..

Kαι μεις τι περιμένουμε. Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν; Οι αχόρταγοι κάτι θα μας δώσουν; Ότι οι λύκοι θα μας ταϊσουνε αντί να μας καταβροχθίσουν; Ότι από φιλία θα μας προσκαλέσει η τίγρης να της βγάλουμε τα δόντια; Τέτοια περιμένουμε; (Μπ. Μπρεχτ)

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

ΚΥΡΙΕ ΔΙΚΑΣΤΑ.............!!!!!!!!!!!!!!

 Ο δικαιοσύνος είναι μονόφθαλμος
Όλως περιέργως, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι το δημόσιο μπορεί να κατάσχει χωρίς προειδοποίηση καταθέσεις οφειλετών του, ανατρέποντας προηγούμενη απόφαση που είχε κρίνει αντιθέτως.
Όλως περιέργως, ο Άρειος Πάγος δέχτηκε την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών κατά των καθαριστριών, ανατρέποντας την απόφαση του Πρωτοδικείου η οποία διέτασσε την επαναπρόσληψή τους.
Όλως περιέργως,  το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε (με ανούσιους αστερίσκους) ότι οι δήμοι μπορούν να γεμίζουν τους δρόμους με παρκόμετρα, ανατρέποντας προηγούμενες αποφάσεις διοικητικών πρωτοδικείων.
Όλως περιέργως, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ο όρος "φειδωλή εξόρυξη" που το ίδιο είχε διατυπώσει παλαιότερα, καλύπτει επαρκέστατα το ρημαδιό των Σκουριών.
Όλως τυχαίως, η δικαστική εξουσία κρίνει τελεσίδικα καταπώς προστάζουν οι ανάγκες της τάξης που κυβερνά. Ακριβώς όπως κάνουν οι έτερες εξουσίες, η εκτελεστική και η νομοθετική. Εξουσίες είναι αυτές και μάλιστα διακριτές. Ενδυματολογικά τουλάχιστον.
ΟΛΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ για τους δικαστικούς, αστυνομικούς, στρατιωτικούς κλπ [ειδικά μισθολόγια}  οι δικαστές έκριναν ότι είναι ΑΔΙΚΕΣ και ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ οι όποιες περικοπές μισθού και θα τους ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΥΝ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ
Όλως περιέργως, υπάρχουν ακόμα φουκαράδες που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε κάποια από τις αστικές εξουσίες. Συνήθως δε στη δικαστική. Περιμένουν δικαίωση από αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις και τις ανατρέπουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να αλλάξουν επί τούτου οι άβολοι νόμοι. Τό 'να χέρι νίβει τ' άλλο, και τα δυο την αστική εξουσία.
Όλως περιέργως υπάρχουν ακόμα φουκαράδες που υπομένουν τον καπιταλισμό γιατί τουλάχιστον παρέχει ελευθερία. Την ελευθερία να τρέχεις στο δικαστήριο για να δικαιωθείς. Πρωτοδίκως.
πηγη: Στρατολάτης


Kύριε Δικαστά
γιατί μου παίρνεις το σπίτι
γιατί μου παίρνεις τη δουλειά
γιατί επικυρώνεις δουλοπρεπώς τη βούληση τους;
Αν ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ θα καταλάβαινες τη φρίκη που μου σέρνεται στη ψυχή
θα έβλεπες οικογένειες να διαλύονται απ'τη γκρίνια κι απ΄τη μιζέρια
θα έβλεπες την απόγνωση στα μάτια των γονιών που τα παιδιά τους δεν αποκτούν αξιακό κώδικα  που ό,τι τα μάθαμε, ήτανε λάθος και τώρα δεν έχουμε τίποτα να τους μάθουμε
πόσο εύκολα αποσυντίθεται η πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μας πόσο εύκολα σβήνει του Αυριο η φωτιά,

κύριε Δικαστά
τί σημαίνει το δημόσιο συμφέρον όταν οι τράπεζες και η εφορία μου παίρνουν το σπίτι όταν μου παίρνουν τη δουλειά
τί αξία έχει το δημόσιο συμφέρον όταν αυτό γίνεται φονιάς
και σκοτώνει αυτήν και την επόμενη γενιά;





κύριε Δικαστά
πώς και δε κόβονται τα δικά σου τα λεφτά;
Τι σημαίνει αναδρομικά;
Αν ήμουν εσύ κι ήσουν εγώ, μπορεί να σε καταλάβαινα,
μπορεί κι εγώ να προάσπιζα τον "σκληρό πυρήνα του κράτους"
σε χρειάζονται για να επιβληθεί το δημόσιο συμφέρον
τους χρειάζονται για να μας πνίξουν στο ξύλο και τα χημικά
σας χρειάζονται γιατί τίποτα δε θα είχε περάσει δίχως εσας
σας χρειάζονται γιατί καμιά γενοκτονία δε μπορεί να επιβληθεί δίχως ματ και δίχως εσένα κύριε Δικαστά. 
κύριε Δικαστά
εύχομαι κανένα δημόσιο συμφέρον να μη σε φέρει ποτέ
πιο κοντά στην ιδέα του θανάτου
στην ιδέα του να τα εγκαταλείψεις όλα και να φύγεις μακρυά
μακρυά από αυτούς που παίρνουν τα σπίτια,τις καταθέσεις, τη δουλειά,
από αυτούς που αφήνουν τα παιδιά σου νηστικά
από αυτούς που ουσιαστικά μας λένε να τους αδειάσουμε τη γωνιά
να μείνουν μόνο οι απαραίτητοι, ξένοι σκλάβοι για τις ΕΟΖ
πέντε γιατροί, πέντε δικηγόροι και πέντε μηχανικοί
πέντε φούρνοι και πέντε ταξί ένα νοσοκομείο και μία οικοδομή
δε φτάνει πια ετούτη η γη γίναμε πολλοί.
'εναν έναν μας παίρνουνε από το μαντρί
και μας πάνε στις λεπίδες των αποφάσεων σου, μας πάνε στις κωλοτούμπες σου,
σε εκβιάζουν ή σου τάζουν περισσότερα;
Ή και τα δύο μαζί;
'Ανοδο στην Ιεραρχία;
Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τη συμμορία,
το καταλαβαίνω.
Σε νιώθω
κι ας νιώθω μέσα μου να φεύγει η ζωή.


Κύριε Δικαστά
ονειρεύτηκα ότι μείναν χωρίς κεφάλι αυτοί που μας πήραν το σπίτι
αυτοί που μας πήραν τη δουλειά αυτοί που απολύουν κι αυτοί που απελευθερώνουνε τις απολύσεις αυτοί που με διαλύουν και τα φερέφωνα που τους δικαιολογούνε στις ειδήσεις.
Δε τους το πήρε κανείς, μόνοι τους το βγάλαν από ντροπή..
Για να μη το αντικρύζουν στους καθρέπτες και αηδιάζουν
με αυτό που αντικρύζουν.
Γιατί, με όσα κάνουν, με ανομολόγητες τύψεις γεμίζουν.
Τις νύχτες, το δημόσιο συμφέρον γίνεται αυτό που σε πατάει στο στήθος
και δε σε αφήνει να κοιμηθείς..
Το φαγητό στο τραπέζι γίνεται πνιγμός.
Μπορεί να με σκοτώνεις, μα ούτε κι εσύ είσαι ζωντανός.
Βρυκόλακας που χρειάζεται το αίμα μου για να μη του χαθεί ο μισθός.
'Αψυχο πτώμα άταφο, νεκροζωντανός.
Εγώ χάνω το κορμί μα εσύ χάνεις τη ψυχή.
Κάποτε, οι Ερινύες θα πάψουν να ανησυχούν για τη τροχιά του Ήλιου
και θα επισκεφτούν όσους εξόντωσαν εκείνον που είναι ταγμένοι
να αποφασίζουν στο Όνομα του.
Στο Όνομα του Ελληνικού Λαού.
Στην εξόντωση αυτού του περισσευάμενου Εχθρού.
Στη Γενοκτονία του.
Μόνοι τους το βγάλαν από ντροπη και τώρα, σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα,
γυρνούν στους δρόμους και στις δουλειές τους,
ξεφτιλισμένοι αλλά με γενναιόδωρη παράταση ζωής.
Καλή ζωή σου εύχομαι
κύριε Δικαστή.
Τα όνειρα δεν είναι προφητικά, μην ανησυχείς.
Το κεφάλι σου θα μείνει στη θέση του.
Μα κρύψου όταν περνάς απο καθρέπτες,
κρύψου όταν σε κοιτάζει η οικογένεια σου,
κρύψου
γιατί όσο με εξοντώνεις, τόσο θα φαίνεται η ασχήμια σου,
όσο μου τα παίρνεις όλα, τόσο θα φαίνεται το τίποτα σου,
κάθε ρυτίδα στο πρόσωπο σου, θα είναι οι θάνατοί μου,
κάθε σκιά στο βλέμμα σου, θα είναι η άβάσταχτη ζωή μου,
κάθε ήχος που βγάζεις, θα είναι οι λυγμοί μου.
Δάκρυα στα δάκρυα, κύμα στο κύμα, πλημμύρα στην πλημμύρα,
κατακλυσμός στον κατακλυσμό, μέχρι τίποτα να μη σημαίνει τίποτα πια.

Και τότε, θα τα πούμε ξανά, 
κύριε Δικαστά.πηγη: celin




ΥΓ Κι ένα ακόμα, άκρως συκοφαντικό για την αδέκαστη Δικαιοσύνη μας, λιβελλογράφημα
και με "περίεργα" υπονοούμενα, θίγοντα την ησυχία-τάξη-ασφάλεια,
από τον Μπογιόπουλο, έτσι για συμπλήρωμα.


ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;;;


Οι καθαρίστριες είναι παράνομες. Το δικαίωμά τους στη δουλειά είναι παράνομο. Έτσι απεφάνθη ο Άρειος Πάγος. Έτσι αποφάσισε η Δικαιοσύνη. Που είναι ανεξάρτητη. Αλλά οι νόμοι βάσει των οποίων δικάζει η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητοι. Κουβαλούν επάνω τους όλη την εξάρτηση – και όλη την εξάρτυση – εκείνων που τους φτιάχνουν.  Είναι οι νόμοι του αστικού κράτους. Είναι οι νόμοι των αστικών κυβερνήσεων. Είναι οι νόμοι του αστικού καθεστώτος. Και οι δικαστές την δικαιοσύνη αυτού του καθεστώτος, του αστικού, απονέμουν.
Οι καθαρίστριες είναι παράνομες. Αλλά ο κ.Λάτσης είναι νόμιμος. Το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης, το Mall του κ.Λάτση είναι νόμιμο. Έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση. Έτσι ερμήνευσε το νόμο η κυβέρνηση. Το δικό της νόμο. Το νόμο του αστικού κράτους. Σύμφωνα με το νόμο του αστικού κράτους το αυθαίρετο του κ.Λάτση δεν είναι παρανομία. Είναι επένδυση. Σύμφωνα με το νόμο του αστικού κράτους στο αυθαίρετο του κ.Λάτση δεν θα επιβληθούν πρόστιμα. Αντίθετα. Θα δοθούν ενισχύσεις και αναπτυξιακά κίνητρα…
   Οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας απολύθηκαν. Ομαδικά. Έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση έκρινε ως νόμιμη την απειλή του βιομήχανου Μάνεση ότι ή θα απολυθούν (ομαδικά) οι εργαζόμενοι ή θα κλείσει το εργοστάσιο. Δυο χρόνια πριν, η πρώτη πράξη της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ήταν να στείλει τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς της Χαλυβουργίας.

 Στείλαμε τα ΜΑΤ γιατί οι εργάτες είναι παράνομοι. Είναι παράνομο να κρατούν οι εργαζόμενοι κλειστό το εργοστάσιο, είπε τότε ο Δένδιας. Σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους είναι παράνομο να απεργούν οι εργάτες. Ειδικά μάλιστα όταν απεργούν γιατί θέλουν τα εργοστάσια να είναι ανοιχτά για να δουλεύουν και όχι για να  τους απολύουν.
Λίγες βδομάδες αργότερα από την επιδρομή των ΜΑΤ, που ο Δένδιας τα είχε στείλει για να ανοίξουν το εργοστάσιο από τους απεργούς – που το κρατούσαν δήθεν «κλειστό» – εκείνος που έκλεισε το εργοστάσιο ήταν ο Μάνεσης. Και δυο χρόνια αργότερα εκείνος που απείλησε ότι θα ξανακλείσει το εργοστάσιο ήταν πάλι ο Μάνεσης. Αλλά η κυβέρνηση δεν έστειλε τα ΜΑΤ εναντίον του. Η κυβέρνηση δεν έστειλε εισαγγελείς εναντίον του για να κρατήσει ανοιχτό το εργοστάσιο. Βλέπετε, σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους, τα εργοστάσια είναι νόμιμο να τα κλείνουν οι βιομήχανοι. Σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους οι βιομήχανοι είναι νόμιμοι  και όταν απολύουν εργαζόμενους με πρόσχημα «να μην κλείσει το εργοστάσιο» και όταν απειλούν να κλείνουν το εργοστάσιο για να απολύσουν εργαζόμενους…

   Αλλά αν αυτή είναι η δικαιοσύνη του αστικού κράτους, κι αν αυτή η δικαιοσύνη απορρέει  από νόμους που είναι τέτοιοι επειδή ακριβώς το κράτος είναι αστικό, τότε δεν αρκεί να θέλουμε να αλλάξουμε τους νόμους. Πρέπει να γίνει σωστά.  Δεν μπορεί να έχεις άλλους νόμους σε ένα ίδιο κράτος.
   Και τότε τι να κάνουμε, να αλλάξουμε, μήπως, το κράτος; Ε, προφανώς. Πώς αλλιώς; Αν θες άλλη δικαιοσύνη, τότε μόνο σε ένα άλλο κράτος θα παράγονται άλλοι νόμοι που θα απονέμουν άλλη δικαιοσύνη.
   Και πως να το κάνουμε, δηλαδή, το κράτος; Τι πάει να πει «από αστικό να το κάνουμε εργατικό»; Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι κράτος του Λάτση και του Μάνεση, ε, τότε πως θα το μετατρέψουμε σε κράτος των καθαριστριών και των χαλυβουργών;. Τουτέστιν, να καταργηθεί ό,τι υπάρχει, να συντριβεί ό,τι ξέραμε και στη θέση του να οικοδομηθεί  τί; Ένα κράτος που την εξουσία να φτιάχνουν νόμους και να εφαρμόζουν νόμους αντί για τους ανθρώπους του Λάτση και του Μάνεση, θα την έχουν οι άνθρωποι των χαλυβουργών και των καθαριστριών; Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Και πώς θα γίνουν;
  Υστερόγραφο 1: Στο πρώτο ερώτημα, αν «γίνονται αυτά τα πράγματα;», υπάρχει ασφαλής απάντηση (αλλά από την ανάποδη). Ιδού η απάντηση: Να περιμένει κανείς ότι το δίκιο τους οι καθαρίστριες και οι χαλυβουργοί θα το βρουν στο κράτος που κάνουν κουμάντο ο Λάτσης και ο Μάνεσης, ε, μα  ετούτο είναι από εκείνα τα πράγματα που – σίγουρα – δε γίνονται. Για όλα τα άλλα, σαν αυτά που κουβεντιάζουμε, υπάρχει και μια ελπίδα να γίνουν.
   Υστερόγραφο 2:Στο δεύτερο ερώτημα, δηλαδή στο ερώτημα και «πως θα γίνουν;» αυτά, «πώς» θα αλλάξει τα κράτος, η απάντηση, ομολογουμένως, είναι κάπως πιο δύσκολη. Δεν λείπουν, όμως, οι καλές ιδέες. Να μια, για παράδειγμα. Την είχε διατυπώσει ο λόρδος Μπάιρον: «Η επανάσταση – έλεγε - σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει/ μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος/ να καθαρίσεις απ’ το ρίπος τους ανθρώπους». 
   Υστερόγραφο 3: Οι ισχυρισμοί των υστερόγραφων 1 και 2 ισχύουν υπό μια προϋπόθεση: Ότι μόνο σαν ο λαός το θελήσει, τότε – και μόνο τότε – το πεπρωμένο θα προσκυνήσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΡΟΣΟΧΗ

Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε.

Το ιστολόγιο bellos blogspot.com εκφράζουν απολύτως οι αναρτήσεις που αναφέρουν την υπογραφή bellosblog. Αναρτήσεις άλλων ή αναδημοσιεύσεις ή σχόλια που δημοσιεύονται σ'αυτό το ιστολόγιο, εκφράζουν αυτούς που τα υπογράφουν και όχι απαραίτητα το bellosblog