Η ΕΠΟΝ στην Ευρυτανία (μαρτυρία...)

Η πρώτη Υποδειγματική Διμοιρία ΕΠΟΝ-ΕΛΑΣ στο Καρπενήσι, Απρίλης 1943 (ΑΣΚΙ)

Σας παρουσιάζουμε μία πολύτιμη ιστορική μαρτυρία του αλησμόνητου Ευρυτάνα αγωνιστή Γιώργου Σερετάκη, πολιτικού καθοδηγητή της Υποδειγματικής Ομάδας της ΕΠΟΝ στο Τάγμα Ευρυτανίας του ΕΛΑΣ. Η διήγηση καταγράφηκε πριν από 35 χρόνια (1983) στην εφημερίδα "Οδηγητής" με αφορμή τον εορτασμό -τότε- των 40 χρόνων από την ίδρυση της ΕΠΟΝ και αναφέρεται στην πολύπλευρη δράση της θρυλικής νεολαιίστικης οργάνωσης στην ανταρτομάνα Ευρυτανία!

===========

"Είχες αστέρια ολόλαμπρα

στον ουρανό σου κι άλλα

μα κείνα που δεν έλαμψαν

ήσαν τα πιο μεγάλα."

Ξεκινάω αυτές μου τις αναμνήσεις με τους πιο πάνω στίχους του ποιητή για να τις αφιερώσω στον ανώνυμο ΕΠΟΝΙΤΗ, στη μεγάλη πανστρατιά της ηρωικής νεολαίας της κατοχής, που είτε με το όπλο στο χέρι, είτε με το μπουγέλο και το πινέλο, είτε με το σημείωμα σφιγμένο στα φυλοκάρδια της ψυχής του, έγραψε τη μεγαλειώδη δράση της στα γεμάτα εθνική ανάταση χρόνια της Εθνικής μας Αντίστασης.

Αλήθειες που δυστυχώς «ξεχάστηκαν» στα εγκαίνια του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στη Νικομήδεια Ημαθείας

Του Αλέκου Χατζηκώστα

Εγκαινιάστηκε το πρωί της Κυριακής 23/10 στη Νικομήδεια το Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης, προϊόν συνεργασίας του Δήμου Βέροιας και του Συλλόγου Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 Ν. Ημαθίας.

Ανάμεσα στους εκατοντάδες που πήραν μέρος στη εκδήλωση ήταν ο τρεις βουλευτές Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι κ.α

Στους συγκεντρωμένους μετά τον αγιασμό ακολούθησαν χαιρετισμοί από τους:  Τον Πρόεδρο του Συλλόγου Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 Ν. Ημαθίας.

 κ. Στολτίδη Σπύρο. 

-Διαβάστηκε χαιρετισμός από τον Αντιπεριφερειάρχη Ημαθίας Κωνσταντίνο Καλαϊτζίδη που απουσίαζε δικαιολογημένα . 

-Χαιρετισμός από τον πρόεδρο του Δ.Σ Τηλέμαχο Χατζηαθανασίου, λόγω δικαιολογημένης απουσίας  του Δημάχρου. Βέροιας. 

Ομιλητής ήταν ο Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Βέροιας κ. Δημήτριος Τραπεζανλής. 

Στο τέλος υπήρχε ξενάγηση στον εκθεσιακό χώρο και δεξίωση. 

Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων του Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης στη Νικομήδεια θα περίμενε κανείς πέρα από την συγκίνηση και τις αναφορές για τον πατριωτισμό και την ανάγκη διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων να ακουγόταν (αλλά και να φαινόταν μέσω των ΦΩΤΟ του ίδιου του Μουσείου) δύο βασικές ΑΛΗΘΕΙΕΣ:

Η πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός ότι το ΚΚΕ ήταν ο οργανωτής, καθοδηγητής και ο κύριος αιμοδότης της Εθνικής Αντίστασης (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΟΠΛΑ). Κάθε προσπάθεια «αποχρωματισμού» της Αντίστασης είναι ιστορικά και πολιτικά λαθεμένη!

Η δεύτερη έχει να κάνει ότι οι αγώνες και οι θυσίες των αγωνιστών της Αντίστασης προφανώς και σήμερα δεν συνδέονται μόνο με την πάλη π.χ για τις γερμανικές επανορθώσεις ή κατά του φασισμού και του πολέμου αλλά και με την πάλη για να γίνουν πράξη τα ανεκπλήρωτα ιδανικά της. Ιδανικά που δεν χωρούν στα στενά "κοστούμια" της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής όπως και των προηγούμενων. Ιδανικά που δέονται στενά με την πάλη ριζικές αλλαγές στη χώρα μας, μιας και το ΕΑΜ όπως έλεγε και ο ύμνος του "έχει πρόγραμμα ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ".

Και για να μη ξεχνάμε, ένα χρόνο αργότερα από την ίδρυση του ΕΑΜ κυκλοφορεί η μνημειώδης μπροσούρα του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» που αποτέλεσε το «Ευαγγέλιο» του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. 

Εκεί αναφέρεται: «… Ο σημερινός αγώνας του λαού μας στο περιεχόμενό του δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο παρά απελευθερωτικός. Πρόκειται να κατακτήσουμε τη λευτεριά μας, να διώξουμε τους ξένους επιδρομείς από τη χώρα μας, να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας στη ζωή και τον πολιτισμό. Πρόκειται ν’ ανοίξουμε το δρόμο για μιαν ελεύτερη, πολιτισμένη κι ευτυχισμένη Ελλάδα. Αυτός είναι ο πρώτος, ο υπέρτατος, ο μόνος σκοπός που μας προβάλλεται σήμερα επιτακτικά όσο ποτέ…».

Νίκος Μπογιόπουλος: 3 Δεκέμβρη 1944!!!

  Η στήλη παραχωρεί σήμερα τη θέση της στον ακριβό και αλησμόνητο δάσκαλο, το «διαμάντι» της ελληνικής δημοσιογραφίας, τον «Διονύση» της Εθνικής Αντίστασης, τον Νίκο Καραντηνό.

  Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το κείμενό του «3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944 - Η ένοπλη αγγλική επέμβαση» που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον «Ριζοσπάστη» στις 3/12/2000.

  «ΔΕΝ ξεχνιέται αυτή η μέρα. Εκείνη η ματωμένη Κυριακή (3 Δεκέμβρη 1944), που θα ζούσε η αδούλωτη Αθήνα. Ήταν μια κοσμογονική ώρα, που έχει καταγράψει η νεότερη ιστορία μας που ο λαός μας ξανάλεγε στους αποικιοκράτες επιδρομείς το δικό του ΟΧΙ. Βεβαίωνε για τρίτη φορά πως δε σκύβει το κεφάλι. Φανέρωνε την αδάμαστη θέλησή του να υπερασπίσει τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία του.

  ΗΤΑΝ τον Οκτώβρη του 1940 που έλεγε το πρώτο ΟΧΙ στης Αλβανίας τα βουνά, όταν μπροστά στις φασιστικές λεγεώνες έκανε κάθε βράχο πολεμίστρα, τους έφραξε το δρόμο και τους ανέτρεπε τα σχέδια που λογάριαζαν πως μέσα σε λίγες μέρες μ' ένα στρατιωτικό περίπατο θα τέλειωναν όλα.

 Η ΜΙΚΡΗ χώρα ξάφνιαζε, κυνηγούσε τους εισβολείς. Κι έκανε τη χρονιά της πανευρωπαϊκής ήττας χρονιά ελπίδας και νίκης. Η σκλαβωμένη Ευρώπη έβλεπε στον ορίζοντα το ουράνιο τόξο να στέλνει το μήνυμα πως η χιτλεροφασιστική ορδή δεν ήταν αήττητη, πως οι λαοί μπορούσαν να τη νικήσουν.

  ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ η Εθνική Αντίσταση. Το δεύτερο ΟΧΙ. Η πατρίδα μας σε στιγμές μεγάλης οδύνης συνεχίζει τον αγώνα, πολεμάει τους ξένους κατακτητές. Αδούλωτη νύχτα - μέρα συνεχίζει τον αγώνα στη μεγάλη αντιστασιακή μάχη, που τελικά θα οδηγήσει στη συντριβή των χιτλεροφασιστών και θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από την πανούκλα και το φασιστικό μεσαίωνα.

 ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ της Αντίστασης, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, τα παλικάρια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα εκατομμύρια των πατριωτών του λαού μας που θυσιάστηκαν και με επιμονή και συνέπεια πάλεψαν ως την ύστατη ώρα που διώχτηκαν οι εισβολείς περίμεναν με λαχτάρα, γεμάτη ελπίδα τη μέρα της ολοκληρωμένης εθνικής λευτεριάς. Τη μέρα, που η λευτεριά αυτή θα στεφάνωνε τις θυσίες του. Θα αξιοποιούσε τα αίματα και τους αγώνες του. Θα δόξαζε το μεγάλο έπος που έγραψε ο λαός μας. Αυτό το νέο Εικοσιένα.

 ΑΥΤΑ είναι εκείνα που περίμενε ο ελληνικός λαός, κι άλλα εκείνα που βρήκε όταν ήρθε η μεγάλη μέρα της λευτεριάς και στην Ακρόπολη κατέβηκε το χιτλερικό κουρέλι με τον αγκυλωτό και υψώθηκε ξανά η γαλανόλευκη ύστερα από τα μαύρα χρόνια της χιτλερικής κατοχής.

 ΠΕΝΗΝΤΑ μέρες κράτησε η λευτεριά της Αθήνας - ως τις 3 του Δεκέμβρη - και η κυβέρνηση της εθνικής ενότητας. Κι έπρεπε μέσα σ' αυτές τις μέρες να πραγματοποιηθούν όλα όσα είχε αποφασίσει η Συμφωνία του Λιβάνου, όσα είχε υποσχεθεί η Εθνική Κυβέρνηση, όσα απαιτούσε ο ελληνικός λαός.

 ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ν' αρχίσει ο ριζικός ηθικός καθαρμός με την παραπομπή σε δίκη των δοσιλόγων, να ξεκαθαριστεί η αστυνομία, η ασφάλεια, το δικαστικό σώμα. Να διαλυθεί η Χωροφυλακή που είχε περάσει στου καταχτητή τη δούλεψη. Θα 'πρεπε να συλληφθούν όλοι οι ταγματασφαλίτες του Ράλλη. Θα 'πρεπε να διαλυθούν οι ένοπλες φασιστικές συμμορίες της "Χ" κι οι άλλες που είχαν "φωλιάσει" σε κεντρικά ξενοδοχεία.

 ΟΛΑ αυτά, αν γίνονταν, θα οδηγούσαν στην ομαλή και δημοκρατική λύση του εσωτερικού ελληνικού προβλήματος, πολιτειακού, πολιτικού, στρατιωτικού και κοινωνικού. Αυτή την ομαλή δημοκρατική λύση διακήρυσσε και γι' αυτήν πορεύονταν το ΕΑΜ. Οι πενήντα μέρες ως τη ματωμένη Κυριακή απέδειξαν ότι οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους - οι αντιδραστικές δυνάμεις - φοβόντουσαν ακριβώς την ομαλή δημοκρατική λύση.

  ΑΛΛΑ οι αντιδραστικές δυνάμεις που είχαν πριν προδώσει τον τόπο στους ξένους φασίστες προτιμούσαν εκατό φορές να τον αιματοκυλήσουν παρά να υποταχθούν στη λαϊκή θέληση. Κι είναι γεγονός ότι σ' αυτό βρήκαν απόλυτα σύμφωνη στο πλευρό τους την πολιτική των Αγγλων συντηρητικών.

  ΜΙΑ δήλωση του Τσόρτσιλ τα δείχνει και τα λέει όλα: "Είμαι εις θέσιν να βεβαιώσω την Βουλήν ότι εν μέσω της ανεμοζάλης προχωρούμε μετά κόπου. Αλλά δεν προχωρούμε χωρίς σχέδιον". Και το σχέδιο αυτό ήταν ο Δεκέμβρης, μια ψυχρά υπολογισμένη σκευωρία και πλεκτάνη για να αφοπλιστεί ο λαός - ό,τι κι αν θα στοίχιζε αυτό σε αίμα λαϊκό - και να παραδοθεί άοπλος (…)

 ΚΙ ΑΥΤΗ τη δύσκολη ώρα ήταν που ο λαός μας έλεγε το τρίτο ΟΧΙ. Ο Μάρκος Αυγέρης, γράφοντας στα "Ελεύθερα Γράμματα" παρατηρεί ότι τα τρία αυτά ΟΧΙ δεν τα είπαν βέβαια τα σκυλόψαρα της ελληνικής ολιγαρχίας, οι δουλόφρονες, οι ξένοι πράκτορες, η μαφία της μαύρης αντίδρασης. Αυτοί πάντα ήσαν κι είχαν κοινά συμφέροντα. Αυτοί συνεργάστηκαν με τους ξένους και τους δυνάστες. Και μαζί τους πολέμησαν κι έβαψαν στο αίμα τον ελληνικό λαό. Άθλιοι συνεργάτες.

  Η ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΗ εκείνη Κυριακή(…). Τα πυρά της Αστυνομίας πάνω στο πλήθος των διαδηλωτών που παρέλαυνε ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος. Ο Αγγελος Εβερτ (διευθυντής Αστυνομίας) διέταξε να χτυπήσουν στο ψαχνό με την εντολή του τότε πρωθυπουργού, Γ. Παπανδρέου, άνοιγε τις 33 εκείνες ηρωικές μέρες, που ο λαός μας, η αδούλωτη Αθήνα πολεμούσε πάνω στα οδοφράγματα. Θα μένει για πάντα ολοζώντανο το μήνυμα που έστελνε το συγκλονιστικό αξέχαστο πανό, που κρατούσαν οι κοπέλες του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ στην κηδεία των δολοφονημένων στο συλλαλητήριο της Κυριακής. "Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα". Η Ελλάδα πολέμησε στα οδοφράγματα τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Πολέμησε τον κόσμο της προδοσίας και του δοσιλογισμού, της υποτέλειας.

 Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του 1944 στάθηκε μια εξέγερση της ανθρώπινης και της εθνικής αξιοπρέπειας. "Ακούστηκε", τότε, γράφει ο Μ. Αυγέρης, "η παλιά αγέρωχη κραυγή ενός αιωνόβιου λαού. "ΟΧΙ", "Μολών λαβέ". Ήταν μια ηφαιστειακή έκρηξη, που αποκάλυψε τις απέραντες παρθένες δυνάμεις της εθνικής ψυχής, του λαού μας».

   Σήμερα, στη συμπλήρωση 70 ακριβώς χρόνων από την έναρξη του Δεκέμβρη του ’44 που έμελε να αποτελέσει ορόσημο, στο κείμενο που η στήλη είχε δημοσιεύσει πέρσι εδώ από την ίδια θέση δεν έχουμε να αφαιρέσουμε ή να προσθέσουμε τίποτα 

enikos.gr

Νίκος Μπογιόπουλος: Κύριε Βενιζέλε, ντρέπεστε λιγουλάκι;

Στις 17 Αυγούστου 1982 ψηφιζόταν στη Βουλή ο νόμος για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Τότε το ΠΑΣΟΚ έλεγε αυτά:

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με αυτόν:

Ο Αθανάσιος Πλεύρης, βουλευτής της ΝΔ, με τον φασίστα μπαμπά του, τον συνεργάτη της χούντας και ιδρυτή του φασιστικού μορφώματος της «4ης Αυγούστου»

O Θάνος Πλεύρης αγωνιά για τα παιδιά των ….δεξιών οικογενειών

Ηχητικό 1

Ποιός ήταν «σύντροφος» του Θάνου Πλεύρη το…1940;

 Ηχητικό 2

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με αυτόν:

Ο Μάκης Βορίδης, υπουργός της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, όταν το 1985 ως πρόεδρος της νεολαίας της ΕΠΕΝ – δηλαδή του κόμματος του δικτάτορα Παπαδόπουλου – περιπολούσε στα Πανεπιστήμια κρατώντας ανα χείρας αυτοσχέδια τσεκούρια…

Ο Μάκης Βορίδης το 2005 σε εκδήλωση του κόμματος του Λεπέν στη Γαλλία…

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με αυτόν:

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και πρωην υπουργός της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, ο Αδ.Γεωργιάδης, σε στιγμές τηλεοπτικών περιπτύξεων με τον φασίστα μπαμπά του Θανούλη Πλεύρη, Κώστα Πλεύρη.

Φυσικά είναι γνωστόν ότι το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπεί εκ γενετής το «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα κάνω κι άλλα πιστεύω». Φυσικά είναι γνωστό ότι η μετάλλαξη αποτελούσε προσδιοριστικό του ΠΑΣΟΚ το οποίο ήταν καταγεγραμμένο στην ίδια τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του. Φυσικά είναι γνωστό ότι όποιος θέλει να αναζητήσει στο ιθύνοντα νου όλης αυτής πορείας θα πρέπει να επιστρέψει στον ίδιο τον Αντρέα Παπανδρέου.

Βλέποντας ωστόσο την αποτύπωση αυτής της μετάλλαξης καταγεγραμμένη στατικά ανάμεσα στις δυο αυτές χρονικές στιγμές, τότε που το ΠΑΣΟΚ ψήφιζε τον νόμο για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και σήμερα που το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνάει με όλο αυτό το «χιταριό», σήμερα που το ΠΑΣΟΚ… γιορτάζει την 28^η Οκτωβρίου μαζί με τον «ΕΑΜοφάγο» Πλεύρη και παρέα με την υπόλοιπη πολιτική «κοπριά», το ερώτημα τίθεται αντικειμενικά: Κύριε Βενιζέλε, ντρέπεστε λιγουλάκι;

Πηγή: Ημεροδρόμος

 

Με αφορμή τη μάχη του Κούκου στις 18/10/44

Βαγγέλης Δ. Τσιμούρας, νομικός

 Μια οφειλόμενη απάντηση.                                         

Ο διαβάτης που θα καθίσει να ξεκουραστεί και να χαρεί τον ίσκιο στο Λιτόχωρο και στα άλλα χωριά της Πιερίας θα αφουγκραστεί, ηθελημένα ή μη, τις συζητήσεις των γερόντων. Κουβέντες για τα περασμένα εξαντλητικές. Κουβέντες από μιαν άλλη –όχι τόσο μακρινή εποχή- για άρματα, λεβέντες και λευτεριά. 

Μέσα στον καταιγισμό των λέξεων με τη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά θα σταθεί σε μία: «Κουκιώτες». Η περιφρόνηση στο πρόσωπο του γέροντα που την προφέρει είναι εμφανής. Ο συνομιλητής του κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι. Κι αλήθεια, έτσι μιλούν σήμερα για τους Κουκιώτες εκείνης της εποχής. Με περιφρόνηση, με αποτροπιασμό. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν το συγκεκριμένο χωριό της Πιερίας και οι κάτοικοί του στην πλειονότητά τους (με ελάχιστες αλλά φωτεινές εξαιρέσεις) σήκωσαν το ντουφέκι ενάντια στους Έλληνες, σταθερά στο πλευρό των Γερμανών κατακτητών; Πώς αλλιώς να μιλήσει κανείς για το συνώνυμο της προδοσίας; Κι όμως, σήμερα, επτά δεκαετίες μετά, βρίσκονται πρόθυμοι συγγραφείς, με τη γραφίδα τους στη θέση του ατιμασμένου όπλου του Κισαμπατζάκ, να ξαναγράψουν την ιστορία. 

Στο πόνημα του κ. Νίκου Ξανθόπουλου που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σας σελίδα στις 20/10, με τίτλο «Ένα σύντομο οδοιπορικό. Το ολοκαύτωμα του Κούκου 18 Οκτωβρίου 1944»http://lefteria.blogspot.gr/2013/10/18-1944_20.html διαβάζουμε τα εξής για τις προθέσεις του Κισαμπατζάκ: Ο Κισάμπατζακ είναι από τους πρώτους που συγκεντρώνει όπλα, για να τα χρησιμοποιήσει, εννοείται, εναντίον των Γερμανών. Επίσης ο ίδιος δηλώνει: «Αυτού (του ΕΑΜ) ηγούνται σεσημασμένοι κομμουνιστές σκοπούντες επέκτασιν  Σλάβων  και όχι απελευθέρωσιν πατρίδος.» Η αλήθεια είναι ότι όντως ο καπετάνιος του Κούκου συγκέντρωσε όπλα και όντως έβριθε από αντικομμουνισμό. Είναι, βέβαια, απορίας άξιο πώς αυτός ο «σεσημασμένος αντικομμουνιστής» δήλωσε δις –χωρίς ποτέ να το τηρήσει- ότι σκόπευε να καταταγεί στον ΕΛΑΣ. (1). Πριν την ανοιχτή συνεργασία με τους Γερμανούς, ο καπετάνιος είχε άλλα στηρίγματα. Τον συντοπίτη του δεσπότη Κατερίνης Κοϊδάκη, τους καπνέμπορούς και τσιφλικάδες της περιοχής. Αρκεί μια αντιπαραβολή με τα στηρίγματα του ΕΛΑΣ, με το λαό που πρόσφερε από το υστέρημά του στο αντάρτικο, για να καταδειχτεί ποιόν εξυπηρετούσε ο τυχοδιώκτης καπετάνιος πριν γερμανοντυθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Στη συνέχεια και ενώ ο Κισαμπατζάκ έχει δώσει ήδη τα αντιλαϊκά και αντιπατριωτικά του διαπιστευτήρια σαν αιχμή του δόρατος των τσιφλικάδων και μαυραγοριτών που κατέτρωγαν το βιος των πατριωτών, ήρθε η ώρα των Γερμανών να ασχοληθούν με την περίπτωσή του. Στο πρόσωπό του έβλεπαν έναν σπάνιο σύμμαχο, με σημαντικό έρεισμα σε ορισμένους κατοίκους της περιοχής, που θα μπορούσε να σταθεί πολύτιμος στην εξόντωση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά: Η στάση του Κισά Μπατζάκ απέναντι στους «σεσημασμένους κομμουνιστές» προκάλεσε όπως είναι φυσικό και το ενδιαφέρον των Γερμανών. Η πρώτη επαφή των δυνάμεων Κατοχής με τους κατοίκους του Κούκου και τον Κισά Μπατζάκ έγινε την άνοιξη του 1943 με την ευκαιρία εκκαθαριστικής επιχείρησης στην περιοχή του Ολύμπου και την εξόντωση των εκεί αντάρτικων ομάδων του ΕΛΑΣ. Τότε μπήκαν και οι βάσεις συνεργασίας των δύο πλευρών. Το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας περιγράφεται σε έκθεση του Επιτελικού Γραφείου 1c του Γερμανού στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης-Αιγαίου:

 Στην φωτογραφία διακρίνεται η δωσιλογική ηγεσία -που υπαγόταν στα Ες Ες- στη Βιέννη με Γερμανούς αξιωματικούς, μπροστά στη Στρατιωτική Λέσχη. Πρώτος από δεξιά διακρίνεται ο Παναγιώτης Δαδούλης, τρίτος ο “κοζανίτης” Μιχάλαγας, τέταρτος ο Κισά Μπατζάκ και  πέμπτος ο Αθανάσιος Καπνόπουλος. (5)

«Οι εν Κούκω και ιδίως ο αρχηγός τους Κουτσαμπασάκ είχαν αποδείξει ήδη τότε μίαν απολύτως γερμανόφιλον στάσιν. Εξ αιτίας της στάσεως αυτής η κατά τον παρελθόντα Μάιον επιχείρησης εναντίον της περιοχής του Ολύμπου είχε λάβει προσωπικώς από την υπηρεσίαν 1c την εντολήν να φεισθή οπωσδήποτε του τόπου Κούκος. Ωσαύτως είχε δοθεί η εντολή να μη γίνουν εις τον εν λόγω τόπον έρευναι δια την ανακάλυψιν όπλων, δια να χρησιμοποιήσωμεν τον Κούκον και περαιτέρω ως μίαν φωλέαν αντιστάσεως».Για την καλή τους διαγωγή, οι άντρες του Κούκου εκπαιδεύτηκαν από τους Γερμανούς με ευθύνη του Υπολοχαγού Φραντς Κράουτσμπέργκερ (2).

Αντιλαμβανόμενος, ίσως, ο συγγραφέας την ένδεια των επιχειρημάτων του για το ποιόν των Κουκιωτών και του καπετάνιου τους δε διστάζει να καταφύγει στο συναίσθημα χρησιμοποιώντας μικρά παιδιά, δήθεν κακοποιημένα από τον ΕΛΑΣ. Τι κι αν υπάρχουν πλείστες όσες μαρτυρίες για τη φροντίδα που επεφύλαξαν οι αντάρτες και οι αντάρτισσες στα παιδιά των εχθρών τους (3); Ο μύθος του «κονσερβοκουτιού» συνεχίζεται και προσπαθεί να συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του.

Σε μιαν αποστροφή του λόγου του, ο συγγραφέας της ωδής στο δωσιλογισμό αισθάνεται την ανάγκη να μην περιορίσει το γραφτό του στο όρια της περιοχής της Πιερίας αλλά να μας ταξιδέψει γλαφυρά στην Αθήνα του Οχτώβρη του 44 όπου ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου υψώνει στην Ακρόπολη την ελληνική σημαία. Ο ίδιος πρωθυπουργός που μερικούς μήνες αργότερα δεν διστάζει να φερθεί στην Αθήνα «όπως σε κατεχόμενη πόλη» κατ’ εντολήν του αφεντικού του Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ξερονήσια, φυλακίσεις, βασανιστήρια θα ακολουθήσουν υπό την ηγεσία του «γέρου της Δημοκρατίας». Ψιλά γράμματα για τον συγγραφέα, όχι όμως και για τους χιλιάδες αγωνιστές που υπέστησαν τη βαρβαρότητα.

Για το γεγονός καθεαυτό με το οποίο ασχολείται ο συγγραφέας, τη μάχη του Κούκου, θα μπορούσε κανείς να γράψει και να πει πολλά. Κατά τη γνώμη μας, αρκεί η παράθεση των αντιμαχόμενων πλευρών. Από τη μεριά του ΕΛΑΣ πήραν μέρος τα τάγματα Ι, ΙΙΙ και IV του 50^ουσυντάγματος, ένας λόχος σαμποτέρ, δύο λόχοι μηχανικού και δύο εφεδρικοί λόχοι. Από τη μεριά των οχυρωμένων στον Κούκο πήραν μέρος: 150 Γερμανοί, 60 Ιταλοί και 600 Έλληνες συνεργάτες τους. Ταυτόχρονα και ενώ η μάχη είχε ξεκινήσει, οι Γερμανοί κινητοποίησαν για την ενίσχυση του Κούκου από το Κίτρος ένα τάγμα με δώδεκα τεθωρακισμένα και έξι τανκς. (4)

Αντάρτε μ’ σα ψηλά ρασιά
ποιός μαγειρέβ’ και φάισε
ποιος πλεν’ τα λώματα σ’,
κάθε Σάββα αλάισε;

Αντάρτες κάψτε τον Κούκον
και ποίστε ατόν μανέαν,
της κουκουβάγιας το πουλίν
να χτιζ’ απές φωλέαν.

Κοντός εν ο Κισά-Μπατζάκ
μετ’ έναν πιστολόπον,
λάσκεται απές σον Κούκον
σαλαχανάς σκυλόπον

Ανάθεμα Κισά-Μπατζάκ
το κοντόν το ποδάρι σ’
έρθανε και αντάρτες μας
επήραν το κεφάλι σ’.(6)

Τελικά, ποια η ανάγκη, θα πει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης, να αναμοχλεύονται πάθη παλιά, ιστορίες περασμένες; Όταν ο ιστορικός χρόνος συμπυκνούται, σήμερα όπως και τότε, όταν η επίθεση που δέχεται ο λαός του στερεί το δικαίωμα στο ψωμί, στο σχολείο, στη δουλειά –σήμερα όπως και τότε- όταν υπάρχουν πρόθυμοι, δήθεν πατριώτες, να δώσουν στήριγμα στην ηθική, οικονομική, εν τέλει φυσική εξόντωση του ελληνικού λαού –σήμερα όπως και τότε- όταν μέσω γεννημένων από το ίδιο το σύστημα νεοναζιστικών μορφωμάτων εγχύεται στη νεολαία το ίδιο παλιό δηλητήριο (να θεωρήσουμε τυχαία τη σύμπτωση απόψεων του συγγραφέα με την Χ.Α για το ίδιο γεγονός;), κανείς δεν μπορεί να μένει αμέτοχος. Τους αντάρτες που δώσανε τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, για να γίνει ο λαός νοικοκύρης στο τόπο του, ήδη τους έχει κατατάξει ο ελληνικός λαός στη συλλογική του μνήμη, ως παραδείγματα δράσης ενάντια σε κάθε καταπίεση, ως αγωνιστές για τα λαϊκά δικαιώματα, ως σύγχρονους Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες. Τους συνεργάτες των Γερμανών, τους «ταγματαλήτες» θα ήταν φρόνιμο να τους αφήσουμε στην αιώνια λήθη που τους επεφύλαξε η ίδια η αντιπατριωτική δράση τους.

http://www.youtube.com/watch?v=xvrvfxm9dyU

1.          «Η Χη Μεραρχία του ΕΛΑΣ», Σαράντη Πρωτόπαπα-Κικίτσα (σελ. 133-134)

2.          http://panosz.wordpress.com/2010/01/26/civil_war-41/

3.          «Η Χη Μεραρχία του ΕΛΑΣ» (σελ. 401)

4.          Ο.π. (σελ. 399)

5.          http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/03/09/koukou-poe/

6.          Το τραγούδι τραγουδιόνταν σε όλα τα ποντιακά χωριά μετά την μάχη του Κούκου (18/10/1944) και μετά την εξόντωση του προδότη Κισά-Μπατζάκ στις 4 Νοεμβρίου του ’44 στη μάχη του Κιλκίς.

 πηγη: Fadomduck

Τα διαχρονικά μηνύματα της 28ης Οκτωβρίου

Τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 1940 έχουν καταγραφεί στην Ιστορία και δεν αλλάζουν. Η ερμηνεία τους όμως διαφέρει τόσο στους κατά καιρούς ερμηνευτές τους, όσο και στις εκάστοτε διαφορετικές συνθήκες. Πέραν αυτής της εξωτερικής εικόνας, το εσωτερικό τους νόημα είναι ένας βασικός κρίκος της αλυσίδας αγώνων που σημάδευσαν τον ελληνικό λαό. Γίνεται από χρόνια προσπάθεια να περιοριστεί η ερμηνεία τους και προπάντων τα πρακτικά τους συμπεράσματα σε ένα «φουσκωμένο» κατά φαντασία «ηρωισμό» ενός χωρίς αρχές εθνικισμού. Η ουσιώδης όμως αλήθεια βρίσκεται στην προσπάθεια του ελληνικού λαού να αντισταθεί στη χειρότερη μορφή εξουσίας του κεφαλαίου που είναι ο ναζιστο-φασισμός.

Η εξάπλωση της σιδερόφρακτης κατοχής και του πολέμου της χιτλερικής Γερμανίας έκφραζε το άκρον άωτον της πολεμικής επιβολής του γερμανικού κεφαλαίου. Εκτός απ' αυτή την πλευρά επιβολής βρισκόταν και η άλλη. Ηταν η επιβολή του αγγλικού ιμπεριαλισμού που φάνηκε ανάγλυφα στα μετά την Κατοχή χρόνια με το σπρώξιμο στον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα. Η ερμηνεία επομένως της 28ης Οκτωβρίου 1940 δεν μπορεί να ξεφύγει από την ιστορική αλήθεια ότι ήταν πόλεμος επιβολής παγκόσμιας κυριαρχίας του αγγλικού με το γερμανικό ιμπεριαλισμό. Οι οξύτατες μιλιταριστικές μορφές ήταν η επιβεβαίωση ότι ο μιλιταρισμός ήταν και είναι το εργαλείο ακραίας αντιλαϊκής βίας.

Τα διεθνή κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα στις μέρες μας έχουν τη σύγχρονη μορφή τους. Ωστόσο εξακολουθούν στην ουσία τους να είναι τα ίδια. Διαφορετικές μορφές, διαφορετικοί τρόποι προσαρμοσμένοι στις σύγχρονες ανάγκες της καπιταλιστικής εξουσίας. Αυτή την εξουσία πολέμησε ο ελληνικός λαός στο πρόσωπο του ιταλο-γερμανικού φασιστο-ναζισμού. Αυτή η ιστορική αλήθεια επιχειρείται επίμονα να παραχαρακτεί από τους εκάστοτε υπηρέτες του κεφαλαίου. Σε πείσμα τους όμως αυτό καθίσταται αδύνατο από γενιά σε γενιά. Το θυμικό του αντιφασιστικού πολέμου στα βουνά της Αλβανίας το 1940 συνδέει αναπότρεπτα τα μετέπειτα γεγονότα του αντιφασιστικού αγώνα της Κατοχής. Οι ίδιοι οι πολεμιστές της 28ης Οκτωβρίου συγκρότησαν την πολιτική οργάνωση του ΕΑΜ και τη στρατιωτική οργάνωση του ΕΛΑΣ. Αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντικατοχικής αντίστασης και θέλησαν να δώσουν την πατρίδα μιας νέας ελεύθερης Ελλάδας. Ομως ο αγγλικός ιμπεριαλισμός αποδείχθηκε πολύ ισχυρός με τα ντόπια όργανά του. Ματοκύλησε την Ελλάδα και έθαψε στο αίμα των θυμάτων του ελπίδες και όνειρα των Ελλήνων. Η Ελλάδα δεμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού εξακολουθεί να αιμορραγεί. Ομως, μια νέα γενιά ανδρώνεται στις αιώνιες ρίζες της ελευθερίας των Ελλήνων. Το όραμα μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ

 "Ρ" 27102012

Η γυναίκα στην αντίσταση!!!!!!

Από τα «μετόπισθεν» μέχρι την πρώτη γραμμή της μάχης, η συμβολή των γυναικών στάθηκε καθοριστική. Αλλωστε, για να αγκαλιάσει το ΕΑΜ και οι οργανώσεις του τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, για να γίνει ο ΕΛΑΣ μαζικός λαϊκός στρατός, δε θα μπορούσε να μένει αμέτοχο και μακριά από την πάλη το μισό του λαού, δε θα μπορούσε να λείπει η συμμετοχή των γυναικών, η δράση τους, η πολύπλευρη στήριξή τους στον αγώνα. Η ένταξη και η δράση τους στο ΕΑΜ, στην ΕΠΟΝ, στον ΕΛΑΣ, όπως και αργότερα στον ΔΣΕ, έγινε σε σύγκρουση με τις προκαταλήψεις και τις αναχρονιστικές αντιλήψεις που κυριαρχούσαν για τη θέση και το ρόλο τους. Οι απόψεις που θεωρούσαν ασυμβίβαστη με τη «γυναικεία φύση» τη συμμετοχή στη διαδήλωση, στην απεργία, πόσο μάλλον στον ένοπλο αγώνα, τσακίστηκαν στην πράξη.

Πολλές γυναίκες πήραν μέρος στον ΕΛΑΣ και πολέμησαν με το όπλο στο χέρι. Αλλες στήριξαν τους αντάρτες, βοήθησαν στον ανεφοδιασμό τους με τρόφιμα, ρουχισμό και πυρομαχικά, τους πρόσφεραν κρυψώνα και κατάλυμα. Εδωσαν τη μάχη της ενημέρωσης και της αφύπνισης του λαού, έγραψαν και μοίρασαν προκηρύξεις, συνθήματα στους τοίχους, ξεσήκωναν τις γειτονιές με τα «χωνιά». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δράση της θρυλικής ΕΠΟΝ: Από τη νεολαία που συγκεντρωνόταν στις γραμμές της οι μισές ήταν κοπέλες. Βρέθηκαν στην αλυσίδα της συγκέντρωσης και της απεργίας, με αυτοθυσία που την εποχή εκείνη δεν αφορούσε μόνο στο μεροκάματο αλλά ακόμα και στην ίδια τους τη ζωή. Σε αυτό τον αγώνα έδωσαν τη ζωή τους οι δυο ΕΠΟΝίτισσες Παναγιώτα Σταθοπούλου και Κούλα Λίλη, που σκοτώθηκαν σε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας τον Ιούλη του 1943. Η πρώτη έπεσε νεκρή κάτω από τις ερπύστριες του γερμανικού τεθωρακισμένου, ενώ η δεύτερη σκοτώθηκε από πυρά όταν σκαρφάλωσε και χτύπησε τον οδηγό του στο πρόσωπο. Με αντίστοιχο ηρωισμό και αποφασιστικότητα απάντησαν οι γυναίκες στην τρομοκρατία το Δεκέμβρη του '44: Σήκωσαν το πανό που απάντησε στο δίλημμα «τις αλυσίδες ή τα όπλα», απορρίπτοντας την υποταγή και το συμβιβασμό και διαλέγοντας την αντίσταση και την αντεπίθεση.

Γυναίκες, ακόμα και μικρά κορίτσια, πάλεψαν για να επιβιώσει ο λαός κόντρα στις κακουχίες και την πείνα, μέσα από την ΕΑΜική οργάνωση της «Εθνικής Αλληλεγγύης». Εγιναν χέρι βοήθειας για τις χιλιάδες οικογένειες των εκτελεσμένων και των διωκόμενων αγωνιστών, για τις οικογένειες των ανταρτών, για όλους όσοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη λεηλασία και τον αφανισμό των χωριών τους από τα ναζιστικά στρατεύματα και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Για τη δράση τους διώχθηκαν και βασανίστηκαν χωρίς να δώσουν ούτε ένα όνομα, ούτε την πιο μικρή πληροφορία. Πολλές βρέθηκαν στις φυλακές και στις εξορίες, ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Στάθηκαν κι εκεί ασυμβίβαστες, με το κεφάλι ψηλά. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε την ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου, που εκτελέστηκε το Σεπτέμβρη του '44 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σε ηλικία 17 χρόνων, και την κομμουνίστρια Ηλέκτρα Αποστόλου, που βασανίστηκε άγρια και δολοφονήθηκε στην Ασφάλεια τον Ιούλη του '44.

Ευτ. Χαϊντ. ¨Ρ" 27102012