Αλ. Τσίπρας: Η πεπατημένη οδός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ!!!!

Στην «πεπατημένη οδό» της σκανδαλολογίας φαίνεται πως επενδύει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έπρατταν παλιότερα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στη μεταξύ τους αντιπαράθεση, με την οποία επιδίωκαν να κρύβουν τη στρατηγική τους ταύτιση που πλέον έχει μετουσιωθεί και σε συγκυβέρνηση.

Από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι « οι μνημονιακές κυβερνήσεις πολύ σύντομα θα κληθούν να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό για το έγκλημα που διέπραξαν εις βάρος του ελληνικού δημοσίου σε ό,τι έχει να κάνει με τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά», καθώς όπως υποστήριξε «η σύμβαση του 2010, που έχει τη σφραγίδα του κ. Βενιζέλου και του κ. Παπακωνσταντίνου, είναι μεγαλύτερο σκάνδαλο ακόμα και από την αρχική ναυπηγική σύμβαση που έχει τη σφραγίδα του κ. Τσοχατζόπουλου».

Ωστόσο, το μέλλον των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και των εργαζόμενων σε αυτά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το εναπόθεσε στην ΕΕ και σε «κινήσεις νομικής υποστήριξης», προκειμένου να ανακληθούν οι περιορισμοί που αφορούν στην κρατική ενίσχυση των Ναυπηγείων, με αναπάντητο το ερώτημα τι θα γίνει αν η ΕΕ απορρίψει τις νομικές αιτιάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόσθεσε ότι «είναι έγκλημα να δίνουμε δισεκατομμύρια στους απατεώνες ψευτοεπενδυτές» και με τη φράση αυτή εμμέσως πλην σαφώς εμφάνισε την πολιτική στήριξης των υγιών επιχειρηματιών που ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι μπορούν να συμπράξουν με το δημόσιο τομέα.

ΑΛ.ΤΣΙΠΡΑΣ: Σχέδιο Μάρσαλ για να ...."σωθεί η Ελλάδα

Πρόσφατα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, σε συνέντευξη του χρησιμοποίησε το παράδειγμα της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας και του χρέους της ως παράδειγμα σήμερα και για τη χώρα μας. Ανέφερε συγκεκριμένα πως «το 1953 διαγράφηκε το 50% του γερμανικού χρέους με ρήτρα ανάπτυξης για την αποπληρωμή του υπόλοιπου χρέους. Αυτό προτείνουμε να γίνει και εμείς στην περίπτωση της Ελλάδας». Σε επίσκεψή του μέσα στη βδομάδα στη Γερμανία, κάλεσε για «ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για να ανακάμψει η Ευρωζώνη», δίνοντας εξετάσεις στο κεφάλαιο, γιατί ουσιαστικά για την ανάκαμψη των καπιταλιστών δόθηκε αυτή η ενίσχυση με κυρίως αμερικανικά κεφάλαια, ώστε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να στηριχτεί ο καπιταλισμός και στη Γερμανία και αλλού στην αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Ας δούμε, όμως, πιο αναλυτικά σε τι αφορούν οι ...ρηξικέλευθες προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα για το χρέος της Γερμανίας: Το 1953 έγινε η Συμφωνία του Λονδίνου για το Γερμανικό Χρέος, γνωστή ως Συμφωνία Χρέους του Λονδίνου, ανάμεσα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από τη μία και τις συμμαχικές δυνάμεις (Βέλγιο, Καναδάς, Κεϊλάνη, Δανία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιράν, Ιρλανδία, Ιταλία, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Πακιστάν, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Ενωση της Νότιας Αφρικής, Ηνωμένο Βασίλειο, Βόρεια Ιρλανδία, ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία, κ.ά.). Οι συνομιλίες ξεκίνησαν στις 27 Φλεβάρη του 1953 και ολοκληρώθηκαν στις 8 Αυγούστου του ίδιου χρόνου.

Η συγκεκριμένη συμφωνία κάλυπτε μεγάλο αριθμό διαφορετικών ειδών χρεών της χώρας, τόσο πριν όσο και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ετσι, η γερμανική κυβέρνηση, υπό τον καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ανέλαβε τη δέσμευση να ξοφλήσει τα χρέη που δημιουργήθηκαν την περίοδο 1919 - 1945. Το σκεπτικό που έγινε δεκτό στη Συνθήκη του Λονδίνου ήταν ότι «το ύψος της εξυπηρέτησης του χρέους δεν πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να θέτει σε κίνδυνο, άμεσα μεν την ευημερία των πολιτών της χώρας, μακροπρόθεσμα δε την ανοικοδόμηση της οικονομίας της». Ετσι, αποφάσισαν το προπολεμικό αλλά και το μεταπολεμικό γερμανικό χρέος να «κουρευτεί» κατά τουλάχιστον 50% (για την ακρίβεια, από τα περίπου 30 δισεκατομμύρια μάρκα του χρέους, το γερμανικό δημόσιο περιόριζε τις υποχρεώσεις στα 11 δισ. και άλλα 3,5 δισ. θα καταβάλλονταν από εμπορικές γερμανικές τράπεζες), ενώ παράλληλα επεκτεινόταν η αποπληρωμή σε πάνω από 30 χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διατείνεται ότι η συγκεκριμένη συμφωνία έδωσε την ώθηση στην εκρηκτική μεταπολεμική ανάπτυξη της Γερμανίας και λίγο - πολύ υπόσχεται μια ανάλογη πορεία για τη χώρα μας εάν υπάρξει μια αντίστοιχη συμφωνία με την τρόικα.

Η λαθροχειρία του βρίσκεται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποκρύπτει πως ο καθοριστικός παράγοντας για τη Δυτική Γερμανία μεταπολεμικά ήταν η στήριξη μέσω του γνωστού, αμερικανικών κεφαλαίων, «σχεδίου Μάρσαλ». Με αυτό ανορθώθηκε το νέο αστικό κράτος. Και όταν μιλάμε για ανόρθωση εννοούμε κυρίως την ολόπλευρη στήριξη του κεφαλαίου, δηλαδή των ίδιων μονοπωλιακών ομίλων που στήριξαν προπολεμικά την άνοδο του Χίτλερ. Το «σχέδιο Μάρσαλ» χρηματοδότησε το 40% των επενδύσεων στην εξόρυξη το 1949-'50, το 20% των επενδύσεων σε ηλεκτρισμό το 1949-'51 και το 15% των επενδύσεων στον κλάδο του μετάλλου το 1950-'51. Δηλαδή, πριν από τη συμφωνία του '53 η οικονομία της Γερμανίας ήταν ήδη σε τροχιά αλματώδους ανάπτυξης. Το 1951 το δυτικογερμανικό ΑΕΠ είχε πιάσει τα προπολεμικά επίπεδα (1938), καθώς και η παραγωγικότητα ήταν ήδη στα επίπεδα του 1936. Ενδεικτικά, το 1950 η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε με ρυθμό 20%, ενώ το 1951 αυξήθηκε με ρυθμό 18,1%.

Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί ο συνολικός σχεδιασμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη διαπάλη με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο που είχε δημιουργηθεί με την πάλη των λαών μετά την ήττα του φασισμού. Στο ίδιο το γερμανικό έδαφος, παρά τη συνθήκη του Πότσνταμ, των δυνάμεων που νίκησαν τον Χίτλερ, που προέβλεπε ενιαίο γερμανικό κράτος, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προχώρησαν το Μάη του 1949 στην ίδρυση της ΟΔΓ, που αξιοποίησε τα πρώην ναζιστικά στοιχεία και αξιοποιήθηκε ως το σύνορο των δύο κόσμων, του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου στα ανατολικά εδάφη που έλεγχε η ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκε ένα σοσιαλιστικό κράτος, η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, με τη θέληση του λαού της. Η θωράκιση της καπιταλιστικής Δυτικής Γερμανίας ήταν δηλαδή μετά τον πόλεμο υπόθεση συνολικά του ιμπεριαλισμού. Το συμπέρασμα από την ανάγνωση των μεγεθών δεν αφήνει και πολλά περιθώρια παρερμηνειών: Δεν ήταν τα «κουρέματα» και η επιμήκυνση του χρέους που την οδήγησαν στην ανάπτυξη, αλλά ακριβώς η ιμπεριαλιστική στήριξη για να γίνει ο πολιορκητικός κριός για το νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που οικοδομούνταν. Η καπιταλιστική ανάπτυξη έδωσε τη δυνατότητα στους δανειστές της Γερμανίας να χαλαρώσουν τους όρους αποπληρωμής των δανείων τους. Οι όποιες δε κατακτήσεις των Γερμανών εργατών αξιοποιήθηκαν κυρίως στον ανταγωνισμό με τις σοσιαλιστικές χώρες που έπαιρναν μέτρα υπέρ των εργαζομένων. Απόδειξη γι' αυτό είναι ότι όταν ανατράπηκε ο σοσιαλισμός ξεκίνησε και η μεγάλη ρεβάνς κατά των εργατικών δικαιωμάτων στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες.

Αρα αν δεν παρθούν υπόψη αυτά τα στοιχεία, δεν μπορούμε να βγάλουμε ολοκληρωμένα συμπεράσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρός του συνειδητά αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά στρώματα, και ειδικά για το νέο «σχέδιο Μάρσαλ», που το παρουσιάζουν ως σωτηρία του λαού, ενώ είναι σωτηρία μόνο για το κεφάλαιο. Αλλά αυτό θέλουν οι «αριστεροί» διαχειριστές, να εγκλωβιστεί ο λαός στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Θέλουν ο λαός να βλέπει τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ) όχι όπως πραγματικά είναι, δηλαδή μια λυκοσυμμαχία καπιταλιστών κατά των λαών, αλλά σαν μια ένωση ισότιμων ...εταίρων. Η διέξοδος που προτείνουν δεν είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, αλλά η ανάπτυξη (βεβαίως καπιταλιστική) που θα γίνει τάχα φιλεργατική με την υιοθέτηση κάποιων «έξυπνων» διαχειριστικών προτάσεων χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά μια πρόταση εκτός πραγματικότητας, αλλά είναι μια πρόταση επικίνδυνη για το λαό.

Κ. Χ "Ρ¨30092012

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ΚΑΙ ΤΙ ΕΞΥΠΕΡΕΤΟΥΣΕ!!!!!!!!

Στις 12 Μαρτίου του 1947 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν, αγορεύοντας στο Κογκρέσο, δεσμεύθηκε ότι η χώρα του θα παρείχε γενναία οικονομική ενίσχυση στα κράτη που θα επιθυμούσαν και θα «αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις».Οι θέσεις, αυτές, της αμερικανικής εξουσίας εκδηλώθηκαν στην Ευρώπη δια μέσου του Σχεδίου Μάρσαλ. Επρόκειτο για οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε σε χώρες της Ευρώπης. Αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών τους, (που με σημαντικά δάνεια χρηματοδότησαν έτσι τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο αγορές τους) και αφετέρου, εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές, εξαιτίας ανέχειας, στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον. Αυτοί περιλάμβαναν την καταστολή των κομουνιστικών απειλών και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας των δικαιούχων κρατών, μιας και με όπλο το μπλοκάρισμα των πιστώσεων η αμερικανική ηγεσία μπορούσε να πιέσει τις κυβερνήσεις σε περίπτωση που αρνούνταν να ανταποκριθούν στις επιθυμίες της. Τον Ιούλιο του 1947 ιδρύθηκε η «Επιτροπή για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία» (OEEC), που αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ το 1949 ακολούθησε η ίδρυση από τους Σοβιετικούς του «Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (COMECON).

Πρώτοι παραλήπτες της βοήθειας που παρείχε το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν οι χώρες που κατά τη γνώμη της Αμερικανικής ηγεσίας κινδύνευαν άμεσα από την εξάπλωση του κομμουνισμού δηλαδή, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ήδη την ίδια περίοδο, δηλαδή αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, στην Ελλάδα, κομμουνιστές αντάρτες είχαν έρθει σε ένοπλη αντιπαράθεση ενάντια στην φιλομοναρχική κυβέρνηση η οποία υποστηριζόταν από τους Βρετανούς που διατηρούσαν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στην χώρα. Στις 21 Φεβρουαρίου του 1947, όμως, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διέκοπτε κάθε βοήθεια στην Ελλάδα, αδυνατώντας να επωμιστεί το βάρος. Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, θεωρώντας ότι αν η Ελλάδα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών, τότε όλη η Μέση Ανατολή και ένα μέρος της Βόρειας Αφρικής θα υπαγόταν στον έλεγχο της Μόσχας. Oι Αμερικανοί αντικατέστησαν τους Βρετανούς και η παρέμβαση τους αυτή κατέληξε στην επικράτηση της μοναρχικής κυβέρνησης τον Αύγουστο του 1949.
Με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο έχουμε την απαρχή ενός αμερικανικού παρεμβατισμού που με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο «πρόσφερε» την πλήρη συμπαράσταση, οικονομική και στρατιωτική σε οποιαδήποτε χώρα κινδύνευε να συμπεριληφθεί στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο παρεμβατισμός αυτός καθόρισε, την αμερικανική εξωτερική πολιτική για τα επόμενα είκοσι χρόνια, ενώ παράλληλα αποτέλεσε και τον ακρογωνιαίο λίθο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization ή NATO) που ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου του 1949.
Ο όρος "Σχέδιο Μάρσαλ" εδραιώθηκε ως μεταφορική έννοια, οποιουδήποτε μεγάλης κλίμακας κρατικού προγράμματος, που έχει ως στόχο να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Χρησιμοποιείται κυρίως από τους Αμερικανούς φιλελεύθερους όταν ζητούν ομοσπονδιακή οικονομική κάλυψη για να διορθωθεί κάποια "αποτυχία" στον ιδιωτικό τομέα.
Δαπάνες
Η οικονομική βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ διαιρέθηκε ανάμεσα στις συμμετέχουσες χώρες, βασισμένη στο "κατά κεφαλήν" εισόδημα. Περισσότερη ενίσχυση δόθηκε στις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις, καθώς επικρατούσε η άποψη ότι η αποκατάστασή τους ήταν στοιχειώδης για την γενική αναβίωση της Ευρώπης. Ακόμη, περισσότερη "κατά κεφαλήν" βοήθεια δόθηκε στους Συμμάχους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ λιγότερη δόθηκε σε αυτούς που αποτελούσαν τις Δυνάμεις του Άξονα, ή σε αυτούς που απλώς παρέμειναν ουδέτεροι.

 Ο Ερευνητής της Βέροιας

 .

ΣΥΡΙΖΑ: Νέο μνημόνιο αλλά.......με θυσίες του λαού!!!!!!!!!!

Προσθήκη λεζάντας

Πάει για άλλο μνημόνιο

Το ΠΑΣΟΚ μιλά για αναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών για μνημόνιο και δανειακή στην ΕΕ ζητώντας ένα χρόνο παράταση στην εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων ώστε να ανακουφιστεί ο λαός. Η ΝΔ επίσης μιλά για αναδιαπραγμάτευση ώστε να βρεθούν άλλα ισοδύναμα μέτρα. ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν αρνούνται τα αντιλαϊκά μέτρα, θα τα εφαρμόσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για αναδιαπραγμάτευση μνημονίου και δανειακής σύμβασης και μείωση του κρατικού χρέους. Λέει επομένως ότι θα το πληρώσουμε, αλλά θα χρειαστεί να το ξανακουρέψουμε. Τι σημαίνει όμως διαπραγμάτευση για το χρέος; Σημαίνει μια νέα συμφωνία για την αποπληρωμή του. Σημαίνει ένα νέο μνημόνιο. Οταν διαπραγματεύεσαι μια συμφωνία δε βάζεις μόνο εσύ όρους, σου βάζει κι ο άλλος με τον οποίο διαπραγματεύεσαι. Κι όταν και εσύ και ο άλλος υπηρετείτε την ίδια στρατηγική, δηλαδή τους καπιταλιστές, στην ίδια λυκοσυμμαχία την ΕΕ, τότε οι όροι που θα σου βάλουν θα είναι προς όφελος των καπιταλιστών και σε βάρος του λαού και θα είσαι υποχρεωμένος και αναγκασμένος να δεχτείς τέτοιους όρους, αφού κι εσύ μιλάς για ανάπτυξη με τους καπιταλιστές. Γι' αυτό θα ξαναγυρίσει μετά τη διαπραγμάτευση ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσει στο λαό για θυσίες. Θα φέρει ένα νέο μνημόνιο. Και συμφωνία για νέο κούρεμα να κάνει, πάλι νέο μνημόνιο θα φέρει. Δεν είναι επομένως τυχαίο ότι ο Αλ. Τσίπρας είπε από τώρα στη ΝΕΤ: «Εμείς δεν υποσχόμαστε στον ελληνικό λαό γενικά και αόριστα λεφτά υπάρχουν, και λέμε ότι ο ελληνικός λαός θα χρειαστεί να κάνει θυσίες».

-- Για ποιες θυσίες του λαού που θα πιάσουν τόπο μιλά ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι εννοεί όταν λέει ότι αυτές οι θυσίες θα οδηγήσουν σε «ένα πλέγμα σχέσεων όπου ο πλούτος θα διανέμεται δίκαια»; Τελικά, για ποιους θα κάνει τις θυσίες ο λαός με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

1ον: Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά θυσίες του λαού που με τους κόπους του και τη δουλειά του θα βοηθήσει, για παράδειγμα, στην εξυγίανση των τραπεζών (κρατικοποίηση τραπεζών - δημόσιος έλεγχος τραπεζών - ξανά ιδιωτικοποίηση των τραπεζών λέει ο ΣΥΡΙΖΑ). Δηλαδή, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός θα κάνει θυσίες για να τα κονομήσουν οι ...«τοκογλύφοι», όπως τους χαρακτηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εχει κανείς καμία αμφιβολία ποιον θα ευνοήσουν οι θυσίες; Την ώρα που θα επαναδιαπραγματεύεται η κυβέρνηση Τσίπρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση ποιες υποπαράγραφοι του μνημονίου ενδέχεται να αμβλυνθούν, ο λαός θα πεινάει και οι τραπεζίτες θα περιμένουν πόσα κέρδη θα μετρήσουν από το περίφημο τρίπτυχο του ΣΥΡΙΖΑ «κρατικοποίηση - δημόσιος έλεγχος - ιδιωτικοποίηση».

2ον: Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτές οι θυσίες του λαού θα οδηγήσουν: «Σε ένα πλέγμα σχέσεων όπου ο πλούτος θα διανέμεται δίκαια». Λέει και κάτι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ: «Η φορολόγηση του τζίρου (σ.σ. των επιχειρήσεων) έχει αρνητικές επιπτώσεις (...) εν τούτοις αυτό θα ήταν ένα ζήτημα το οποίο θα το θέσουμε σε διαβούλευση από τη στιγμή που θα καλέσουμε αυτούς τους επιχειρηματίες να είναι περισσότερο ειλικρινείς...».

Πάλι διαβούλευση. Θα πάει, λοιπόν, μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που όπως λένε ο λαός θα συνεχίζει να κάνει θυσίες και να ζει με 300 ευρώ το μήνα, πεινασμένος και άνεργος, και θα πουν: Κύριοι επιχειρηματίες, σκέφτομαι να σας βάλω φόρο. Τι λέτε; Συμφωνείτε; Ελπίζουν, λοιπόν, οι επιχειρηματίες να πάθουν ομαδική παράκρουση, να ...τρομάξουν από το κυβερνητικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ και να αρχίσουν ο ένας μετά τον άλλο να χαρίζουν τα κέρδη τους στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται την αναδιανομή του πλούτου. Να πώς θα πιάνουν τόπο οι θυσίες του λαού. Να ποιες είναι οι σχέσεις και το πλέγμα που θα στήσουν. Από τη μια η κυβέρνηση που θα 'χει στο παρακαλετό τους επιχειρηματίες για να κοροϊδεύει το λαό και από την άλλη ένας λαός που θα εξακολουθεί να υποφέρει.

Είναι μόνο δύο παραδείγματα που δείχνουν ένα και μοναδικό: Ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από τα στρογγυλά τραπέζια εντός και εκτός χώρας, στα οποία έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι θα κάθεται ο ΣΥΡΙΖΑ με τους βιομήχανους, τους εταίρους των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να διαπραγματεύεται τον αργό ή γρήγορο θάνατο για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα.

Το ζητούμενο είναι ένα: Ο λαός μπορεί να δει προκοπή μόνο με την ευθεία σύγκρουση με όλους αυτούς που του καταστρέφουν τη ζωή και καλλιεργούν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Σύγκρουση και αγώνας. Γι' αυτό είναι ανάγκη το ισχυρό ΚΚΕ. Για να πάρει ο ίδιος ο λαός στα χέρια του την εξουσία.

ΣΥΡΙΖΑ: Ο νέος κωλοτούμπας

Οτι έκανε και προεκλογικά κωλοτούμπες στις θέσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι άλλα προπαγάνδιζε το ένα στέλεχος άλλα το άλλο για το ίδιο θέμα είναι γενικά γνωστό. Αλλά στη βασική προγραμματική του θέση, με την οποία «ψάρευε» ψήφους, σχετικά με την «κυβέρνηση της αριστεράς» που θα καταργούσε το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, για να ανακουφιστεί ο λαός, εδώ έδωσε ρεσιτάλ αναξιοπιστίας, αφερεγγυότητας και καιροσκοπισμού εγκλωβίζοντας λαϊκές δυνάμεις σε μια πολιτική γραμμή που ήξερε εκ των προτέρων ότι δεν μπορεί να την εφαρμόσει και ας έκανε ότι το 'παιζε αντάρτικο με την ΕΕ.

Ετσι, παρουσιάζοντας τον Απρίλη τις «προτεραιότητες για τον νέο συνασπισμό εξουσίας», μίλησε για «την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου». Ο Αλ. Τσίπρας στην προεκλογική του ομιλία στα Γιάννενα, για το ίδιο θέμα είπε. «Για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας: Καταγγελία της δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου. Μορατόριουμ πληρωμών». Στους πέντε άξονες για το σχηματισμό κυβέρνησης, ένας απ' αυτούς ήταν η: «Ανάγκη άμεσης ακύρωσης εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις. Κατάργηση νόμων που καταλύουν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως ο νόμος που ορίζει ότι λήγει η μετενέργεια στις 15 Μαΐου και καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις». Ενώ η κατάργηση της δανειακής σύμβασης έγινε«μορατόριουμ στην αποπληρωμή του (σ.σ. χρέους) και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης». Στην ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλ. Τσίπρας είπε: «Κανένα νέο μέτρο λιτότητας τον Ιούνιο, τον Ιούλιο ή αργότερα. Κατάργηση του νόμου του Μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων του».

... για τον εγκλωβισμό του λαού

Ετσι από τη θέση του για καταγγελία του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης και κατάργησή τους μεταπήδησε στη θέση για «ανάγκη ακύρωσης της εφαρμογής των μέτρων που απαρτίζουν το μνημόνιο και μάλιστα ορισμένων από αυτά, ενώ η καταγγελία και κατάργηση της δανειακής σύμβασης έγινε «διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης». Στην επιστολή του προς τους προέδρους της Κομισιόν, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως και στους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Γιούρογκρουπ, πάει ακόμη πιο πίσω και απ' αυτά, αφού δεν αναφέρει πουθενά τη θέση για καταγγελία μνημονίου και δανειακής σύμβασης ή κατάργησή τους. Λέει απλώς ότι «οφείλουμε να επανεξετάσουμε ολόκληρο το πλαίσιο της υπάρχουσας στρατηγικής, δεδομένου ότι δεν απειλεί μόνο την κοινωνική συνοχή και τη σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί και πηγή αστάθειας για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη». Αρα λέει ότι για να εφαρμοστούν στην Ελλάδα έστω και κάποια απ' αυτά που πρότεινε πρέπει να αλλάξει η στρατηγική της ΕΕ. Ο εμπαιγμός του λαού σε όλο του το μεγαλείο.

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Ψέματα και αυταπάτες

Δόλιοι και καιροσκόποι

Δίπλα στα ψέματα και στις αυταπάτες που αραδιάζει στο λαό αυτές τις μέρες, με στόχο να κλέψει την ψήφο του και να την εξαργυρώσει με μια - δυο υπουργικές καρέκλες σε μια κυβέρνηση της διαχείρισης, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί και κάτι άλλο, ακόμα πιο αισχρό και άτιμο. Προσπαθεί να παρέμβει για να διορθώσει τάχα την ηγεσία του ΚΚΕ που δεν ακολουθεί την πολιτική του Κόμματος, την πολιτική βεβαίως που θέλει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, τρέφοντας φρούδες ελπίδες ότι θα κάνει αυτό που δεν κατάφερε ο ίδιος και το αστικό σύστημα τόσα χρόνια, να ενσωματώσουν δηλαδή το ΚΚΕ, να το βάλουν στο χέρι. Η προχτεσινή αναφορά του Τσίπρα στο πρόγραμμα του Κόμματος, που διαμορφώθηκε στο 15ο Συνέδριο, το 1995, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Ο Τσίπρας απέσπασε ένα κομμάτι του προγράμματος του ΚΚΕ και το προσάρμοσε στην επιθυμία του να σύρει το Κόμμα σε μια κυβέρνηση μαζί του, για να μην το έχει απέναντι ο ίδιος και η αστική τάξη. Λέει το ΚΚΕ στο πρόγραμμά του: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το Κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα. Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση της χώρας και την εξάρτηση από συμμετοχή της σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει την ανάγκη γενικότερης ρήξης. Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση. Με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη επαναστατικής διαδικασίας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα και στις «αντιιμπεριαλιστικές, αντιμονοπωλιακές» δυνάμεις συγκαταλέγει τον εαυτό του! Το οπορτουνιστικό συνονθύλευμα, που πίνει νερό στο όνομα της ΕΕ, που θέλει ανάπτυξη με μοχλό τα μονοπώλια, που δίνει διαπιστευτήρια στη λυκοσυμμαχία ότι θα μείνει πάση θυσία στο ευρώ και ότι μαζί της θα διαπραγματευθεί, αν ποτέ κυβερνήσει, έχει το θράσος να μετράει τον εαυτό του στις «αντιμονοπωλιακές δυνάμεις»! Και όχι μόνο αυτό. Σκόπιμα και αυθαίρετα προβάλλει στις σημερινές συνθήκες μια πρόβλεψη και εκτίμηση του ΚΚΕ, όταν είναι φανερό ότι, ανεξάρτητα από τους τριγμούς στο αστικό σύστημα, σήμερα δε βρισκόμαστε ακόμα «σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους». Αυτά είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ, που βαφτίζει «εξέγερση» το σπάσιμο της βιτρίνας και «εξαλλοσύνες» την απεργία των ναυτεργατών στο λιμάνι. Πολύ περισσότερο που δυνάμεις όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι αντικειμενικά σύμμαχοι των αστικών κομμάτων, στο βαθμό που διαγκωνίζονται μεταξύ τους για τη διαχείριση της αστικής εξουσίας και όχι για την ανατροπή της. Αλλωστε, οι θέσεις που προβάλλει ως δύναμη κυβερνητική κάθε άλλο παρά ενάντια στα μονοπώλια είναι αφού μιλάει για την αναγκαιότητα ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας για ανάπτυξη, δηλαδή τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους κ.λπ. Ταυτόχρονα, εχθρεύονται την ταξική πάλη, κάνοντας κηρύγματα για «κοινωνική συνοχή», που σε συνθήκες καπιταλισμού ισοδυναμεί με ταξική συναίνεση.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ξέρει ότι κάνει λαθροχειρία και ατιμία με το συγκεκριμένο απόσπασμα από το πρόγραμμα του ΚΚΕ, αλλά αυτό σε τίποτα δεν τον αποτρέπει. Γιατί; Το ομολόγησε ο ίδιος σε προηγούμενες ομιλίες και συνεντεύξεις του. Επειδή ελπίζει (και μάταια επιδιώκει...) να στρέψει τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ ενάντια στην καθοδήγηση του Κόμματος, για να νοθεύσει τη στρατηγική του ΚΚΕ και τις συλλογικά επεξεργασμένες προγραμματικές αρχές του, όπως δεκαετίες τώρα κάνουν με δόλια μέσα οι αστοί και οι μηχανισμοί τους, θέλοντας να σύρουν το ΚΚΕ στο γήπεδό τους, να το κάνουν να εγκαταλείψει την αντιμονοπωλιακή του στρατηγική, να γίνει και αυτό κόμμα της αστικής διαχείρισης. Είναι βαθιά νυχτωμένοι αν διατηρούν έστω και την πιο μικρή ελπίδα ότι θα τα καταφέρουν. Το ΚΚΕ, τα μέλη και τα στελέχη του γαλουχούνται στο πεδίο της ταξικής πάλης και όχι στα τραπέζια του κοινωνικού διαλόγου και του συμβιβασμού, όπως ο Βασιλόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι συνδικαλιστές του. Οι κομμουνιστές αντιπαλεύουν με αδιαπραγμάτευτη συνέπεια τα κόμματα των μονοπωλίων και της ΕΕ, και δε συνεργάζονται μαζί τους στα σωματεία και την Τοπική Διοίκηση, όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να χτυπήσει το ταξικό κίνημα. Το ΚΚΕ δε «γλείφει» τη σοσιαλδημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, που χαντάκωσαν το λαό, για να πάρει δυο υπουργικές θεσούλες, όπως έκανε και κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, το ΚΚΕ δεν είναι σαν τα μούτρα τους. Δεν κατάφεραν να το βάλουν στο χέρι όταν χανόταν ο κόσμος, το '91 - '92, νομίζουν οι αφελείς και καιροσκόποι ότι θα το καταφέρουν τώρα;

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Η φθορά των λαϊκών συνειδήσεων.

«Εάν, όμως, παρ' όλα αυτά, εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε...».Ποιος τα είπε αυτά; Ο Αλ. Τσίπρας. Εδωσε μάλιστα την πρωθυπουργία στην Αλέκα Παπαρήγα! Φαντασιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα πει κανείς, αλλά ο τυχοδιωκτισμός του δεν έχει όρια. Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με Καμμένο. Συμμαχία με ένα κόμμα από τα σπλάχνα της ΝΔ. Κόμμα του κεφαλαίου, της ΕΕ, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών με Ρωσία, Κίνα, κ.λπ.

Ο Ν. Βούτσης, άλλο ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, μοίρασε ακόμη πιο μεγάλες αυταπάτες, μιλώντας για στήριξη από τον Καμμένο σε περίπτωση που πάρουν αυτοδυναμία! Σε ό,τι έχει σχέση με τη γαλαντομία προς το ΚΚΕ, να του δώσουν τον πρωθυπουργό για να συνεργαστεί στην κυβέρνηση, νομίζουν πως είναι «σαν τα μούτρα τους». Καλά, πιστεύουν πως είναι ικανοί «να το βάλουν στο χέρι»; Γιατί θέλουν το ΚΚΕ με όσο γίνεται λιγότερη δύναμη, για να το εξαναγκάσουν να συμπράξει κυβερνητικά μαζί τους. Αλλά το ΚΚΕ δεν το έβαλαν στο χέρι οι αστοί, θα το βάλουν οι Συριζαίοι; Μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους.

Τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τον ξέρει ο λαός, ξέρει και το ρόλο του όλα αυτά τα χρόνια. Ας σταθούμε σε κρίσιμης σημασίας ζητήματα, καθοριστικά για τη ζωή του λαού, και στη στάση που κράτησε ο οπορτουνισμός απέναντί τους.

Λατρεία για την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία

Θιασώτης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, αναδείχτηκε πρωτοπόρος στην προσπάθεια εξωραϊσμού της φύσης και του ρόλου της:

-- Υπερψήφισε το 1992, μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ολοι μαζί απέρριψαν την πρόταση του ΚΚΕ να τεθεί αυτή στην κρίση του λαού με διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

--Δήλωνε τότε ο Λ. Κύρκος στη Βουλή: «Επειδή όμως ακούστηκε και από την παλαιοημερολογίτικη πλευρά του αριστερού κινήματος, που είναι αμετακίνητα προσδεδεμένη στο χτες, μία πρόκληση προς τις ζωντανές δυνάμεις του Κοινοβουλίου και τις ζωντανές δυνάμεις της Αριστεράς, να τροποποιήσουν τη στάση τους και να συνταχθούν "κατά", θα ήθελα να πω ότι εγώ σαν αριστερός πολίτης θα ψηφίσω το Μάαστριχτ».

-- Ο εισηγητής του ΣΥΝ Γρ. Φαράκος έλεγε: «Επιλέγουμε την πορεία προς την Ενωμένη Ευρώπη και θέλουμε να συμβάλουμε στη συνειδητή αποδοχή της από την κοινή γνώμη»... Κι αυτό πράττει ο ΣΥΝ 15 χρόνια συνεχώς.

-- Για το Μάαστριχτ τοποθετήθηκε λίγα χρόνια αργότερα ο Αλ. Τσίπρας και στις 7/1/2008 δήλωσε: «Το ζήτημα για εμάς τότε ήταν αν θα ήμασταν αρνητικοί ή αν θα ήμασταν "ανεκτικοί" στην ολοκλήρωση της Ευρώπης (...). Επιλέξαμε το δεύτερο δρόμο».

-- Και όταν η χώρα έμπαινε στην ΟΝΕ ζητωκραύγαζε η ηγεσία του περί «ιστορικού επιτεύγματος»...

Σε κάθε περίπτωση με τους ιμπεριαλιστές

Εδωσε άλλοθι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που αιματοκύλισαν λαούς:

-- Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, τσουβάλιασε θύτες και θύματα κραυγάζοντας: «Οχι στην εθνοκάθαρση του Μιλόσεβιτς κι όχι στον πόλεμο των ΗΠΑ», αφήνοντας απέξω την ΕΕ που συμμετείχε με τα μπούνια στην επέμβαση. Οι ίδιοι λίγο πριν ανακηρύξουν «χασάπη» τον Μιλόσεβιτς συναγελάζονταν μαζί του με επισκέψεις στο Βελιγράδι.

Στις 9/6/99, μέρα επίσκεψης στη Θεσσαλονίκη του πρώην υπουργού Αμυνας των ΗΠΑ Γ. Κοέν, και ενώ το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, η οργάνωση του ΣΥΝ στη Θεσσαλονίκη εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία κατήγγειλε το ΚΚΕ (!) για τη διαδήλωση που οργάνωσε, κάνοντας λόγο για «ανεύθυνη και μικροκομματική πολιτική του ΚΚΕ» και για «τακτική της σύγκρουσης και της τυφλής άρνησης»!

-- Τα ίδια έκανε και μετά την 11η Σεπτέμβρη και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Πρόβαλλε το «όχι στον πόλεμο όχι στην τρομοκρατία», υιοθετώντας το νέο πρόσχημα των ιμπεριαλιστών.

-- Στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ έφτασε να διοργανώνει συλλαλητήρια από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, να διαδηλώνει αγκαζέ με τον Λαλιώτη υπουργό τότε της κυβέρνησης, η οποία είχε παραχωρήσει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές για τη διεξαγωγή του πολέμου. Χλεύαζε τις κινητοποιήσεις του λαού, μιλώντας για «επαρχιώτικο αντιιμπεριαλισμό» και για «επικίνδυνες τυχοδιωκτικές κινήσεις».

Εχθρεύεται το ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα

Εχθρός του εργατικού λαϊκού κινήματος με ταξικό προσανατολισμό, δε δίστασε να πάρει υπό την προστασία του κουκουλουφόρους προβοκάτορες:

-- Το 2008 αναγόρευσε το πλιάτσικο στην Αθήνα σε «εξέγερση». Η «Αυγή» μιλούσε για «εξεγερμένους νέους»που «ξεσπούν με πράξεις βίας». Ο Αλ. Τσίπρας ζητούσε «να μεταφερθεί το κέντρο του αγώνα απ' τη σπασμένη βιτρίνα στα σχολεία και τις σχολές, σ' όλες τις σχολές της χώρας». Ο Π. Λαφαζάνης συνέκρινε τους κουκουλοφόρους με τους ΕΛΑΣίτες, δικαιολογώντας τους αφού και «το '40 - '44 τους ΕΛΑΣίτες τους λέγανε ληστοσυμμορίτες»! Ενώ συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αποφαίνονταν πως «η "κουκούλα" και η "πέτρα" είναι μητρικά ουσιαστικά στο λεξικό της εξέγερσης»!

-- Τον Οκτώβρη του 2011 υπερασπίστηκε προβοκάτορες που εξαπέλυσαν δολοφονική επίθεση ενάντια στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Απ' τα μικρόφωνα του ρ/σ του ΣΥΡΙΖΑ ωρύονταν ότι «το Σύνταγμα δεν είναι ιδιοκτησία του ΠΑΜΕ» και η ηγεσία του μιλούσε για «συγκρούσεις ροπαλοφόρων και κρανοφόρων», ενώ ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε: «εγώ δεν μπαίνω στη λογική που λέει ότι όσοι φοράνε κουκούλες και πετάνε πέτρες είναι προβοκάτορες».

-- Εννοείται ότι κολάκεψε όσο κανείς τους «αγανακτισμένους» του Συντάγματος μιλώντας για «τομή στα μεταπολιτευτικά χρονικά». Καμώνονταν πως δεν καταλάβαινε ότι συνθήματα όπως «οι 300 στο Γουδή» και κραυγές «έξω τα κόμματα», «έξω τα συνδικάτα», αποτελούσαν φυτώριο της αντίδρασης, αλλά σήμερα βγαίνει στα κεραμίδια για την άνοδο της «Χρυσής Αυγής».

Την ίδια στιγμή, διακήρυττε την έχθρα του στο συνεπές ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα:

-- Ο Αλ. Τσίπρας χαρακτήριζε τους αγώνες των ναυτεργατών «εξαλλοσύνες».

-- Τασσόταν υπέρ της «κοινωνικής ειρήνης»: «Οταν η κατάσταση στη χώρα θα είναι έκρυθμη, όταν η κοινωνία θα είναι ένα καζάνι που βράζει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί και να τα διαλύσει όλα, ποιος σοβαρός επενδυτής θα έρθει σε τέτοιο περιβάλλον;»....

-- Αγωνιούσε για την αναταραχή στους τόπους δουλειάς: «Ηδη υπάρχει κοινωνική αναταραχή (...) Μη βλέπετε ότι δεν υπάρχει μια μαζική αντίδραση σε όλα αυτά. Αν το δει κανείς κατά τόπους, σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας, σε εργασιακούς χώρους αυτά τα ξεσπάσματα είναι ορατά. Και βεβαίως φοβόμαστε και έχουμε δηλώσει δημόσια αυτήν την ανησυχία».

-- Και πάντα και παντού ομνύει στην «κοινωνική συνοχή», την υποταγή της εργατικής τάξης στους εκμεταλλευτές της.

Οπαδός της ναρκω-κουλτούρας

Είναι τόσο «προοδευτικοί» που αναγνωρίζουν στη νεολαία το δικαίωμα στην ...αυτοκτονία. Πρόσφατα συντάχτηκε με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ στην υποστήριξη του επικίνδυνου νομοσχεδίου διάδοσης της ναρκω-κουλτούρας, με το «επιχείρημα» του δικαιώματος στην αυτοπροσβολή και την αυτοκτονία! Και επιτέθηκε με σφοδρότητα στο ΚΚΕ για την εναντίωσή του σε αυτό, για το γεγονός δηλαδή ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα των νέων στη ζωή με δικαιώματα.

Το επικίνδυνο νομοθέτημα προέβλεπε τη νομιμοποίηση της χρήσης, προμήθειας, κατοχής ναρκωτικών ουσιών, της καλλιέργειας ινδικής κάνναβης και αντιμετώπιζε ευνοϊκότερα από πριν την εμπορία. Αντί της ενίσχυσης της απεξάρτησης για τους χρήστες, έφερνε την ιδιωτικοποίηση της πρόληψης, απεξάρτησης και επανένταξης.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η «Αυγή» υπερασπίστηκαν με σθένος το ν/σ και τη γενίκευση της χορήγησης υποκατάστατων που αποτελούν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, συντήρηση του χρήστη, στη ζωή και στις ουσίες, αλλά σε καμία περίπτωση θεραπεία. Αλλωστε, έχει βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής (2006), που χαρακτήριζε τα ναρκωτικά «χρόνια αυτοπροκαλούμενη υποτροπιάζουσα νόσο», δηλαδή, λίγο - πολύ μια αγιάτρευτη ασθένεια! Θέση που όχι μόνο αρνείται στο χρήστη τη δυνατότητα και το δικαίωμα να απεξαρτηθεί, αλλά προεξοφλεί την καταδίκη του.

Πλάτες στο ΠΑΣΟΚ

Ισχυρίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ότι παλεύει για την αλλαγή των συσχετισμών. Αυτός που έκανε πλάτες στο ΠΑΣΟΚ και συνέβαλε στη διατήρηση αυτών των συσχετισμών συνεργαζόμενος μαζί του στο συνδικαλιστικό κίνημα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

«Δεν ζητάμε πιστοποιητικά προτέρου εντίμου βίου», το ΠΑΣΟΚ «εντάσσεται στις δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης», κάγχαζε, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

Το Σεπτέμβρη του 2009, και ενώ το ΚΚΕ μιλάει ήδη για θύελλα που έρχεται είτε με ΠΑΣΟΚ, είτε με ΝΔ, ο Αλ. Τσίπρας στη συνέντευξη Τύπου που παραχωρεί στο πλαίσιο της ΔΕΘ αποφαίνεται: Το ΠΑΣΟΚ λέει «σωστά πράγματα, δεν ξέρω όμως αν είναι αρκετά»!

Στα μέσα του Σεπτέμβρη, ο Δ. Παπαδημούλης δηλώνει ότι το κόμμα του είναι χρήσιμο για να ελέγχει το ΠΑΣΟΚ και να το «φέρνει στα ίσια του» αν αυτό ξεστρατίζει. Δηλώνει: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στη νέα Βουλή μια δύναμη (...) που "θα κρατάει τα μπόσικα". Θα ελέγχει ότι θα τηρηθούν οι όποιες θετικές δεσμεύσεις και θα αντιστέκεται σε αρνητικές επιλογές (...) Μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με ακόμη μεγαλύτερη αυτοδυναμία θα ξαναφέρει φαινόμενα κομματισμού και αλαζονείας και θα διευκολύνει την αθέτηση θετικών δεσμεύσεων. Αντίθετα, μια ισχυρή παρουσία της δικής μας φωνής μέσα στη Βουλή μπορεί να αντιρροπήσει αυτούς τους κινδύνους».

Και: «Ο ΣΥΝ θα είναι δύναμη ελέγχου (...) ώστε να μην της επιτρέψουμε εύκολα να ξεχάσει τις όποιες θετικές δεσμεύσεις»!

Την επομένη των εκλογών ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε απ' τους πρώτους να δώσει περίοδο χάριτος στη νέα κυβέρνηση, μιλώντας ταυτόχρονα για «προγραμματική αντιπολίτευση». Ετσι, στο πλαίσιο των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης στη Βουλή ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πανηγύριζε: «Ακούσαμε σήμερα θετικές εξαγγελίες»! Ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε από το βήμα της Βουλής: «Κύριε πρωθυπουργέ, έχετε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξετε ότι είστε ειλικρινείς, όταν λέτε ότι είστε διατεθειμένοι για μεγάλες ρήξεις και τομές, προκειμένου να προασπίσετε το δημόσιο συμφέρον. Κάντε το και πρώτα εμείς θα το χαιρετίσουμε! Ιδού, λοιπόν, η ευκαιρία! Θα αποδείξετε ότι το εννοείτε ή θα ακολουθήσετε την πεπατημένη, προεκλογικά να βγάζετε φλας αριστερά και μετεκλογικά να στρίβετε δεξιά;»...

Το Νοέμβρη του 2009 πια και ενώ έχει φανεί ολοκάθαρα τι είδους πολιτική θα ασκήσει το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καμώνεται πως ...έπεσε απ' τα σύννεφα και καταγγέλλει: «Κραυγαλέα αθέτηση των δεσμεύσεων της κυβέρνησης» διερωτώμενος υποκριτικά τι μεσολάβησε «για τη στροφή των 180 μοιρών»!

Βάσω ΝΙΕΡΡΗ

Ο Τσίπρας. Οι πρωθυπουργοί και το...Μπαρμπούνι.........

Θέλει να κυβερνήσει με στήριξη Καμμένου και ΠΑΣΟΚων

Αφού δημοσκοπικά είμαι στα ίδια με Βενιζέλο και Σαμαρά, γιατί να μη θέλω πρωθυπουργία, αναρωτιέται ο Τσίπρας...

Να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα προσπαθούσαν χτες στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ομολογία του επικεφαλής του σε συνέντευξη στο tvxs.gr, όπου αναφερόμενος στο ενδεχόμενο το κόμμα του να πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πρόσθεσε: «Εάν εμείς, ως αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι».

Αλλωστε, όπως είπε σε άλλη του συνέντευξη (protagon.gr), «ο Καμμένος έχει κάνει κάποιες παρουσίες στη βουλή οι οποίες ήταν ενδιαφέρουσες. Και μπορεί και να του πιστώνουν και το γεγονός ότι εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να μείνει στο μαντρί που λέμε, όταν το μαντρί διεκδικεί να γίνει εξουσία και δεν το 'κανε. Ε, αυτό το πιστώνεται, είναι γεγονός».

Πρόσθεσε ακόμα ότι οι βλέψεις τους είναι πολύ ευρύτερες και τους οδηγούν κατευθείαν στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ, αφού, όπως είπε, «μιλάμε για μια κυβέρνηση η οποία θα 'χει πυρήνα στην αριστερά, μπορεί να είναι και δυνάμεις επαναλαμβάνω, που θα προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ». Βέβαια, αναρωτήθηκε «γιατί να μην είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ (...) Γιατί εμείς έχουμε πάρει κεφάλι από τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις», κάτι «το οποίο θα έδινε λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας, στο χάος και στην ακυβερνησία», για την οποία, όπως φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ ανησυχεί, όπως και τα αστικά κόμματα.

Η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λοξοκοιτάζει προς όλες τις κατευθύνσεις με τη φιλοδοξία να φορέσει κυβερνητικά κοστουμάκια. Στο πλαίσιο αυτό, ήδη συνεργάζεται με στελέχη και κινήσεις που «αποκολλήθηκαν» απ' το ΠΑΣΟΚ, «κλείνει το μάτι» στον Καμμένο, ενώ στην προαναφερθείσα συνέντευξη ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα ήθελε και τη συνεργασία με το ΕΠΑΜ του Καζάκη, που όμως επέλεξε άλλο δρόμο, αυτό της συνεργασίας με τον Παπαθεμελή! Δηλαδή, ο αντιμνημονιακός μύλος όλα τα αλέθει.

Ορέγονται καρέκλες
Ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, που βλέπει τις δηλώσεις Τσίπρα να δυναμιτίζουν τη συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία, δήλωσε χτες ότι «η διαδρομή και οι θέσεις του Πάνου Καμμένου τον τοποθετούν δεξιότερα της ΝΔ» και «μια αριστερή - αντιμνημονιακή κυβέρνηση που θα εξαρτάται από την ψήφο του Πάνου Καμμένου είναι αδύνατο να σταθεί». Πιο πάνω απ' όλα, όμως, είναι η επιθυμία τους να κυβερνήσουν με κάθε κόστος και γι' αυτό ο Παπαδημούλης κατέληξε ότι «αν άλλες δυνάμεις θέλουν να δώσουν ψήφο ανοχής, είναι δικό τους θέμα».

Μετά απ' όλα αυτά, ο Αλ. Τσίπρας επανήλθε χτες με εξηγήσεις στον ρ/σ «Real», όπου ανέφερε μεταξύ άλλων:«Είπα το αυτονόητο (...) Οταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (...) δώσει διερευνητική εντολή στον ΣΥΡΙΖΑ, θα απευθυνθώ στα κόμματα της αριστεράς για τον σχηματισμό κυβέρνησης και θα ασκήσουμε το συνταγματικό μας δικαίωμα να απευθυνθούμε στη Βουλή προκειμένου να λάβουμε ψήφο εμπιστοσύνης. Και εκεί δεν θα αρνηθούμε προφανώς την ψήφο κανενός (...) Αν δεχθούμε ψήφο εμπιστοσύνης ακόμα και από βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλα κόμματα, που δεν θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση, ακόμα κι από βουλευτές που έχουν εκλεγεί από το ΠΑΣΟΚ, δεν θα το αρνηθούμε». Μάλιστα, πρόσθεσε ότι θα «το διεκδικήσουν».

Αυτό που δεν εξήγησε ο Αλ. Τσίπρας είναι τους λόγους για τους οποίους οι βουλευτές του Καμμένου ή του ΠΑΣΟΚ που θα έχουν εκλεγεί στη βάση των γνωστών φιλομονοπωλιακών προγραμμάτων των κομμάτων τους, θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που, όπως διατείνεται, θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Αν αυτό συνέβαινε, θα οφειλόταν ακριβώς στο γεγονός ότι άπαντες αναγνωρίζουν πως οι κραυγές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στο μνημόνιο, στο ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του έχουν ημερομηνία λήξης, την ώρα που λήγει και η εκλογική διαδικασία.

Δίψα για διαχείριση

Συνεχίζοντας να κοροϊδεύει με θράσος το λαό, επανέλαβε τη ...γαλαντόμα πρόταση, πιστεύοντας ότι το ΚΚΕ θα δελεασθεί από θεσούλες της αστικής διαχείρισης, ότι «αν διεκδικήσει κάποιος άλλος από τα κόμματα της αριστεράς, η κα Παπαρήγα ή ο κ. Κουβέλης, εγώ δεν θα διεκδικήσω, αν είμαστε το μεγαλύτερο από τα τρία αυτά κόμματα, την πρωθυπουργική καρέκλα για τον εαυτό μου».

Αποκαλύπτοντας, τέλος, το μικρομεγαλισμό και τη δίψα που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να αναρριχηθεί στα ανώτερα κλιμάκια της αστικής διαχείρισης, είπε στο protagon.gr: «Ε, θα μπορούσα να είμαι, ναι, γιατί όχι; Γιατί να μην είμαι; (...) Οταν, όταν, με συγχωρείτε (...) όταν βλέπω σε δημοσκοπήσεις ερώτηση αυθόρμητα, αυθόρμητη απάντηση να βάζουν τον Τσίπρα στο ίδιο μέγεθος με αυτούς που κοιμούνται και ξυπνάνε με το αν θα γίνουν πρωθυπουργοί, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Και το βλέπω αυθόρμητα να βγαίνει αυτό από τον κόσμο γιατί να σας απαντήσω πως όχι;».

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Η κοροϊδία του λαού

«Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πλασάρεται σαν "αντιμνημονιακή" δύναμη και ζητάει να κυβερνήσει για να επαναδιαπραγματευτεί - όπως λέει - το μνημόνιο (...) Διαπραγμάτευση, όμως, για το χρέος, που δεν είναι του λαού, αλλά της πλουτοκρατίας, σημαίνει συμφωνία με τους δανειστές για τους όρους της αποπληρωμής, όπως έκανε και το ΠΑΣΟΚ, υπογράφοντας το πρώτο μνημόνιο και μαζί με τη ΝΔ το δεύτερο (...) στην καλύτερη περίπτωση, μια "αριστερή κυβέρνηση" διεκδικεί να υπογράψει ένα "άλλο" μνημόνιο με τους δανειστές, οι οποίοι (...) είναι οι (...) καπιταλιστικές κυβερνήσεις των άλλων κρατών της ΕΕ, οι οποίες (...) προωθούν στις χώρες τους τα ίδια αντιλαϊκά μέτρα με αυτά που προωθούνται στην Ελλάδα. Με αυτές τις κυβερνήσεις θα πάει να διαπραγματευτεί η "αριστερή κυβέρνηση" στις 7 του μήνα, αφού τις αναγνωρίζει σαν "εταίρους" στην ΕΕ, στην οποία θέλει να παραμείνει. Είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι αυτές οι κυβερνήσεις (...) θα δεχτούν για την Ελλάδα (...) να πάρει φιλολαϊκά μέτρα, ενώ οι ίδιες τσακίζουν μισθούς και δικαιώματα των λαών τους (...) δε θα έκαναν καμιά υπαναχώρηση στα βάρβαρα μέτρα, αφού αυτά υπαγορεύονται από τη στρατηγική της ΕΕ και όχι από το χρέος, γι' αυτό και παίρνονται ενιαία σε όλες τις χώρες της Ευρωένωσης.

...με ορατό ένα επικίνδυνο αποτέλεσμα

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αντιφάσκει και κοροϊδεύει όταν λέει ότι θα φορολογήσει το κεφάλαιο για να διασφαλίσει χρήματα για ανάπτυξη. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται είναι καπιταλιστική, αφού δεν έχει στρατηγική σύγκρουσης με τα μονοπώλια και θέλει τη χώρα μέσα στην ΕΕ. Καπιταλιστική ανάπτυξη όμως σημαίνει επενδύσεις εκεί όπου υπάρχει κέρδος για το κεφάλαιο και όχι εκεί που επιβάλλουν οι λαϊκές ανάγκες. Σημαίνει ακόμα επιδότηση του κεφαλαίου με ζεστό κρατικό χρήμα. Δηλαδή, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα φορολογήσει τους καπιταλιστές, αλλά θα τους επιστρέψει τα χρήματα στην άλλη τσέπη, για να κάνουν επενδύσεις και να έρθει ανάπτυξη. Αυτή η ανάπτυξη καμιά διαφορά δεν έχει με αυτή που υπηρετούν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και είναι δεδομένο ότι θα οικοδομηθεί στα αποκαΐδια των εργατικών λαϊκών κατακτήσεων.

Να προσπεραστούν τα αναχώματα

(...) Το ΚΚΕ λέει αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους. Λέει κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και λαϊκή οικονομία, με εργατικό κοινωνικό έλεγχο στα μέσα παραγωγής. Από αυτή τη σκοπιά, οι κυβερνητικές συνεργασίες που οραματίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ανέφικτες με το ΚΚΕ, που έχει εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις και στόχους, εφικτές όμως με τα άλλα "αντιμνημονιακά" κόμματα ή το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με τη ΝΔ, με τους οποίους συμπλέει διαχειριστικά (...) Να τον προσπεράσει ο λαός όπως και τα άλλα αναχώματα που στήνουν μπροστά του (...) Ψήφο στο ΚΚΕ για εμπόδισμα των αντιλαϊκών μέτρων και για να δυναμώσει η προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης, που συμφέρει το λαό» (από άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: "Δεξιοί" ή "Αριστεροί" !!!!!!!!!!!!!!!!

Ένα παλιό(2006) αλλά διαχρονικό σχέδιο, για το ρεζιλίκι του οπορτουνισμού…

-- Γιατί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιμένει για «ενότητα της αριστεράς», ενώ ξέρει ότι στρατηγικά τους χωρίζει χάος με το ΚΚΕ;

Είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε καταρχήν ως «Χώρος Διαλόγου» το 2001, απ' την ανάγκη του ΣΥΝ για εκλογική επιβίωση και με την ελπίδα ότι μέσω αυτού θα χτυπήσει το ΚΚΕ, στο οποίο απευθύνουν συχνά πυκνά υποκριτικά προτάσεις ενότητας και συνεργασίας, προκειμένου να το κατηγορούν στη συνέχεια ότι δε συνεργάζεται. Ενότητα βεβαίως δεν πέτυχαν ούτε μεταξύ τους και ούτε τη θέλουν με το ΚΚΕ, αφού γνωρίζουν καλά ότι είναι αγεφύρωτες και στρατηγικής σημασίας οι διαφορές που τα χωρίζουν. Αυτό που θέλουν είναι να πλαγιοκοπήσουν τη στρατηγική του ΚΚΕ, όπως επιδιώκει το σύνολο του αστικού συστήματος. Διακηρυγμένος στόχος τους είναι και «η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων εντός της αριστεράς», όπως οι ίδιοι περιγράφουν το χώρο στον οποίο τσουβαλιάζουν το ΚΚΕ με τον εαυτό τους και άλλους. Αναγνωρίζουν μάλιστα ότι αυτός ο στόχος έχει σημασία συνολικά για το αστικό πολιτικό σύστημα και την εξουσία των αστών, την οποία θέλουν να διαχειριστούν.

Τις επιδιώξεις τους τις ομολογούν οι ίδιοι, όπως φαίνεται από τα παρακάτω, ενδεικτικά μόνο παραδείγματα:

-- Το 2001, αφού έχει συγκροτηθεί ο «Χώρος Διαλόγου», ο Στ. Πιτσιόρλας στέλεχος τότε του ΣΥΝ, δήλωνε στην ΚΠΕ του κόμματός του σχετικά με τον σκοπό της πρωτοβουλίας αυτής: «Ο χώρος μας δίνει τη δυνατότητα να συσπειρώσουμε δυνάμεις και να απομονώσουμε το ΚΚΕ».

-- Αργότερα, τον Ιούνη του 2009, ο Αλ. Αλαβάνος ομολογούσε στην «Αυγή» για τη σκοπιμότητα ίδρυσης του σχήματος: «Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεκίνησε από την αναγκαιότητα να εξασφαλίσει ο ΣΥΝ την είσοδό του στη Βουλή...».

-- Το 2004 μετά τις εκλογές ο ίδιος δήλωνε προς κάθε κατεύθυνση και ενδιαφερόμενο: «Αν δεν υπήρχε ο ΣΥΝ, τότε υπήρχε κίνδυνος το ΚΚΕ να φτάσει το 7%».

-- Τον Δεκέμβρη του 2004 ο πρόεδρος τότε του ΣΥΝ Ν. Κωνσταντόπουλος στο Συνέδριο του κόμματος έλεγε: «Για μεγάλο διάστημα θα διεξάγεται σκληρός αγώνας για τη διαμόρφωση των συσχετισμών στο χώρο της αριστεράς, από την έκβαση του οποίου θα εξαρτηθούν πολλά, όχι μόνο για την αριστερά, αλλά για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα».

-- Τον ίδιο χρόνο, ο Δ. Χατζησωκράτης, στέλεχος τότε του ΣΥΝ, υπενθύμιζε στην ηγεσία του κόμματός του: «Να υπενθυμίσω μόνο ότι η εκκίνηση της πρωτοβουλίας συνοδεύτηκε με τη στόχευση για την εκλογική αποτύπωση της ανατροπής του συσχετισμού εντός της αριστεράς».

-- Τον Γενάρη του 2008, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε στην «Εποχή»: «Για να μπορέσει το ΚΚΕ να μπει σε μια τροχιά συζήτησης με την υπόλοιπη αριστερά, θα πρέπει να αισθανθεί ότι ο δρόμος που ακολουθεί είναι αδιέξοδος. Με άλλα λόγια, για να αλλάξει το ΚΚΕ στρατηγική, πρέπει να ηττηθεί πολιτικά».

-- Τον Απρίλη του 2009, πραγματοποιήθηκε η πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ρ. Ρινάλντι, μέλος της Γραμματείας του, προερχόμενος απ' την ΚΟΕ, κραύγαζε:«Μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στα πλαίσια της αριστεράς προς όφελος μιας ριζοσπαστικής ανοικτής μετασχηματιστικής αριστεράς και σε βάρος μιας σεχταριστικής, δογματικής, αντικινηματικής, ασάλευτης πτέρυγας».

-- Τον Σεπτέμβρη του 2009, η ΚΟΕ, συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, σε ανακοίνωσή της, διαμαρτύρονταν: «Χάθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα να περιορίσουμε το ΚΚΕ να μη μονοπωλεί το χώρο της αριστεράς».

-- Τον Νοέμβρη του 2009, ο Αλ. Αλαβάνος στην πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε: «Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ήττα γιατί αποτύχαμε στον στόχο (...) της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων εντός της αριστεράς».

Τίποτα καινούριο δε λένε. Απλά επιβεβαιώνουν ότι ο στόχος της «ενότητας» που παπαγαλίζουν είναι αλλοθι για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι ενότητα δυνάμεων με διαφορετικές, αντίθετες στρατηγικές δεν μπορεί να υπάρξει. Και αν γίνει, σύντομα οι διαφορετικές στρατηγικές των διαφορετικών δυνάμεων θα την ακυρώσουν στην πράξη. Μόνο που στο μεταξύ θα έχουν σπείρει απογοήτευση στο λαό. Αλλωστε, στο δικό τους «ενωτικό σχήμα», το οποίο έχει διασπαστεί τουλάχιστον τέσσερις φορές σε λιγότερο από δέκα χρόνια, οι δέκα τάσεις και συνιστώσες έχουν δεκαπέντε διαφορετικές απόψεις και θέσεις, συχνά αντιφατικές και συγκρουόμενες μεταξύ τους. Να τους αποκαλύψει ο λαός για το ρόλο τους. Να τους τιμωρήσει και στην κάλπη, για τις κακές υπηρεσίες που προσφέρουν στην ανάπτυξη του κινήματος, στη ριζοσπαστικοποίησή του.

"Ρ" 13042012

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ: "ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ" ΡΗΤΟΡΕΙΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Ο Αλ. Τσίπρας, σε ομιλία του στη Νίκαια την περασμένη βδομάδα, όπου δήλωσε: «Δεν λέμε ότι θέλουμε να βγούμε από το ευρώ γιατί (...) οι επιπτώσεις θα είναι εξαιρετικά επώδυνες (...) Εάν υπήρχε έστω και μια σκέψη πριν από το δεύτερο μνημόνιο ότι θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τη νομισματική υποτίμηση (...) σήμερα αυτές οι σκέψεις δεν μπορεί να έχουν βάση, γιατί έχουμε υπογράψει το αγγλικό δίκαιο (...) Θα έχουμε φθηνή δραχμή (...) και το χρέος στο ισχυρό ευρώ, το οποίο θα πολλαπλασιαστεί αυτόματα με το που θα γίνει αυτό». 

Κλιμακώνοντας τον εμπαιγμό του λαού, ο Αλ. Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι μια «αριστερή» και «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση, για να πετύχει την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, θα επικαλεστεί το επιχείρημα ότι το μνημόνιο αντίκειται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, στη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΕΕ και ότι αποτέλεσε προϊόν εκβιασμού των βουλευτών! Με άλλα λόγια, θα απευθυνθεί στα όργανα της ιμπεριαλιστικής ευρωένωσης, που συνυπογράφει τα μνημόνια με το ΔΝΤ και την κυβέρνηση, για να ζητήσει την ακύρωσή τους.

Μα μόλις πριν από λίγες μέρες, το Συμβούλιο της Επικρατείας στην Ελλάδα έκρινε απόλυτα συνταγματικό το 1ο μνημόνιο, δείχνοντας πως στο αστικό κράτος - και κατ' επέκταση στις διακρατικές καπιταλιστικές ενώσεις - δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν θεσμοί που να έρχονται σε αντίθεση με το γενικό συμφέρον της πλουτοκρατίας. Η εμπειρία του Δικαστηρίου της Χάγης, σε θέματα όπως οι γερμανικές αποζημιώσεις, είναι επίσης διδακτική για το ρόλο των κάθε λογής δικαστηρίων των αστών.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κρύβει ακόμα ότι η όποια «αναθεώρηση» - και τέτοιες προβλέπει η δανειακή σύμβαση και μάλιστα απ' την πλευρά της τρόικας - θα γίνεται μόνο για να φέρει πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Δε λέει στο λαό ότι απαγορεύεται ακόμα και η σκέψη της αναδιαπραγμάτευσης ή αναθεώρησης της σύμβασης από οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν προκύψει στο μέλλον, ακόμα κι αν υπάρξουν δικαστικές αποφάσεις ή άλλες νομοθετικές ρυθμίσεις. Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας παραδέχτηκε ότι κατοχυρώνονται πλήρως οι δανειστές. Πώς, λοιπόν, θα άρει αυτή τους την κατοχύρωση; Πώς, δίχως σύγκρουση με την ΕΕ και την εξουσία του κεφαλαίου;

Αποσιωπά ακόμα ότι στη δανειακή σύμβαση ορίζεται σαφώς ότι στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν υλοποιήσει κατά γράμμα όσα προβλέπονται σ' αυτή, τότε σταματά η χρηματοδότηση (που τσεπώνει η πλουτοκρατία) και η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει όσα έχει λάβει, εντόκως. Κι ότι προβλέπεται επίσης η δυνατότητα κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, στα οποία περιλαμβάνονται σχεδόν τα πάντα, μέχρι και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Ολα αυτά τα κρύβουν απ' το λαό, αφού η παραδοχή τους τινάζει στον αέρα τη δημαγωγία περί μιας κυβέρνησης που, δήθεν, θα χτυπήσει τη γροθιά στο τραπέζι και θα πετύχει καλύτερες συμφωνίες, άρση των αντιλαϊκών μέτρων κ.λπ.

Συσκοτίζουν το γεγονός ότι η κυβέρνηση, εκπροσωπώντας αυτούς που εξουσιάζουν στο πεδίο της οικονομίας, διαπραγματεύτηκε υπέρ τους. Διαπραγματεύτηκε βεβαίως σε συνθήκες ανισομετρίας, δηλαδή μέσα στην ΕΕ, ως επιλογή του κεφαλαίου, αλλά από πιο αδύνατη, με βάση την ισχύ του, θέση. Τέτοια θα είναι η διαπραγμάτευση απ' όποια κυβέρνηση αναδειχτεί στο πλαίσιο της εξουσίας του κεφαλαίου, όπου τα μέσα παραγωγής θα παραμένουν στα χέρια του και θα λειτουργούν για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητά του.