ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Νέο κόμμα «κατά του κομμουνισμού» από τον ακροδεξιό Μπολσονάρο

Κλιμακώνει το αντικομμουνιστικό του μένος ο ακροδεξιός πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρο, ο οποίος ίδρυσε νέο κόμμα, με έναν από τους πρωταρχικούς του στόχους την καταπολέμηση του κομμουνισμού!

Το κόμμα του, η «Συμμαχία για τη Βραζιλία», έχει στόχο να πολεμήσει κατά «του κομμουνισμού, της παγκοσμιοποίησης και οποιασδήποτε ιδεολογίας αντίκειται στη φυσική τάξη», δήλωσε ο ίδιος ο Μπολσονάρο στη διάρκεια εκδήλωσης στην Μπραζίλια.

Ιβαν Πινέιρο: Μουντιάλ Βραζιλίας - Για ποιον;

Αρθρο του Ιβάν Πινέιρο, Γραμματέα του Βραζιλιάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος, για τον «Ριζοσπάστη»

Αμέσως μετά την επανεκλογή του Λούλα¹ το 2006, και με την αναγνώρισή του από το ιμπεριαλιστικό σύστημα, για πρώτη φορά στην ιστορία της η Βραζιλία κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα δύο μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα στον κόσμο: Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014 και την Ολυμπιάδα του 2016.

Αυτό σε ένα πλαίσιο όπου η βραζιλιάνικη οικονομία πραγματοποιούσε μια ανοδική στροφή οικονομικής ανάπτυξης και - χάρη στις επιδοματικές πολιτικές και την ενσωμάτωση του συνδικαλιστικού κινήματος - πέρναγε την εντύπωση πως ήταν δυνατός ένας καπιταλισμός για όλους, δίχως ταξική πάλη, στον οποίο όλοι κερδίζανε και ήταν ευτυχισμένοι, στην κοινωνική ειρήνη και τη νηνεμία.

Ο Λούλα συνέχισε την οικονομική πολιτική του Καρντόσο

Ο Λούλα, συνεχίζοντας τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο και προσαρμοζόμενος στο παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας, μετατράπηκε σε ίνδαλμα του ιμπεριαλισμού, σε αστέρι του παγκόσμιου οικονομικό φόρουμ και όλων των εκδηλώσεων των μεγάλων δυνάμεων. Ηταν το παιδί της διαφήμισης του «ανθρώπινου καπιταλισμού». Ως ιδρυτής και ηγέτης ενός κόμματος ονομαζόμενου «Κόμμα των εργαζομένων», τα διεθνή ΜΜΕ τον «πούλαγαν» ως τη σύγχρονη αριστερά.

Barcroft Media

Από διαδηλώσεις το 2013 που απαιτούσαν να μειωθούν τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, την ίδια ώρα που ξοδεύονταν δισεκατομμύρια για το Μουντιάλ

Ο Λούλα έκανε τα πάντα ώστε να γίνει δεκτή η Βραζιλία ανάμεσα στις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις και να κατακτήσει μια μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μεταξύ των άλλων, αποδέχθηκε η Βραζιλία να τεθεί επικεφαλής στις δυνάμεις κατοχής της Αϊτής, μετά την εκτόπιση του εκλεγμένου Προέδρου από τις στρατιωτικές διοικήσεις της Γαλλίας και των ΗΠΑ, αποστολή που του ανατέθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και προτροπή του Προέδρου των ΗΠΑ, το 2003.

Μεταξύ 2010 - 2012 η - εκλεκτή του Λούλα - Ντίλμα Ρουσέφ ήδη ήταν Πρόεδρος, η κρίση του καπιταλισμού που επιδεινώθηκε από το 2008 ακόμα δεν άγγιζε τις λεγόμενες αναδυόμενες χώρες, που σε ένα βαθμό κερδίσανε από την κρίση στις πρώτες της στιγμές. Σε αυτή τη φάση η Βραζιλία ήδη είχε αναρριχηθεί στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα ως 6η οικονομία του κόσμου και επεκτεινόταν, πάνω από όλα στη Λατινική Αμερική.

Αλλά στις αρχές του 2013, άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια ότι η παγκόσμια κρίση δεν θα λυπούνταν τον βραζιλιάνικο καπιταλισμό. Η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ προχωρά σε νέα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, όπως φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, χαριστική παραχώρηση δημόσιου χρήματος στις επιχειρήσεις, ώθηση στην ελαστικοποίηση της εργασίας. Εφαρμόζει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που συναγωνίζεται τις πιο νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις: Λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, πετρελαιοπαραγωγικά πεδία.

Από διαδήλωση το φετινό Μάη ενάντια στο υπέρογκο κόστος του Μουντιάλ, με τους σταυρούς να συμβολίζουν τους νεκρούς εργάτες στα έργα της διοργάνωσης λόγω έλλειψης μέτρων ασφάλειας

Ανεβαίνουν τα επιτόκια γεμίζοντας τα σεντούκια των τραπεζιτών, και επιστρέφει ο πληθωρισμός που ροκανίζει τους ήδη μειωμένους μισθούς. Γίνονται επισφαλείς δημόσιες υπηρεσίες όπως η Υγεία και η Εκπαίδευση. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αστικών συγκοινωνιών, πέρα από τις ληστρικές τιμές τους, δεν καλύπτουν τις ανάγκες του πληθυσμού.

Καταρρέει η ρητορική της κοινωνικής ειρήνης

Σε αυτό το πλαίσιο προκύπτουν οι μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις τον Ιούνη του 2013 και οι απεργίες διαφόρων επαγγελματικών κατηγοριών, που αντανακλούν τη δυσαρέσκεια σε διάφορα κοινωνικά τμήματα και αποδομούν τη - χρήσιμη για την προσέλκυση ξένων επενδυτών - επίσημη ρητορική της κοινωνικής ειρήνης.

Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες συνεχίζονται, λαμβάνοντας διάφορες μορφές. Το στεγαστικό έλλειμμα και η απουσία αγροτικής μεταρρύθμισης ώθησαν τις καταλήψεις στις πόλεις και την ύπαιθρο. Ο βραζιλιάνικος λαός μαθαίνει να αγωνίζεται και αποτινάζει το φόβο της καταστολής. Δεν υπάρχει μέρα όπου δεν συμβαίνει ένα λαϊκό ξέσπασμα σε κάποια βραζιλιάνικη τοποθεσία, πάντα ως αντίδραση σε κάποια βιαιοπραγία ή αδικία ενάντια στο λαό.

Ετσι, το Μουντιάλ πραγματοποιείται σήμερα σε ένα πλαίσιο λαϊκής δυσαρέσκειας και επίδρασης της κρίσης του καπιταλισμού, αρκετά διαφορετικό από τη στιγμή κατά την οποία ανατέθηκαν οι μεγάλες διοργανώσεις στη Βραζιλία.

Ο Ιβάν Πινέιρο

Το Μουντιάλ αντιπροσωπεύει ένα άλμα αρνητικό για το βραζιλιάνικο λαό. Τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την πραγματοποίησή του, θα γίνει καθαρό ότι πρόκειται για ένα γεγονός για την αστική τάξη, το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο, και για μεγάλα κέρδη για την πολυεθνική FIFA (Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων) και τους χορηγούς της διοργάνωσης. Από ένα σύνολο 5 δισ. δολαρίων που θα δώσει το Μουντιάλ στη Βραζιλία, η FIFA θα πάρει το 90%.

Πριν από το Μουντιάλ, η κυβέρνηση, με τις οδηγίες της FIFA, εξέδωσε διάταγμα για τις Ενοπλες Δυνάμεις για την καταστολή των λαϊκών κινημάτων, θεωρώντας τους εχθρούς και μάλιστα τη στιγμή που συμπληρώνονταν τα 50 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας.

Σε διάφορες πόλεις, δεκάδες χιλιάδες οικογένειες εκδιώχθηκαν αυθαίρετα άρον άρον από τα σπίτια τους για να ανοιχθεί χώρος για στάδια και ιδιωτικά αεροδρόμια.

Διανοίχτηκαν γέφυρες και αυτοκινητόδρομοι για την κινητικότητα των τουριστών, όχι για τον εργαζόμενο λαό. Οι κυβερνήσεις σε ομοσπονδιακό και κρατιδιακό επίπεδο ξόδεψαν τεράστια ποσά σε έργα και άλλες δαπάνες για το Μουντιάλ - οι ίδιες κυβερνήσεις που δεν δίνουν κονδύλια για την Εκπαίδευση και την Υγεία. Οι συνεχείς ανατιμολογήσεις προς τα πάνω των έργων σημαίνουν κατασπατάληση δημόσιου χρήματος, σηματοδοτούν διαφθορά.

Ο Ιβάν Πινέιρο

Aπλησίαστο το Μουντιάλ για το λαϊκό κόσμο

Μεγάλο μέρος του βραζιλιάνικου πληθυσμού αντιτίθεται στο Μουντιάλ. Παρά τα πατριωτικά καλέσματα από την τηλεόραση, δεν υπάρχει κλίμα ευφορίας, όπως σε άλλα Μουντιάλ, ακόμα και όταν πραγματοποιούνταν στο εξωτερικό και οι κάτοικοι βάφανε τις γειτονιές τους στα εθνικά χρώματα.

Στο Μουντιάλ ο λαός που σύχναζε στα στάδια δεν μπορεί να περάσει ούτε δίπλα τους. Μια περίμετρος 2 χιλιομέτρων γύρω από τα στάδια θεωρείται «επίσημος τόπος της διοργάνωσης», όπου μόνο οι χορηγοί μπορούν να πωλούν τα προϊόντα τους. Στη χώρα του ποδοσφαίρου το Μουντιάλ αφαίρεσε από το λαό τη χαρά να πηγαίνει στο γήπεδο καθώς οι τιμές είναι απαγορευτικές. Αυτό το γεγονός για τις μάζες σημειώνει με πολλή σαφήνεια τι είναι ο καπιταλισμός: Ολα για λίγους, τίποτα για τους πολλούς.

Ο κατασταλτικός μηχανισμός που συγκροτείται δεν είναι μόνο για το Μουντιάλ, αλλά και για μετά από αυτό. Σχετίζεται με την κρίση του καπιταλισμού που φτάνει στη Βραζιλία αφαιρώντας κάθε φορά και περισσότερα δικαιώματα από τους εργαζόμενους.

Αυτό το Μουντιάλ αποκαλύπτει με απόλυτη καθαρότητα τις αβυσσαλέες, ασυμφιλίωτες διαφορές μεταξύ δύο κομμάτων που παρουσιάζονται ως κομμουνιστικά. Τη στιγμή που το ΚΚ της Βραζιλίας έχει το υπουργείο Αθλητισμού, που είναι υπεύθυνο γι' αυτές τις διοργανώσεις, και καλεί τους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν τις απεργίες και κάνει πως δε βλέπει την καταστολή, το Βραζιλιάνικο ΚΚ είναι ένα από τα πιο δραστήρια κόμματα στις λαϊκές κινητοποιήσεις και αυτό που περισσότερο καταγγέλλει την υποταγή στα συμφέροντα του κεφαλαίου μιας κυβέρνησης που εμφανίζεται ως προοδευτική.

πηγη: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 

Μουντιάλ 2014: Πάρτυ εκατομμυρίων στις πλάτες των καταπιεσμένων...

 

«Κύπελλο για ποιον» αναρωτιέται το πανό του διαδηλωτή.

Μουντιάλ. Μας έρχονται πολλά στο μυαλό. Πέρα του ότι θα δούμε μπάλα και ωραία ματς. Πέρα του ότι θα στραφούν όλα τα βλέμματα από όλο τον κόσμο στα γήπεδα της Βραζιλίας από τις 12 Ιουνίου μέχρι τις 13 Ιουλίου 2014. Πέρα του ότι θα πανηγυρίσουμε τα ωραία γκολ και θα μείνουμε με το στόμα ανοιχτό από κινήσεις μεγάλων παικτών υπάρχει και μία άλλη πλευρά που δεν περνά απαρατήρητη ούτε στη χώρα μας, αλλά πολύ περισσότερο δεν περνάει απαρατήρητη από τους νέους και τους εργαζομένους στη χωρά που φιλοξενεί τη διοργάνωση, τη Βραζιλία.

Οι Βραζιλιάνοι αγαπούν το ποδόσφαιρο.

Πώς γίνεται να αντιδρούν έτσι στο Μουντιάλ;

Μέχρι τώρα στη Βραζιλία έχουν γίνει δεκάδες κινητοποιήσεις με αφορμή το κόστος του Μουντιάλ, κόστος που εννοείται ότι βαραίνει το λαό της Βραζιλίας. Οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα είναι ενδεικτικές για την κατάσταση που βιώνει ο βραζιλιάνικος λαός αλλά δείχνουν και πως μία τέτοια “γιορτή” όπως το μουντιάλ, μπορεί να προκαλεί την οργή των καταπιεσμένων, ακόμα και αν αυτοί είναι από τη Βραζιλία, χώρα που φημίζεται για την αγάπη του λαού της προς το ποδόσφαιρο. Τι τίμημα πληρώνει ο λαός της Βραζιλίας; Ενδεικτικά:

- Για τη διεξαγωγή του Μουντιάλ θα ρουφήξουν από τις τσέπες των φτωχών της Βραζιλίας 11-13 δισεκατομμύρια ευρώ!!! 

 

- Στα έργα υποδομής για το Μουντιάλ έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής 14 εργάτες, ενώ οι συνθήκες εργασίας είναι τρισάθλιες και οι καταγγελίες για απειλές και εργοδοτική αυθαιρεσία είναι σχεδόν καθημερινές.

- Η φορολογία και το κόστος ζωής έχει τιναχτεί στα ύψη για το λαό. Ενδεικτικά το κόστος βασικών ειδών διατροφής έχει αυξηθεί από 20% μέχρι 100%.

- Τα περιστατικά διαφθοράς εμπλεκόμενων εταιρειών και παραγόντων επίσης είναι πολλά.

- Όπως δήλωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης της “αριστερής” κυβέρνησης Βραζιλίας πριν λίγες μέρες, για «να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο» (σ.σ. για να μη γίνουν διαδηλώσεις βασικά), θα δαπανηθούν άλλα 322 εκατομμύρια δολάρια για μέτρα ασφαλείας (άλλες αναφορές δείχνουν αυτό το ποσό να φτάνει και το 1 δισ. δολάρια), ενώ συνολικά θα διατεθούν 157.000 αστυνομικοί και στρατιώτες. «Για κάθε ενδεχόμενο» μάλιστα στα μέτρα ασφαλείας έχουν επιστρατευτεί σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα ακόμα και ομάδες εκπαιδευμένες από την Black Water και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. 

Αυτή η εικόνα ήρθε να προστεθεί στο «οικονομικό θαύμα» της Βραζιλίας και θα συνεχιστεί αν σκεφτεί κανείς ότι η Βραζιλία είναι η διοργανώτρια χώρα και των Ολυμπιακών Αγώνων το 2016. Η 7η θέση στον κόσμο που κατέχει η καπιταλιστική οικονομία της Βραζιλίας κατακτήθηκε γιατί ο λαός της έχει καταδικαστεί να ζει έτσι:

- Ο βασικός μισθός στη Βραζιλία είναι 215 ευρώ

- 55 εκατομμύρια ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ζουν δηλαδή με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

- 52,3 εκατομμύρια άτομα ζουν σε 1,6 εκατομμύρια κατοικίες σε φαβέλες και επισφαλή οικήματα χωρίς ίχνος υποδομών

- 18 εκατομμύρια άνθρωποι είναι αναλφάβητοι.

- Στις φτωχές και υποβαθμισμένες ανατολικές περιοχές, 44,2 παιδιά στα 1.000 πεθαίνουν πριν γίνουν ενός έτου.

- Στις φτωχογειτονιές θερίζουν τα ναρκωτικά και η εγκληματικότητα.

Κάπως έτσι εξηγούνται και τα εξής:

- Το ποσοστό των Βραζιλιάνων που θέλει να γίνει στη χώρα του το Μουντιάλ είναι 52%, ενώ πριν 8 μήνες το ίδιο ποσοστό ήταν 79% {7}

- Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο για τους καπιταλιστές της Βραζιλίας. Οι ξενοδόχοι βλέπουν να έχουν γύρω στις 600.000 αφίξεις τουριστών στη Βραζιλία ενώ οι τιμές στα ξενοδοχεία ήδη έχουν χτυπήσει κόκκινο8. Η ίδια χαρά ισχύει και για τους χορηγούς, τις διαφημιστικές εταιρείες, τα μεγάλα ΜΜΕ, τους μεγαλοεργολάβους αλλά και τους book. Γι' αυτούς και τις τσέπες του σίγουρα θα είναι «γιορτή».

«Γίναν όλα μπίζνα και χρήμα»

Γιατί τα αναφέραμε όλα αυτά; Γιατί δεν μπορούν να κρυφτούν ούτε από εντυπωσιακά σκορ, ούτε από τα αστραφτερά φλας. Όλο το θέαμα που θα απολαύσουμε (;) θα είναι χτισμένο με όσα περιγράψαμε παραπάνω. Για τα δεινά του Βραζιλιάνικου λαού βέβαια δε φταίει μόνο το Μουντιάλ, ούτε πολύ περισσότερο το ποδόσφαιρο, το άθλημα που περισσότερο από κάθε άλλο έχει συνδεθεί με αυτόν τον λαό και το άθλημα που η φτωχολογιά στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου το έχει αγαπήσει. Το άθλημα που όπως όλα τα αθλήματα έχει γίνει μπίζνα για να γεμίζουν τις τσέπες τους οι λίγοι. Και αυτό το αποκαλύπτει περίτρανα τα παράδειγμα του Μουντιάλ στη Βραζιλία.

Το δικό μας ποδόσφαιρο είναι ξένο με τους κηφήνες που δεν έχουν κλωτσήσει ποτέ το τόπι, με τους παράγοντες που όλα τα... στήνουν και όλα τα μαχαιρώνουν, που οι ποδοσφαιριστές γίνονται μηχανάκια γιατί αυτό θέλουν οι χορηγοί, που η ντόπα γίνεται «αναγκαίο κακό» για να επικρατήσουν οι αθλητές στον ανταγωνισμό, που οι επιχειρηματίες - ιδιοκτήτες φτιάχνουν οργανωμένους στρατούς οπαδών - φονιάδων και φουσκωτών. Το δικό μας ποδόσφαιρο, που μας το στερούν και το βάζουν παντού σε όλο τον κόσμο στο μύλο της κερδοφορίας των επιχειρηματιών, θα το απολαμβάνουν όλοι. Αρκεί να βγουν οι λίγοι από τη μέση. Και τότε θα μπαίνουν ωραιότερα γκολ από πολύ περισσότερους παίκτες...

Πηγή: 902.gr

Βραζιλία: Μουντιάλ με απεργίες και βία!!!!

Με την ωμή αστυνομική βία προσπαθεί η κυβέρνηση της Βραζιλίας να αντιμετωπίσει του εργαζόμενους στο Μετρό του Σάο Πάολο, οι οποίοι μέχρι προχτές συνέχιζαν την απεργία στην οποία είχαν κατέβει διεκδικώντας αυξήσεις στις αποδοχές τους και καταγγέλλοντας το υπέρογκο κόστος που θα δαπανηθεί για το φετινό Μουντιάλ (υπολογίζεται στα 15 δισ. δολάρια). 

Σήμερα οι εργαζόμενοι, που τη Δευτέρα το βράδυ αποφάσισαν προσωρινή αναστολή των κινητοποιήσεων, αναμένεται να συνεδριάσουν προκειμένου να αποφασίσουν ξανά για το θέμα, βάζοντας πλέον και ως κεντρικό αίτημα (πέρα των αρχικών για αύξηση στις αποδοχές) και την επαναπρόσληψη 42 συναδέλφων τους που απολύθηκαν κατά τη διάρκεια της απεργίας. Σημειώνεται πως τα γεγονότα στο Σάο Πάολο έχουν θορυβήσει κυβέρνηση και οργανωτική επιτροπή, καθώς εκεί είναι προγραμματισμένη να γίνει η πρεμιέρα της διοργάνωσης αύριο, Πέμπτη, με τον αγώνα της οικοδέσποινας Βραζιλίας και της Κροατίας.

Το συγκλονιστικό γράμμα του Ελληνα από την Βραζιλία!!!!!!

Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε, ναι μιλάω σε εσένα που ακούς Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα. Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες, να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.


Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι του για το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απέξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγει από το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκ. δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Όσον αφορά στη διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλ στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου θα αλλάξουμε, λέει,επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο. Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δισ. δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί. Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 243 ευρώ.

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς την στιγμή γύρω στις 200 χιλιάδες Βραζιλιάνοι σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα του. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.


πηγή : ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ μέσω ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Ο Αλ. Τσίπρας και τα Latin πρότυπά του!!!!!!!!!!!!!!

Την …εμπειρία των κεντροαριστερών κυβερνήσεων της Βραζιλίας αποκόμισε και εξύμνησε ο κ. Τσίπρας στη συνάντηση με τον πρόεδρο του σοσιαλδημοκρατικού «Κόμματος των Εργαζομένων».

Πρόκειται για τη χώρα όπου πάνω από 16 εκατομμύρια άνθρωποι (το 8,5% του πληθυσμού) διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, με εισοδήματα που δεν ξεπερνούν τα 25 € το μήνα. Εξ αυτών, πάντα σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία, 4,8 εκατομμύρια - μισή Ελλάδα σχεδόν - επιβιώνει με λιγότερο από 1 R$ (ρεάλ) το μήνα (0,36€!, δηλαδή γύρω στο 1 λεπτό τη μέρα).

Αυτά είναι τα επιτεύγματα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης στην 6η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, που σχεδόν τετραπλασίασε το ΑΕΠ από το 2000 μέχρι το 2011, όπως και το γεγονός ότι μέσα σε αυτή τη χρυσή δεκαετία του βραζιλιάνικου καπιταλισμού το μερίδιο του φτωχότερου 20% του πληθυσμού ανέβηκε κατά …0,9% αγγίζοντας το «κοσμογονικό» ύψος του 3,5% του συνόλου των εισοδημάτων.

Μιλάμε για τον 4ο εξαγωγέα όπλων στον κόσμο. Για τη χώρα της οποίας οι τραπεζίτες ξεπέρασαν φέτος σε κέρδη τους ομολόγους τους στο Σίτι του Λονδίνου και τη Βρετανία.

Οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις Λούλα - Ντίλμα προίκισαν τη βραζιλιάνικη ολιγαρχία με απίστευτη κερδοφορία, την έκαναν πρωταθλήτρια στην αύξηση της ανταγωνιστικότητάς της παγκόσμια και την 8η στον κόσμο σε αριθμό εκατομμυριούχων. Τάισαν και ταΐζουν με πακτωλούς κρατικού χρήματος τα μονοπώλια, προχώρησαν σε αντιδραστική αλλαγή των όρων προστασίας του Αμαζονίου προς τέρψιν του κεφαλαίου, έχουν δώσει ρεσιτάλ ιδιωτικοποιήσεων δημόσιων υποδομών, δρόμων, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, τραπεζών και συνεχίζουν ακάθεκτοι με νέο γύρο.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που οι κυβερνήσεις αυτές συγκεντρώνουν το θαυμασμό όχι μόνο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των εκπροσώπων των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε η βράβευση του Λούλα το 2010 με το «βραβείο Βαλέσα», οι ύμνοι του Λούλα προς τον Λεχ Βαλέσα μιλούν από μόνα τους. «Εμπειρίες» σίγουρα χρήσιμες για εξαγωγή συμπερασμάτων από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

902.gr