Ο ''ψυχοπαθής'' Τραμπ δολοφονεί κοριτσάκια σε σχολείο στο Ιράν. '' ΄Εκλεισε'' η βάση της Σούδας

Εικόνα από video του RT

To Ιράν αναφέρει δεκάδες νεκρά κοριτσάκια ύστερα από πλήγμα ΗΠΑ - Ισραήλ σε σχολείο! Συνεχίζονται τα αντίποινα εναντίον βάσεων των ΗΠΑ
Οι NYT δημοσίευσαν δορυφορική εικόνα που δείχνει κατεστραμμένη την κατοικία του Χαμενεΐ στην Τεχεράνη

Τα «στοχευμένα πλήγματα» των ΗΠΑ - Ισραήλ, που σύμφωνα με τους μακελάρηδες γίνονται για να ...«απελευθερωθεί ο λαός του Ιράν» (!), σύμφωνα με δηλώσεις του κυβερνήτη της περιοχής είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον 40 κοριτσάκια ύστερα από πλήγμα σε Δημοτικό Σχολείο Θηλέων στο Μινάμπ.

Μαρία Ζαχάροβα στην Jen Psaki: Κι όμως, στο Ντονμπάς υπάρχουν ομαδικοί τάφοι ! Προειδοποίηση. Σκληρές εικόνες

                        

Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών 🇷🇺 

Μαρία Ζαχάροβα.

Απευθύνομαι στους συναδέλφους μου στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Σε σχέση με τις δηλώσεις του καγκελάριου Scholz ότι «οι ισχυρισμοί περί γενοκτονίας στο Ντονμπάς, είναι με γελοιότητα», θα σας αποστείλουμε σύντομα υλικό για τους μαζικούς τάφους στην περιοχή αυτή, προκειμένου να εξοικειωθεί με αυτούς η γερμανική ηγεσία.

Το υλικό αυτό δεν είναι δημοσιεύσιμο, επειδή, οποιαδήποτε πλατφόρμα θα μπορούσε να το αποκλείσει λόγω της ακατάλληλης φύσης του, ως «μη αποδεκτό περιεχόμενο». Έχουμε ήδη στείλει ένα παρόμοιο σετ από το εν λόγω υλικό στην Ουάσιγκτον.

Πέθανε ο σφαγέας Σιμόν Πέρες!!!!

Δεκάδες ηγέτες προχώρησαν χτες στην «αγιοποίηση» του Ισραηλινού πρώην Προέδρου, πρωθυπουργού και υπουργού Σιμόν Πέρες. Ενός ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στην πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική ιστορία από την αρχή της δημιουργίας του ισραηλινού κράτους. Από νεαρή ηλικία ο γεννημένος στην Πολωνία ως Ζιμόν Πέρσκι, εντάχθηκε στην παραστρατιωτική εβραϊκή οργάνωση «Haganah», που πρωταγωνίστησε στη σφαγή χιλιάδων Παλαιστίνιων την άνοιξη του 1948, στην καταστροφή εκατοντάδων παλαιστινιακών χωριών και στην προσφυγιά εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, τη λεγόμενη Νάκμπα (Καταστροφή της Παλαιστίνης). Στη συνέχεια συμμετείχε ή διέταξε αμέτρητες σφαγές σε βάρος του παλαιστινιακού λαού και προώθησε πολιτικές, ενίοτε και με τη φενάκη της «ειρήνης», που διεύρυναν και εμβάθυναν την κατοχή της παλαιστινιακής γης.

Πολλοί από τους ξένους ηγέτες, όπως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, έσπευσαν να αναγορεύσουν τον Πέρες, που πέθανε χτες τα ξημερώματα σε ηλικία 93 ετών έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό, σε... ειρηνοποιό και πολιτικό ηγέτη με «όραμα, σοφία, θάρρος και πατριωτισμό». Ακόμη και ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος, Μαχμούτ Αμπάς, του έπλεξε το εγκώμιο λέγοντας πως ήταν «θαρραλέος εταίρος για την ειρήνη»...

Επίσης, ως υπουργός Αμυνας στην κυβέρνηση του Μπεν Γκουριόν, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του πυρηνικού οπλοστασίου του Ισραήλ και στη συνέχεια ως υπουργός Εξωτερικών και Οικονομικών συμμετείχε σε όλες τις κυβερνήσεις που διεύρυναν την κατοχή της παλαιστινιακής γης με τους εβραϊκούς εποικισμούς στη Δυτική Οχθη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πρωταγωνίστησε στα παζάρια για τη δήθεν «επίλυση» του Παλαιστινιακού υπογράφοντας με τον Παλαιστίνιο ηγέτη, Γιάσερ Αραφάτ, τις «ειρηνευτικές» συμφωνίες του Οσλο για να βραβευτεί, το 1994, με Νόμπελ Ειρήνης.

Μία από τις αμέτρητες φορές που έβαψε τα χέρια του με αίμα ήταν και η σφαγή εκατοντάδων αμάχων στην Κανά του Λιβάνου, την οποία διέταξε τον Απρίλη του 1996, ενώ ήταν πρωθυπουργός, στο πλαίσιο επιχείρησης κατά της «Χεζμπολάχ», με την ονομασία «Σταφύλια της Οργής». Παρέμενε πολιτικά ενεργός έως τα 91 του χρόνια, οπότε ολοκλήρωσε επταετή προεδρική θητεία (2007 - 2014).

ΕΣΑΚ-ΑΤΕ μέσω mail

Λιάνα Κανέλλη: Μάγδα!!!

Η Μάγδα καταθέτει. Δυο χρόνια μετά που αποχαιρέτησε το παιδί της στο μαρμαρένιο αλώνι του νεκροτομείου. Ξεκοιλιασμένο απ' το χρυσαυγίτη φονιά. Ο χρόνος εναντίον της. Δεν απάλυνε τον άφατο πόνο. Τον ζύμωσε για να την πνίξει στην αίθουσα του Κορυδαλλού, να σπάσει, να σπαράξει, να φανεί ακατάληπτη και να την «συμπονέσει» ως και το πάνδημο φασισταριό που κρύβεται πίσω απ' τη φωτογραφία του Μιχαλολιάκου με χειροπέδες, γκριμάτσα και τσαντούλα με τα χρειώδη... Αθλος, λέει, ν' αντέξει ακόμη και τη «δίκαιη» δίκη αυτή καθαυτή, αν κι όποτε διεξάγεται, κάθε μάνα Μάγδα. Κι απέναντι ένας στρατός από συνηγόρους των ναζί διαβόλων να προσπαθούν νομίμως να... κλονίσουν «την αξιοπιστία της μάρτυρος» με νόμιμα και διαδικαστικά «αποδεκτά» βασανιστήρια, που δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα ήταν χειρότερα ή όχι, αν η δίκη μεταδιδόταν ζωντανά όπως τότε με τον Κοσκωτά...

Η Μάγδα μάνα άρθρωσε λόγο. Πολίτη που ορθώνει ανάστημα όχι μόνο στην πράξη αλλά και στις ιδέες των ναζί. Ο πόνος της βάθρο πολύ μακριά απ' το βόθρο των φονιάδων. Πολύ πάνω. Πολύ ψηλά. Σε συγκρότηση και ήθος. Λόγος κατ' επιλογή κι όχι κατά τον καταναγκασμό της φρίκης του δόλιου φόνου. Λόγος ικανός να βγάλει απ' τις τρύπες τους όλα τα φίδια που σέρνονται σα σβάστικες. Δε θέλει να βάλει στο σάλιο της το όνομα του φονιά. Κι όταν αυτό γλιστράει, το εκφέρει με άποψη κι αιτιολόγηση της άρνησής της. Δεν το φτύνει.

Θέλει πολλή συγκρότηση χαρακτήρα, πολλή αγάπη στο χαμένο παιδί, και προσωπική τιμή που δεν εκπίπτει στο τσουνάμι της οργής, για να καταθέτεις με το φονιά του γιου σου στην πλάτη σου. Με το σόι του αρχηγού των ναζί κατάφατσά σου. Ο οποίος στο μεταξύ απολάμβανε αστυνομικής προστασίας και προετοίμαζε μαζί με το υπόλοιπο εκλεγμένο σόι του, το λόγο του στη Βουλή. Το πρωί, η μάνα Μάγδα, του Παύλου του μουσικού, έχοντας υποστεί τη... δημοκρατία που ξαμόλυσε σε άνετο προεκλογικό αγώνα αυτούς που ανέλαβαν «την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας», δηλαδή την εκτέλεση του Φύσσα, πέταξε κι ένα μπουκάλι πλαστικό, με μισοπιωμένο νερό, στον αντεροβγάλτη. «Για να με θυμάσαι», είπε.

Και κλείστηκαν στο μπουκαλάκι όλα τα παρτάλια του ναζιστοεσμού. Τουηταράδες, που περιφέρουν τους ιδεολογικούς κι αισθητικούς τους όρχεις κάτω από το μεγεθυντικό φακό της προκλητικής χυδαιότητας, της ύβρης απέναντι στη μάνα του θύματος του... κόμματός τους. Και το πέταξε και άνοιξε και βγήκαν τα... τζίνια. Το μελό που δεν περίμεναν και δεν ήρθε, το πήραν και το 'καναν τίτλο στο πένθος που δεν τους συμφέρει να δουν, μην τυχόν κι ισιώσει η στραβή γραμμή της δίκης και καταδικαστούν τα παρόντα κι απόντα βουλευτοπαλίκαρα του μαύρου. Ηρθε και το βράδυ στο κοινοβούλιο η άλλη μάνα, η ναζί, να υπερασπίζεται τη μύτη της απ' την μπόχα των αλλοδαπών ούρων... Σκόρπιζε ρατσιστική μπόχα, για να μην πεταχτούν απ' τα κρεβάτια τους όσες μανάδες μύρισαν το άρωμα της γενναιότητας και της αξιοπρέπειας, του πολιτικού ήθους της κυρίας του εαυτού της Μάγδας, που μαρτύρησε το αξέχαστον ως πρέπον και ξυπνήσουν για τα καλά.

Της μάνας του αδικοχαμένου Παύλου, θα της χρωστάμε πολλοί και πολλές, εκόντες κι άκοντες, έχοντες και μη, παιδιά, πολλά. Το κυριότερο όμως είναι ότι κατέδειξε όχι απλώς το φονιά του παιδιού της, αλλά και τον ναζιστή ως φονιά. Ωστε να θυμάται κι αυτός κι οι όμοιοί του, ότι δεν ξεχνάμε ούτε τα θύματα αλλά ούτε και τους θύτες...

Σπασμένες μορφές

1. Είδα, όπως όλοι, τον Κούρδο αγωνιστή που σκότωσαν οι Τούρκοι στρατιώτες και έσερναν δεμένο από το λαιμό στους δρόμους. Με αυτούς η Μέρκελ προτείνει να προστατέψουμε από κοινού το Αιγαίο. Η αστική Τουρκία είναι μια οργανωμένη συμμορία, και όποιος πιστεύει σε μια συνεργασία μαζί της πλανάται πλάνην οικτράν. Αν τα παιδιά του Νταβούτογλου τα μαθαίνουν να επιδίδονται δημόσια σε τέτοιου είδους φρικαλεότητες, φανταστείτε τι πράττουν όταν δεν τους βλέπει κανείς.

2. Ενας συμβιβασμένος πρωθυπουργός δεν θ' αργήσει ν' αποσιωπά όπως όλοι της σειράς του τα σοβαρά γεγονότα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένα γενικό κλονισμό. Δεν έχει στηρίγματα αυτό το καθεστώς των μεταμφιεσμένων. Μπορεί ο Σύριζα να έχει ψευδαισθήσεις, ωστόσο η αλήθεια είναι μία: κάθε του κίνηση είναι και μια άρνηση της ζωής μας.

3. Στα παλιά μου τα παπούτσια ποιος θ' αναρριχηθεί στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται για δευτερεύουσες μορφές με έντονη ροπή στα καραγκιοζιλίκια. Πονηροί και ποτέ έξυπνοι, κατάφεραν να μας εξωθήσουν στα άκρα, προσπαθώντας με επιμονή και μεγάλη δόση αναξιοπρέπειας να μας μεταδώσουν, ως χρέος ευγένειας, το δόγμα της Δύσης. Και όλα αυτά ενδεδυμένοι μια ψεύτικη συστολή, μια σοβαροφάνεια, που αφήνει δήθεν να διαφανεί ότι η αφοσίωση στο λαό είναι κάτι περισσότερο από υπόθεση ζωής. Ηδη όμως ο εξευτελισμός που έχουν υποστεί είναι μεγάλος: η Αριστερά αντέγραψε τη Νέα Δημοκρατία στη λεπτομέρεια και τώρα ασκεί την πολιτική εκείνης. Αλλά η ευτέλεια ενώνει: ο ανάγωγος Μεϊμαράκης και η ακατάδεχτη Ντόρα συναντήθηκαν και τόνισαν στους υπόλοιπους υποψηφίους πως είναι ευπρόσδεχτοι στο τραπέζι τους. Αυτή η συγκίνηση δεν άργησε να γίνει ανεξέλεγκτη κόντρα, με τα γνωστά χτυπήματα κάτω από τη μέση. Μάταια το βουβό δράμα του Κώστα Καραμανλή προσπαθούσε να συγκρατήσει τους κούφιους μνηστήρες από τα πάθη τους.

4. «Αν και τους ξέρω τους δρόμους, ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρντοβα». Το θαυμάσιο ποίημα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα εκφράζει το συριακό δράμα. Η αγωνία των Σύρων προσφύγων δεν έχει τελειωμό, όπως και η πάλη τους με το ρατσισμό των Ευρωπαίων πολιτών. Οι πανίσχυροι διώκτες τους και μελλοντικά αφεντικά τους, συνηθισμένοι στο να θυσιάζουν τον αδύναμο, υποβάλλουν τους πρόσφυγες σε μικρούς και μεγάλους εξευτελισμούς, σαν μια άσκηση για την πλήρη υποταγή των δυστυχισμένων στα σχέδιά τους. Ο δόλος παίρνει τη μορφή της φιλανθρωπίας. Δεν υπάρχει πιο άθλια συνωμοσία που να εξυφάνθηκε ποτέ σε βάρος αθώων εκ μέρους των Ιησουιτών της Ευρώπης, που θέλουν να περνάνε σαν ευεργέτες και προστάτες των θυμάτων τους.

5. Δεν υπάρχει όριο ούτε τέλος στις πράξεις των χρυσαυγιτών. Διατηρούν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού: πότε θα χτυπήσουν και ποιον. Η εικόνα τους μέσα στο δικαστήριο είναι εντελώς απατηλή, φυσικά δεν έχουν μετανιώσει - αφού αυτό δεν συνάδει με τη φύση τους -, και αισθάνονται ότι κανείς δεν μπορεί να τους τιμωρήσει. Απλά παίζουν ψυχρά το παιχνίδι τους μεταξύ δικαστηρίων και κοινοβουλίου. Από τη στιγμή που ο Φύσσας ανήκε στους λυσσαλέους αντιπάλους της Χρυσής Αυγής, μοιραία είχε περάσει στην απέναντι όχθη, γιατί άνθρωπος νεκρός δεν πολεμάει. Αρκούσε ένα παράσιτο για το ποταπό έγκλημα, σχεδιασμένο να περάσει σε μια παγερή σιωπή, η οποία ωστόσο δεν συντελέστηκε. Περιμένοντας την κατάληξη της δίκης, οι χρυσαυγίτες κατορθώνουν, χρησιμοποιώντας δυναμικά ή καταχθόνια μέσα, να εξασθενίσουν τις αντιστάσεις μιας μερίδας δημοσιογράφων στο όνομα της ελευθερίας του Τύπου. Η αθλιότητα και η τυφλότητα των δημόσιων πραγμάτων και η εποχή της αδράνειας δεν επιτρέπεται να μας θέτει εκτός στόχου, που δεν είναι άλλος από το ξήλωμα της οργάνωσης.

Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ μέσω Fadomduck2