ταξικούς συσχετισμούς δυνάμεων.

Αυτό είναι που ακόμη δεν μπορεί να επιτευχθεί. Αν κάποιος έχει αμφιβολίες για τη θέληση ή την δυνατότητα του ΚΚΕ να οργανώσει τον κόσμο σε κινητοποιήσεις, δεν έχει παρά να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και να αποδείξει τι είναι σωστό.

Ποιο είναι το καθήκον μας; Και οργάνωση και κινητοποιήσεις, στο κάθε στιγμή επίπεδο των λαϊκών δυνάμεων. Ούτε υποτίμηση, ούτε υπερεκτίμηση. Μόνο έτσι οργάνωση και αγώνας μπορούν να συμβαδίσουν διαλεκτικά και να έχουν αποτέλεσμα. Αυτή είναι η διαλεκτική του λαϊκού ξεσηκωμού.

symastev

πηγή ΗΦΑΙΣΤΟΣ Φίλιππος Ανθής

Τα αντικομμουνιστικά «Ιδιώνυμα», πρότυπα για τον ....Αλέξη Τσίπρα!!!!

Με μια σύντομη «ιστορική αναδρομή» (λέμε τώρα...) κομμένη και ραμμένη στους σημερινούς στόχους του κεφαλαίου, ξεκίνησε ο Αλ. Τσίπρας την ομιλία του στη γενική συνέλευση του ΣΕΒ, λόγω και της επετείου των 110 χρόνων από την ίδρυση του συνδέσμου των βιομηχάνων. 

Τι είπε; 

Οτι όταν ιδρύθηκε ο ΣΕΒ «η χώρα βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και υπό καθεστώς επιτροπείας» και ότι «τρία χρόνια έντονων πολιτικών ζυμώσεων θα φέρουν το 1910 στο προσκήνιο τον Ελευθέριο Βενιζέλο, για να εφαρμόσει το ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της "Εθνικής Ανόρθωσης" και να βάλει την ελληνική οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης». 

Πρόσθεσε ότι «μολονότι σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο σήμερα (...) το αίτημα μιας αυτοδύναμης, δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης εξακολουθεί να παραμένει σε εκκρεμότητα, καθώς επίσης και το εθνικό σχέδιο ριζικών αλλαγών που θα το πραγματώσει». 

Μιας και ο ίδιος επέλεξε τη σύγκριση, θα θυμίσουμε στον πρωθυπουργό ορισμένες ...λεπτομέρειες: 

Το τότε σχέδιο «εθνικής ανόρθωσης» του κεφαλαίου περιείχε τη συμμετοχή στον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μικρά Ασία και την επακόλουθη καταστροφή, την ένταση της εκμετάλλευσης για τη νεαρή εργατική τάξη και τους χιλιάδες πρόσφυγες, τα αντικομμουνιστικά «Ιδιώνυμα» και το ανελέητο κυνηγητό στο νεαρό εργατικό κίνημα και άλλα τέτοια. 

Αλλά, είπαμε. 

Ο καθένας και τα «πρότυπά» του...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 07062017

Η "αριστερά" θα δικαιώσει και τα τάγματα ασφαλείας;!

Δεν απέχουμε πολύ ούτε από το να δικαιώσει η πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση της Ελλάδας ακόμα και τα τάγματα ασφαλείας κάνοντας αυτό που μόνο οι φασίστες δολοφόνοι τολμούν να εκφράσουν!

 Τόσο ακραία πράγματα;!

 Γιατί όχι;!

Άρθρο της «Αυγής», στηρίζοντας την άποψη του υπουργού Παιδείας για τη διδασκαλία του εμφυλίου στο μάθημα της Ιστορίας, αποφεύγει συνειδητά να τοποθετηθεί για το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του τρίχρονου ένοπλου αγώνα του λαού μας, παίρνοντας «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στις δύο πλευρές. Απορρίπτοντας, όπως αναφέρει, την «επιλεκτική και κατασκευασμένη μνήμη που χαρίζει σε “Εμάς” τον τίτλο του δικαίου, του γενναίου και του ήρωα, ενώ στην άλλη πλευρά αυτόν του άδικου, του δειλού και του ρίψασπη». Δηλαδή, «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στην εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που τα συμφέροντά τους εκφράζονταν μέσα από τον ΔΣΕ, και την αστική τάξη, το κεφάλαιο, τους Αγγλοαμερικάνους συμμάχους τους, που πολέμησαν για να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα.

Ίσες αποστάσεις ανάμεσα σ’ αυτούς που πολέμησαν να διώξουν τον Γερμανό κατακτητή και τους ταγματασφαλίτες συνεργάτες του και σ’ αυτούς που έκαναν διακοπές στο Κάιρο, στο Λονδίνο και στο Παρίσι, αλλά και στους συνεργάτες των Γερμανών που έβγαλαν τις Γερμανικές στολές και έβαλαν Εγγλέζικες. Τέτοιες ίσες αποστάσεις αφού η «Αριστερά» είναι δίκαιη και αδυνατεί να πει προδότη τον προδότη! Κι αφού κρατάει ίσες αποστάσεις απέναντι στο Λαϊκό Κίνημα και στους Αμερικανοεγγλέζους εισβολείς, γιατί να μην κρατήσει και ίσες αποστάσεις απέναντι στους Γερμανούς εισβολείς και στους συνεργάτες τους;!

 Όλα θα τα δούμε από αυτούς που ζητούσαν συνεργασία με τις ταξικές δυνάμεις! 

Γιατί;! Εκτός των άλλων για να εξισώσουν το Κόμμα της Εργατικής Τάξης με τους ταγματασφαλίτες και με δική του σφραγίδα;!

Σίγουρα ευχαριστημένα θα είναι τα συνεταιράκια της «Αριστεράς» στις πλατείες, οι φασίστες, που μαζί κατάφεραν να εγκλωβίσουν, να φοβίσουν και να παροπλίσουν τον κόσμο. Αυτοί που σίγουρα  θα αισθάνονται πολύ άσχημα είναι ο Άρης και ο Μπελογιάννης καθώς λερώνονται κρεμασμένοι στους τοίχους αυτών που τους εξισώνουν με τους ταγματασφαλίτες, πουλώντας την μνήμη τους εκατό δολάρια το κιλό!

πηγη ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Από την ΟΚΝΕ στην ΚΝΕ - 40 χρόνια από το 1ο Συνέδριο της ΚΝΕ (Video)

Πανοραμική εικόνα από το κατάμεστο Σπόρτινγκ

«Κομμουνισμός η νιότη του κόσμου, ΚΝΕ η οργάνωσή μας». Το σύνθημα δέσποζε στο γήπεδο του Σπόρτιγκ που το βράδυ του Σαββάτου το επιβεβαίωσε αφού γέμισε νιάτα, ΚΝίτες και ΚΝίτισσες, αλλά και πλήθος φίλων της Οργάνωσης που αντάμωσαν με την Ιστορία της, με έναν σταθμό στην απαρχή της. Όλο αυτό το πλήθος των νέων απέτισε φόρο τιμής στο Α' Συνέδριο της ΚΝΕ που έγινε στον ίδιο χώρο πριν από 40 χρόνια. 

Ανάμεσα στον κόσμο που με συγκίνηση ύψωνε τη γροθιά του και χειροκροτούσε στο άκουσμα συνθημάτων, όπως «ένας αιώνας αγώνας και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», βρέθηκε πολυπληθής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής το ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρη Κουτσούμπα. Ξεχωριστή η παρουσία μελών, φίλων και συνοδοιπόρων του Κόμματος που πριν από 40 χρόνια συμμετείχαν στο Α' Συνέδριο της ΚΝΕ. «Κάτω απ' την ίδια σημαία συνεχίζουμε» ήταν το μήνυμα που έστειλε αυτή η μεγάλη συγκέντρωση. 

Η εκδήλωση άνοιξε με ένα ξεχωριστό βίντεο που ετοίμασε η ΚΝΕ. 

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, Νίκος Αμπατιέλος, ο οποίος τόνισε ότι τα μέλη της ΚΝΕ στέκονται με ακλόνητη πεποίθηση και σιγουριά στον αγώνα, με αίσθημα αυξημένης ευθύνης και απαιτητικότητας για την αγωνιστική κληρονομιά, νιώθουν την ευθύνη, την κάνουν πολύτιμο οδηγό, αντλούν πείρα και διδάγματα.

«Οι ιδέες μας είναι ανίκητες γιατί είναι αληθινές» σημείωσε στην ομιλία του και πρόσθεσε: «Είναι οδηγός για δράση σήμερα, σε συνθήκες σύνθετες με νέες δυσκολίες. Που φαίνεται ότι ο τροχός της εξέλιξης γυρίζει αργά, βασανιστικά. Αντλούμε δύναμη, δηλαδή γνώση, αντοχή, τόλμη. Κρατάμε άσβεστη τη φλόγα της επαναστατικής πάλης. Με στερεή πεποίθηση ότι θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς». (Εδώ ολόκληρη η ομιλία)
 

Ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Νίκος Αμπατιέλος

Στη συνέχεια στο βήμα ανέβηκε και απηύθυνε χαιρετισμό ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος κατά το Α' Συνέδριο της ΚΝΕ το 1976 ήταν ο Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Οργάνωσης. 

«Όλοι εμείς που ζήσαμε ή παρακολουθήσαμε την ανάπτυξη της ΚΝΕ από τα πρώτα βήματά της, με συγκίνηση και μεγάλη περηφάνια στεκόμαστε σήμερα μπροστά σας. Χαιρετίζουμε με ιδιαίτερη ικανοποίηση τη νέα βάρδια του του επαναστατικού μας κινήματος και είμαστε βέβαιοι ότι θα ανταποκριθείτε στην αποστολή σας ακόμα καλύτερα από τις προηγούμενες γενιές» είπε στο χαιρετισμό του ο Δ. Γόντικας.

Τόνισε την ανάγκη οι κομμουνιστές να εμπλουτίζουν διαρκώς την ικανότητα τους, το οπλοστάσιό τους και να γίνονται πιο αποτελεσματικοί, ώστε όλο και περισσότεροι νέοι που μπαίνουν στις γραμμές της ΚΝΕ να ζουν και να ωριμάζουν στον παλμό των μεγάλων γεγονότων, έστω και αν αυτά δεν φαίνονται ακόμα στον ορίζοντα ή επισκιάζονται από τις μεγάλες δυσκολίες τις συγκυρίας.

«Ένα είναι βέβαιο. Ζούμε τα κοιλοπονήματα της ιστορίας. Το μέλλον είναι μπροστά μας και είναι ο Σοσιαλισμός – Κομμουνισμός» κατέληξε ο Δ. Γόντικας. (Εδώ ολόκληρος ο χαιρετισμός)

Ο Δημήτρης Γόντικας στο βήμα της εκδήλωσης

Συγκινητικό το κλείσιμο της εκδήλωσης

Πολιτικά τραγούδια κι ανάμεσά τους τραγούδια που γράφτηκαν και πρωτοπαίχτηκαν στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας, αποτέλεσαν το καλύτερο κλείσιμο της εκδήλωσης σε μια συναυλία που έχει ετοιμαστεί από συγκρότημα της ΚΝΕ.

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα ξεκίνησε με τη φωνή του Κώστα Βάρναλη να απαγγέλλει τον Οδηγητή. Στη συνέχεια ακούστηκαν τραγούδια σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, Κώστα Βάρναλη, Μάνου Ελευθερίου και Φώντα Λάδη, μελοποιημένα από τους Μάνο Λοίζο, Χρήστο Λεοντή και Θάνο Μικρούτσικο, που σιγοτραγουδιόντουσαν και από τους νεολαίους που είχαν πλημμυρίσει το γήπεδο.

Ξεχωριστή στιγμή όταν ακούστηκε το ηχητικό ντοκουμέντο «Εϊ Οικοδόμοι», όπως είχε μεταδοθεί από το ραδιοφωνικό σταθμό «Φωνή της Αλήθειας», το 1973, 2,5 μήνες πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ηταν ένα από τα τραγούδια που έγραψαν, μελοποιήσαν και τραγούδησαν μέλη της ΚΝΕ και έστειλαν στο σταθμό. Αμέσως μετά τη σκυτάλη ξαναπαίρνει το συγκρότημα της ΚΝΕ κι ερμηνεύει 3 απ' αυτά τα τραγούδια και πιο συγκεκριμένα τα: «Εϊ Οικοδόμοι», «Υμνος της ΑΝΤΙ -ΕΦΕΕ» και «Ηρωες». Αυτό που έκανε τη στιγμή ακόμα πιο ξεχωριστή ήταν ότι αυτά τα τραγούδια τραγουδήθηκαν και από το σύντροφο Σταύρο Σκουρτόπουλο, που άνηκε στο πρώτο συγκρότημα της ΚΝΕ, το «Ταμπούρι».

Συμμετείχαν οι μουσικοί: Δημήτρης Ανδρονιάδης (ενορχήστρωση, πιάνο, ακορντεόν), Γιάννης Καραλιάς (κλαρινέτο), Τάσος Τσάκος (πιάνο), Σωτήρης Τσόγκας (μπουζούκι), Λευτέρης Κουάντας (κιθάρα), Παύλος Παπαναστασάτος (μπάσο), Δημήτρης Καραχρήστος (τύμπανα).
Τραγούδησαν οι: Σταύρος Σκουρτόπουλος, Πολυξένη Καράκογλου, Λευτέρης Κουάντας, Τάνια Παπαναστασάτου, Αννα Αναστασοπούλου.

Έναρξη με ένα ξεχωριστό βίντεο

Η έναρξη της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε με ένα ξεχωριστό βίντεο που ετοίμασε η ΚΝΕ. (Δείτε το παραπάνω)
«Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά,
τραβούν πολύ μακριά,
μέρα τη μέρα πέτρα και αίμα,
στοχασμός και αγώνας, χέρι με χέρι,
με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι,
με τον ακριβή διαβήτη,
να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο...»

Τη στροφή αυτή από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, «Τα παιδιά της ΚΝΕ», απήγγειλε ο ηθοποιός Βασίλης Κολοβός στην έναρξη του βίντεο - αφιερώματος.

Στο βίντεο και με τη βοήθεια στίχων από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, αποτυπώνεται η ιστορική πορεία από την ίδρυση και δράση της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ, της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας -νεολαία του ΔΣΕ-, της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη μέχρι και την ίδρυση της ΚΝΕ.

Στο βίντεο αξιοποιείται υλικό από το αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ξεχωριστή στιγμή αποτελεί το αρχειακό υλικό από τις εργασίες του 1ου Συνεδρίου (18 - 22 Φλεβάρη 1976) και τη συγκέντρωση που είχε πραγματοποιηθεί για το Συνέδριο στο γήπεδο του Πανιωνίου.


Πηγή: 902

Η αντικομμουνιστική διαστρέβλωση της Ιστορίας από την ΕΕ και η Αντιφασιστική Νίκη στην καπιταλιστική Ρωσία!!!

Ο αντικομμουνιστικός επαναπροσδιορισμός της ιστορικής μνήμης και συνείδησης των λαών έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο των πολιτικών της ΕΕ. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Την καθιέρωση της 9ης Μάη ως «Ημέρας της Ευρώπης» («αντικαθιστώντας» έτσι την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης) το 1985, την Απόφαση 1906 του Συμβουλίου της Ευρώπης περί λήψης «μέτρων για τη διάλυση της κληρονομιάς των πρώην κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων» το 1996, την εισήγηση του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου Ε. Μπροκ στα 60χρονα της Αντιφασιστικής Νίκης το 2005 όπως αποτίεται «φόρος τιμής στα θύματα όλων των δικτατοριών» (κομμουνιστικών και φασιστικών), το «Μνημόνιο για την ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων» (γνωστό και ως «Αντικομμουνιστικό Μνημόνιο») το 2006, τον ορισμό της 23ης Αυγούστου (μέρα υπογραφής του Συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα του Ναζισμού και του Σταλινισμού» από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2008, το ψήφισμα «σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον ολοκληρωτισμό» το 2009, κ.ά.

Ολα τα παραπάνω, βεβαίως, συνοδεύονταν από τον ανάλογο σχεδιασμό και χρηματοδότηση, για την εκπόνηση σχετικών «μελετών», «εκπαιδευτικών» προγραμμάτων, την ανέγερση μνημείων, την αναπροσαρμογή του νομικού οπλοστασίου κάθε χώρας, κ.ο.κ. Πακτωλός κονδυλίων δόθηκε σε συλλόγους, ιδρύματα, ΜΚΟ, κ.λπ. με τη «δέουσα» αποστολή.

Σημείο καμπής της αντικομμουνιστικής αυτής επίθεσης υπήρξε σίγουρα η διεύρυνση της ΕΕ προς τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Οπως τόνισε ο Μ. Πόρτας του Αριστερού Μπλοκ Πορτογαλίας (μέλος του ΚΕΑ) κατά τη συζήτηση του προγράμματος «Πολίτες για την Ευρώπη» το 2006: «Με την είσοδο των νέων χωρών από την Ανατολική Ευρώπη, είναι απολύτως κατανοητό ότι προέκυψε η ιδέα της σύνδεσης της ανάμνησης των θυμάτων του σταλινισμού με τα θύματα του ολοκαυτώματος»! Να σημειώσουμε πως, γενικότερα, ο ρόλος των οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στην ΕΕ υπήρξε καταλυτικός - και συχνά πρωταγωνιστικός - στην προαγωγή και θέσπιση του αντικομμουνισμού. 

                            Μνήμειο για τα SS στην Εσθονία

Σήμερα, υπάρχει απαγόρευση δράσης των ΚΚ σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και Ρουμανία, ενώ παραμένει σε ισχύ η διάταξη που έθεσε εκτός νόμου το ΚΚ Γερμανίας το 1956. Η χρήση «κομμουνιστικών συμβόλων» διώκεται επίσης σε Ουγγαρία, Πολωνία, Γεωργία και Ουκρανία, ενώ σε μια σειρά χώρες ισχύουν απαγορεύσεις εργασίας και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε κομμουνιστές. Στις χώρες της Βαλτικής και την Ουκρανία τα μνημεία του αντιφασιστικού αγώνα καταστρέφονται και στη θέση τους ανεγείρονται άλλα στη μνήμη των πρώην συνεργατών των ναζί. Στη Ρουμανία, αποκαταστάθηκε ο δικτάτορας της χώρας κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Ι. Αντονέσκου, ενώ το αλβανικό Κοινοβούλιο απεφάνθη το 2006 πως στη χώρα το 1941 - 1945 δεν έγινε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αλλά μόνο εμφύλιος πόλεμος!

Η Αντιφασιστική Νίκη στην καπιταλιστική Ρωσία

                Από την περσινή παρέλαση της 9ης Μάη στην Μόσχα

Σχολιάζοντας το 2004 μια σειρά δημοσκοπικά δεδομένα που έδειχναν μια αυξανόμενη πλειοψηφική «νοσταλγία για το σοβιετικό παρελθόν» στη σύγχρονη - καπιταλιστική πλέον - Ρωσία, η «Le Monde Diplomatique» έγραψε πως «οι αρχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απέτυχαν στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα 70 χρόνια της Σοβιετικής εξουσίας ως έναν εφιάλτη», προσθέτοντας ότι «οι πιέσεις που ασκήθηκαν, ώστε να δημιουργηθεί μια τέτοια εικόνα δεν είναι πλέον αποτελεσματικές».  

 Αφού, λοιπόν, η αστική τάξη δεν κατάφερε να ξεριζώσει αυτές τις μνήμες, επιχειρεί να τις αξιοποιήσει διαστρεβλώνοντας βεβαίως το πραγματικό τους νόημα και περιεχόμενο. Ετσι, στην επαναφορά της μελωδίας του Υμνου της ΕΣΣΔ με άλλους στίχους το 2000, την καθιέρωση της σημαίας με το σφυροδρέπανο που τοποθετήθηκε στο Ράιχσταγκ από το νικηφόρο Κόκκινο Στρατό το Μάη του 1945 ως «λάβαρο της νίκης» (2007), προστέθηκαν και οι εορτασμοί της 9ης Μάη στην Κόκκινη Πλατεία (που είχαν υποβαθμιστεί επί Γιέλτσιν). Βεβαίως, δεν επρόκειτο πια για τον εορτασμό της νίκης ενός ολόκληρου κοινωνικοπολιτικού συστήματος, του σοσιαλισμού, έναντι της πλέον αποκρουστικής μορφής της εξουσίας του κεφαλαίου, του φασισμού. Οχι. Οπως τόνισε ο Βλ. Πούτιν στα 69χρονα της Αντιφασιστικής Νίκης πέρυσι, η 9η Μάη συμβόλιζε τη «νικηφόρα δύναμη του πατριωτισμού», την αξία της «εθνικής ενότητας» και τη σημασία της «υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων».

         Η "σημαία της νίκης" μαζί με αυτήν της αστικής Ρωσίας

Ωστόσο, η Αντιφασιστική Νίκη δεν είχε να κάνει ούτε με τον αστικό πατριωτισμό, ούτε με κάποια γενικά συμφέροντα σε συνθήκες καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός υπήρξε άλλωστε η γενεσιουργός αιτία, τόσο του φασισμού όσο και του πολέμου, ο οποίος ήταν άδικος, είτε από τη μεριά του φασιστικού συνασπισμού είτε από τη μεριά των αντιχιτλερικών αστικών τάξεων (ΗΠΑ, Βρετανίας, κ.λπ.), γιατί ήταν ένας πόλεμος για τη νομή των παγκόσμιων αγορών και των πηγών πρώτων υλών. Οι τελευταίες συμμάχησαν με την ΕΣΣΔ από ανάγκη, για τους δικούς τους σκοπούς. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τη συνευθύνη τους στο Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Δίκαιο πόλεμο έκαναν μόνο η ΕΣΣΔ, τα ΚΚ όπου Γης και τα λαϊκά κινήματα στα οποία ηγήθηκαν. 

               Δεν πολέμησε για τα συμφέροντα των Ρώσων αστών...

Η Νίκη της ΕΣΣΔ είχε πολύ διαφορετικά αίτια και περιεχόμενο απ' αυτά που επιχειρεί σήμερα να της προσδώσει η αστική τάξη της Ρωσίας: Εδραζόταν στην εργατική σοβιετική εξουσία, στα πλεονεκτήματα που προσέφερε η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, στον πρωταγωνιστικό ρόλο των λαϊκών μαζών με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη, στον καθοριστικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος ως επαναστατικής εργατικής πρωτοπορίας.

                      Ο κόκκινος στρατός προελαύνει τραγουδώντας

Επτά δεκαετίες μετά την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, καμιά παραχάραξη, διαστρέβλωση ή ποινικοποίηση της Ιστορίας δεν είναι ικανή να σβήσει την αλήθεια. Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, οπλισμένοι με τα διδάγματα του παρελθόντος και τη δύναμη της κοσμοθεωρίας μας, θα τραβήξουν μπροστά τους τροχούς της κοινωνικής εξέλιξης όσα προσκόμματα και αν σηκωθούν μπροστά τους, θέτοντας το φασισμό και τον πόλεμο - τον ίδιο τον καπιταλισμό - στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας μια για πάντα.

___________

Σημειώσεις:

3. Chauvier J M, «Russia: Nostalgic for the Soviet Era», «Le Monde Diplomatique», τ. Μαρτίου 2004. 

Απόσπασμα από εκτενέστερο κείμενο του Ριζοσπάστη, με τίτλο "Η καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και των ΚΚ στην Αντιφασιστική Νίκη των Λαών και η διαστρέβλωση της Ιστορίας"

Δείτε ΕΔΩ -> Βίντεο του ΚΚΕ για την 9η Μάη 1945, ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης!!!

Fadomduck2

Γιάννης Δραγασάκης: Το εφιαλτικό σενάριο του 1991.....

Αν στο 13ο Συνέδριο εκλέγονταν στη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ο Γιάννης Δραγασάκης, και όχι η Αλέκα Παπαρήγα / Αν κυριαρχούσε η αντεπαναστατική, αντικομμουνιστική λογική των λεγόμενων «ανανεωτικών» / Αν εκλέγονταν να ηγηθεί του ΚΚΕ αυτός ο απίθανος τύπος, ο σημερινός αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ / Αυτό θα ήταν το εφιαλτικό σενάριο / Που, ευτυχώς, για το ΚΚΕ, για την εργατική τάξη της χώρας, δεν έγινε πράξη. Και το ΚΚΕ δεν εκφυλίστηκε όπως τα περισσότερα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα. 

Γιατί ο Δραγασάκης εκπροσωπεί κάτι που οι κομμουνιστές σιχαινόμαστε / Εκπροσωπεί τον οπορτουνισμό, του χειρότερου είδους, που μεταλλάχθηκε σε σοσιαλδημοκρατία / Ο Δραγασάκης εκπροσωπεί τη γενιά εκείνη των «δούρειων ίππων» που επιχείρησαν να αλλώσουν το Κόμμα από "τα μέσα" / Αλλά ευτυχώς δεν το κατάφεραν. 

Μικρή ανθολογία Γ. Δραγασάκη, 2012:

«Η έννοια της καταγγελίας είναι ένας πολιτικός όρος. Τι θα πει καταγγέλλω;

Υπάρχουν αρκετές συγχύσεις. Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή, να βγούμε και μονομερώς να πούμε διαγράφουμε το χρέος, καταγγέλλουμε κ.λπ. Δεν είναι και λογικό να το πει κανείς αυτό. Αυτό που θα γίνει είναι μία επαναδιαπραγμάτευση, ένα πλαίσιο διαφορετικό μέσα στο οποίο θα θέσουμε τους δικούς μας στόχους.Από εκεί και πέρα (...) άλλο το τι θέλουμε να κάνουμε κι άλλο το πώς θα γίνει αυτό».

«Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχουν κατανοηθεί πλήρως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς δεν μιλάμε για μονομερείς ενέργειες. Αντιθέτως, αναγνωρίζουμε ότι έχουμε μια δομική αλληλεξάρτηση στην ΕΕ και γι' αυτό δεν μιλούμε για μονομερείς ενέργειες, αλλά για επαναδιαπραγμάτευση των πάντων, εκτός και αν υποχρεωθούμε σε μονομερείς ενέργειες».

«Τα 50 δισ. ευρώ που προβλέπεται να καταβληθούν για την ανακεφαλαιοποίηση και διάσωση του τραπεζικού συστήματος, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και εξ αντικειμένου τίθεται θέμα για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών. Πρέπει να συζητήσουμε τον τρόπο που θα γίνει ο δημόσιος έλεγχος, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε κάτι κοντά στο σουηδικό μοντέλο, όταν η χώρα κρατικοποίησε τις τράπεζες, τις τροφοδότησε με κεφάλαια, τις εξυγίανε, τις κατέστησε κερδοφόρες και τις πούλησε σε ιδιώτες».

Γιάννης Δραγασάκης speaking, 2013:

«Εμείς δεχόμαστε τη συνέχεια του ελληνικού κράτους, αλλά όχι τη συνέχεια της πολιτικής. Ολα τα κράτη αλλάζουν πολιτική. Η πολιτική Ομπάμα είναι διαφορετική από την πολιτική Μπους».

«Τι θα κάνουμε με το χρέος; Το αυτονόητο. Αυτό που προτείνει το Διεθνές Ταμείο για όλον τον κόσμο».

Δραγασάκης in 2014:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε άτρωτος από την κριτική του ΚΚΕ. Διότι δημιουργήθηκε πάνω στη διπλή άρνηση τόσο της σοσιαλδημοκρατίας (...) όσο και του δογματικού κομμουνισμού, που πήρε τη μορφή των αυταρχικών καθεστώτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού" που χρεοκόπησαν (...) είναι η διπλή υπέρβαση αυτών των δύο ιστορικών ρευμάτων που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα. Κι ενώ τίποτε δεν έχει κριθεί οριστικά ακόμη, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις δυνατότητες να αποδειχτεί η νέα σύνθεση των θετικών εμπειριών του παρελθόντος, η σύγχρονη απάντηση της Αριστεράς στις προκλήσεις της εποχής μας, η νέα Αριστερά του 21ου αιώνα. Το ΚΚΕ μπορεί να μας κάνει όση κριτική θέλει, και την έχουμε ανάγκη αν είναι ουσιαστική. Δεν μπορεί όμως να είναι απέναντι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι αν είναι απέναντι από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι δίπλα στον Σαμαρά, και ο αριστερός κόσμος αυτό δεν το αντέχει».

Πάμε λίγο πίσω στο 2002 και στο σχέδιο Ανάν...

«Οι έως τώρα εξελίξεις βεβαιώνουν ήδη πως η σχεδόν ομόθυμη αποδοχή του σχεδίου Ανάν από τους Ελληνοκυπρίους ως βάση διαπραγματεύσεων ήταν μια σωστή, από τακτική άποψη, επιλογή, αφού αφαιρεί κάθε επιχείρημα σε όσους θα ήθελαν να θέσουν προσκόμματα στην ενταξιακή πορεία της Κύπρου» - Γιάννης Δραγασάκης, ΣΥΝ.

Και αφήνουμε το καλύτερο για το τέλος... Δραγασάκης για την Συνθήκη του Μάαστριχτ.

«Η Συνθήκη του Μάαστριχτ έθεσε τις βάσεις για μία αρχιτεκτονική της ΕΕ, που ευνοούσε τις δυνάμεις του κεφαλαίου σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Ετσι, ό,τι εξυπηρετούσε τις τράπεζες, τους ευρωπαϊκούς επιχειρηματικούς ομίλους και την κεφαλαιαγορά, σε γενικές γραμμές προωθήθηκε. Αντίθετα, στο κοινωνικό πεδίο, όχι μόνο δεν είχαμε βήματα στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής Ευρώπης, αλλά αντίθετα, η ΕΕ έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο άγριου κοινωνικού και φορολογικού ανταγωνισμού...».

Revolution Now!

Πρωτομαγιά με νέα κυβέρνηση: «Αριστερή» κυβέρνηση…......

Το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, βεβαίως, παραμένει το ίδιο: Μνημονιακό και καθόλου Αριστερό… 

Το καινούργιο στοιχείο της φετινής Πρωτομαγιάς είναι οι «αριστερές» αυταπάτες: Αυτές που καλλιέργησε, κατανάλωσε και μοίρασε απλόχερα ο «αριστερός» ΣΥΡΙΖΑ… 

Δεν χρειάστηκαν, όμως, παρά τρεις μήνες διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, για να αρχίσουν οι ψευδαισθήσεις που έθρεψε να σκορπούν στον άνεμο… 

Η φετινή Πρωτομαγιά σηματοδοτεί την «τομή» της αντίστροφης μέτρησης: Της κονιορτοποίησης των «αριστερών» ψευδαισθήσεων και αυταπατών. 

Το «ρεύμα» αυτό της κατάρρευσης των ψευδαισθήσεων θα πάρει, πολύ σύντομα, εκρηκτικές διαστάσεις και μορφές. Η νέα κυβέρνηση βρίσκεται ένα βήμα πριν από το βάραθρο. 

Αν και έχουμε γράψει πολλές φορές ότι τίποτα δεν είναι ικανό να μας εκπλήξει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν αντέχουμε τον πειρασμό να μην αναφερθούμε σε κάποια …εκπληκτικά χαρακτηριστικά της «αριστερής» κυβέρνησης: Τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής της ταυτότητας… 

Το κύριο χαρακτηριστικό κάθε μικροαστού είναι η βολονταριστική άγνοια. Δηλαδή η τάση του να αποσπάει τα πράγματα από την κοινωνική τους φύση, να μην βλέπει το ΟΛΟΝ, να το τεμαχίζει σε σκόρπια και ασύνδετα τεμάχια και να πιστεύει ότι μπορεί να επιβληθεί με βολονταριστικούς λεονταρισμούς και θεατρινισμούς… 

Μια τέτοια άγνοια και πίστη στα θαύματα (οικτρή αυταπάτη) αποτελεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά πήραν νοσηρές διαστάσεις με την κυβερνητική αναρρίχηση… 

Θυμάστε τους λεονταρισμούς και τους παληκαρισμούς, τα μεγάλα λόγια και τις μεγάλες υποσχέσεις, αλλά και τις εντυπωσιακές θεατρικές παραστάσεις των στελεχών του προεκλογικά και κυρίως μόλις έγιναν κυβέρνηση… 

Σιγά-σιγά άρχισαν να ρίχνουν νερό στα κρασί τους και να τα παίρνουν όλα πίσω. Δεν απέμεινε τίποτα από τους γενναίους και περήφανους βρυχηθμούς των πρώτων κυβερνητικών ημερών. Τα άγρια σκυλιά εναντίον του κατεστημένου, των ληστών και δημίων, τώρα έχουν βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια και σε λίγο θα μοιάζουν σαν δαρμένα σκυλιά… 

Θυμάστε τον αγέρωχο Τσίπρα να περιφέρεται με αυτό το χαζοχαρούμενο χαμόγελο (του μικροαστού νεόπλουτου της εξουσίας) και να κομπορρημονεί ότι αυτός θα παίζει το ζουρνά και οι ευρώ-αποικιοκράτες θα χορεύουν πεντοζάλη!!! 

Σήμερα το χαμόγελο έχει παγώσει και τους έχει κυριεύσει ο μικροαστικός τρόμος: Αντί να χορεύουν οι τοκογλύφοι πεντοζάλη ετοιμάζονται να χορέψουν τα …λιοντάρια της «αριστερής» κυβέρνησης το χορό του Ζαλόγγου… 

Βρίσκονται ένα βήμα πριν από το βάραθρο και σαν τρομαγμένοι μικροαστούληδες επιχειρούν να λύσουν τα ζητήματα της ρευστότητας με δικτατορικά νομοθετήματα (Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου), όπως ακριβώς οι προηγούμενες δωσίλογες κυβερνήσεις. 

Η «μαγκιά» χάθηκε. Τώρα αρχίζει η περίοδος των επικλήσεων, των παρακλήσεων, της γονυκλισίας και του «ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ»… 

Όλα δείχνουν ότι και οι συμφωνίες με τους Ρώσους θα ναυαγήσουν. Οι Αμερικανοί δεν το επιτρέπουν και θα κάνουν …αντιπροσφορά!!! 

Μέσα σε τρεις μήνες και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, δεν πήρε, απλώς, πίσω το πρόγραμμά του και τις υποσχέσεις του, αλλά τα μετέτρεψε και στο αντίθετό τους: Αναπαλαίωσε τις απαιτήσεις των τοκογλύφων και του 4ου Ράιχ, αναπαλαίωσε (εμπλουτίζοντας και λεκτικά) τα κλισέ και τις φόρμες της νέας αποικιοκρατίας. 

Το τοκογλυφικό χρέος έγινε αποδεκτό!!! Η κυβέρνηση από τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» δεσμεύτηκε (στις 20 Φλεβάρη) στην «πλήρη, ακέραιη και έγκαιρη εξόφληση του χρέους». 

Επίσης το «Τρόικα τέλος», μεταλλάχτηκε σε «θεσμούς»!!! 

Μίλαγε για «δημόσιο έλεγχο» των τραπεζών, σήμερα έχει ξεχαστεί κάθε …έλεγχος! 

Το ίδιο και με τις ιδιωτικοποιήσεις. Λεοντάριζε κατά των ιδιωτικοποιήσεων και σήμερα συμφώνησε να τις συνεχίσει: «Διαπραγματεύεται μόνο για τους ρυθμούς και τον τρόπο που θα γίνουν»!!! 

Ακόμα: Παραπέμπει την αύξηση του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ στο αόριστο μέλλον (σε βάθος δεκαετίας)!!! 

Για να μην πολυλογούμε η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί πλήρως το ασφυκτικό πλαίσιο, τη στραγγαλιστική εποπτεία και τους εφιαλτικούς κανονισμούς του 4ου Ράιχ και των μαφιών του χρήματος. 

Η διαλεκτική των υποχωρήσεων, των ανεπίτρεπτων συμβιβασμών και των επικοινωνιακών σώου (το θεατρικό παιχνίδι της θεαματικής απάτης) την έχουν φέρει ολοκληρωτικά στο καναβάτσο της πλήρους ΥΠΟΤΑΓΗΣ, σε δραματική ΑΣΦΥΞΙΑ, στα πρόθυρα νευρικών και απελπισμένων κινήσεων… 

ΟΙ λαϊκές αυταπάτες εξανεμίζονται και το έδαφος για την αναγέννηση του εργατικού και λαϊκού Κινήματος είναι πολύ γόνιμο. 

Η φετινή Πρωτομαγιά ας γίνει ο σπινθήρας για την αναγέννηση του λαϊκού κινήματος. Ας υλοποιήσει το αξίωμα που καταγράφει κάθε Πρωτομαγιά: «Οι φτωχοί δεν έχουν καμία ελπίδα, εκτός και αν οργανωθούν». 

ΟΧΙ άλλες, πλέον, ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ. Ο ελληνικός λαός πρέπει να πάρει στα δικά του χέρια την τύχη του… 

resaltomag