Καταλύτης τα «κόκκινα» δάνεια για τις επιχειρήσεις. Μία στις τρεις βάζουν λουκέτο

Στις οικονομικές εφημερίδες πυκνώνουν οι αναφορές για «εκκαθάριση και οριστική παύση εργασιών» για μία στις τρεις επιχειρήσεις όλων των μεγεθών, με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες. 

Τα ρεπορτάζ επικαλούνται τραπεζικές πηγές, σύμφωνα με τις οποίες οι επιχειρήσεις αυτές έχουν χαρακτηριστεί «μη βιώσιμες» από τις εσωτερικές μονάδες διαχείρισης επισφαλειών των πιστωτικών ιδρυμάτων και οδηγούνται σε «ξαφνικό θάνατο», καθώς εκτός από τα μη εξυπηρετούμενα χρέη στις τράπεζες, δεν ανταποκρίνονται επίσης στις υποχρεώσεις τους σε Δημόσιο, Ταμεία και άλλους ιδιώτες. 

Αλλά και οι εταιρείες που θα την «γλιτώσουν» και θα μπουν σε νέο διακανονισμό με τις τράπεζες, θα πρέπει στο εξής να ανταποκρίνονται με συνέπεια στα συμφωνηθέντα, που σημαίνει αναδιάρθρωση για την εξοικονόμηση κεφαλαίων. 

Επομένως, και στη μια και στην άλλη περίπτωση, αναμένονται μαζικές απολύσεις εργαζομένων και αναδιατάξεις στην αγορά, που θα πλήξουν με πολλούς τρόπους τους εργαζόμενους. 

Κάπως έτσι, η ρύθμιση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων αναμένεται να παίξει και το ρόλο του «καταλύτη» στις νέες αντεργατικές ανατροπές, όπως είναι η πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, ή η μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, προκειμένου να προχωρήσει γρήγορα η καταστροφή των επιχειρήσεων - «ζόμπι» και να αναδιαρθρωθούν οι λιγότερο χρεωμένες, που στο εξής θα μοιράζονται μεγαλύτερο μέρος από την πίτα των τραπεζικών δανείων.

Τάσος Τέλογλου "Να κλείσουν όλες οι μικρές επιχειρήσεις" Τι λες ρε α..............!!!! ( VIDEO)

Αυτή την φοβερή επιλογή για τους μικρομεσαίους επαγγελματίες και επιχειρήσεις, που σβήνουν μέρα με την μέρα από φορολογική ασφυξία και τη νεκρή αγορά, έδωσε ο Τάσος Τέλογλου, συμπλήρωσε μάλιστα, ότι αν δεν κλείσουν κάποιες επιχειρήσεις και τα αφεντικά να δουλέψουν ως υπάλληλοι, (σε πολυεθνικές προφανώς) γιατί δεν πρόκειται να ανοίξουν άλλες επιχειρήσεις

Είναι σκοπός να κλείσουν οι μικρές επιχειρήσεις και πάνε να γίνουν υπάλληλοι; Το σχέδιό τους είναι πολύ συγκεκριμένο και άρχισε να φαίνεται εδώ και καιρό.

Σε θέλουν υπάλληλο των 400 ευρώ πλας, και πολλά σου είναι. Θέλουν να έρθουν εδώ οι πολυεθνικές τους και εμείς να είμαστε για πάντα υπάλληλοί τους..

Διαπραγμάτευση ή πάλη για αποδέσμευση από την Ε.Ε.

Η αντιπαράθεση για το νέο πακέτο βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων, με τις απολύσεις, τα χαράτσια στα ακίνητα, τους πλειστηριασμούς που ετοιμάζει η κυβέρνηση με την τρόικα, αποκάλυψε πως, όπως κι αν ονομαστούν αυτά τα μέτρα - διαρθρωτικά ή δημοσιονομικά - υπηρετούν την κερδοφορία του κεφαλαίου και τις πολιτικές της ΕΕ. Οι επιμέρους διαφωνίες δεν αφορούν στο στόχο, αλλά στο χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής των μέτρων που ήδη έχουν συμφωνηθεί και οδηγούν στο παραπέρα τσάκισμα της λαϊκής οικογένειας. Ο καβγάς για τη «διαπραγμάτευση» με την τρόικα ήταν εξαρχής υπονομευμένος, καθώς από τον ίδιο τον αστικό Τύπο ομολογήθηκε ότι «το δίχτυ της οικονομικής επιτήρησης από τις Βρυξέλλες γίνεται από φέτος πυκνότερο (...) Οσοι πιστεύουν ή ελπίζουν ότι η "μνημονιακή πολιτική" στην οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης φθάνει στο τέλος της - ιδιαίτερα για χώρες όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία - μάλλον "πλανώνται πλάνην οικτράν"».

 Ομολογία που ενίσχυσε την εκτίμηση  ότι ο αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι ένωση καπιταλιστικών κρατών, δεν αλλάζει ούτε με κάποια διαπραγμάτευση ούτε με εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων. Μόνη διέξοδος για τους λαούς είναι η αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη σε κάθε χώρα, που θα οδηγήσει στην αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία. Στο πλαίσιο της ΕΕ μπορούν να γίνουν και μερικά παζάρια, αλλά το μόνο που θα βάλει εμπόδιο στην αντιλαϊκή επίθεση είναι η οργάνωση, σε καθημερινή βάση, της εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, και η πάλη για αλλαγή συσχετισμών σε συμπόρευση με το ΚΚΕ

Τα παπαγαλάκια και η αλλαγή έδρας των...... πολυεθνικών

Οργίασαν τις προηγούμενες μέρες τα παπαγαλάκια των αστών, με αφορμή την αλλαγή έδρας δύο πολυεθνικών επιχειρήσεων, της ΦΑΓΕ και της «Κόκα Κόλα», από την Ελλάδα σε άλλες χώρες. Και τι δεν είπαν: Για τους συνδικαλιστές που διώχνουν τις επιχειρήσεις, για το «ασταθές οικονομικό περιβάλλον» που προκαλεί η λαϊκή αντίδραση στις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης, για την ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα και πάει λέγοντας. Μέχρι και την «Γκουντγίαρ» και την «Πιρέλι» της δεκαετίας του '90 θυμήθηκαν για να πουν ότι φταίνε οι εργάτες και οι αγώνες τους, ακόμα και αυτοί που υπολείπονται σήμερα των πραγματικών αναγκών, για τη μετανάστευση των επιχειρήσεων. Αφήνουμε κατά μέρος το γεγονός ότι οι δύο συγκεκριμένες πολυεθνικές μετέφεραν την έδρα τους και όχι την παραγωγική δραστηριότητα σε άλλη χώρα, εκτιμώντας προφανώς ότι στην Ελλάδα, σε συνθήκες κρίσης και αναιμικής ανάκαμψης, έχουν ικανοποιητικά περιθώρια κέρδους, ιδιαίτερα τώρα που η τιμή της εργατικής δύναμης κατρακυλάει με ασύλληπτους ρυθμούς. Τέτοιες επιχειρηματικές κινήσεις είναι συνηθισμένες στον καπιταλιστικό κόσμο. 

Αλλωστε, η «Κόκα Κόλα» πήγε την έδρα της στην Αγγλία γιατί εκτιμά ότι η ένταξη των μετοχών της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου θα της αποφέρει νέα κεφάλαια. Ενώ η ΦΑΓΕ πήγε στο Λουξεμβούργο θέλοντας να αξιοποιήσει την πολύ χαμηλή φορολογία του συγκεκριμένου κράτους.

... και η πραγματική αιτία

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα έρχονται να κάνουν φύλλο και φτερό τα ψέματα και την προπαγάνδα των αστών. Πρώτο, μόλις πρόσφατα, ο όμιλος «Καρφούρ» πούλησε όλα του τα δικαιώματα στον ντόπιο συνέταιρο Μαρινόπουλο, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ισχυρές μερίδες της ντόπιας πλουτοκρατίας επιδιώκουν να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους σε συνθήκες κρίσης και να κυριαρχήσουν στην αγορά την περίοδο της ανάκαμψης που θα ακολουθήσει.

 Το δεύτερο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι μία στις τρεις ξένες άμεσες επενδύσεις που έχουν υλοποιηθεί, ιστορικά, στην Αλβανία, παραμένει ελληνική (ποσοστό 28%), αναδεικνύοντας την Ελλάδα το μεγαλύτερο ξένο επενδυτή για την αλβανική οικονομία, υποσκελίζοντας ακόμη και την Ιταλία. Το σύνολο των ελληνικών επενδεδυμένων κεφαλαίων στην Αλβανία ανέρχεται στα 1,8 δισ. ευρώ, με αυξητικές μάλιστα τάσεις. Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Οτι το κεφάλαιο επενδύει όπου το περιθώριο του κέρδους του είναι μεγαλύτερο. Μ' αυτόν το βασικό νόμο του καπιταλισμού εξηγούνται και οι μεταναστεύσεις κεφαλαίων και επιχειρήσεων, με δεδομένο μάλιστα ότι το Μάαστριχτ τις ανήγαγε σε ακρογωνιαίο λίθο της ΕΕ. Ας αφήσουν τα σάπια για τους αγώνες των εργατών που διώχνουν τάχα τις επιχειρήσεις. Θέλουν εργάτες δούλους, χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα, γι' αυτό προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους αγώνες.

"Ρ" 19102012

Η μετακόμιση των εταιρειών και οι ανάγκες του λαού

Η είδηση για τη μεταφορά της έδρας της ΦΑΓΕ από την Ελλάδα στο Λουξεμβούργο έχει πυροδοτήσει στις στήλες των οικονομικών εφημερίδων μια πολύπλευρη συζήτηση για το μέλλον της επιχειρηματικότητας, τις κινήσεις που ανοίγονται ως επιλογές μπροστά στις εταιρείες, για την επιβίωση και ανάπτυξή τους κτλ. Από τη πλευρά των λαϊκών αναγκών, πρέπει να είναι καθαρό ότι τέτοιες «μετακομίσεις» των επιχειρήσεων δεν έχουν τίποτα θετικό να προσφέρουν στους εργαζόμενους.

Οι συνέπειες που «κουβαλάει» μαζί της μια τέτοια αλλαγή έδρας δεν αφορούν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, π.χ. σε επαρκή ποσοτικά, θρεπτικά και ασφαλή γαλακτοκομικά προϊόντα. Αφορούν την πρόσβαση του Ομίλου σε περισσότερες ή μεγαλύτερες αγορές, τη μείωση του κόστους παραγωγής, μεταφοράς και κυρίως φορολογικούς παράδεισους, την εξασφάλιση -σε τελική ανάλυση- μεγαλύτερης «ανταγωνιστικότητας» έναντι των άλλων Ομίλων του κλάδου. Ανεξάρτητα από το κατά πόσο η διοίκηση της εταιρείας έχει καταλήξει στο αν θα γίνουν αλλαγές στο προσωπικό που σήμερα απασχολεί στην Ελλάδα (στη συρρίκνωση της γραμμής παραγωγής κ.ά.), τα σχέδια «αναδιάρθρωσης» στα οποία προχωρούν όλο και περισσότερες εταιρείες δεν αποσκοπούν στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων που αντικειμενικά έχει μια χώρα για την ανάπτυξη ενός κλάδου.

Οπως π.χ. τα προτερήματα που θα μπορούσε να αντλήσει η ντόπια γαλακτοβιομηχανία από την ανάπτυξη μιας κτηνοτροφίας που δε θα υπονομευόταν μέσω Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Από την αξιοποίηση (και παραγωγή) του έμπειρου εργατοτεχνικού δυναμικού, μακριά από τη λογική του «κόστους» που πρέπει να περικοπεί και γι' αυτό οδηγεί σε απολύσεις ή αφήνει ανέργους αποφοίτους από τμήματα σχετικά που θα μπορούσαν να δώσουν σημαντική ώθηση στην ίδια την οργάνωση της παραγωγής.

Από την ένταξη στην παραγωγική αλυσίδα όλων των επιτευγμάτων της τεχνολογικής και επιστημονικής προόδου, χωρίς τα βαρίδια της «ανταγωνιστικότητας» που καθορίζουν το αν και το πότε μια νέα μηχανή θα αξιοποιηθεί σε έναν κλάδο με βάση το αν αυτό συμφέρει τον εκάστοτε επιχειρηματία.

Ολα αυτά όμως, δεν αφορούν ούτε τους καπιταλιστές, ούτε τις εφημερίδες τους, γιατί πολύ απλά, η υλοποίηση τέτοιων στόχων απαιτεί κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Είναι όμως θέματα επίκαιρα για το λαό και κάθε εργάτη, γι' αυτό και το βάθεμα της αντιπαράθεσης και της κουβέντας σε κάθε κλάδο, είναι βασική ευθύνη κάθε πρωτοπόρου εργάτη